III SA/Wa 2716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę Skarżący – P. K. , 4 listopada 2011 r. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Opisując zdarzenie przyszłe wyjaśnił, iż będzie akcjonariuszem spółki komandytowo-akcyjnej ("SKA"), która powstanie w trybie przekształcenia spółki komandytowej (E. sp. z o.o. N. sp. k.), w której obecnie jest on wspólnikiem. Skarżący może posiadać akcje imienne lub na okaziciela. Jako akcjonariusz SKA będzie miał udział w jej zyskach, który otrzymać może faktycznie na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o wypłacie dywidendy. SKA będzie osiągała dochody z podstawowej działalności operacyjnej, tj. ze sprzedaży towarów i usług, a zyski z tej działalności będzie reinwestowała. W ramach reinwestycji zysków osiągniętych z podstawowej działalności inwestycyjnej SKA będzie nabywała oraz zbywała: (1) akcje i udziały w spółkach kapitałowych; (2) prawa poboru, prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego tj. papiery wartościowe, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.f.", oraz w art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538) – dalej: "u.o.i.f.". do którego odsyła art. 5a pkt 11 u.p.d.o.f.; (3) zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego, tj. papiery wartościowe wskazane w art. 3 pkt 1 lit. b u.o.i.f., do którego odsyła art. 17 ust 1 pkt 6 lit. b) u.p.d.o.f.; (4) pochodne instrumenty finansowe, o jakich mowa w art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f. i w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.i.f., do którego odsyła art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. Skarżący wskazał, że SKA będzie odpłatnie zbywała akcje i udziały, papiery wartościowe i pochodne instrumenty finansowe, a także realizowała prawa z praw pochodnych i pochodnych instrumentów finansowych. SKA będzie zatem uzyskiwać przychody, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 i pkt 10 u.p.d.o.f. W niektórych SKA obrót instrumentami finansowymi jako przedmiot działalności będzie ujawniony w KRS, w innych zaś taki przedmiot działalności nie będzie ujawniony w KRS. Skarżący stwierdził, iż na etapie składania wniosku nie może precyzyjnie określić, co dokładnie będzie wpisane w przedmiocie działalności SKA, według klasyfikacji PKD, tym bardziej, że po nabyciu akcji – jako akcjonariusz – nie będzie miał wpływu na treść statutu i jego ewentualną zmianę. Jednakże w każdym przypadku, niezależnie od właściwego wpisu w KRS zgodnego z PKD, faktycznym przedmiotem działalności gospodarczej, obok m.in. sprzedaży towarów i usług, będzie odpłatne zbywanie papierów wartościowych, pochodnych instrumentów finansowych i praw pochodnych. SKA będzie wykonywała co najmniej kilka takich transakcji w trakcie roku, w celach zarobkowych oraz w sposób zorganizowany i ciągły. Skarżący sformułował następujące pytania: 1) Czy dochód z udziału w zysku SKA, otrzymany jako dywidenda z SKA, stanowi przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a tym samym – w zależności od wyboru Skarżącego – czy taki dochód może być opodatkowany na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f.? 2) Mając na uwadze, że SKA uzyskiwać będzie opisane wyżej przychody z odpłatnego zbycia akcji i udziałów, papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw wynikających z praw pochodnych i pochodnych instrumentów finansowych (tj. przychody, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 oraz pkt 10 u.p.d.o.f.) czy po stronie Skarżącego przychód nie powstanie w momentach, w których wskazane przychody powstaną po stronie SKA? Innymi słowy, czy przychód u Skarżącego, w razie zaistnienia opisanych zdarzeń przyszłych, nie powstanie w momencie, gdy przychody z odpłatnego zbycia akcji i udziałów, papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych oraz przychody z realizacji praw wynikających z praw pochodnych oraz pochodnych instrumentów finansowych będą przez SKA faktycznie otrzymane, pozostawione do jej dyspozycji bądź należne lub w momencie, gdy SKA dokona realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych? 3) Czy zatem w związku z posiadaniem przez Skarżącego statusu akcjonariusza w SKA, w razie zaistnienia opisanych zdarzeń przyszłych, przychód po jego stronie, zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., powstanie jedynie w momencie faktycznego otrzymania przez niego dywidendy z SKA? 4) Czy w związku z tym, w opisanych zdarzeniach przyszłych, zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie art. 44 ust. 1 u.p.d.o.f. Skarżący będzie zobowiązany zapłacić jedynie za miesiąc, w którym faktycznie otrzyma wypłatę dywidendy z SKA? 5) Co stanowi podstawę opodatkowania dla faktycznie otrzymanych dochodów Skarżącego z SKA, tj. czy dochodem w rozumieniu art. 9 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.f. jest faktycznie otrzymana dywidenda z SKA? Postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. , odmówił wszczęcia postępowania na powyższy wniosek Skarżącego. Uznał bowiem, że przedmiotem wniosku Skarżącego nie jest interpretacja wymienionych przezeń przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Istota tego wniosku sprowadza się do żądania wydania rozstrzygnięcia o charakterze bardziej odpowiadającym interpretacji ogólnej niż interpretacji indywidualnej, uwzględniającego wszelkie rozważane