III SA/Wa 2210/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Konrad Aromiński, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant referent Maria Pawlik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 lipca 2024 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.243.2024.2.JF w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako wnioskodawca, spółka lub skarżąca) wystąpiła o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie obowiązku raportowania na podstawie art. 27 ust. 1e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U..2023.2805, dalej: ustawa o CIT). We wniosku przedstawiono zdarzenie przyszłe, z którego wynikało, że wnioskodawca jest spółką prawa handlowego, która została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka posiada siedzibę w Polsce oraz w Polsce podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT) od całości swoich dochodów. Głównym przedmiotem działalności wnioskodawcy jest wynajem nieruchomości. Na moment złożenia wniosku spółka jest opodatkowana na zasadach przewidzianych w Rozdziale 6b ustawy o CIT, tj. ryczałtem od dochodów spółek (ryczałt). Wnioskodawca wybrał opodatkowanie ryczałtem przed 1 stycznia 2024 r. W okresie opodatkowania ryczałtem spółka prowadzi księgi rachunkowe z uwzględnieniem art. 28d ustawy o CIT. Spółka dokonała wyodrębnienia zysków zgodnie z art. 28d ustawy o CIT. Na dzień złożenia wniosku spółka nadal spełnia warunki do kontynuowania tej formy opodatkowania. Wnioskodawca spełnia wymogi z art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, tj. jest spółką nieruchomościową z następujących powodów: • co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowi i stanowić będzie na dzień 31 grudnia 2024 r. wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości i wartość bilansowa tych nieruchomości przekroczy na dzień 31 grudnia 2024 r. wartość 10 000 000 zł; • wnioskodawca osiąga ponad 60% przychodów, z wynajmu nieruchomości, które to przychody zostały ujęte w rachunku zysków i strat spółki jako "przychody z podstawowej działalności operacyjnej i zrównane z nimi, w tym zmiana stanu produktów" (część A rachunku zysków i strat). Spółka składa zeznania roczne CIT-8E zgodnie z art. 28r ust. 1 ustawy o CIT. Nie składa deklaracji rocznych na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o CIT. Uzyskiwane przychody wnioskodawcy z wynajmu nieruchomości zwiększają zysk netto, o którym mowa w art. 28c pkt 4 ustawy o CIT. W związku z powyższym wnioskodawca zapytał, czy będzie zobowiązany do raportowania na podstawie art. 27 ust. 1e ustawy o CIT. Zdaniem wnioskodawcy, nie będzie on zobowiązany do raportowania na podstawie art. 27 ust. 1e ustawy o CIT. Spółka argumentowała, że nie dotyczy jej obowiązek, o którym mowa w art. 27 ust. 1e ustawy o CIT, ponieważ: 1) zgodnie z art. 28h ust. 1 ustawy o CIT, wnioskodawca nie podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 19 ustawy o CIT; 2) wnioskodawca składa do urzędu skarbowego deklarację roczną CIT-8E na podstawie art. 28r ust. 1 ustawy o CIT i nie składa zeznania rocznego CIT-8 zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o CIT; 3) po zmianie formy opodatkowania na ryczałt, ewidencję przychodów wnioskodawcy stanowi wyłącznie rachunek zysków i strat a przychody bilansowe osiągane przez wnioskodawcę z działalności operacyjnej zwiększają zysk netto Wnioskodawcy w rozumieniu ustawy o rachunkowości i nie osiąga on odrębnych przychodów podatkowych w rozumieniu art. 27 ust. 1e ustawy o CIT; 4) po zmianie formy opodatkowania na ryczałt, u wnioskodawcy nie występuje kategoria przychodów podatkowych, o których mowa w art. 4a pkt 35 lit. b) ustawy o CIT - skoro wnioskodawca nie stosuje art. 19 ustawy o CIT, to nie stosuje również art. 12 ustawy o CIT; 5) przepis art. 4a pkt 35 lit. b) ustawy o CIT referuje do progu 60% przychodów bilansowych jedynie w przypadku spółek nieruchomościowych niebędących podatnikami CIT, nie dotyczy to zatem wnioskodawcy, który jest podatnikiem ryczałtu. Zdaniem wnioskodawcy, podatnicy ryczałtu nie mają obowiązku raportowania na podstawie art. 27 ust.1e ustawy o CIT. Wynika to nie tylko z literalnego brzmienia przepisów, ale również z systematyki ustawy o CIT. Ustawodawca nieprzypadkowo umieścił obowiązek raportowania spółek nieruchomościowych w art. 27 ust. 1e ustawy o CIT przyjmując założenie, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie podatników CIT rozliczających się na zasadach art. 19 i art. 27 ustawy o CIT. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej Dyrektor KIS lob organ) w interpretacji indywidualnej z 23 lipca 2024 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.243.2024.2.JF uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ przyznał, że ryczałt od dochodów spółek jest alternatywnym sposobem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych w stosunku do klasycznego CIT. Przepis art. 28h ustawy o CIT wskazuje, że dla ustalenia podstawy opodatkowania w ryczałcie nie stosuje się innych przepisów ustawy o CIT regulujących analogiczne kwestie. Organ podkreślił jednak, że przepis art. 28h ustawy o CIT nie wyłącza stosowania innych przepisów tej ustawy, regulujących odrębne obowiązki podatkowe, tj. w zakresie cen transferowych (rozdział 1a), dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych, dochodów z zagranicznej jednostki kontrolowanej, dochodów z niezrealizowanych zysków, czy w zakresie obowiązków płatnika i poboru podatku u źródła. Oznacza to, że przepisy regulujące te kwestie, znajdują zastosowanie również do podatników, którzy wybrali opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek. Prawidłowym podejściem interpretacyjnym do ww. przepisów ustawy o CIT jest zastosowanie zintegrowanej wykładni językowej, systemowej i celowościowej. Z poglądów doktryny i większości orzecznictwa wynika, że dyrektywa wykładni językowej odgrywa szczególnie ważną rolę w procesie wykładni prawa podatkowego przede wszystkim dlatego, iż prawo podatkowe nakłada obowiązki zabezpieczone sankcjami i dlatego jego wykładnia nie może wykraczać poza istotę interpretowanych przepisów. Dla ustalenia zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa, w tym prawa podatkowego, dopuszcza się stosowanie dyrektywy wykładni językowej wspólnie z dyrektywą wykładni systemowej i celowościowej. Zatem, zdaniem Dyrektora KIS, podatnicy opodatkowani w formie ryczałtu od dochodów spółek w zakresie obowiązków płatnika mogą podlegać również innym przepisom ustawy o CIT. Tym samym wnioskodawca jako podatnik ryczałtu od dochodów spółek oraz jako płatnik (spółka nieruchomościowa) podlegają również pod przepisy dedykowane dla spółek nieruchomościowych (w tym art. 26aa ustawy o CIT wskazujący na obowiązek płatnika). W związku z czym wnioskodawca zobowiązany jest również do wypełnienia obowiązku informacyjnego (raportowania) wynikającego z art. 27 ust. 1e ustawy o CIT. Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższą interpretację indywidulaną w całości. Zaskarżonej Interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 28h ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1e ustawy o CIT, poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego, polegającą na przyjęciu, że w okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek (ryczałt), skarżąca ma obowiązek wypełniania obowiązku informacyjnego (raportowania) wynikającego z art. 27 ust. 1e ustawy o CIT; podczas gdy, obowiązki informacyjne (raportowania) dotyczące podatników opodatkowanych ryczałtem zostały wskazane w przepisach Rozdziału 6b ustawy o CIT, tj. w art. 28r oraz w art. 28s ustawy o CIT; co więcej, żaden z przepisów wskazanych w rozdziale 6b ustawy o CIT nie wskazuje, by obowiązki raportowe wynikające z art. 27 ust. 1e ustawy o CIT stosować odpowiednio do podatników opodatkowanych ryczałtem; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14a § 1 w zw. z art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; dalej: O.p.), poprzez ich niezastosowanie i nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący uzasadnienia stanowiska wyrażonego