III SA/Wa 2552/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, asesor WSA Konrad Aromiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W. sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca, Spółka) złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w tym określenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i opodatkowania nabywanych usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 4). Wniosek uzupełniony został w dniu 3 kwietnia 2020 r. (data wpływu 3 kwietnia 2020 r.) oraz w dniu 3 lipca 2020 r. (data wpływu 8 lipca 2020 r.) na wezwanie organu z dnia 15 czerwca 2020 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest spółką zarejestrowaną w Polsce, w której zarząd sprawują osoby fizyczne posiadające niemiecki status rezydencji podatkowej. Spółka jest zarejestrowana na cele podatku VAT jako podatnik VAT czynny. Powstanie Spółki jest odpowiedzią niemieckiej grupy producentów, w skład której wchodzą m.in. spółki S. KG i E. GmbH & CO. KG (dalej: Dostawcy, Grupa) na oczekiwania polskiej klienteli, tj. na zwiększone zainteresowanie polskich przedsiębiorców zakupem niemieckich wyrobów produkowanych przez Grupę. Dostawcy są niemieckimi podmiotami gospodarczymi prowadzącymi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży odzieży roboczej, akcesoriów ochronnych, narzędzi, itp. Działalność prowadzona jest głównie poprzez sprzedaż wysyłkową zarówno do klientów indywidualnych jak i klientów biznesowych (przedsiębiorstw) (dalej: Klienci lub Klient). Polska Spółka, w swoim zamierzeniu, ma prowadzić działalność pośredniczącą pomiędzy polskimi Klientami a Grupą. Będzie to działalność o charakterze pomocniczym w stosunku do działalności wykonywanej przez Grupę. Jedynym udziałowcem Spółki jest podmiot z Grupy - S. KG, który jest niemiecką spółką komandytową. Wszelkie decyzje zarządcze i biznesowe dotyczące działalności Spółki są podejmowane na terenie Niemiec. Członkowie zarządu Spółki na stałe przebywają i wykonują swoje funkcje na terytorium Niemiec. Z racji tego, że są rezydentami niemieckimi, posiadają lokalny (tj. niemiecki) adres e-mail, telefony i wizytówki. Tam też znajduje się dokumentacja dotycząca zadań wykonywanych przez zarząd, zarówno prawna, jak i korporacyjna. Cała infrastruktura związana z prowadzeniem działalności (biuro, serwer, wyposażenie), jak również personel znajduje się na stałe wyłącznie w Niemczech. Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniać w Polsce żadnych pracowników ani nie będzie posiadać żadnego personelu współpracującego. Nie przewiduje się również, aby Spółka posiadała lub wynajmowała na terytorium Polski biura, magazyny lub inne pomieszczenia. Spółka, w celu realizacji swoich zadań, zamierza nawiązać współpracę z podmiotami zewnętrznymi, niepowiązanymi ani ze Spółką ani z Grupą. W szczególności zamierza nawiązać współpracę z centrum telefonicznym (dalej: Call Center), które będzie miało bieżący kontakt biznesowy z polskimi klientami. W tym momencie nie jest jeszcze wybrany podmiot, który świadczyć będzie takie usługi. Niewykluczone, że takie usługi będzie realizował podmiot, który swoją siedzibę będzie miał w Niemczech tuż przy granicy polsko-niemieckiej. Do głównych zadań Call Center będzie należeć: - odbieranie połączeń, zapytań od klientów - Call Center nie będzie aktywnie kontaktować się z klientami, tj. nie będzie poszukiwać nowych klientów, - przyjmowanie zamówień oraz wprowadzanie ich do systemu informatycznego, - administrowanie/zarządzanie reklamacjami i zwrotami towarów (bez fizycznego ich przechowywania czy magazynowania). Call Center nie będzie upoważnione do występowania w imieniu Spółki w zakresie przekraczającym zwykły kontakt z klientami (opisany powyżej), w tym do negocjowania warunków transakcji zawieranych przez Spółkę, w szczególności negocjowania poziomu cen ani nie będzie zawierało żadnych umów w imieniu Spółki. Call Center będzie jedynie pełniło funkcję informacyjną dla Klientów. Spółka zawarła umowę dotyczącą prowadzenia ksiąg rachunkowych z podmiotem polskim oraz umowę najmu adresu korespondencyjnego w Polsce. Czynności te spowodowane są obowiązkami w zakresie podatku VAT, tj. obowiązkiem sporządzenia deklaracji i rejestrów. Są to jedyne umowy, które oprócz umowy z Call Center zostały zawarte przez Spółkę w Polsce. Zgodnie z planowanym modelem transakcji w Polsce (dalej: Schemat