III SA/Wa 2432/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej zwany: "Prezesem PFRON") decyzją z [...] kwietnia 2013r. określił Skarżącemu: Z. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A. w K. do 2 lipca 2011r., zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON od grudnia 2007r. do listopada 2008r., w łącznej wysokości 97.714 zł. W postawie prawnej wskazano m.in.: art. 21 ust. 1 i 2, art. 49 ust. 1 i 2, art. 49c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zm.; dalej zwanej: "u.r.o.n."), art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej zwanej: "O.p."). W uzasadnieniu podano, że Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] października 2012r. uchylił decyzję Prezesa PFRON wydaną [...] czerwca 2012r., wskazując, że uzyskał dane z ZUS o stanie zatrudnienia w ww. A.. Skarżący, mimo wezwania do złożenia wyjaśnień i dokumentów będących w jego posiadaniu, w tym deklaracji ZUS DRA za ww. okresy, innych dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia stan w ww. okresie w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie złożył nic. Prezes PFRON wystąpił więc do ZUS o ustalenie stanu zatrudnienia i uzyskał 29 stycznia 2013r. nowe dane dotyczące stanu zatrudnienia za ww. okresy w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Skarżący zwrócił się pismem z 10.12.2012r. o przedłużenie terminu o 6 miesięcy w celu sporządzenia i dosłania wymaganych dokumentów. Termin został przedłużony do 31.01.2013r., ale organ nie otrzymał dokumentów, choć Skarżący w świetle orzecznictwa NSA, powinien ujawnić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (wyroki NSA z 24 maja 2004r. sygn. akt FSK 78/05 i 79/04). Prezes PFRON wskazał na podstawie danych uzyskanych z ZUS 29.01.2013r. wysokość poszczególnych zobowiązań we wpłatach na PFRON. 2. Skarżący w odwołaniu wskazał, że nie zalega z płatnościami wobec PFRON i zarzucił naruszenie: art. 21 u.r.o.n. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu agencji pracy tymczasowej jako podmiotu zobowiązanego do wpłat na PFRON oraz art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191 i art. 210 O.p. 3. Minister Pracy i Polityki Społecznej (dalej zwany także "Ministrem") decyzją z [...] lipca 2013r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji [...] kwietnia 2013r., podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że Skarżący, zatrudniając co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, miał obowiązek, na mocy art. 21 ust. 1 i 49 ust. 2 u.r.o.n, dokonywać miesięcznych wpłat na PFRON do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaszły okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat oraz do składania deklaracji według ściśle określonego wzoru. Nie wywiązał się jednak z tych obowiązków. Wbrew stanowisku Skarżącego, agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998r. Nr 21 poz. 94 ze zm.; dalej zwany: "K.p."), a wynika to z art. 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. Nr 166 poz. 1608 ze zm., dalej zwana: "u.z.p.t."). Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 grudnia 2011r. sygn. akt II FSK 949/10. Zdaniem Ministra Prezes PFRON podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Skarżący na żadnym etapie postępowania, choć był wzywany, nie przedstawił dowodów mogących potwierdzić, iż dane przekazane do ZUS nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy, a zatrudnienie wykazywane w tych deklaracjach różni się od tego, które należy wykazywać w deklaracjach PFRON. W związku z tym organ pierwszej instancji korzystając z uprawnień wynikających z art. 49c pkt 3 u.r.o.n. posłużył się danymi zgromadzonych przez ZUS i na podstawie deklaracji złożonych w ZUS ustalił, że Skarżący w ww. okresie, jako pracodawca, zatrudniał powyżej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Minister wskazał, że nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) nie oznacza, że organ podatkowy ma obowiązek zastąpić w udokumentowaniu działalności gospodarczej podatnika (wyrok NSA z 28 sierpnia 2001r. sygn. akt SA/Bk 1298/00, niepubl.). Podatnik powinien sam ujawnić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (ww. wyroki NSA powołane przez PFRON), zwłaszcza, gdy posiada on dowód, którym organ nie dysponuje (wyrok NSA z 9 stycznia 2003r. sygn. akt I SA/Łd 450/2001, niepubl.). Zgodnie z art. 21 § 3 O.p. organ podatkowy jest obowiązany wydać decyzję zawsze, kiedy postępowanie wykaże niewykonanie lub nieprawidłowe wykonanie, co do wysokości, zobowiązania. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący ww. decyzji Ministra zarzucił naruszenie: 1) art. 21 u.r.o.n. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że agencja pracy tymczasowej objęta jest przepisami i obowiązkami wynikającymi z u.r.o.n., gdy przepisy tej ustawy nie dotyczą ww. agencji, z uwagi na charakter działalności; podmioty te nie mają faktycznego wpływu na wybór pracowników, których zatrudniają (w tym osób niepełnosprawnych), a z ich pracy ekonomicznie korzysta pracodawca użytkownik. Wpłaty na PFRON od ww. agencji są ponadto nieproporcjonalnie wysokie (porównanie bardzo dużej liczby pracowników obsługiwanych przez ww. agencje z rozmiarów działalności przedsiębiorstwa); 2) art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 u.r.o.n. przez utrzymanie w mocy decyzji Prezesa PFRON, mimo wystąpienia uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegających na: a) naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, b) uchyleniu się od wszechstronnego działania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i naruszeniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w szczególności przez: - oparcie się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu, które było prowadzone przez Prezesa PFRON, - brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, w szczególności nie odniesienie się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania, - błędną wykładnię prawa materialnego i przyjęcie, że Skarżący jest objęty obowiązkiem wpłat na PFRON wyrażonym w art. 21 u.r.o.n. Zdaniem Skarżącego agencja pracy tymczasowej nie podlega przepisom u.r.o.n.; jest pracodawcą wobec współpracujących z nią pracowników tymczasowych w znaczeniu formalnym, ale praca faktycznie jest świadczona na rzecz pracodawcy użytkownika, z którym agencja zawarła odpowiednią umowę. Jeśliby przyjąć, że ww. agencje są zobowiązane do wpłat na PFRON, stanowiłoby to zaprzeczenie celów u.r.o.n. Agencje te nie mają wpływu, czy pracodawca użytkownik zatrudni daną osobę niepełnosprawną. Instytucja obowiązkowych wpłat na PFRON nie spełniałaby więc swojej funkcji promocji zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Skarżący przyznał też, że od początku prowadzenia działalności gospodarczej nie realizował obowiązków wpłat na PFRON od pracowników tymczasowych (kilkudziesięciu w miesiącu), dokonywał wpłat jedynie od kilku pracowników agencji, składając pisma do PFRON informujące o ilości pracowników agencji (własnych) i pracowników tymczasowych. Organ mógł już po pierwszych miesiącach działalności Skarżącego powziąć wątpliwości, co do ewentualnych nieprawidłowości, ale proces ten trwał kilka lat, co spowodowało, iż zaległości Skarżącego z tytułu wpłat na PFRON urosły do ogromnych - kilkudziesięciotysięcznych - kwot za każdy rok. Skarżący zarzucił też nieprawidłowości rachunkowe w wyliczeniach zaległości, np. podstawą wyliczeń zaległości za grudzień 2007r. są dokumenty ZUS, które dotyczą stanu zatrudnienia z października 2007r. (nie mogły więc być podstawą do wyliczenia ww. zaległości). 5. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest niezasadna. 2. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, dokonując kontroli legalności wydanych w sprawie decyzji organów administracyjnych obu instancji, z uwzględnieniem powyższych kryteriów stwierdza, że odpowiadają one prawu. 3.1. Zdaniem Sądu nie sposób stwierdzić, że ww. decyzje naruszają wskazane w skardze przepisy prawa procesowego i to w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, nie mówiąc o istotnym. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, organy podatkowe działały zgodnie z obowiązującym prawem (art. 120 O.p.), wskazując w podstawach prawnych decyzji przepisy, które miały zastosowanie w sprawie. W postępowaniu dążono również do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z zachowaniem zasad prawdy obiektywnej wynikającej z treści przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Doszło też do wyjaśnieniem przesłanek, które zadecydowały o sposobie rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zasady przekonywania (art. 124 O.p. w związku z art. 210 § 4 O.p.) oraz zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p. Wydane w sprawie decyzje obu instancji zostały bowiem uzasadnione, stosownie do treści art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., a wbrew stanowisku Skarżącego, treści w nich zawarte wskazują, że ustosunkowano się do argumentacji prezentowanej przez stronę, a w szczególności do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zdaniem Sądu wbrew zarzutowi skargi w zaskarżonej decyzji, jak też w poprzedzającej ją decyzji Prezesa PFRON w sposób należyty rozpatrzona materiał dowodowy, przyporządkowując go do odpowiednich miesięcy, w których powstały zaległości we wpłatach na PFRON. Prezes PFRON wywiązał się z obowiązku nałożonego nań ww. decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2013r., obszernie wyjaśniając, jakie dane wziął pod uwagę ustalając stan zatrudnienia i wysokość opłat na PFRON. W decyzji tej wyraźnie wskazano, jaki stan zatrudnienia przyjęto w konkretnym miesiącu i wbrew stanowisku skargi podstawą wyliczeń zaległości za grudzień 2007r. były dokumenty ZUS, które dotyczą stanu zatrudnienia w tym miesiącu. Wynika to z porównania znajdujących się aktach sprawy dokumentów z treścią ww. decyzji. Należy w tym miejscu zauważyć, iż skoro szczegółowe wyliczenia wysokości zobowiązań skarżącej Spółki z tytułu wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 u.r.o.n., zawarto w ww. decyzji Prezesa PFRON, a Minister Pracy i Polityki Społecznej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, utrzymując w mocy ww. decyzję, brak ponownego przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyliczeń dotyczących wysokości tych wpłat na PFRON, nie mogło być uznane – zdaniem Sądu – za istotne naruszenie art. 210 § 4 O.p. oraz art. 124 O.p. Należy też mieć na uwadze, iż zaskarżona decyzja Ministra rozstrzyga o istocie sprawy, stosownie do art. 233 § 1 pkt 1 O.p., to jest o utrzymaniu w mocy decyzję Prezesa PFRON. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika ponadto, jakie przepisy zostały zastosowane w sprawie, jaki stan faktyczny został ustalono, dokonano w niej również subsumcji obowiązujących norm prawnych do ustalonego stanu faktycznego oraz wskazano przesłanki, jakimi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, wskazując dlaczego Skarżący - prowadząc agencję pracy tymczasowej - mógł być uznany za pracodawcę, który miał obowiązek odprowadzenia wpłat na PFRON, na mocy art. 21 ust. 1 i art. 49 ust. 1 u.r.o.n. Było to zatem działanie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Sąd ponadto wskazuje, że w pełni podziela stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej, iż organ podatkowy, zgodnie z treścią przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p., nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, w sytuacji takiej, jak występująca w sprawie, tj. gdy dowody posiadał Skarżący i pomimo kierowanych do niego wezwań do ich przedłożenia, nic w tym zakresie nie uczynił. Poglądy takie wielokrotnie prezentowane były w orzecznictwie sądowym, na co w sposób prawidłowy zwróciły uwagę organy administracyjne obu instancji w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. Sąd stwierdza też, że w związku z brakiem współdziałania Skarżącego przy gromadzeniu materiały dowodowego, prawidłowe było skorzystanie przez ww. organy z danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Uprawnienie t wynikało zarówno z treści art. 180 § 1 O.p., który wskazuje, że jako dowód należy dopuścić w sprawie wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, jak też z powołanego