przez organ w wydanej Interpretacji, które to naruszenie pozbawiło spółkę możliwości zapoznania się z tokiem rozumowania organu a konkretnie z tym, jakie argumenty doprowadziły organ do uznania, że Skarżąca jest w ocenie organu zobowiązana do wypełniania obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 27 ust. 1e ustawy o CIT. Wskazując na powyższe naruszenia, spółka wniosła o uchylenie interpretacji i zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w brzmieniu żądanym przez skarżącą; w razie nieuwzględnienia powyższego żądania, z ostrożności procesowej, wniosła o uchylenie interpretacji. Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz od organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga była niezasadna. Spór w sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy spółka nieruchomościowa opodatkowana na zasadach przewidzianych w Rozdziale 6b ustawy o CIT, ryczałtem od dochodów spółek (która nie składa deklaracji rocznych na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o CIT) jest zobowiązania do raportowania na podstawie art. 27 ust. 1e tej ustawy. Istotne dla rozstrzygnięcia było to, że skarżąca jest spółką nieruchomościową. Dyrektor KIS prawidłowo przyjął, że art. 28h ustawy o CIT nie wyłącza stosowania innych przepisów tej ustawy, regulujących odrębne obowiązki podatkowe, np. w zakresie cen transferowych (rozdział 1a), dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych, dochodów z zagranicznej jednostki kontrolowanej, dochodów z niezrealizowanych zysków, czy w zakresie obowiązków płatnika i poboru podatku u źródła. Oznacza to, że przepisy regulujące te kwestie, znajdują zastosowanie również do podatników, którzy wybrali opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek. Tym samym skarżąca, jako podatnik ryczałtu od dochodów spółek oraz jako płatnik (spółka nieruchomościowa) podlegają również pod przepisy dedykowane dla spółek nieruchomościowych. W rezultacie skarżąca pozostaje zobowiązana również do wypełniania obowiązku informacyjnego (raportowania) wynikającego z art. 27 ust. 1e ustawy o CIT. Definicję spółki nieruchomościowej zawiera art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, zgodnie z którym - ilekroć w ustawie jest mowa o spółce nieruchomościowej - oznacza to podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzania bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym: a) na pierwszy dzień roku podatkowego, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na pierwszy dzień roku obrotowego, co najmniej 50% wartości rynkowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość rynkowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości oraz wartość rynkowa tych nieruchomości przekraczała 10.000.000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego pierwszy dzień roku podatkowego - w przypadku podmiotów rozpoczynających działalność, b) na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na ostatni dzień roku poprzedzającego rok obrotowy, co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości i wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10.000.000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy przychody podatkowe, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - przychody ujęte w wyniku finansowym netto, z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto - w przypadku podmiotów innych niż określone w lit. a. Obowiązki spółki nieruchomościowej jako płatnika określa zaś art. 26aa ustawy o CIT, zgodnie z którym: 1. spółka nieruchomościowa, której udziały (akcje), ogół praw i obowiązków, tytuły uczestnictwa lub prawa o podobnym charakterze są zbywane, jest obowiązana wpłacić na rachunek właściwego urzędu skarbowego, jako płatnik, zaliczkę na podatek od dochodu z tego tytułu w wysokości 19%, w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał dochód, jeżeli: 1) stroną dokonującą zbycia jest podmiot niemający siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osoba fizyczna niemająca miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) przedmiotem transakcji zbycia są udziały (akcje) dające co najmniej 5% praw głosu w spółce albo ogół praw i obowiązków dający co najmniej 5% prawa do udziału w zysku spółki niebędącej osobą prawną, albo co najmniej 5% ogólnej liczby tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze, w spółce nieruchomościowej. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku dokonania przez jeden podmiot więcej niż jednej transakcji zbycia udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej, w okresie nieprzekraczającym 12 miesięcy liczonych począwszy od ostatniego dnia miesiąca, w którym nastąpiło pierwsze ich zbycie, jeżeli są spełnione warunki określone w tym przepisie. W takim przypadku spółka nieruchomościowa jest obowiązana wpłacić zaliczkę na podatek w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym suma praw głosu w spółce, której udziały (akcje) zostały zbyte, albo ogółu praw i obowiązków dających prawa do udziału w zyskach w spółce niebędącej osobą prawną, albo tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze, w okresie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, wyniosła co najmniej 5%. 3. W przypadku nieposiadania przez spółkę nieruchomościową informacji o kwocie transakcji zbycia zaliczkę na podatek, o której mowa w ust. 1, ustala się w wysokości 19% wartości rynkowej zbywanych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa albo praw o podobnym charakterze. 4. Podatnik jest obowiązany przed terminem, o którym mowa w ust. 1 i ust. 2 zdaniu drugim, przekazać płatnikowi kwotę zaliczki na podatek. W terminie wpłaty na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek płatnik jest obowiązany przesłać podatnikowi informację o wpłaconej zaliczce na podatek sporządzoną według ustalonego wzoru. 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 4, wraz z objaśnieniami co do sposobu jej wypełnienia, terminu i miejsca składania oraz niezbędnymi pouczeniami, mając na uwadze umożliwienie identyfikacji płatnika, podatnika i urzędu skarbowego, do którego została wpłacona zaliczka na podatek, oraz poprawnego obliczenia przez płatnika zaliczki na podatek. Na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku. Stosownie do art. 27 ust. 1e ustawy o CIT, spółki nieruchomościowe oraz podatnicy posiadający, bezpośrednio lub pośrednio, w spółce nieruchomościowej udziały (akcje) dające co najmniej 5% praw głosu w spółce albo ogół praw i obowiązków dający co najmniej 5% prawa do udziału w zysku spółki niebędącej osobą prawną, albo co najmniej 5% ogólnej liczby tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze są obowiązani przekazywać Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w terminie do końca trzeciego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego spółki nieruchomościowej, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - do końca trzeciego miesiąca po zakończeniu roku obrotowego spółki nieruchomościowej, informację: 1) o podmiotach posiadających, bezpośrednio lub pośrednio, w tej spółce nieruchomościowej udziały (akcje), ogół praw i obowiązków, tytuły uczestnictwa lub prawa o podobnym charakterze, wraz z podaniem liczby posiadanych przez każdego z nich takich praw - w przypadku informacji przekazywanych przez spółki nieruchomościowe, 2) o liczbie posiadanych, bezpośrednio lub pośrednio, w tej spółce nieruchomościowej udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze - w przypadku informacji przekazywanych przez podatników będących wspólnikami spółek nieruchomościowych 3) według stanu na ostatni dzień roku podatkowego spółki nieruchomościowej, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na ostatni dzień jej roku obrotowego. Należy zwrócić uwagę, że poszczególne jednostki redakcyjne art. 27 ustawodawca poświęcił rocznym zeznaniom podatkowym, ale także sprawozdaniom z transakcji z podmiotami powiązanymi. Z kolei zgodnie z art. 28h ust. 1 ustawy o CIT, podatnik opodatkowany ryczałtem nie podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 19, art. 24b, art. 24ca i art. 24d. Według art. 28r ust. 1 i 2 ustawy o CIT: 1. Do końca trzeciego miesiąca roku podatkowego podatnik jest obowiązany złożyć do urzędu skarbowego deklarację, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego za poprzedni rok podatkowy. 