III SA/Wa 2182/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2010 r. oddala skargę Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] lutego 2012 r. odmówił skarżącemu (stronie) J.B. dokonania zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 11.455,90 zł za okres styczeń-czerwiec 2010 r. W uzasadnieniu wskazał, że 21 listopada 2011 r. wpłynął wniosek skarżącego, o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2010 r. w kwocie 11 455.90 zł złożony w trybie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 224, poz. 1801 ze zm.), dalej: rozporządzenie Ministra Finansów. Postanowieniem z [...] marca 2012 r. wydanym w trybie art. 200 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) dalej "O.p.", Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w sprawie i poinformował o stwierdzonych nieprawidłowościach, tj. że przedmiotowy wniosek został złożony po terminie. Dnia 30 marca 2012 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły dokumenty potwierdzające umocowanie pełnomocnika do reprezentowania strony w postępowaniu w sprawie zwrotu VAT oraz dokumenty, które zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika strony miałyby potwierdzić uprzednie kilkukrotne złożenie przez stronę wniosków o zwrot podatku za okres styczeń - czerwiec 2010 r. do administracji węgierskiej. Pismem 10 kwietnia 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. poinformował stronę o stwierdzonych nieprawidłowościach, wskazanych w postanowieniu z [...] marca 2012r. przesłanym wcześniej do strony. W odpowiedzi, 23 kwietnia 2012 r. do organu podatkowego wpłynęło za pośrednictwem poczty elektronicznej pismo strony ponownie wyjaśniające, iż przedmiotowy wniosek po raz pierwszy złożono do węgierskiej administracji podatkowej 12 listopada 2010 r. jednak z powodu problemów technicznych nie został on przekazany do polskiego organu podatkowego. Kolejne próby zostały podjęte 26 lipca 2011 r. oraz 28 września 2011 r. W wydanej decyzji organ organ pierwszej instancji stwierdził, iż wniosek, na podstawie którego strona ubiega się o zwrot podatku VAT, złożono po terminie, o którym mowa w § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu, stwierdził, że termin wskazany w decyzji jako termin do złożenia wniosku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów, został zachowany. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na art. 89 ust. 1 pkt 3, ust. 2, ust. 3, ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "u.p.t.u." oraz § 6 ust. 1, ust. 2, ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów i art. 7, art. 15 Dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. VEL z dnia 20 lutego 2008 r. Nr 44, poz. 23). dalej "Dyrektywa" i wyjaśnił, że wniosek strony z 21 listopada 2011 r. dotyczył zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2010 r. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów, termin do złożenia takiego wniosku upływał w dniu 30 września 2011 r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2010 r. skarżący złożył za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej 21 listopada 2011 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w § 6 ust 3 rozporządzenia Ministra Finansów. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. zasadnie odmówił dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2010 r. Zważywszy na fakt. iż wniosek o zwrot podatku został złożony z uchybieniem terminu materialnego, który nie podlega przywróceniu, organ pierwszej instancji był obowiązany odmówić dokonania zwrotu podatku, a zatem zaskarżona decyzja w pełni odpowiada obowiązującemu prawu co do podjętego rozstrzygnięcia i nie ma podstaw faktycznych ani prawnych do jej uchylenia. Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego w odwołaniu kwestii, iż przedmiotowy wniosek był przesyłany kilkakrotnie, jednak w związku z problemem, jaki miała strona węgierska z przesłaniem tego wniosku do polskiego urzędu skarbowego, nie został on zidentyfikowany w polskim organie podatkowym w terminie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. nie otrzymał wymienionych przez pełnomocnika Strony wniosków i ich korekt. Jak wynika z akt sprawy polska aplikacja VAT REFUND nie odebrała poprawnych wniosków z HU, a tym samym nie wysłała potwierdzenia odbioru wniosków. W przyjętych wnioskach jest tylko wniosek [...] z dnia [...] listopada 2011 r., który wpłynął do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.