III SA/Wa 2644/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Groński,, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant ref. staż. Maksymilian Kulczycki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi F. GmbH z siedzibą w Niemczech na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za 2007 r. oddala skargę 1. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r., nr [...]. Jak wynika z akt sprawy w dniu 24 czerwca 2008 spółka F. GmbH dalej jako ,,Skarżąca’’ złożyła do [...] Urzędu Skarbowego W. wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007r. Pismem z dnia 19 grudnia 2008r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Skarżącą do uzupełnienia złożonego wniosku o oryginał tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia z dnia 8 maja 2008r., ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podatkowy poinformował w/w piśmie, iż zaświadczenie wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które Skarżąca załączyła do w/w wniosku nie zostało wystawione w języku polskim, w związku z czym organ podatkowy pierwszej instancji nie mógł zweryfikować jego treści. W dniu 29 stycznia 2009r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęły następujące dokumenty: kserokopia w/w wezwania z dnia 19 grudnia 2008r.,oryginał dokumentu z dnia 8 maja 2008r. wystawionego przez niemiecki organ podatkowy w języku obcym oraz zaświadczenie z dnia 26 stycznia 2009r. zgodne z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów - nie poświadczone pieczęcią urzędu podatkowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007r. z uwagi na brak uzupełnienia wniosku w zakresie wskazanym w piśmie z dnia 19 grudnia 2008r. 2. Pismem z dnia 29 marca 2010 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009r. wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, a także o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot VAT. 3. Jednocześnie wraz z zażaleniem pismem z dnia 29 marca 2010 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wniosek ten był przedmiotem odrębnego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010r., nr [...], w którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. 4. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r, nr [...] Skarżąca otrzymała w dniu 10 lutego 2010 r. Zaznaczył, iż siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie upłynął w dniu 17 lutego 2010r. Podniósł, iż w/w postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Zaznaczył, iż zażalenie Skarżącej z dnia 29 marca 2010r. na postanowienie z dnia [...] grudnia 2009r. zostało złożone w dniu 29 marca 2010 r. W związku z powyższym stwierdził, iż zażalenie z dnia 29 marca 2010 r. zostało złożone z uchybieniem siedmiodniowego terminu wyznaczonego na podstawie art. 236 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze. zm. dalej jako ,,O.p.’’), 5. Pismem z dnia 16 września 2010 r. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczące stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r. oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień w całości, oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]; jak również zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła : - naruszenie art. 207 § 2, art. 208 §1 oraz art. 169 §1 i § 4 O.p. poprzez niewydanie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty i prowadzenie postępowania w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku Spółki z dnia 24 czerwca 2008 r., o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r., wobec niewystąpienia braków formalnych tego wniosku; - naruszenie art. 3 lit b VIII Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r., w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom mniemającym siedziby na terytorium kraju (79/1072/EWG, dalej: VIII Dyrektywa), poprzez sformułowanie dodatkowych wymagań w sprawie przedstawienia przez podmiot występujący o zwrot podatku zaświadczenia potwierdzającego, że jest on podatnikiem podatku od wartości dodanej; - naruszenie art. 162 § 1 O.p. poprzez nieuzasadnioną odmowę przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]); - naruszenie art. 228 §1 pkt 2 O.p. poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., zbędnego w ocenie Skarżacej w sytuacji gdy zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie - naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie wskazanych przez Spółkę okoliczności uprawdopodobniających brak winy Spółki w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. - naruszenie art. 125 O.p. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż Organ bez podstawy prawnej obwarował niewypełnienie żądań zawartych w wezwaniu z dnia 19 grudnia 2008 r. rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. Zaznaczyła, iż przepis art. 169 O.p. nie nakłada obowiązku dołączenia do wniosku o zwrot podatku VAT tłumaczenia dokumentów wymienionych w § 5 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom ( Dz.U. nr 89, poz. 851 z późn. zm. ). W ocenie Skarżącej brak brak takiego tłumaczenia przysięgłego nie stanowi przesłanki do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Podniosła, iż chcąc uczynić zadość żądaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego przygotowała na wzorze zaświadczenia stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów tłumaczenie zaświadczenia wskazując, w szczególności rodzaj prowadzonej działalności w języku polskim i złożyła to tłumaczenie do organu podatkowego w dniu 29 stycznia 2009 r. W ocenie skarżacej wobec nie wystąpienia braków formalnych w złożonym wniosku nie istniały przesłanki do zastosowania art. 169 § 4 O.p.i pozostawienia go bez rozpatrzenia. Zdaniem Skarżącej stanowi to naruszenie art. 208 § 1 O.p. polegającej na prowadzeniu postępowania w sprawie przywrócenia terminu mimo jego bezprzedmiotowości, skutkującym koniecznością umorzenia przedmiotowego postępowania. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy bez podstawy prawnej odmówił merytorycznego rozpatrzenia wniosku o zwrot VAT z dnia 24 czerwca 2008 r. Skarżąca podkreśliła, iż VIII Dyrektywa nie narzuca wymogu, aby wystawione zaświadczenie przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę wnioskodawca, iż jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie było następnie dla celów zwrotu podatku tłumaczone na język urzędowy państwa, które zwrotu dokonuje. Zdaniem Skarżącej nie można uznać, że brak tego tłumaczenia stanowi nie spełnienie wymogów, o których mowa w art. 169 §1 O.p. W konsekwencji nie jest zasadne zastosowanie w tym przypadku rygoru przewidzianego w art. 169 §4 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając zarzut naruszenia art 162 § 1 O.p. Skarżąca podniosła, iż posiadanie roboczego tłumaczenia urzędowego pisma w żadnej mierze nie może usprawiedliwiać twierdzenia o braku konieczności skorzystania z fachowej porady prawnopodatkowej dotyczącej prawa obcego Państwa. Wskazała, że postanowienie nie zawiera np. jakiejkolwiek informacji odnośnie przywrócenia terminu, które to uprawnienie Skarżącej ma w tej sprawie zasadnicze znaczenie. W ocenie Skarżącej skorzystanie z pomocy polskiego doradcy podatkowego jest warunkiem niezbędnym do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. III SA/Wa 1431/09 podkreśliła, że termin 7 dniowy jest zbyt krótkim terminem dla podatników znajdujących się poza granicami Polski. W odniesieniu do naruszenia art 228 § 1 pkt 2 O.p. Skarżąca wskazała, iż w sytuacji, w której powinno zostać wydane postanowienie przywracające termin do wniesienia środka zaskarżenia przez Spółkę, nie ma podstaw do wydania osobnego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia tego środka. Nie ulega bowiem wątpliwości, że postanowienie w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu przywraca termin, który został uchybiony, a więc samo stwierdza, że termin został uchybiony. Zdaniem Skarżącej wydawanie osobnego postanowienia w tych okolicznościach jest zbędne, gdyż prowadzi do sytuacji, w której mimo przywrócenia terminu w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne postanowienie, które zamyka postępowanie bez jego rozstrzygnięcia merytorycznego. W ocenie Skarżącej wydanie postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia powinno znaleźć zastosowanie w sytuacji, w której nie złożono wniosku o przywrócenie terminu. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: 7.1. Skarga nie jest zasadna . Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. 7.2. Przede wszystkim należy podkreślić, że kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r., natomiast skarga dotyczącą postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia tut. Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2645/10. Stan faktyczny nie jest w sprawie sporny, natomiast istota sporu dotyczy tego czy istniały podstawy do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 O.p. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 239 O.p. w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Konsekwencje uchybienia terminowi do wniesienia odwołania są takie, że powodują zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. Mimo że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, nie zwalnia to organu podatkowego od przeprowadzenia postępowania z przestrzeganiem wszelkich obowiązujących zasad. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego - Komentarz do art.228 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.97.137.926), [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z pisma Poczty Polskiej z dnia 27 kwietnia 2010 r. nr CO ORJ DJ/5161-612K/1 będące odpowiedzią na pismo reklamacyjne organu podatkowego wynika, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r, nr [...] Skarżąca otrzymała w dniu 10 lutego 2010 r. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Zażalenie z dnia 29 marca 2010r. na postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot podatku VAT Skarżąca złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w W. w dniu 29 marca 2010 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo przyjął, że zażalenie Skarżącej zostało złożone z uchybieniem siedmiodniowego terminu wynikającego z art. art. 236 § 2 pkt 1 O.p. który upłynął z dniem 17 lutego 2010 r. Tym samym prawidłowo na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 239 O.p. zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r. Natomiast niezasadny jest zarzut naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 O.p poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, zbędnego zdaniem Skarżącej w sytuacji gdy zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem Sądu powyższe twierdzenie nie znajduje potwierdzenia w przepisach Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić, że w przypadku uchybienia terminu do wniesienia zażalenia zainteresowanemu przysługuje prawo złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu i do rozpoznania wniosku przez organ zgodnie z treścią art. 162 i art. 163 § 2 O.p. Jednakże w przypadku złożenia zażalenia organ w pierwszej kolejności powinien zbadać zażalenie wnoszone przez stronę pod kątem jego dopuszczalności i terminowego wniesienia oraz spełnienia warunków określonych przepisami . Po drugie, w razie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia organ powinien wydać postanowienie, o którym mowa w art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w dalszej zaś kolejności, w razie złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ powinien rozpoznać ten wniosek według przepisów art. 162 i 163 § 2 O.p. W wyroku z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt I FSK 534/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "treść art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ podatkowy wobec nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie tylko był uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej". Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I FSK 214/10 stwierdził, że ,,Błędna jest natomiast konstatacja Sądu, że wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest zbędne w sytuacji uprzedniego negatywnego rozstrzygnięcia kwestii przywrócenia tego terminu.’’ Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela prezentowane powyżej stanowisko. Wyroki te zostały wydane na tle stanów faktycznych związanych ze złożeniem odwołania od decyzji z uchybieniem terminu, jednakże w związku odpowiednim zastosowaniem do zażaleń, przepisów dotyczących odwołań ich argumentacja ma również zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu złożenie przez Skarżącą równolegle z zażaleniem, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia ( który został rozstrzygnięty odmownie przez organ podatkowy ) nie stało na przeszkodzie wydaniu przez organ podatkowy postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Jak już wyżej zostało powołane w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy . W związku z tym przedmiotem kontroli Sadu nie mogły być zarzuty naruszenia art. 207 § 2, art. 208 §1 oraz art. 169 §1 i §4 O.p. poprzez niewydanie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty i prowadzenie postępowania w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku Spółki z dnia 24 czerwca 2008 r., o zwrot podatku od towarów i usług wobec niewystąpienia braków formalnych tego wniosku; jak i naruszenia art. 3 lit b VIII Dyrektywy Rady poprzez sformułowanie dodatkowych wymagań w sprawie przedstawienia przez podmiot występujący o zwrot podatku zaświadczenia potwierdzającego, że jest on podatnikiem podatku od wartości dodanej, gdyż zarzuty te dotyczą postanowienia w przedmiocie pozostawienia wniosku Skarżącej o zwrot podatku VAT bez rozpatrzenia. Również zarzut naruszenia art. 125 O.p. dotyczący przewlekłości postępowania w przedmiocie wniosku spółki o zwrot podatku VAT, nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu nie mogły być także zarzuty naruszenia art. 162 § 1 O.p. i art. 121 § 1 O.p. dotyczące postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia zażalenia, bowiem jak zostało powyżej wskazane Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. 7.3. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.