2. Deklarację, o której mowa w ust. 1, składa się za pomocą środków komunikacji elektronicznej zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Niewątpliwie podatnik wybierający ryczałt stosuje regulacje dedykowane temu modelowi opodatkowania, które zostały określone w rozdziale 6b ustawy o CIT. Oznacza to pominięcie, co do zasady, normujących analogiczne kwestie przepisów ustawy o CIT, odnoszących się w szczególności do: - ustalenia dochodu (art. 7 ustawy o CIT), - przychodów podatkowych (art. 12 ustawy o CIT), - kosztów uzyskania przychodów (art. 15 ustawy o CIT), - zwolnień od podatku (art. 17 ustawy o CIT), - podstawy opodatkowania i wysokości podatku (art. 18 oraz 19 ustawy o CIT), - możliwych do zastosowania odliczeń (art. 18 - 18f ustawy o CIT). Treść art. 28h ust. 1 ustawy o CIT wskazuje wprost, że dla ustalenia podstawy opodatkowania oraz stawki podatku z tytułu ryczałtu podatnik nie podlega zasadom określonym w art. 19, art. 24b, art. 24ca i art. 24d ustawy o CIT. Niewątpliwie także podatnicy opodatkowani w formie ryczałtu od dochodów spółek w zakresie obowiązków płatnika mogą podlegać również innym przepisom ustawy o CIT. Prawidłowym podejściem interpretacyjnym do ww. przepisów ustawy o CIT jest zastosowanie zintegrowanej wykładni językowej, systemowej i celowościowej. Dyrektywa wykładni językowej odgrywa szczególnie ważną rolę w procesie wykładni prawa podatkowego przede wszystkim dlatego, iż prawo podatkowe nakłada obowiązki zabezpieczone sankcjami i dlatego jego wykładnia nie może wykraczać poza istotę interpretowanych przepisów. Dla ustalenia zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa, w tym prawa podatkowego, dopuszcza się stosowanie dyrektywy wykładni językowej wspólnie z dyrektywą wykładni systemowej i celowościowej. Podkreślić należy, ze sama forma ryczałtu od dochodu spółek nie wyłącza stosowania przepisów o charakterze ogólnym bez wyraźnego zastrzeżeni ustawodawcy. I tak, np. w art. 28h ustawy o CIT zawarto wyłączenie stosowania przepisów o stawkach podatku, wyłączenie z opodatkowania przychodu z budynków oraz dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W sprawie mamy do czynienia ze spółką nieruchomościową. Spółki nieruchomościowe posiadają własne specyficzne obowiązki właściwe takim spółkom. Od 2022 r. spółki nieruchomościowe oraz ich udziałowcy są zobowiązani do składania do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacji odpowiednio o ich strukturze udziałowej oraz posiadanych udziałach w spółkach nieruchomościowych. Obowiązek złożenia informacji o strukturze udziałowej spółek nieruchomościowych został uregulowany w art. 27 ust. 1e ustawy o CIT (i w odpowiadającym mu art. 45 ust. 3f ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych). Przepis ten został wprowadzony przez ustawę z 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (ustawa zmieniająca). Żaden przepis prawa, w tym ustawy o CIT, nie wyłączył powyższego obowiązku w przypadku podatników rozliczających ryczałt od dochodów spółek. Obowiązek nałożony na spółki nieruchomościowe w art. 27 ust. 1e ustawy o CIT dotyczy całkowicie odmiennych danych niż te, przewidziane w deklaracji CIT-8E. Przede wszystkim podatnik składa deklarację CIT-8E do właściwego urzędu skargowego, wykazując w niej w szczególności: podstawę opodatkowania, należny i zapłacony ryczałt, sumy dochodu z tytułu podzielonego zysku – czyli dane właściwe ryczałtowi od dochodów spółek. Natomiast cel obowiązku przewidzianego w art. 27 ust. 1e ustawy o CIT jest zupełnie inny, mianowicie - dostarczeniu danych (raportowaniu) o transakcjach lub strukturze udziałowej spółek nieruchomościowym; służy weryfikacji sprawozdań z transakcjami z podmiotami powiązanymi. Obowiązek ten wykonywany jest także wobec innego podmiotu niż adresat