III SA/Wa 236/15

Dnia 20 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi W. K. (zwany dalej: "Skarżącym") reprezentowany przez doradcę podatkowego K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. W terminie określonym w wezwaniach do uzupełnienia braków nie uiszczono jednak wpisu od skargi ani nie uzupełniono drugiego braku formalnego. Wobec tego, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, iż należy odrzucić skargę. Przedmiotowe postanowienie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 16 kwietnia 2015 r. (k. akt sądowych nr 25). W dniu 12 maja 2015 r. wpłynęło Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo Dyrektora Izby Skarbowej w W. złożone w biurze podawczym Sądu, w załączeniu którego przekazano wniosek pełnomocnika Strony z dnia 23 kwietnia 2015 r. skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W., o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (wraz kopertą). Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono uwierzytelnioną kserokopię pełnomocnictwa, potwierdzenie wpłaty kwoty 100 zł na rachunek Sądu w sprawie o sygn. III SA/Wa 236/15 oraz wyciąg z rachunku bankowego pełnomocnika. W przedmiotowym wniosku pełnomocnik wskazał, iż doręczono mu postanowienie z dnia 8 kwietnia 2015 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Poinformował, iż powziął informację o odrzuceniu skargi z powodu uznania za doręczone wezwania do uzupełnienia wpisu w kwocie 100 zł i uwierzytelnionego pełnomocnictwa do reprezentacji podatnika. Jak twierdzi pełnomocnik - nie posiadał on wiedzy o pozostawieniu zawiadomienia o liście poleconym do odbioru zarówno w pierwszym jak i w drugim terminie. Fakt braku doręczenia przez pocztę polską wynika, jego zdaniem, z braku pozostawienia w skrzynce pocztowej zawiadomienia o przesyłce. Pełnomocnik nadmienił również, że przy złożonych skargach do WSA poruszył temat brakujących i nie dochodzących zawiadomień. Z kolei nie mógł się też zapoznać z aktami niniejszej sprawy, gdyż nie znał sygnatury akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl zaś art. 87 § 3 P.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi składa się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5 P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę terminie. W orzecznictwie wyrażony został także pogląd, że w sytuacji gdy skarga strony została odrzucona z uwagi na uchybienie terminowi do uzupełnienia jej braków formalnych, to i w tym przypadku przyjąć należy, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. W tym bowiem dniu skarżący dowiaduje się, że nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FZ 1425/14, z 17 marca 2015 r., sygn. akt I FZ 500/14). Zatem w niniejszej sprawie, biorąc powyższe pod uwagę, moment ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do daty doręczenia pełnomocnikowi postanowienia z dnia 8 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu skargi, co nastąpiło 16 kwietnia 2015 r. Wobec tego stwierdzić należy, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upłynął w dniu 23 kwietnia 2015 r. Wskazać należy w tym miejscu, iż pełnomocnik Skarżącego złożył wprawdzie przedmiotowy wniosek w dniu 23 kwietnia 2015 r., lecz uczynił to za pośrednictwem organu - Dyrektora Izby Skarbowej w W. Wniosek ten wpłynął natomiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dopiero dnia 12 maja 2015 r., złożony w tym dniu przez organ w biurze podawczym Sądu. Zauważyć należy w tym miejscu, iż stosownie do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek taki składa się bezpośrednio w sądzie. Jedynie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie niewątpliwie pełnomocnik Skarżącego wnosił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie zaś o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skoro zatem pełnomocnik Skarżącego błędnie skierował wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi za pośrednictwem organu, nie zaś bezpośrednio do sądu, to za datę złożenia tego wniosku należy uznać datę przesłania go przez organ do Sądu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt. I OZ 170/10 "wprawdzie bowiem zgodnie z art. 83 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, to jednak dotyczy to wyłącznie sytuacji, gdy pismo takie zostało prawidłowo skierowane na adres sądu. Natomiast w przypadku, gdy strona przekazała pismo stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi do organu administracji publicznej, o zachowaniu ustawowego, siedmiodniowego terminu do wniesienia tego pisma decyduje wówczas data przesłania go przez organ do Sądu". W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dopiero dnia 12 maja 2015 r., a więc z przekroczeniem terminu. W tej sytuacji nie została zatem spełniona przesłanka z art. 87 § 1 P.p.s.a. Na marginesie natomiast Sąd stwierdza, iż w rozpatrywanym wniosku pełnomocnik Strony nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, albowiem jedynie w sposób ogólnikowy zakwestionował prawidłowość doręczenia wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi, twierdząc, iż nie otrzymał zawiadomień o możliwości odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym. Nie wskazał jednak, aby w związku z brakiem przedmiotowych zawiadomień podejmował jakiekolwiek próby wyjaśnienia zaistniałej sytuacji czy też działania reklamacyjne w urzędzie pocztowym. Zatem nie została również spełniona w sprawie przesłanka, o której mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a. Sąd, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.