[...] listopada 2011 r. i jest przedmiotem badanego postępowania. Organ zauważył, że weryfikacja wniosków o zwrot VAT odbywa się na postawie przygotowanych i zatwierdzonych przez Komisję Europejską wymagań do systemu VAT-REFUND. Wymagania te obowiązują wszystkie Państwa Członkowskie UE i określają m.in. zasady weryfikacji oraz błędy skutkujące nieprzyjęciem wniosku przez aplikację VAT-REFUND kraju członkowskiego zwrotu. Odnosząc się do argumentów pełnomocnika Strony, iż wnioski o zwrot VAT zostały złożone w ww. terminach, na co skarżący posiada potwierdzenie złożenia wniosków na portalu węgierskiego urzędu skarbowego, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że dokumenty przedstawione przez skarżącego sporządzone są w języku węgierskim, stąd niemożliwa była weryfikacja ich treści i nie mogły stanowić dowodu na okoliczność złożenia poprawnych wniosków. Niewykluczona jest bowiem sytuacja, że zawierają informacje o np. nieprzyjęciu wniosków przez zagraniczną administrację podatkową. Niemniej jednak, nawet zakładając, że dokumenty te stanowią potwierdzenie złożenia wniosków, to nie jest to równoznaczne z faktem, iż wnioski te zostały prawidłowo przesłane przez węgierski organ podatkowy do polskiego organu podatkowego. Na marginesie organ zauważył, iż pełnomocnik skarżącego zobowiązał się do dostarczenia oryginału odpowiedzi węgierskiego Urzędu Skarbowego na zapytanie Strony o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji wraz z tłumaczeniem, jednakże do czasu wydania decyzji tego nie uczynił. Powyższe oznaczało zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., że wniosek o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do czerwca 2010 r. powinien zostać złożony przez skarżącego nie później niż do dnia 30 września 2011 r. W przedmiotowej sprawie wniosek strony wpłynął do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] listopada 2011 r. Strona zatem składając wniosek o zwrot VAT za ww. okres nie zachowała terminu materialnego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów, pozbawiając się w ten sposób prawa do jego otrzymania. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie. Zarzucił jej błędne ustalenie, że wniosek o zwrot podatku VAT złożył 15 listopada 2011 r. (a więc po terminie ustawowym, który przypadał na 30 września 2011 r.), albowiem dokonał on skutecznego złożenia wniosku w rozumieniu art. 15 ust. 1 zdanie drugie Dyrektywy Rady 2008/9/WE, znacznie przed terminem ustawowym, bo już 12 listopada 2010 r. (nr wniosku HUK9778159868), a tylko z przyczyn technicznych wniosek prawidłowo wysłany przez węgierską administrację podatkową nie został zidentyfikowany i rozpoznany przez polski organ podatkowy. Zbędne było rozstrzygnięcie o braku możliwości przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwrot VAT jako terminu zawitego, albowiem skarżący nie wnioskował o przywrócenie tego terminu, gdyż wniosek złożył przed upływem terminu, a tylko na skutek problemów technicznych po stronie organów w komunikacji między węgierską i polską administracją podatkową, niezależnych od skarżącego i za które skarżący nie ponosi odpowiedzialności, wnioskowi nie został nadany prawidłowy bieg. Naruszenie znajdującego bezpośrednie zastosowanie art. 15 ust. 1 zdanie drugie Dyrektywy, przewidującego że wniosek o zwrot podatku VAT uznaje się za złożony wtedy, gdy wnioskodawca przedstawił wszystkie informacje wymagane na mocy art. 8, art. 9 i art. 11 tej Dyrektywy. Brak uwzględnienia na korzyść podatnika problemów technicznych związanych z wymianą informacji pomiędzy węgierską i polską administracją podatkową, stanowiących przyczynę nienadania wnioskowi prawidłowego biegu, o których informował pełnomocnik Skarżącego w postępowaniu podatkowym I i II instancji. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi: • oryginału Informacji Krajowego Urzędu Podatkowego i Celnego na W. z dnia [...] września 2012 r. w sprawie wniosku J.o zwrot VAT wraz z oryginałem tłumaczenia przysięgłego, na okoliczność przyczyn braku nadania wnioskowi skarżącego z dnia [...] listopada 2010 r. prawidłowego biegu, • odpisu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] marca 2013 r., na okoliczność orzeczenia zwrotu podatku VAT na rzecz innego podmiotu znajdującego się w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych co skarżący. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż z informacji podanych w piśmie Krajowego Urzędu Podatkowego i Celnego na W. z [...] września 2012 r. wynika, że terminowo złożony wniosek Skarżącego o zwrot podatku VAT już w dniu [...] listopada 2010 r. został przesłany do polskiego organu podatkowego. Na skutek problemów technicznych w komunikacji elektronicznej między stroną węgierską i polską, nie była jednak możliwa identyfikacja informacji lub komunikatów dotyczących złożenia wniosku, przypisanie ich do konkretnego wniosku oraz przekazanie Skarżącemu wiadomości o statusie sprawy. Skarżący podkreślił też, iż organy podatkowe I i II instancji błędnie dokonały analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy w oparciu o wskazane w art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), dalej “O.p.", kryteria przywrócenia terminu procesowego. Skarżący nie wnioskował o przywrócenie terminu, ponieważ wniosek o zwrot VAT został złożony w terminie, na co wskazuje urzędowa informacja na potwierdzeniu jego przyjęcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) - dalej zwana p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w przewidzianym prawem zakresie Sąd stwierdził, że zaskarżona nie narusza prawa. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 3 w odniesieniu do podmiotów nieposiadających siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu na terytorium kraju, niedokonujących sprzedaży na terytorium kraju mogą być zastosowane zwroty podatku na warunkach określonych w ust. 1a-1g oraz w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 2, 3 i 5. Natomiast na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w ust. 5 w/w przepisu Minister Finansów określił, w drodze rozporządzenia, warunki, terminy i tryb dokonywania zwrotu podatku od towarów i usług, naliczonego przy nabyciu towarów i usług lub przy imporcie towarów oraz sposób naliczania i wypłaty odsetek od kwot podatku niezwróconych w terminie. Stało się to w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 224, poz. 1801). W myśl § 6 przedmiotowego rozporządzenia zwrot podatku następuje na wniosek podmiotu uprawnionego z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej przekazany przez administrację podatkową państwa członkowskiego siedziby za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wniosek winien być złożony za pośrednictwem administracji podatkowej państwa członkowskiego siedziby i za pomocą środków komunikacji elektronicznej, do naczelnika urzędu skarbowego. Nadto wniosek ten składa się w języku polskim nie później niż do dnia 30 września roku następującego po roku podatkowym, którego wniosek dotyczy. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W.,zaakceptował stanowisko organu I instancji, który odmówił zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2010 r. uznając, że wniosek o zwrot podatku złożony został po terminie wynikającym z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów. Strona podnosiła, że wniosek o zwrot VAT przesyłany był kilkakrotnie, jednak w związku z problemami, jakie miała strona węgierska w dostarczeniu go do polskiego urzędu skarbowego, nie został on zidentyfikowany w terminie. W trakcie postępowania odwoławczego skarżący złożył dokumenty sporządzone w języku węgierskim, mające potwierdzać podniesione wcześniej problemy z przesłaniem wniosku, jednak nie załączył ich tłumaczenia przysięgłego. Do czasu wydania zaskarżonej decyzji, strona nie przedstawiła przedmiotowego tłumaczenia. W skardze pełnomocnik skarżącego, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie dowodów z załączonych do niej dokumentów na okoliczność wykazania przyczyn braku nadania wnioskowi z dnia [...] listopada 2010 r. prawidłowego biegu oraz na okoliczność złożenia wniosku w terminie. Sąd dokonał oceny dowodów w postaci Informacji Krajowego Urzędu Podatkowego i Celnego na W. z [...] września 2012 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym z[...]lutego 2013 r. oraz odpisu wniosku z 12 listopada 2010 r. i potwierdzenia jego przyjęcia wraz z ich tłumaczeniem przysięgłym z [...]lipca 2013 r. stwierdzając, że istotny dla rozstrzygnięcia sprawy dokument w postaci tłumaczenia przysięgłego Informacji Krajowego Urzędu Podatkowego i Celnego na W. opatrzony datą [...]luty 2013 r. stanowi nowy dowód w sprawie nieznany organom