deklaracji CIT – 8E, mianowicie Szefowi KAS. Niewątpliwie zatem skarżąca opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek – wobec braku wyraźnego wyłączenia ustawowego - ma obowiązek, jako spółka nieruchomościowa, wypełniania obowiązku informacyjnego (raportowania) wynikającego z art. 27 ust. 1e ustawy o CIT. Argumenty skarżącej zawarte w uzasadnieniu jej stanowiska, zgodnie z którymi organ potwierdził wcześniej stanowisko skarżącej w wydanych interpretacjach, ocenić należało za całkowicie chybione. Spółka powołała się na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 sierpnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB2- 1.4010.263.2023.1.AS, dotyczącą art. 27c ustawy o CIT. Organ w ww. interpretacji wskazał, m.in., że: podatnicy opodatkowani w formie ryczałtu od dochodów spółek nie składają, co do zasady (wyjątek może dotyczyć podatników uzyskujących np. dochody z odpłatnego zbycia walut wirtualnych), zeznań, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT, lecz składają deklaracje, zgodnie z art. 28r. ust. 1 tejże ustawy. Tym samym Minister Finansów nie dysponuje danymi wymienionymi w art. 27b ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT. Powyższa interpretacja dotyczyła zatem innego zagadnienia niż analizowany w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 27 ust. 3. Pkt 3 ustawy o CIT, indywidualne dane podatnika, o których mowa w ust. 1, obejmują: 1) firmę (nazwę) i numer identyfikacji podatkowej podatnika; 2) wskazanie roku podatkowego; 3) informacje o wysokości: a) osiągniętego przychodu, b) poniesionych kosztów uzyskania przychodów, c) osiągniętego dochodu albo poniesionej straty, d) podstawy opodatkowania, e) kwoty należnego podatku. Nie budzi zatem wątpliwości, że powyższy przepis nie odnosi się do podmiotów rozliczających ryczałt. W tym stanie sprawy powołane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego a to art. 28h ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1e ustawy o CIT, nie zasługiwały na uwzględnienie. Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14a § 1 w zw. z art. 14b § 1 O.p. Zgodnie z art. 14a § 1 O.p., Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności: 1. dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne), 2. wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe) 3. przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W myśl art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14c § 1 i 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Stosownie do art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7,10, 14, 16 i 23 działu IV. Natomiast w myśl art. 120 O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zaś w myśl art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W niniejszej sprawie organ przeanalizował zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku oraz dokonał jego interpretacji na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ, wbrew zarzutom skargi, dokonał wystarczającej analizy regulacji prawnych wpływających na ocenę zajętego przez skarżącą we wniosku stanowiska oraz wyjaśnił z jakiego powodu to stanowisko uznał za nieprawidłowe. Zaskarżona interpretacja indywidualna spełnia wymogi określone w art. 14c § 1 oraz § 2 O.p. Organ wydał na wniosek skarżącej interpretację indywidualną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz stosownie do art. 14c § 1 i 2 ww. ustawy, sformułował ocenę zagadnienia będącego przedmiotem wątpliwości Strony, ustosunkowując się do przedstawionych argumentów skarżącej. Organ wydając zaskarżoną interpretację oparł się na opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym i dokonał, zgodnie z delegacją ustawową wynikającą z art. 14b i nast. Ordynacji podatkowej, interpretacji art. 28m ustawy o CIT - stosownie do zakresu złożonego wniosku, który wyznaczony został przez sformułowane przez Skarżącą pytania. Uznając zatem za niezasadne wszystkie zarzuty podniesione w skardze, orzeczono jak w wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2023.1634 z późn. zm.).