III SA/Wa 2144/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Banku [...] z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. (DIS) po rozpatrzeniu zażalenia Banku [...] S.A. (Skarżący), postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (NUS) z dnia [...] stycznia 2016r. w przedmiocie określenia wysokości wierzytelności nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności w kwocie 3.308.279,63 zł. W uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: NUS prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku E. H. W toku prowadzonego postępowania zawiadomieniem z dnia [...] września 2012r., wystawionym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] obejmującego należność z tytułu zaległego podatku dochodowego w wys. 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, wynikającego z zeznania podatkowego PIT-36L za 2011 rok na kwotę należności głównej 2 991 959,00 zł, dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u Skarżącego - dłużnika zajętej wierzytelności. Przedmiotowe zawiadomienie doręczone zostało Skarżącemu w dniu 6 września 2012r. Pismem z dnia 21 listopada 2012r. Skarżący poinformował organ egzekucyjny, że na rachunku E.H. brak jest środków, z których możliwa byłaby realizacja otrzymanego przez Bank zawiadomienia. Następnie pismem z dnia 18 czerwca 2013 r. NUS wezwał Skarżącego w związku z wszczęciem w trybie art.71b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, procedury ściągnięcia nie przekazanej zajętej wierzytelności od dłużnika zajętej wierzytelności, do udzielenia informacji i wyjaśnienia przyczyn nie zrealizowania zajęcia z dnia [...] września 2012r. nr [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżacy poinformował organ egzekucyjny, że w dniu 26 września 2012r. na rachunku wspólnym E.H. i K.H. odnotowano wpływ kwoty 7.007.00,00 zł. Środki zostały niezwłocznie zabezpieczone, zaś w dniu 27 września 2015r. dokonano całkowitej spłaty zajęcia nr [...] wystawionego wobec zobowiązanego K.H. w kwocie 3.519.074,82 zł. Po realizacji noty egzekucyjnej rachunki dłużników zostały odblokowane. Na skutek telefonicznej interwencji pracownika Urzędu Skarbowego W. zostało zidentyfikowane niezrealizowane zajęcie z dnia [...] września 2012r. nr [...]. W wyniku tego rachunki bankowe egzekwowanego dłużnika zostały niezwłocznie zablokowane, a znajdujące się na nich środki w kwocie 2.735,37 zł zostały przekazane na rachunek organu egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. NUS określił wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. przez Skarżącego kwoty w wysokości 3.308.279,63 zł w związku z prowadzonym wobec E.H. postępowaniem egzekucyjnym. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że Skarżący pomimo zawartego w otrzymanym zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego pouczenia o nadesłaniu do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania oświadczenia o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, nie wykonał ciążącego na nim obowiązku. Wobec braku odpowiedzi od dłużnika zajętej wierzytelności NUS w dniu [...] listopada 2012 r. wysłał ponaglenie w tej sprawie. Odpowiedzi udzielono dopiero w dniu 21 listopada 2012 r. informując, że na rachunku E.H. brak jest środków, z których możliwa byłaby realizacja otrzymanego zawiadomienia. NUS wskazał ponadto, że w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny wszedł w posiadanie dokumentów potwierdzających, że E.H. w dacie zajęcia wierzytelności w Banku [...]S.A., posiadał tam wierzytelności w kwocie co najmniej 7.000.000.00 zł. Dowodem tego jest wniosek P.D., który wpłynął do NUS w dniu 17 października 2012r. o wyłączenie spod egzekucji kwoty 3.500.000,00 zł, która stanowi środki pieniężne pochodzące z wykupu praw Bankowych Papierów Wartościowych zapisanych na należącym do E.H. rachunku Bankowych Papierów Wartościowych prowadzonych przez Bank [...] S.A. Do ww. wniosku załączono umowę cesji z dnia 18 września 2012r., w której E.H. przeniósł na P.D. prawo do Bankowych Papierów Wartościowych wyemitowanych przez Bank [...] S.A. w łącznej wartości 7.000.000.00 zł. Ponadto w dniu 19 września 2012r. została złożona w Skarżącym Banku dyspozycja przeniesienia praw do Bankowych Papierów Wartościowych na P.D., przyjęta i potwierdzona stosownymi pieczęciami i podpisami dwóch pracowników Banku. Organ egzekucyjny podniósł, że wyjaśnienia otrzymane od dłużnika zajętej wierzytelności, ujawniły procedurę obiegu korespondencji u Skarżącego, wskazały na fakt zidentyfikowania popełnionego błędu i wykazanej chęci naprawy, jak również obejmowały zapewnienie o wyjątkowym charakterze zaistniałego zdarzenia. W ocenie organu egzekucyjnego dłużnik zajętej wierzytelności w trakcie prowadzonego postępowania nie udowodnił, iż posiadał jakąkolwiek podstawę do uchylenia się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Zatem w sprawie doszło do bezpodstawnego uchylenia się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania jej organowi egzekucyjnemu. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie m.in. art. 71 a § 9 oraz art. 71 b Ustawy oraz wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z powodu braku przedmiotu zajęcia egzekucyjnego u Skarżącego w dniu wydania postanowienia, a także braku wystąpienia przesłanki "uchylania się" przez Skarżącego. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący podniósł ponadto, że niewykonanie zajęcia było wynikiem splotu niekorzystnych okoliczności, do których zaliczał się m.in. fakt, że bracia K.H.i E.H. - współwłaściciele konta - są bliźniakami i mają ten sam adres, bardzo zbliżone numery PESEL oraz NIP. Ponadto skierowanie zajęć na adres głównej siedziby Skarżącego, spowodowało, że z uwagi na wewnętrzny obieg korespondencji w tak dużej instytucji jaką jest Skarżący upłynęło kilka dni zanim zajęcie trafiło do odpowiedniego działu. Skarżący wskazał ponadto, że kwota zgromadzona na rachunku została rozdysponowana na poczet pierwszego zajęcia dotyczącego tej sprawy, którego Bank był świadomy na dzień 26 września 2012 roku, a pozostała część została w tym samym dniu wypłacona na rzecz E.H. Bank w dniu 11 października 2012 roku, kiedy został ujawniony błąd dotyczący istnienia 2 zajęć, nie dysponował na rachunku E.H. żadną kwotą. Po przeanalizowaniu akt sprawy DIS stwierdził, iż zaskarżone postanowienie NUS z dnia [...] stycznia 2016 r. jest prawidłowe i utrzymał je w mocy. Wskazał, że zgodnie z art. 91 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej także jako "ustawa"), jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności uchyla się od przekazania zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu, mimo że wierzytelność została przez niego uznana, stosuje się odpowiednio przepisy art. 71 b ustawy Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że za okoliczności uzasadniający uchylanie się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętej kwoty mogą być uznane tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela. Bezsporny jest w niniejszej sprawie, iż dłużnik zajętej wierzytelności pomimo przyjęcia do realizacji zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w dniu 6 września 2012r., prowadzenia rachunku zobowiązanego i odnotowaniu w dniu 26 września 2012r. wpływu na rachunek bankowy E.H. i jego brata K.H. kwoty 7.007.000,00 zł, nie przekazał zajętych przez organ egzekucyjny środków objętych zajęciem z dnia [...] września 2012r. nr [...] Organ zauważył ponadto, że Skarżący dopiero w dniu 11 października 2012r. po telefonicznej interwencji pracownika NUS przyznał, że "(...) zidentyfikowano błąd polegający na niezrealizowaniu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dłużnika E.H."' Odnosząc się do przedstawionych w zażaleniu okoliczności DIS zauważył, że organ egzekucyjny dokonując zajęcia wierzytelności wstępuje w prawa i obowiązki zobowiązanego. Czynności egzekucyjne są dokonane w interesie i na rzecz wierzyciela i dłużnik zajętej wierzytelności nie wykonując swych powinności lub nienależycie je wykonując wyrządza szkodę wierzycielowi, a nie organowi egzekucyjnemu. Odpowiedzialność ta nie jest tożsama z odpowiedzialnością z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Powołał się w tym miejscu na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 633/11, w którym Sąd wskazał, iż "przepis art. 168c ustawy reguluje kwestię odpowiedzialności dłużnika zajętej wierzytelności względem wierzyciela za szkodę spowodowaną wadliwym wykonaniem ciążących na nim obowiązków. Przepis ten w żaden sposób nie wyłącza, ani nie modyfikuje stosowania art. 71a §9 u.p.e.a. Zakres stosowania obu tych przepisów jest bowiem rozłączny". Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu Skarżący wniósł skargę do tutejszego sądu zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 71a § 9 oraz art. 71b ustawy, polegające na: - wydaniu postanowienia w sytuacji niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z powodu braku przedmiotu zajęcia egzekucyjnego w Skarżącym Banku w dniu wydania postanowienia; - wydaniu postanowienia w sytuacji, gdy Skarżący nie uchylał się bezpodstawnie od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu w dniu wydania postanowienia oraz nie był w tym dniu dłużnikiem zobowiązanego E.H.; - wydaniu postanowienia w sytuacji, gdy nigdy w toku postępowania egzekucyjnego nie doszło do spełnienia przez Skarżącego przesłanki "uchylania się", 2. art. 7, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, tj. wadliwe ustalenie, że Skarżący bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, podczas gdy okoliczności sprawy potwierdzają, że Skarżący nie dopuścił się bezpodstawnego uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, a także m.in. okoliczności, że nieprzekazania kwoty objętej zajęciem mogło nastąpić na skutek usunięcia mienia spod egzekucji przez zobowiązanego, 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyczyn, dla których organ odmówił dowodowi z oświadczenia Banku o przyczynach nieprzekazania należności wiarygodności i mocy dowodowej, co skutkowało błędnym przyjęciem, że Skarżący bezpodstawnie uchylał się od przekazania należności, 4. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez brak umożliwienia Skarżącemu przed wydaniem postanowienia wypowiedzenia się co do zabranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności poprzez uniemożliwienie Skarżącemu przedstawienia okoliczności świadczących o niezaistnieniu podstaw do uznania, że Skarżący bezpodstawnie uchylał się od spełnienia świadczenia, 5. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z protokołów rozpraw zawierających zeznania świadków będących pracownikami Banku, w sprawie I C 1156/13 i załączenie ich do materiału dowodowego w tej sprawie na okoliczność usunięcia przez zobowiązanego spod egzekucji mienia zajętego na jego rachunku bankowym w Banku, pomimo że przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, 6. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia sposobu naliczania odsetek oraz tego od jakich stawek powinny one zostać naliczone, a także poprzez wskazanie nieprawidłowej wysokości kwoty należności głównej, nie uwzględniającej wpłat dokonanych przez zobowiązanego E.H. 7. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego przez organ I instancji w sytuacji, gdy było ono wadliwe, 8. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie i nieumorzenie w całości postanowienia organu I instancji, w sytuacji w której przesłanki faktyczne i prawne będące podstawą wydania postanowienia zostały błędnie zinterpretowane przez organ egzekucyjny, 9. art. 124 § 2 w zw. z art. 126 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy poprzez brak odniesienia się w zaskarżonym postanowieniu do wyjaśnień Skarżącego złożonych w toku postępowania, a uzasadnienie Postanowienia pomija istotne elementy tych wyjaśnień, co stanowi naruszenie zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a. oraz zasady zaufania określonej w art. 8 k.p.a.. W uwagi na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – powoływana dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Treść powyższego przepisu upoważniała zatem sąd do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie postanowień organów administracji publicznej stanowił przepis art. 71a §9 ustawy. Zgodnie z tym przepisem jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. W sprawie niniejszej bezspornym jest, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku E.H. organ egzekucyjny wystawił w dniu [...] września 2012 r. zawiadomienie nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, doręczone Skarżącemu w dniu 6 września 2012r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). Z informacji zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika ponadto, że już po wpłynięciu ww. zawiadomienia na rachunkach bankowych zobowiązanego E.H., Skarżący dysponował środkami na realizację przedmiotowego zajęcia. Poza sporem jest bowiem, iż w dniu 26 września 2012 r. na rachunku wspólnym E.H. i K.H. odnotowano wpływ kwoty 7.0007.00,00 zł. Środki te zostały zabezpieczone a następnie w dniu 27 września 2015 r. dokonano spłaty zajęcia nr [...] wystawionego wobec brata E.H. – K. Po realizacji noty egzekucyjnej rachunki dłużników zostały odblokowane. Zawiadomienie dotyczące E.H. nie zostało natomiast zrealizowane. Do ponownego zablokowania konta bankowe będącego współwłasnością E.H. i K.H. doszło dopiero na skutek telefonicznej interwencji pracownika NUS. Okoliczności te potwierdza skarżący. Bezsporne jest zatem, że Skarżący mimo braku przeszkód prawnych uchylił się od przekazania zajętej wierzytelności. Przy tym podkreślenia wymaga, że choć tłumaczenia Skarżącego jakkolwiek wiarygodne, pozostają bez wpływu na fakt, że Skarżący nie przekazał zajętych przez organ egzekucyjny środków, znajdujących się na rachunku zobowiązanego, do organu egzekucyjnego. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych - podstawą do uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu - w rozumieniu ww. przepisu - mogą być tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela (np. zarzut przedawnienia, potrącenia itp.) Użyty w treści art. 71a § 9 ustawy zwrot normatywny "bezpodstawnie uchyla się" należy interpretować zatem jako przesłankę prawną, a nie faktyczną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2016 r., II FSK 2831/14 z dnia 16 września 2016 r., II FSK 2287/14, z dnia 21 czerwca 2007 r., I FSK 984/06). W związku z czym niedopatrzenie Skarżącego polegające na przeoczeniu zawiadomienia z dnia [...] września 2012 r. niewątpliwie nie może świadczyć o tym, że Skarżący miał podstawy do niezrealizowania zajęcia. Problemy organizacyjne instytucji jaką jest bank nie mają bowiem charakteru natury prawnej. Skoro zatem Skarżący - mimo braku jakichkolwiek przeszkód prawnych i mimo uznania zajęcia - nie przekazał zajętych przez organ egzekucyjny środków, znajdujących się na rachunku dłużnika do organu egzekucyjnego, umożliwiając ich transfer do osób trzecich, to wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 71 a § ustawy było zasadne. Skarżący wskazywał, że brak jest podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 71a § 9 ustawy w sytuacji, w której na dzień jego wydania brak było przedmiotu zajęcia egzekucyjnego u Skarżącego. Innymi słowy, w ocenie Skarżącego, w sytuacji w której na dzień wydawania postanowienia Skarżący zajęta wierzytelność nie istniała u dłużnika zajętej wierzytelności nie jest możliwe wydanie postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty. Sąd powyższego poglądu Skarżącego nie podziela, bowiem przedstawiona przez Skarżącego wykładnia wspomnianego przepisu godziłaby w skuteczność stosowania powszechnego środka egzekucyjnego, jakim jest wymieniona w art. 1 a pkt 12 ustawy, egzekucja z rachunków bankowych. Aprobata stanowiska strony skarżącej prowadzi bowiem do konstatacji, że bank (bez konsekwencji wynikających z art. 71 a § 9 ustawy) może, wbrew uznanemu zajęciu, rozdysponować zajęte środki pieniężne na rzecz innych niż organ egzekucyjny podmiotów. Nie sposób również nie dostrzec, że w dobie powszechnej cyfryzacji, bankowości elektronicznej i błyskawicznego obrotu środkami pieniężnymi w każdej sferze życia, wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia wobec banku w momencie, w którym zajęta wierzytelność pozostawałby nadal na rachunku bankowym dłużnika głównego byłoby wielokrotnie niemożliwe. Postulowana przez Skarżącego stricte językowa wykładnia art. 71 a § 9 ustawy, koncentrująca się wyłącznie wokół wyrażenia "uchyla się" (aktualnie – w dacie wydania postanowienia, a nie "uchylił się", bezpodstawnie rozdysponowując całość zajętych środków z rachunku bankowego na rzecz innych podmiotów) prowadziłaby do niedopuszczalnego uprzywilejowania banków, o czym była mowa powyżej. Skoro żaden przepis ustawy. nie zawiera wprost zakazu wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty - skierowanego do banku, jako dłużnika zajętej wierzytelności, to uwzględniać należy aktualne realia wynikające z upowszechnienia bankowości elektronicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II FSK 766/10, dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 71a § 9 oraz art. 71b ustawy uznać należało za niezasadne. Za nieuzasadnione Sądu uznał również pozostałe zarzuty skargi w tym art. 7, art 77 § 1 oraz art 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. wadliwe ustalenie, że Skarżący bezpodstawnie uchylał się od przekazania zajętej wierzytelności. Wyjaśnić tu należy, że dla zastosowania art. 71 a § 9 ustawy konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek: - zajęcia wierzytelności przysługujących zobowiązanemu – co w niniejszej sprawie bezspornie nastąpiło poprzez zawiadomienie o zajęciu z dnia 4 września 2012 r., doręczone Skarżącemu w dniu 6 września 2012 r., - bezpodstawne uchylanie się dłużnika od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, co w niniejszej sprawie zostało przyznane przez Skarżącego w toku prowadzonego postępowania, który sam wyjaśnił, że doszło do pomyłki spowodowanej podobieństwem danych współwłaścicieli rachunku bankowego E.H. i K.H. oraz organizacją obiegu korespondencji w banku. Również zarzut naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 126 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy poprzez brak odniesienia się w zaskarżonym postanowieniu do wyjaśnień Skarżącego złożonych w toku postępowania nie jest uzasadniony. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odniósł się nie tylko do wyjaśnień banku wskazując, iż pozostają one bez wpływu na okoliczność "uchylania się" ale odniósł się również do zarzutów zawartych w zażaleniu. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. również należało uznać za niezasadny. Skarżący powołując się na uniemożliwienie mu przedstawienia okoliczności świadczących o niezaistnieniu podstaw do uznania, że bezpodstawnie uchylał się od spełniania świadczenia nie wskazał w skardze na żadne nowe okoliczności ani dowody, których nie mógł powołać w postępowaniu administracyjny. Sąd podkreśla w tym miejscu, że z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. rozstrzygnięcie organu podlega uchyleniu o ile sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach niniejszej sprawy sąd nie stwierdza, by naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. również uznać należało za niezasadny. Stosownie do powołanego przepisu żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli jego przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie sądu w sytuacji w której Skarżący sam przyznał, iż na skutek splotu okoliczności faktycznych nie przekazał zajętej wierzytelności, DIS postąpił prawidłowo uznając za bezzasadny wniosek o wystąpienie do Sądu Okręgowego o przekazanie protokołów rozpraw zawierających zeznania świadków będących pracownikami banku celem włączenia ich do materiału dowodowego sprawy. Końcowo sąd wyjaśnia, że podniesiony na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zarzut naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia sposobu naliczania odsetek oraz wskazanie nieprawidłowej wysokości należności głównej nie uwzględniającej wysokości wpłat dokonanych przez E.H. również uznać należało za niezasadny. Na wstępie wskazać należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego z dnia [...] września 2012 r., skierowanego do Skarżącego wynika, iż kwota należności głównej wynosiła 2.991.959 złotych, kwota odsetek 150.581,61 złotych, kwota kosztów egzekucyjnych – 188.552,40 złotych. Zaskarżonym postanowieniem DIS utrzymał w mocy postanowienie NUS. W postanowieniu NUS wskazana została kwota należności głównej z tytułu zaległości w podatku w wysokości figurującej w zawiadomieniu o zajęciu z dnia [...] września 2012 r. (2.991.959 złotych). Z postanowienia wynika również, że organ pierwszej instancji zaliczył wpłatę dokonaną [...] września 2012 r. w wysokości 50.000 złotych na poczet należności głównej (47.336 złotych) oraz odsetek (2664 złote). W konsekwencji, kwotę należności głównej w wysokości 2.991.959 złotych organ pomniejszył o 47.336 złotych określając kwotę nie przekazanej należności głównej na na 2.944.623 złote. Do powyższej kwoty doliczone zostały odsetki za zwłokę obliczone na dzień 27 września 2012 r. wysokości 175.104,23 złotych oraz koszty egzekucyjne w wysokości 188.552,40 złotych. Rachunkowe sprawdzenie wyliczenia pozwala na stwierdzenie, że określając wysokość nie przekazanej kwoty NUS zastosował stawkę ustawowych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, uwzględnił zmniejszenie kwoty należności głównej na skutek wpłaty w dniu 19 września 2012 r., obliczył kwotę odsetek za zwłokę i od tak uzyskanej kwoty odliczył kwotę 2.664 złotych (to jest kwotę wynikającą z rozliczenia wpłaty w wysokości 50.000 złotych). Sąd podkreśla w tym miejscu, że sposób ustalenia kwoty nie był kwestionowany na etapie postępowania przed organami administracji. Brak było zatem podstaw do uznania zarzutu objętego punktem 6 skargi za zasadny. W konsekwencji, również zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. objęte punktem 7 i 8 petitum skargi uznać należało za niezasadne. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.sa. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.