podatkowym w dacie orzekania. Bezspornym w sprawie jest, że na etapie postępowania podatkowego skarżący nie przedłożył dokumentów świadczących, iż w jego przypadku miały miejsce problemy z przekazaniem wniosku o zwrot VAT przez administrację węgierską do polskich organów podatkowych. Wskazać również należy, że na etapie postępowania sądowego skarżący przedłożył pismo Krajowego Urzędu Podatkowego i Celnego na W. z [...] września 2012 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym, które wskazuje, że polski organ podatkowy wystawił powiadomienia o nieprzyjęciu wniosku z [...] listopada 2010 r., które nie zawierały identyfikatorów wiadomości i z tego powodu niemożliwa była identyfikacja komunikatów wpływających do węgierskiego organu podatkowego, a tym samym przypisanie ich do konkretnych wniosków. Treść tego pisma potwierdza zatem, że zaistniała sytuacja nie wynikała z działania skarżącego lecz z przyczyn od niego niezależnych. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe wznawia się, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał. Istotne jest przy tym, iż przesłanką wznowienia jest wyjście na jaw dokumentów nie znanych organowi, choćby nawet znane one były stronie. W ocenie składu orzekającego przedłożenie określonych dokumentów dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, które istniały w dniu wydania decyzji, ale nie były przedmiotem oceny organu stanowi przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., lecz nie może być podstawą uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Taki pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 7 marca 2007 r., II FSK 353/06, LEX nr 465004, z dnia 12 maja 2005r., FSK 2045/04, Mon. Podat. 2006, nr 3, s. 45; oraz z dnia 20 stycznia 2006r., I FSK 518/05, LEX nr 187551. W tym kontekście Sąd nie może uchylić decyzji w każdej sytuacji, o której mowa w art. 240 § 1 O.p. Stanowisko to akceptuje A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 392, który kładzie nacisk na wykładnię gramatyczną przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., wskazując, że unormowanie to określające jedną z podstaw orzeczenia sądu administracyjnego, nie powinno podlegać wykładni rozszerzającej. Stosownie zaś do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Zdaniem A. Kabata przyjęcie w cytowanym przepisie zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności) zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Podstawą, zatem orzekania przez ten sąd, jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Podzielając powyższy pogląd, należy wskazać, że zasadność uznania, iż art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. dotyczy tylko tych podstaw wznowienia postępowania, które są tożsame z "naruszeniem prawa", potwierdzają wnioski wypływające z wykładni gramatycznej tego przepisu. W przedmiotowej sprawie organy nie dopuściły się naruszenia prawa, bowiem materiał dowodowy został zebrany w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy, a następnie w sposób wyczerpujący i dokładny rozpatrzony. Dokonana ocena dowodów korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p., jest logiczna oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, że dokumenty sporządzone w języku węgierskim nie mogą stanowić dowodu na okoliczność złożenia poprawnego wniosku. Dowodem na okoliczność problemów technicznych związanych z niemożliwością powiązania komunikatu polskiego urzędu skarbowego z wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2010 r. nie jest także kserokopia pisma skierowanego do innego podmiotu. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi przewidziane przepisem art. 210 O.p. nie godząc w regulacje § 1 ust. 6 tego przepisu. Wyjaśniono podatnikowi zasadność zastosowania przepisu § 6 rozporządzenia Ministra Finansów w związku z brakiem przedłożenia dokumentów świadczących o złożeniu wniosku o zwrot VAT w ustalonym przepisami prawa terminie. Tym samym podjęte rozstrzygniecie wydane zostało w oparciu o obowiązujące przepisy prawa (art. 120 O.p). Końcowo Sąd zwraca uwagę, że przedłożone dopiero na etapie skargi dokumenty potwierdzające problemy techniczne dotyczące konkretnie wniosku skarżącego mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego w przypadku złożenia stosownego wniosku w tym zakresie przez podatnika. Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.