III SA/Wa 2507/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic – Chojnacka, sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi H.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Pismem z 20 czerwca 2017 r. H.P. (zwany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. 1.1. H. P. wystąpił do Burmistrza Gminy B. o wydanie zaświadczenia "od kiedy jego rodzice byli właścicielami gospodarstwa rolnego na terenie Gminy B.." 1.2. Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Burmistrz Gminy B. odmówił wydania zaświadczenia stwierdzając, że organ podatkowy nie prowadzi ewidencji majątku i z tych względów nie podstaw do wydania zaświadczenia o posiadaniu gospodarstwa rolnego. 1.3. H. P. złożył zażalenie na ww. postanowienie. 1.4. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy B. z [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że stosownie do treści art. 306a § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm., dalej jako: "O.p.") organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei z art. 306b § 1 O.p. wynika, że w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie posiada informacji, których dotyczy żądanie Skarżącego, zatem nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści. Organ wskazał, że w sytuacji, gdy w posiadaniu organu podatkowego nie znajdują się dane potwierdzające fakty lub stan prawny, których zaświadczenie ma dotyczyć, wynikające w szczególności z prowadzonych przez ten organ rejestrów lub ewidencji, organ nie ma tylko obowiązku, ale i uprawnienia do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do istnienia tych faktów lub stanu prawnego i nie może wydać żądanego zaświadczenia. 2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zwrócił się o jej rozpatrzenie przy uwzględnieniu treści zawartej w przedmiotowej sprawie. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Przedmiotem sporu jest prawidłowość odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści - od kiedy rodzice Skarżącego byli właścicielami gospodarstwa rolnego na terenie Gminy B.. 5. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Skarga jest niezasadna. 6. Przepis art. 306a O.p. stanowi, że organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Na mocy art. 306a § 2 oraz art. 306b § 1 O.p., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W tych przypadkach, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające przed wydaniem zaświadczenia, o jakim mowa w art. 306b § 2 O.p. ogranicza się do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 8 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 966/11 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej "CBOSA"), że określenie "dane znajdujące się w jego posiadaniu" użyte w art. 306b § 2 O.p. nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających. Art. 306c O.p. obliguje do odmowy wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zatem, gdy dane niezbędne do wydania zaświadczenia pozwalają na stwierdzenie braku zgodności między treścią żądania a stanem rzeczywistym wynikającym z posiadanych przez organ danych, to taka sytuacja wymusza na organie wydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia (wyrok WSA w Krakowie z 30 października 2008 r., sygn. akt I SAB/Kr 2/08 - CBOSA). 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz, 1892 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Grunty na potrzeby opodatkowania należy klasyfikować na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazuje art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 210 ze zm.) ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Na podstawie art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.) prowadzi się ewidencję podatkową nieruchomości, która zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej. Ewidencję podatkową nieruchomości prowadzi organ podatkowy właściwy dla podatku od nieruchomości, a więc Burmistrz Gminy B.. 8. 1. Zaznaczyć należy, że Skarżący nie zwracał się do organu podatkowego z żądaniem wskazania statusu jego rodziców jako podatników podatku rolnego na przestrzeni czasu, a takie dane organ podatkowy właściwy dla tego podatku ewidencjonuje. Skarżący musi mieć na względzie to, że żądanie zawarte we wniosku o wydanie zaświadczenia organ podatkowy musi odczytywać dosłownie. Organ nie może tego żądania przeinaczać lub "dopasowywać" do zawartości prowadzonych ewidencji lub rejestrów. Żądanie wyrażone we wniosku, w brzmieniu w nim zawartym, nie pozwala na powiązanie jego treści z ewidencją prowadzoną przez organy podatkowe. Treść wniosku wskazuje, jak to też trafnie rozumieją organy podatkowe, że Skarżący zmierza do ustalenia statusu właścicielskiego swoich rodziców. To żądanie, w sposób w jaki zostało sformułowane, dotyczy więc ustalenia przez organ podatkowy historycznego (wyjaśnienia w toku postępowania nawiązują do epoki rozbiorów Polski) stanu majątkowego rodziców Skarżącego, a nie statusu jego rodziców jako podatników podatku rolnego na terenie Gminy B.. Organ podatkowy trafnie wskazuje, że nie ewidencjonuje stanu własności gospodarstw rolnych. 8.2. Skoro w niniejszej sprawie Burmistrz Gminy B. nie posiada informacji, których dotyczy żądanie Skarżącego to nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści. W sytuacji, gdy w posiadaniu organu podatkowego nie znajdują się dane potwierdzające fakty lub stan prawny, których zaświadczenie ma dotyczyć, wynikające w szczególności z prowadzonych przez ten organ rejestrów lub ewidencji, organ nie ma obowiązku, ale nie ma też uprawnienia do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do ustalenia istnienia tych faktów lub stanu prawnego i nie może wydać żądanego zaświadczenia. 8.3. Organ jest zobligowany treścią art. 306b § 1 O.p. do odmowy wydania zaświadczenia, jeżeli nie może wydać zaświadczenia. Tym samym organ nie mógł wniosku o wydanie zaświadczenia przekazać innemu organowi lub sądowi. Skoro przepisy Działu VIIIa O.p. przewidują możliwość wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia to nie można jednocześnie prowadzić postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia ewentualnie innego organu lub sądu, który być może posiada dane pozwalające na wydanie zaświadczenia i przekazywać w takim wypadku sprawy innemu organowi. Postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu, a ściślej rzecz ujmując do odnalezienia danych w organie, do którego się zwrócono, a nie we wszelkich innych organach lub sądach w Polsce. Przed ewentualnym wydaniem zaświadczenia możliwe jest przeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 O.p. Postępowanie to sprowadza się tylko do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji i innych danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. W konsekwencji tego, ustalenia czynione przez organ są ograniczone. Nie ma on, bowiem kompetencji do wykorzystywania na potrzeby wystawiania zaświadczenia, danych, które nie znajdują się w dyspozycji tego organu. Zatem postępowanie określone w art. 306b § 2 O.p. jest postępowaniem wyjaśniającym, nie jest natomiast w ścisłym znaczeniu postępowaniem dowodowym. Postępowanie to jest ograniczone do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu podatkowego mającego wydać zaświadczenie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2009 r., II FSK 143/08 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29 stycznia 2016 r., I SA/Lu 866/15, CBOSA). Analogiczny pogląd, na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w tym zakresie są zbliżone do regulacji O.p., prezentują prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 20 października 2016 r., II SA/Ol 973/16 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2009 r., II SA/Wa 1616/09 (CBOSA). W ocenie Sądu organ podatkowy nie dysponując danymi niezbędnymi do wydania zaświadczenia prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia. 9.1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. 9.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.