Dostaw), sprzedaż towarów będzie następowała w ten sposób, iż będą one najpierw sprzedawane przez Dostawcę do Spółki (Dostawca wystawi fakturę na Spółkę), a następnie Spółka będzie sprzedawała je Klientom w Polsce (Spółka będzie wystawiać faktury na rzecz Klientów). Proces realizacji świadczeń na rzecz Klienta w Polsce będzie miał następujący przebieg: - Call Center przyjmuje zamówienia (online lub telefonicznie) i wprowadza je do systemu informatycznego Dostawcy, znajdującego się na terytorium Niemiec, - Spółka zatwierdza zamówienia i przekazuje je do realizacji przez Dostawcę, - Dostawca realizuje zamówienie i transportuje je do miejsca wskazanego przez Spółkę (będącego jednocześnie miejscem finalnej dostawy na rzecz Klienta). Fizycznie dostawa towarów do Klientów będzie odbywać się bezpośrednio z terytorium Niemiec do ostatecznego nabywcy (Klienta). Dostawa towarów będzie organizowana przez Dostawcę. W ramach tej transakcji Dostawca będzie przenosił prawo do dysponowania towarami jak właściciel na rzecz Spółki w momencie dostarczenia towarów do określonego przez Spółkę miejsca ich przeznaczenia na terytorium Polski. Ryzyko ekonomiczne związane z dostarczanym towarem będzie spoczywało na Dostawcy. Z kolei Spółka będzie przenosiła prawo do dysponowania towarami jak właściciel na rzecz Klientów w momencie dostarczenia towarów do określonego przez Klientów miejsca ich przeznaczenia na terytorium Polski (tj. adres docelowy dostawy zrealizowanej przez Dostawcę). Będzie ewentualnie również możliwość, aby to Dostawca dostarczał towary na adres docelowy, bez pośrednictwa Spółki. Dostawca będzie wystawiał na rzecz Spółki fakturę dokumentującą sprzedaż towarów. Na przedmiotowej fakturze Dostawca wskaże m.in.: swój niemiecki numer identyfikacji podatkowej nadany dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych, polski numer identyfikacji podatkowej Spółki nadany jej dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych, wskazane przez Spółkę miejsce przeznaczenia towarów na terytorium Polski oraz inne wymagane informacje. W żadnym przypadku transport towarów nie będzie organizowany przez kolejne podmioty w transakcji, tj. przez Spółkę lub przez Klientów. W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytanie organu dotyczące wskazania czy Wnioskodawca występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jako podmiot prawa polskiego z siedzibą w Polsce, Wnioskodawca wskazał, że podmiotem wnioskującym o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest podmiot wskazany we wniosku jako Wnioskodawca, tj. W. sp. z o.o. mający siedzibę rejestrową w Polsce. Odnosząc się do pytania organu dotyczącego wskazania konkretnego stanu faktycznego co do zakresu/okoliczności/warunków/zasad nabywania oraz realizacji świadczeń na terytorium Polski, Wnioskodawca wskazał, że proces realizacji świadczeń na rzecz klienta w Polsce będzie miał następujący przebieg: - Call Center przyjmuje zamówienia (online lub telefoniczne) i wprowadza je do systemu informatycznego Dostawcy, znajdującego się na terytorium Niemiec. - Spółka zatwierdza zamówienia i przekazuje je do realizacji przez Dostawcę. - Dostawca realizuje zamówienie i transportuje je do miejsca wskazanego przez Spółkę (będącego jednocześnie miejscem finalnej dostawy na rzecz Klienta), bez dokonywania jakiegokolwiek przeładunku lub magazynowania po drodze w Polsce. Transport ten, ma charakter bezpośredni do Dostawcy do Klienta. Odpowiadając na pytanie organu dotyczące wskazania konkretnego zdarzenia przyszłego co do zakresu/okoliczności/warunków/zasad nabywania oraz realizacji świadczeń na terytorium Polski, Wnioskodawca wskazał, że odpowiedź jest analogiczna jak powyżej oraz, że Wnioskodawca w celu ostrożnościowego podejścia przedstawił zarówno zaistniały stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe jako jeden stan hipotetyczny. Dla wyjaśnienia Wnioskodawca wskazał, że na terenie Polski będzie dokonywał sprzedaży towarów handlowych zakupionych wcześniej u Dostawcy. Będzie to odzież robocza, akcesoria ochronne, narzędzia, itp. okoliczności/zasady ich nabywania nie ulegną też zmianie. Proces realizacji świadczeń na rzecz klienta w Polsce będzie miał następujący przebieg: - Call Center przyjmuje zamówienia (online lub telefoniczne) i wprowadza je do systemu informatycznego Dostawcy, znajdującego się na terytorium Niemiec. - Spółka