III SA/Wa 2395/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie - We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca – T.S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca uzasadniła wniosek bardzo trudną sytuacją finansową. Skarżąca jest bardzo poważnie chora, w związku z czym ponosi bardzo wysokie koszty leczenia. Skarżąca oświadczyła, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jej jedynym majątkiem jest współwłasność mieszkania o pow. 38 m². Skarżąca uzyskuje dochód z tytułu renty rodzinnej w wysokości 1.312,45 zł. Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej została ona wezwana do: wskazania i udokumentowania miesięcznych wydatków składających się na bieżące utrzymanie skarżącej (energia elektryczna, gaz, wydatki na poratowanie zdrowia, rachunki potwierdzające leczeni prywatne), nadesłania informacji o ciążącym na skarżącej zadłużeniu (kredytowym, podatkowym), nadesłania kopii z wyciągów z rachunków bankowych skarżącej za ostatnie trzy miesiące, informacji o posiadanych oszczędnościach, informacji, czy skarżąca korzysta z pomocy finansowej syna, a jeśli tak to w jakim zakresie. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w dniu 16 lipca 2015 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Do dnia dzisiejszego skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzedu tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – P.p.s.a.), stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04). Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącej zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Wątpliwości pojawiły się bowiem po porównaniu oświadczeń składanych przez skarżąca w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy z oświadczeniami składanymi w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego dotyczącego umorzenia zaległości podatkowych (zob. uzasadnienie wyroku Sądu). W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącej, Sąd, działając na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał ją do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżąca nie wywiązała się. Przede wszystkim, skarżąca nie wykazała i nie udokumentowała wysokości miesięcznych wydatków, nie wskazała wysokości zadłużenia, nie nadesłała wyciągów z rachunków bankowych, nie wyjaśniła również kwestii związanych z oszczędnościami oraz z ewentualnym wsparciem finansowym otrzymywanym od syna. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ocenia taką sytuację jednoznacznie. Jeżeli strona w jakikolwiek sposób uchyla się od złożenia wyjaśnień, oświadczeń lub dokumentów służących ocenie jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, to musi się liczyć z tym, że sąd nie będzie miał podstaw do przyjęcia jej wniosku za uzasadniony (por. np. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2009 r., I FZ 71/09, z 23 lipca 2009 r., II FZ 260/09 z 28 lipca 2009 r., I OZ 744/09). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec skarżącego instytucji prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.