III SA/Wa 2574/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki wraz z drugim wspólnikiem oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca, od czerwca do sierpnia oraz listopad i grudzień 2008 roku postanawia: oddalić wniosek A.M. dalej jako Skarżąca w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki wraz z drugim wspólnikiem oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca, od czerwca do sierpnia oraz listopad i grudzień 2008 roku zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącej. Zdaniem Skarżącej wysokość ustalonej przez organy podatkowe należności spowoduje całkowitą niewypłacalność Skarżącej, co należy uznać za sytuację nieodwracalną. Skarżąca w związku z prowadzonym postępowaniem w zakresie prawa pomocy złożyła oświadczenia, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i dwiema córkami (ur. w [...] i [...] r.). Skarżąca posiada nieruchomość leśno - budowlaną o powierzchni 2.800 m², na której jest ustanowiony zastaw bankowy. Z tytułu prac dorywczych mąż Skarżącej uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 2.500 zł. Wyjaśniła, że w 2014 r. uzyskują miesięczne dochody w kwocie około 2.000 zł, nie posiadają żadnych rachunków bankowych, nie korzystają z pomocy społecznej, obecnie utrzymują się z prac dorywczych. Skarżąca wskazała, że miesięczne wydatki rodziny wynoszą około 2.000 zł, i składają się na nie : wyżywienie – 1.000 zł, przedszkole i szkoła dzieci – 500 zł, inne wydatki 500 zł. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że w kosztach utrzymania pomaga najbliższa rodzina (rodzice i rodzeństwo). Skarżąca wskazała również na zajęcia komornicze na kwotę główną 169.724,66 zł oraz zajęcie urzędu skarbowego na kwotę 220.852,46 zł. Skarżąca przedłożyła zeznania podatkowe, z których wynika, że w 2013 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskała przychód 108.311,11 zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły 112.083,51 zł, a strata 23.772,40 zł. Mąż Skarżącej natomiast z tego samego tytułu w 2013 r. uzyskał przychód w kwocie 2.057.911,17 zł, poniósł koszty 2.129.586,74 zł i uzyskał stratę 71.675,57 zł. Ponadto Skarżąca przedłożyła deklaracje VAT-7 za miesiące od kwietnia do września 2014 r., bilans oraz rachunek zysków i strat spółki. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że z dniem 8 września 2014 r. prowadzona działalność gospodarcza została zawieszona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie sprowadza się w istocie do ogólnego stwierdzenia, iż wyegzekwowanie należności określonej w zaskarżonej decyzji spowoduje całkowitą niewypłacalność Skarżącej. Należy wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Wykazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby polegać na uprawdopodobnieniu, że w konkretnej sytuacji wyegzekwowanie zobowiązań podatkowych na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tych zobowiązań lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tych kwot, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, iż decyzje podatkowe ustalające ich wysokość były wadliwe. Sąd zauważa, iż w postępowaniu dotyczącym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżąca wskazała, iż wraz mężem obecnie utrzymuje się z prac dorywczych uzyskując około 2.000 zł. Wyliczając miesięczne koszty utrzymania na około 2.000 zł. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że z dniem 8 września 2014 r. prowadzona działalność gospodarcza została zawieszona. Należy również wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2445/13 w postanowieniu z dnia 5 lutego 2015 r. wskazał na brak posiadania aktualnie przez spółkę A. Sp.j. (w ramach, której Skarżąca wraz z mężem prowadziła działalność gospodarczą) majątku, przychodów i zasobów. Zdaniem Sądu Skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji we wskazywanej we wniosku o wstrzymanie wykonania formie, czy też, spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. Sąd zauważa, iż obowiązujące przepisy prawne wprowadzają szereg ograniczeń w możliwości dokonywania potrąceń z egzekwowanych świadczeń właśnie po to, żeby do takiej sytuacji nie dopuścić. Tytułem przykładu można wskazać przepisy art. 139 - 141 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) lub art. 87 - 90 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), które wyznaczają maksymalne progi potrąceń egzekucyjnych (z renty co do zasady jest to 25% świadczenia, z wynagrodzenia za pracę co do zasady jest to połowa świadczenia). Należy również mieć na uwadze, że prowadząc postępowanie egzekucyjne organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków i in.. Tym samym brak podstaw do uznania, że skutki wykonania decyzji, o której wstrzymanie wnosi Skarżąca, będą trudne do odwrócenia lub że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody. W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.