zatwierdza zamówienia i przekazuje je do realizacji przez Dostawcę. - Dostawca realizuje zamówienie i transportuje je do miejsca wskazanego przez Spółkę (będącego jednocześnie miejscem finalnej dostawy na rzecz Klienta), bez dokonywania jakiegokolwiek przeładunku lub magazynowania po drodze w Polsce. Transport ten, innymi słowy ma charakter bezpośredni do Dostawcy do Klienta. Odnosząc się do pytania organu dotyczącego wskazania w jaki sposób będzie przebiegał transport towarów, w ramach transakcji będącej przedmiotem zapytania, tj. czy towar jest/będzie transportowany bezpośrednio od Dostawcy z terytorium Niemiec do ostatecznego nabywcy (Klienta) na terytorium Polski, czy też może Dostawca w pierwszej kolejności wydaje/będzie wydawał towar Wnioskodawcy, a następnie Wnioskodawca wydaje/wyda towary ostatecznemu nabywcy (Klientowi), w tym jeśli towar jest/będzie wydany najpierw przez Dostawcę Wnioskodawcy, a następnie przez Wnioskodawcę Klientowi (na terytorium jakiego państwa towar znajduje się/będzie się znajdował w momencie przeniesienia prawa do rozporządzania przez Dostawcę na Wnioskodawcę oraz przez Wnioskodawcę na Klienta), Wnioskodawca wskazał, że fizycznie dostawa towarów do Klientów będzie odbywać się bezpośrednio z terytorium Niemiec do ostatecznego nabywcy (Klienta) znajdującego się w Polsce. Jednocześnie Wnioskodawca podkreślił, że fizyczna dostawa towarów nie jest równoznaczna z przeniesieniem prawa do dysponowania towarem jak właściciel w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 106 z późn. zm., dalej: ustawa o VAT). Sprzedaż towarów będzie następowała w ten sposób, iż będą one najpierw sprzedawane przez Dostawcę do Spółki (Dostawca wystawi fakturę na Spółkę), a następnie Spółka będzie sprzedawała je Klientom w Polsce (Spółka będzie wystawiać faktury na rzecz Klientów). W związku z tym, mimo faktycznie jednej dostawy fizycznej towarów, za zgodą wszystkich Stron transakcji dojdzie w zasadzie do podwójnego przeniesienia prawa własności. Raz z Dostawcy na Spółkę, a drugi raz ze Spółki na Klienta. Wnioskodawca wskazał, że taka sytuacja jest również dostawą towarów, tyle że tzw. łańcuchową, opisaną w art. 7 ust. 8 ustawy o VAT: w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach. W związku z powyższym opisem, w zakresie podatku od towarów i usług zadano następujące pytanie, ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku: (pytanie oznaczone we wniosku nr 4) czy w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia prawidłowe jest stwierdzenie, że nabywane przez Spółkę usługi nie będą opodatkowane w Polsce zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT i czy w związku z tym Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego ewentualnie wykazanego na tych fakturach przez polskich usługodawców zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT? Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w związku z tym, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, nabywane przez niego usługi (inne niż wymienione w art. 28e-28n ustawy o VAT) są opodatkowane zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT. Oznacza to, że opodatkowanie nabycia tych usług będzie w Niemczech, czyli w miejscu rezydencji podatkowej i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W dniu [...] lipca 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w tym określenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i opodatkowania nabywanych usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 4). Organ podatkowy wskazał, że Spółka nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 czerwca 2020 r. Według organu Spółka nie udzieliła precyzyjnej i jednoznacznej odpowiedzi na pytanie organu, tj. nie wskazała czy występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jako podmiot prawa polskiego z siedzibą w Polsce oraz po przeformułowaniu pytania nr 4., Spółka nie wskazała konkretnie jakich usług dotyczy pytanie w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego w tym określenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i opodatkowania nabywanych usług. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Spółka zarzuciła organowi naruszenie: - art. 14g § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez bezzasadne wydanie postanowienia bez rozpatrzenia w sprawie wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, - art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie odniesienie się przez organ podatkowy do wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku oraz brak przedstawienia uzasadnienia prawnego przedstawionego stanowiska. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r. Organ wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie, Wnioskodawca przeformułował przedmiot interpretacji (pytanie nr 4). Podkreślono, że aby odnieść się do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących miejsca opodatkowania usług nabywanych w Polsce oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego konieczne było rozstrzygnięcie czy Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podniósł, że analiza całokształtu okoliczności przedstawionych przez Wnioskodawcę budziła wątpliwości co do prawidłowego ustalenia statusu podmiotu wnioskującego o wydanie interpretacji. Wskazano, że z jednej strony Wnioskodawca wskazywał w opisie sprawy, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowaną w Polsce, ale jednocześnie sformułował pytanie i stanowisko, którego ocena wymagała potwierdzenia czy Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Organ podniósł, że Wnioskodawca nie wskazał czy występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jako podmiot prawa polskiego z siedzibą w Polsce. Zdaniem organu okoliczność, że Wnioskodawca ma "siedzibę rejestrową" w Polsce nie jest równoznaczna z tym, że Wnioskodawca występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jako podmiot prawa polskiego z siedzibą w Polsce. Ponadto organ podał, że Spółka nie wskazała usług, z których nabyciem wiąże prawo do odliczenia podatku naliczonego. Jak przytoczył organ, Strona wskazała, że w celu realizacji zadań, zamierza nawiązać współpracę z centrum telefonicznym (Call Center) wskazując, że nie jest jeszcze wybrany podmiot, który świadczyć będzie takie usługi, i niewykluczone, że takie usługi będzie realizował podmiot, który swoją siedzibę będzie miał w Niemczech. Przy tym Spółka wskazała również, że: "(...) zawarła umowę dotyczącą prowadzenia ksiąg rachunkowych z podmiotem polskim oraz umowę najmu adresu korespondencyjnego w Polsce. Czynności te spowodowane są obowiązkami w zakresie podatku VAT, tj. obowiązkiem sporządzenia deklaracji i rejestrów. Są to jedyne umowy, które oprócz umowy z Call Center zostały zawarte przez Spółkę w Polsce (...)". Organ wskazał natomiast, że pytanie dotyczy faktur wystawionych przez polskich usługodawców. Zatem argumenty Strony - że przedstawiła szczegółowy zakres usług wykonywanych przez Call Center - mające udowodnić, że to tych usług dotyczyło pytanie – są, zdaniem organu, nietrafione (w przypadku gdyby usługi Call Center ostatecznie świadczył podmiot, który swoją siedzibę ma w Niemczech nie byłby to polski usługodawcy wystawiający fakturę). Jak podano, wbrew twierdzeniom Strony zarówno pytanie jak i własne stanowisko w sprawie w sposób ogólny odnosi się do "usług" i "transakcji". Dlatego też organ nie zgodził się ze stanowiskiem, że: "(...) Spółka wykazała konkretnie jakich usług dotyczy pytanie, gdyż opisała bardzo szczegółowo zakres usług Call Center oraz schemat dostaw (...)". Natomiast odnosząc się do powołanej przez Stronę w zażaleniu interpretacji indywidualnej znak: ITPP2/443-1188b/10/AW organ wskazał, że dotyczyła ona ustalenia miejsca świadczenia usług call center realizowanych przez polską spółkę na rzecz spółki norweskiej. Tym samym uznano, że powołana interpretacja wydana została w odmiennym stanie faktycznym niż przedstawiony w niniejszej sprawie. Organ nie podzielił zarzutów zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: a) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w zakresie wydania indywidualnej interpretacji w sposób niebudzący zaufania wnioskodawcy do organu administracji skarbowej, b) art. 125 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na niezastosowanie przez organ podatkowy do zasady szybkości i prostoty postępowania podatkowego, gdyż zagadnienie podatkowe poruszone we wniosku było rozstrzygane już wielokrotnie przez organy podatkowe, c) art. 217 § 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez niewystarczające uzasadnienie prawne skarżonego postanowienia, d) art. 127 w zw. z art. 221 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpatrzenie sprawy w drugiej