III SA/Wa 2237/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków J. W. z dnia 8 października 2015 r. i z dnia 21 października 2015 r. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz fundacją za zaległości podatkowe fundacji w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. J.W. (dalej zwany "Skarżącym") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz fundacją za zaległości podatkowe fundacji w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. Zarządzeniem z 20 sierpnia 2015 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 21 sierpnia 2015 r. Postanowieniem z 13 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego. Odpis ww. postanowienia doręczono pełnomocnikowi Skarżącego 20 października 2015 r. Pismem z 8 października 2015 r. wniesionym za pośrednictwem Organu (data wpływu do tut. Sądu 21 października 2015 r.) pełnomocnik Skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r., uiszczając jednocześnie wpis w kwocie 500 zł. Uzasadniając wniosek wskazał, że na przełomie sierpnia i września 2015 r. zmienił miejsce pracy, co wiązało się z przeprowadzką do innej siedziby. Podał, że pisma doręczane na adres wskazany Sądowi w skardze, nie zostały mu przekazane. Podkreślił, że nie został "w inny sposób poinformowany o konieczności uzupełnienia braku formalnego". Z tych względów, a także z uwagi na brak ustaleń z mocodawcą odnośnie istnienia i zakresu stosunku pełnomocnictwa, bez swojej winy uchybił terminowi do uiszczenia wpisu. Oświadczył, że o niedochowaniu terminu dowiedział się z postanowienia o odrzuceniu "analogicznej skargi" uczestnika postępowania podatkowego doręczonej mu 2 października 2015 r. Pismem z 21 października 2015 r. wniesionym za pośrednictwem Organu (data wpływu do tut. Sądu 3 listopada 2015 r.) pełnomocnik Skarżącego o wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. Powtórzył argumentację przedstawioną w uprzednio złożonym piśmie z 8 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została złożona w terminie. Natomiast wobec nieuiszczenia w terminie wpisu sądowego, pomimo wezwania, Sąd postanowieniem z 13 października 2015 r. odrzucił skargę. Z uzasadnienia obu wniosków pełnomocnika Skarżącego jednoznacznie wynika, iż przywołane tam okoliczności zaważyły, jego zdaniem, na niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, a nie terminu do wniesienia skargi. Sąd uznał, że wnioski pełnomocnika Skarżącego zostały błędnie oznaczone i rozpoznał je zgodnie z intencją wyrażona w treści pism, jako wnioski o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2011 r. II OZ 833/11, LEX nr 1069194). Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Podstawową przesłanką dla pozytywnego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu jest brak winy w uchybieniu terminu. Okoliczność ta musi zostać uprawdopodobniona w treści wniosku. W rozpoznawanej sprawie wskazaną przez pełnomocnika przyczyną uchybienia terminu do uiszczenia wpisu była zmiana miejsca pracy oraz trudności z ustaleniem istnienia i zakresu stosunku pełnomocnictwa, a także okoliczność, iż nie został on zawiadomiony o konieczności uiszczenia wpisu sądowego w inny sposób niż pisemne wezwanie przesłane pocztą na adres korespondencyjny. Analizując, czy zostały spełnione kolejne przesłanki przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego, Sąd doszedł do wniosku, że w sprawie nie dochowano reguł należytej staranności. Jeżeli pełnomocnik na przełomie sierpnia i września 2015 r. zmienił miejsce pracy i w związku z tym uległ zmianie adres do doręczeń to spoczywał na nim obowiązek zawiadomienia Sądu o nowym adresie do doręczeń zgodnie z art. 70 § 1 P.p.s.a. Niezawiadomienie sądu o zmianie adresu powoduje, że pisma kierowane na dotychczasowy adres uznaje się za skutecznie doręczone. Zaniedbanie obowiązku, o którym mowa w powołanym przepisie, nie może stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślenia wymaga, że nie wykazano, aby niedopełnienie tego obowiązku było spowodowane jakimiś nadzwyczajnymi przeszkodami. Zdaniem Sądu możliwe jest dokonanie zmiany miejsca pracy w sposób planowy i zorganizowany, bez uszczerbku dla obowiązków wynikających ze stosunku pełnomocnictwa. Gdyby natomiast trudności organizacyjne były rzeczywiście na tyle poważne, że uniemożliwiały pełnomocnikowi prawidłowy tryb pracy, miał on możliwość i był zobowiązany do zorganizowania zastępstwa procesowego. Zarówno przy skardze z 9 lipca 2015 r., jak i przy obu wnioskach o przywrócenie terminu załączono odpis pełnomocnictwa z 25 czerwca 2015 r., z którego wynika, że umocowani do samodzielnego działania w imieniu Skarżącego w spawie są: dor. pod. K.K. , adw. M.W. – obaj z kancelarii [...] . Obaj pełnomocnicy mogą ustanawiać substytutów. Skoro zatem jeden z pełnomocników nie mógł podjąć czynności procesowej w stosownym terminie, to mógł tego dokonać drugi ustanowiony w spawie pełnomocnik, alternatywnie można było ustanowić pełnomocnika substytucyjnego. Powyższe okoliczności sprawiają, że nie można uznać za wykazaną przesłankę braku winy w uchybieniu terminowi. W judykaturze słusznie podkreśla się, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiej organizacji pracy, aby uniemożliwić powstanie zaniedbań w związku ze świadczoną pomocą prawną (postanowienie NSA 29 października 2013 r., sygn. akt II GZ 581/13, dostępne w CBOIS). To do profesjonalisty, należy taka organizacja swojego miejsca pracy, by nie zaniedbywać ciążących na nim obowiązków. Co więcej, wymogi starannego działania są wobec niego wyższe, niż wobec strony nie będącej profesjonalistą (postanowienie z NSA z 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 2/11, LEX nr 742415). Odnosząc się do stwierdzenia pełnomocnika Skarżącego, że nie został on zawiadomiony o konieczności uiszczenia wpisu sądowego w inny sposób niż pisemne wezwanie przesłane na adres korespondencyjny wskazać należy, że niekwestionowaną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest zasada pisemności. Oznacza to, że zarówno czynności procesowe stron postępowania, jak i czynności sądu, muszą mieć formę pisemną. Gwarancją realizacji tej zasady są przepisy o doręczeniach pism zawarte w rozdziale 4 P.p.s.a. Sąd nie ma zatem możliwości dokonania wezwania do uiszczenia wpisu w innej formie niż uczynił to w niniejszej sprawie. Przytoczona argumentacja odnosi się wniosku z 8 października 2015 r. oraz do wniosku z 21 października 2015 r., bowiem przywołano w nich identyczne okoliczności faktyczne. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że pełnomocnik Skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i z tych względów, na podstawie art. 86 § 1P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji.