III SA/Wa 2336/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia - odrzucić skargę - Pismem z dnia 30 lipca 2010 r. P. sp. z o.o. – Skarżąca w niniejszej sprawie, wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Z akt sprawy wynika, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zostało doręczone Skarżącej w dniu 5 lipca 2010r., zaś skarga po przekazaniu jej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2010r., wpłynęła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu 9 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., skargę wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem w niniejszej sprawie, skoro postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. doręczono Skarżącej w dniu 5 lipca 2010 roku to ostatnim dniem do wniesienia skargi do sądu administracyjnego był dzień 4 sierpnia 2010 roku. Sąd zauważa, iż skarga wniesiona do organu pierwszej instancji w dniu 4 sierpnia 2010 roku nie może zostać uznana za złożoną z zachowaniem terminu przewidzianego ustawą do dokonania tego typu czynności. W tym miejscu należy podkreślić, iż wyżej powołane przepisy wyraźnie precyzują sposób i termin wniesienia skargi sądu administracyjnego, zaś doręczone Skarżącej postanowienie organu drugiej instancji zawierało prawidłowe pouczenie w tym zakresie. Wobec tego tylko czynność złożenia skargi do Dyrektora Izby Skarbowej w W. można traktować, jako spełniającą powyższe warunki. Jednocześnie warto wyjaśnić, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu albo do organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę organowi, o którym mowa w § 1 wyjaśnianego przepisu. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 1-3 P.p.s.a.) decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub wspomniany organ (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., s. 248; postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2009 r., II OSK 1918/08, Lex nr 527759 oraz postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 września 2009 r., III SA/Łd 427/09, Wspólnota 2009/44/31). W orzecznictwie sądowym wykształciło się też stanowisko, że dla oceny zachowania tego terminu nie można przyjąć daty nadania skargi do sądu lub do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a., gdyż w ten sposób nie zostało wszczęte postępowanie sądowe uruchamiane skargą i że na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 k.p.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., II FSK 1352/07, Lex nr 574446 i post. WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., IV SA/GL 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116). Należy podkreślić, iż wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wskazać należy, iż z akt administracyjnych wynika, że skarga P. sp. z o.o. z siedzibą w W. została przekazana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. do organu właściwego tj. Dyrektora Izby Skarbowej w W. przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 roku. W związku z powyższym, stwierdzić należy, iż skarga jest spóźniona, bowiem 30-dniowy termin do jej wniesienia - liczony od daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji - upłynął z dniem 4 sierpnia 2010 roku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.