III SA/Wa 2330/14

Dnia 1 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, po rozpoznaniu w dniu 1 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. W. Sp. z o.o. z siedzibą w W (dalej: "Skarżąca") wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1133/13 oraz z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 257/14 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa.gov.pl), zgodnie z którym podatnikowi, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.). Jest to bowiem indywidualny akt o charakterze zewnętrznym i publicznoprawnym, niebędący decyzją ani postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. oraz dotyczący uprawnienia podatnika do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług w określonym terminie. Zaskarżony w niniejszej sprawie indywidualny akt administracyjny, tj. postanowienie z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga podlega jednakże odrzuceniu z uwagi na niespełnienie przez Skarżącą w wymaganym terminie wymogu formalnego, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. O treści ww. artykułu Skarżąca została pouczona w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2014 r. zostało doręczone Skarżącej w dniu 30 maja 2014 r. Termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął zatem dla Skarżącej z dniem 13 czerwca 2014 r. Z przekazanych przez organ administracji publicznej akt administracyjnych wynika natomiast, iż Skarżąca w ogóle nie złożyła do organu administracji publicznej wezwania do usunięcia naruszenia prawa tj. nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.