III SA/Wa 2315/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "K." R. M., G. M. Sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2004 roku postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. "K." R. M., G. M. Sp. j. (dalej - "Skarżąca" lub "Spółka), reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego T. S., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek podniosła, że wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej zagwarantuje, że obowiązek nałożony decyzją, poddany nadzorowi sądowoadministracyjnemu, będzie zgodny z przepisami prawa. Zdaniem Skarżącej, istnieją uzasadnione podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji stanowić będzie ochronę interesu publicznego, gdyż pozwoli uniknąć konieczności poniesienia przez Skarb Państwa kosztów postępowania egzekucyjnego. W ocenie Skarżącej za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawiają wątpliwości natury konstytucyjnej zastosowanych w sprawie przepisów rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. Skarżąca argumentowała, że jej sytuacja ekonomiczna uległa znacznemu pogorszeniu wskutek zastosowania środków egzekucyjnych, bowiem decyzji organu pierwszej instancji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Dalsza egzekucja z jej majątku, zanim sprawa zostanie rozstrzygnięta w postępowaniu sądowoadministracyjnym, doprowadzi do upadku spółki. Tym samym nawet orzeczenie uchylające decyzję, po tym jak zostanie wykonana nie doprowadzi do zniwelowania negatywnych konsekwencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206). Użyty w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Sąd podziela także prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). I choć sąd może wówczas sięgać do informacji wynikających z akt sprawy, to nie może jednak zastępować strony w poszukiwaniu racji przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu, okoliczność, na którą powołuje się pełnomocnik Skarżącej, a mianowicie zagrożenie, że na skutek dalszej egzekucji Spółka zostanie postawiona w stan upadłości, nie świadczy jeszcze o zaistnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W celu bowiem wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych a nie hipotetycznych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por.: postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10). W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Brak jest zatem podstaw, aby uczynić zadość żądaniu wstrzymania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji. Sąd podkreśla również, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.