w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji art. 49c pkt 3 u.r.o.n. Sąd wyjaśnia ponadto, że fakt, iż decyzje organów obu instancji nie zdołały przekonać Skarżącego o prawidłowości zawartego w nich rozstrzygnięcia nie oznacza, że doszło w nich do naruszenia zasady przekonywania, wyrażonej w treści art. 124 O.p. W ocenie Sądu organy podatkowe uczyniły w sprawie wszystko, aby strona została przekonana, co do prawidłowości podjętych rozstrzygnięć. Skarżący był informowany o przebiegu postępowania, zawiadamiano go o podejmowanych czynnościach, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, a wydane w sprawie decyzje spełniają wymogi z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., o czym mowa wyżej. Zdaniem Sądu podjęcie przez organy podatkowe w terminie do upływu przedawnienia czynności kontrolnych, które doprowadziły do wydania decyzji, zgodnych z obowiązującym prawem, określających prawidłową wysokość należnych wpłat na PFRON w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w postaci agencji pracy tymczasowej, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, o której mowa w art. 121 § 1 O.p. Skarżący, podejmując bowiem działalność w formie agencji pracy tymczasowej miał lub powinien mieć świadomość, jakie normy prawne prawodawca przyjął w ww. ustawach, a w szczególności w art. 1, art. 2 pkt 1, art. 5, art. 7, art. 9, art. 13 i art. 18a ust. 1 u.z.p.t. oraz w art. 21 ust. 1 i art. 49 ust. 1 u.r.o.n. Powinien więc mieć świadomość, iż może zaistnieć taka oto sytuacja, że nie będzie mógł skorzystać z dobrodziejstwa przewidzianego w przepisie art. 21 ust. 2 u.r.o.n. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej wyrażone w zaskarżonej decyzji. Argumenty z tego zakresu podniesione w skardze, nie mogą być uwzględnione, gdyż de facto podważają istotę przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań pranych. 3.2. Sąd, odnosząc się do spornych w sprawie zagadnień materialnoprawnych, wskazuje po pierwsze, że za prawidłowe uznaje sięgnięcie przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy rozpatrywaniu sprawy do przepisów ww. u.z.p.t., które normują status agencji pracy tymczasowej. Przepis art. 1 u.z.p.t. stanowi, iż ustawa reguluje zasady zatrudniania pracowników tymczasowych przez pracodawcę będącego agencją pracy tymczasowej oraz zasady kierowania tych pracowników i osób niebędących pracownikami agencji pracy tymczasowej do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz pracodawcy użytkownika. Z przytoczonego przepisu art. 1 u.z.p.t. wprost wynika, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą wobec pracowników tymczasowych. U.z.p.t. nie zawiera definicji "pracodawcy", ale art. 5 u.z.p.t. odsyła do stosowania przepisów prawa pracy w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Uprawnionym było więc sięgnięcie przez ww. Ministra do definicji "pracodawcy" zmieszczonej w K.p. Zgodnie z art. 3 K.p. pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Po drugie Sąd stwierdza, że należało wziąć pod rozwagę przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 Nr 69, poz. 415, ze zm., dalej zwana: "u.p.z.i.r.p."). Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 u.p.z.i.r.p. agencje zatrudnienia są instytucjami rynku pracy, realizującymi zadania określone w tej ustawie. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 4 u.p.z.i.r.p. agencjami zatrudnienia są podmioty wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, świadczące usługi w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego lub pracy tymczasowej. Należy też zauważyć, że przepis art. 7 u.z.p.t. stanowi, iż agencja pracy tymczasowej zatrudnia pracowników tymczasowych na podstawie umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na czas wykonania określonej pracy. 