instancji; e) art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezasadne pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, f) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na uznaniu, że wniosek posiada braki formalne uniemożliwiająca wydanie interpretacji podatkowej i w konsekwencji poprzez niezasadne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione. W piśmie procesowym z dnia 8 marca 2021 r. Wnioskodawca podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe (uzupełnione następnie na wezwanie organu), pozwalało na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jako mieszczące się w ramach tej instytucji prawnej, uregulowanej w rozdziale 1a działu II Ordynacji podatkowej. W rozpoznanej sprawie podatkowy organ interpretacyjny pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego na podstawie art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (§ 1). Zgodnie natomiast z § 4 tego artykułu organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Swoje rozstrzygnięcie organ uzasadniał tym, że Strona nie uzupełniła wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej należycie, w sposób umożliwiający prawidłowe wydanie interpretacji w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w tym określenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i opodatkowania nabywanych usług (pytanie nr 4). Organ odwołał się do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Jednocześnie, co oczywiste, opisany stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi być zindywidualizowane i odnosić się do wnioskodawcy, czyli być związane z jego indywidualną sytuacją prawnopodatkową. W ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest przyjmowany według twierdzeń podatnika. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej we wniosku o udzielenie interpretacji wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Do takiego stanu jaki przedstawi, formułuje on własne stanowisko. Organ interpretacyjny dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1127/16, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że brak było podstaw do żądania przez organ, w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej "wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tak aby w sposób nie budzący wątpliwości zawierało wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów z zakresu podatku od towarów i usług, których interpretacji oczekuje Wnioskodawca oraz tak, aby opis tworzył konkretny przypadek stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, do którego organ ma się odnieść wydając interpretację, w tym m.in. jednoznaczne wskazanie: - czy Wnioskodawca występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jako podmiot prawa polskiego z siedzibą w Polsce; - konkretnego stanu faktycznego co do zakresu/okoliczności/warunków/zasad nabywania oraz realizacji świadczeń na terytorium Polski - konkretnego zdarzenia przyszłego co do zakresu/okoliczności/warunków/zasad nabywania oraz realizacji świadczeń na terytorium Polski - w jaki sposób będzie przebiegał transport towarów, w ramach transakcji będącej przedmiotem zapytania, tj. czy towar jest/będzie transportowany bezpośrednio od Dostawcy z terytorium Niemiec do ostatecznego nabywcy (Klienta) na terytorium Polski, czy też może Dostawca w pierwszej kolejności wydaje/będzie wydawał towar Wnioskodawcy, a następnie Wnioskodawca wydaje/wyda towary ostatecznemu nabywcy (Klientowi), w tym jeśli towar jest/będzie wydany najpierw przez Dostawcę Wnioskodawcy, a następnie przez Wnioskodawcę Klientowi (na terytorium jakiego państwa towar znajduje się/będzie się znajdował w momencie przeniesienia prawa do rozporządzania przez Dostawcę na Wnioskodawcę oraz przez Wnioskodawcę na Klienta)" (pkt III wezwania z dnia 15 czerwca 2020 r.). Za nieuprawnione należało też uznać żądanie organu zawarte w pkt. VI i VII ww. wezwania, a dotyczące "przeformułowania pytania nr 4 (z wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej – przyp. Sądu) w sposób umożliwiający wydanie organowi interpretacji indywidulanej (...)" oraz "przedstawienie własnego stanowiska w sprawie adekwatnego do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz nowo sformułowanego pytania nr 4". Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że niewątpliwie obligatoryjnym elementem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest wyczerpujące zaprezentowanie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom organu, wniosek Skarżącej element ten zawierał, co więcej w odpowiedzi na wezwanie organu, Strona również wyraziła swoje stanowisko, w dużej mierze powielając opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku. Treść powyższych wypowiedzi, w kontekście przedmiotu wniosku Skarżącej nie powinna budzić wątpliwości, gdyż Strona wyjaśniła swój status prawny (spółka zarejestrowana w Polsce, ale z ośrodkiem zarządczym w Niemczech), wskazała szczegółowo jakie zamierza nabywać świadczenia oraz jakie świadczenia zamierza realizować (sprzedaż towarów pochodzących z Niemiec dla klientów w Polsce), szczegółowo opisała przebieg transakcji (w tym sposób dostawy oraz fakturowania). Wbrew twierdzeniom organu, kwestie, które były przedmiotem wezwania z dnia 15 czerwca 2020 r. zostały w sposób jasny i zrozumiały wyrażone już we wniosku o wydanie interpretacji. Zresztą sam organ zdaje się dostrzegać główny problem wnioskodawcy wskazując na stronie 15 zaskarżonego postanowienia, że "aby odnieść się do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących miejsca opodatkowania usług nabywanych w Polsce oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego konieczne było rozstrzygnięcie czy Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej". Tak więc organ prawidłowo dostrzegł istotę problemu zawartego we wniosku Skarżącej, ale w ostateczności odmówił wydania interpretacji. W takiej sytuacji wypada podkreślić, że obowiązek zainteresowanego przedstawienia stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie powinien być pojmowany zbyt rygorystycznie. Za wystarczające należy uznać, że będzie on spełniony, jeżeli zainteresowany w jasny sposób wskaże przedmiot swoich wątpliwości. W tym przypadku nie chodzi o pełną ocenę prawną przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, lecz o zrozumiałe przedstawienie zagadnienia, które w ocenie wnioskodawcy wymaga wyjaśnienia. Z powyższego wynika natomiast, że organ zrozumiał wątpliwości Strony w stopniu umożlwiającym wydanie interpretacji indywidulanej. Dodać też trzeba, że sposób sformułowania wezwania z dnia 15 czerwca 2020 r. poprzez chociażby użycie skrótów w postaci "zakresu/okoliczności/warunków/zasad", zdaniem Sądu, był niezrozumiały dla Strony. Ponadto, w świetle treści art. 14 § 3 Ordynacji podatkowej, określającego elementy jakie powinien zawierać wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nieuprawnione było także oczekiwanie sformułowania przez Stronę pytania. Z powołanej regulacji wynika bowiem, że wniosek taki powinien zawierać jedynie wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Brak jest natomiast wymogu sformułowania pytania przez wnioskodawcę. W konsekwencji wezwanie Skarżącej przez organ interpretacyjny do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej o element pytania (pkt VII wezwania z dnia 15 czerwca 2020 r.) było nieuzasadnione. Niezastosowanie się w tym zakresie przez wnioskodawczynię do wezwania nie mogło skutkować pozostawieniem jej wniosku bez rozpatrzenia. Reasumując, w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły wskazane przez organ przesłanki uzasadniające pozostawienie wniosku Skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia, co oznacza, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie zostały wydane z naruszeniem art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g § 1 i art. 14h Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył także art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h tej ustawy, gdyż pozostawienie wniosku Skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia nie znajdowało uzasadnienia w obowiązujących przepisach. A zatem zarzuty skargi okazały się zasadne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał obowiązek uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku i w konsekwencji uznać, że w niniejszej sprawie nie ma przesłanek do pozostawienia wniosku Skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia z uwagi na powody wskazane w zaskarżonym postanowieniu. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. Na wniosek Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis sądowy od skargi (100 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł), stosownie do art. 200, art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 p.p.s.a.