3.2.1. W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych przepisów agencja pracy tymczasowej, o której mowa w u.z.p.t., spełnia wszystkie kryteria pracodawcy w rozumieniu art. 3 K.p. (jest jednostką organizacyjną zatrudniającą pracowników). Tym samym prawidłowe było przyjęcie przez organy administracyjne obu instancji, że Skarżący jako pracodawca, który zatrudniał więcej niż 25 osób w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, miał obowiązek z tego tytułu dokonywać wpłat na PFRON. Również z innych przepisów u.z.p.t. wynika, że ustawodawca przypisał agencji pracy tymczasowej funkcje należące do pracodawcy wobec pracowników tymczasowych. Po pierwsze, umowę o pracę z pracownikiem tymczasowym zawiera agencja pracy tymczasowej (art. 9 i art. 13 u.z.p.t.). Po drugie, wynagrodzenie za pracę wypłaca pracownikowi tymczasowemu agencja pracy tymczasowej (art. 13 ust. 1 pkt 2 u.z.p.t.). Po trzecie, świadectwo pracy wydaje pracownikowi tymczasowemu agencja pracy tymczasowej (art. 18a ust. 1 u.z.p.t.). Ustawodawca ponadto w u.z.p.t. rozróżnia pojęcia "pracodawca użytkownik" i "pracodawca". Określenie "pracodawca użytkownik" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 1 u.z.p.t., jako pracodawca lub podmiot niebędący pracodawcą w rozumieniu K.p., wyznaczający pracownikowi skierowanemu przez agencję pracy tymczasowej zadania i kontrolujący ich wykonanie. Z przepisu tego wynika, że pracodawca użytkownik nie jest pracodawcą w rozumieniu K.p. Terminu "pracodawca", zgodnie z wolą ustawodawcy, należy odkodowywać przez pryzmat postanowień art. 3 K.p. 3.2.2. Zdaniem Sądu powyższe normy prawne również wskazują, że wolą ustawodawcy było przyjęcie takich rozwiązań prawnych, które agencję pracy tymczasowej sytuują jako pracodawcę. Kwestia merytorycznej zasadności dokonanej przez racjonalnego ustawodawcę regulacji w omawianej materii pozostaje poza zakresem kontroli sądowej (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2011r. sygn. akt II FSK 949/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje również, że skoro ustawodawca zdecydował, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą, rozważania Skarżącego, np. na temat różnic pomiędzy pracodawcą a pracodawcą tymczasowym są nieprzydatne. Rozważania takie byłyby istotne, gdyby na gruncie przepisów nie można było zdefiniować tych dwóch pojęć i z przepisów nie wynikałoby w sposób nie budzący wątpliwości, czy agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą (taka sytuacja nie występuje). Analogiczne poglądy zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 16 kwietnia 20124r. sygn. akt III SA/Wa 2435/13, wydanym wobec Skarżącego za inny okres (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 3.2.3. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 u.r.o.n. pracodawca obowiązany jest dokonywać miesięcznych wpłat na PFRON. Żaden przepis prawa nie zwalnia agencji pracy tymczasowej, będącej pracodawcą, z obowiązku dokonywania wpłat na PFRON. Wpłaty te spoczywają więc na ww. agencji, stosownie do art. 21 ust. 1 i art. 49 ust. 1 u.r.o.n. w związku z ww. przepisami u.z.p.t. Skoro Skarżący, prowadząc agencję pracy tymczasowej nie odprowadzał należnych wpłat na rzecz PFRON, a dodatkowo nie przedstawił, choć był wzywany w toku postępowania, dokumentów wiążących się ze sprawą, należało uznać, że organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że należało określić prawidłową wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON, m.in. na podstawie danych znajdujących się w ZUS o stanie zatrudnienia, stosownie do treści art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 i art. 49 ust. 1 u.r.o.n. w związku z art. 49c i art. 181 § 1 O.p. Sąd wyjaśnia, że jakkolwiek żaden przepis prawa nie zobowiązuje organu administracyjnego do wydania decyzji na podstawie art. 21 § 3 O.p., tym niemniej przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie, na mocy art. 49 ust. 1 u.r.o.n. Przywołany przepis stanowi, iż jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Organ administracyjny uprawniony jest więc do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w każdym czasie, byle nastąpiło to przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania. 4. Sąd, mając na uwadze powyższe, za niezasadne uznał zarzuty skargi i na podstawie art. 151 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.