przez Skarżącego alternatywy uczestnictwa jako akcjonariusz w SKA. Zdaniem Ministra Finansów, Skarżący żądał udzielenia interpretacji indywidualnej, która rozstrzygając na poziomie abstrakcyjnym o skutkach podatkowych wykoncypowanych przez niego opcji zdarzeń przyszłych, miałaby gwarantować mu ochronę prawną w odniesieniu do wszelkich rzeczywistych sytuacji mieszczących się w wyliczonych we wniosku kategoriach zdarzeń. Ponieważ liczba zdarzeń przyszłych, o których mowa we wniosku Skarżącego, może być nieograniczona, przedmiotem wniosku była w istocie nieokreślona liczba wariantów, które mogą wystąpić u Skarżącego jako akcjonariusza. Z uwagi zaś na niedającą się określić liczbę zdarzeń przyszłych, nie ma możliwości usunięcia przeszkody do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącego poprzez jego uzupełnienie, w tym doprecyzowanie opisanej przyszłej sytuacji faktycznej w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Niemożliwa jest także ocena kwestii spełnienia przez Skarżącego wymogu formalnego, jakim jest uiszczenie opłaty od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przewidzianej w art. 14f § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, jako że jest ona uzależniona od liczby zdarzeń przyszłych przedstawionych we wniosku. W ocenie organu interpretacyjnego cechy wniosku Skarżącego nie pozwalają na uznanie, iż jest to wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek Skarżącego może mieć charakter czysto poglądowy i został złożony w celu zapoznania się z poglądem ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczącym zasad rozliczeń podatkowych akcjonariuszy SKA, będących podatnikami podatku dochodowego oraz w celu przeprowadzenia dyskusji co do zasadności poglądów, jakie pojawiają się w tym temacie w orzecznictwie sądów administracyjnych i organów podatkowych, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii wpływu charakteru należności otrzymywanych przez SKA na rozliczenia podatkowe ich wspólników będących akcjonariuszami. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz merytoryczne rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie interpretacji indywidualnej. Zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej: – art. 165a § 1 w zw. art. 14h przez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy wniosek spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 14b; – art. 14b § przez niewydanie interpretacji indywidualnej pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b oraz uznanie, że wniosek ma charakter wniosku o wydanie ogólnej interpretacji przepisów prawa podatkowego; – art. 14d w związku z niewydaniem interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku i w konsekwencji wydanie tzw. milczącej interpretacji; – art. 121 przez odmowę wydania interpretacji indywidualnej, podczas gdy złożony przez Skarżącego wniosek w tym przedmiocie spełnia wymogi wskazane w rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych; – art. 120 przez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, takich jak m.in. stopień prawdopodobieństwa wystąpienia określonego zdarzenia przyszłego, czy duża ilość zdarzeń przyszłych, co w efekcie nie stanowi działania organu na podstawie przepisów prawa; – art. 125 § 1 przez wskazanie, że opis zdarzenia przyszłego zawiera zbyt wiele zdarzeń gospodarczych, przez co Minister Finansów wymaga od Skarżącego składania kilkudziesięciu wniosków zamiast jednego i tym samym narusza zasadę szybkości w postępowaniu mającym na celu wydanie indywidualnej interpretacji. Zdaniem Skarżącego, spełnione zostały wszystkie przesłanki (wymogi) określone w art. 14a - 14p Ordynacji podatkowej, a więc Minister Finansów był zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej. Postanowieniem z [...] lutego 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. , utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] stycznia 2012 r. Odwołując się do art. 14b oraz art. 14k do art. 14n Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że zastosowanie się do uzyskanej interpretacji ze skutkiem ochronnym jest możliwe, jeżeli rzeczywiście zaistniały stan faktyczny jest tożsamy ze stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym opisanym we wniosku o jej wydanie. Okoliczności takie, jak nieprecyzyjne sformułowanie wniosku, pominięcie elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) istotnych z punktu widzenia ich oceny prawnej, wskazanie alternatywnych elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), które nie pojawiają się w rzeczywiście zaistniałym stanie faktycznym, mają wpływ na możliwość skorzystania z ochrony prawnej przewidzianej przepisami Ordynacji podatkowej. Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), wyznacza zatem granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Konieczna jest ponadto ocena, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, stwarza możliwość wydania interpretacji indywidualnej zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę. W ocenie Ministra Finansów analiza wniosku o wydanie interpretacji oraz zarzutów zażalenia wskazuje, że argumentacja Skarżącego sprowadza się do żądania wydania rozstrzygnięcia o charakterze odpowiadającym interpretacji ogólnej, uwzględniającego wszelkie rozważane przezeń alternatywne warianty, opcje zdarzeń, jakie potencjalnie mogą mieć miejsce w spółce (spółkach), w której (których) będzie on akcjonariuszem, a które to zdarzenia mogą spowodować powstanie przychodu podatkowego. Tym samym Skarżący żądał udzielenia interpretacji indywidualnej, która miałaby gwarantować mu ochronę prawną w odniesieniu do wszelkich sytuacji mieszczących się w kategoriach zdarzeń wyliczonych przez niego we wniosku. Minister Finansów ponownie podkreślił, że liczba zdarzeń przyszłych przedstawionych we wniosku nie może być nieograniczona. Nie można przy tym jednoznacznie stwierdzić, czy Skarżący będzie akcjonariuszem tylko jednej SKA, czy kilku lub kilkunastu oraz czy opis zdarzeń przyszłych, zawierający różne warianty działalności SKA, dotyczy wszystkich czy tylko niektórych SKA. Taka konstrukcja przyszłej sytuacji faktycznej nie pozwalała uznać, że Skarżący złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w szczególności zaś nie pozwalała określić liczby zdarzeń przyszłych, jakie miałyby być objęte zakresem przedmiotowym żądanego rozstrzygnięcia. Jedynym przejawem zindywidualizowania sprawy będącej przedmiotem wniosku było wskazanie Skarżącego jako podmiotu, którego obowiązków podatkowych miałaby dotyczyć interpretacja indywidualna. Pozostałe elementy (podmiotowe i przedmiotowe), które powinny służyć zdefiniowaniu sprawy (w szczególności z uwagi na zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związanej z omawianą instytucją) pozostały niezindywidualizowane. Minister Finansów pozostał przy stanowisku o braku podstaw do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji w trybie właściwym dla uzupełnienia braków formalnych podania (art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej) oraz o niemożności dokonania oceny spełnienia przez Skarżącego wymogu uiszczenia opłaty przewidzianej w art. 14f § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W konkluzji zaś ponownie stwierdził, że wniosek Skarżącego nie mógł być uznany za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b § 1 ww. ustawy. Zdaniem Ministra Finansów, Skarżący bezzasadnie powołał się na analogię jego sprawy i spraw wskazanych w zażaleniu, ponieważ różnił je odmienny opis zdarzenia przyszłego, stopień indywidualizacji i konkretyzacji oraz liczba i formuła pytań. Żaden przepis regulujący instytucję interpretacji indywidualnych nie nakłada na organy interpretacyjne obowiązku ustosunkowania się do poglądów zawartych w pismach innych organów, a obowiązek oceny stanowiska wnioskodawcy. Minister Finansów nie zgodził się także z zarzutem, że przy obecnym brzmieniu Ordynacji podatkowej w ogóle nie jest możliwe otrzymanie indywidualnej interpretacji w przedmiocie momentu powstania przychodu osoby fizycznej będącej akcjonariuszem SKA. Zarzut ten został odseparowany od kontekstu i celu przedmiotowego wniosku, ponieważ po zindywidualizowaniu i skonkretyzowaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zagadnienie przedstawione przez Skarżącego może stanowić przedmiot wykładni prawa podatkowego. Podniesione przez Skarżącego zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych wynikały z braku akceptacji stanowiska zajętego przez Organ interpretacyjny, nie zaś z rzeczywistych uchybień w tym zakresie mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Jako bezzasadny Minister Finansów ocenił zarzut naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej, ponieważ skutek określony tym przepisem może nastąpić tylko w sprawie, w której obiektywnie rzecz biorąc interpretacja indywidualna mogłaby zostać wydana. Natomiast w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, z uwagi na treść wniosku, postawione pytanie i zajęte stanowisko, Skarżący nie mógł być uznany za "zainteresowanego", składającego wniosek w swojej indywidualnej sprawie. Skoro zaś wniosek Skarżącego nie mógł skutecznie wszcząć postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, to nie mógł nastąpić skutek określony w art. 14o Ordynacji podatkowej, polegający na uznaniu, że wobec przekroczenia 3-miesięcznego terminu została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska Skarżącego w pełnym zakresie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 169 Ordynacji podatkowej Minister Finansów wyjaśnił, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej traktowany jest jak podanie w rozumieniu art. 168 i art. 170 § 1 tej ustawy. Dlatego też na podstawie art. 14h w związku z art. 169 § 1 i 1a oraz art. 170 Ordynacji podatkowej, istnieje obowiązek wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku. W tej sprawie obowiązek taki nie istniał z uwagi na poziom abstrakcyjności wniosku Skarżącego, niedookreśloną liczbę zdarzeń przyszłych oraz niezindywidualizowany charakter wniosku. Cechy te pozwalały na ustosunkowanie się do treści wniosku w ramach postanowienia wydanego w trybie art. 165a Ordynacji podatkowej. Poszukiwanie przez Organ interpretacyjny okoliczności faktycznych, ukierunkowanie Skarżącego lub wyklarowanie wniosku tak, aby niemożliwe było zastosowanie tego przepisu nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Bezpodstawne było domaganie się od Organu interpretacyjnego zdefiniowania słów lub sposobu, w jaki należałoby opisać zdarzenie gospodarcze we wniosku o wydanie interpretacji. Skoro zaś stanowisko Skarżącego nie podlegało ocenie prawnej w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania, niezasadne było żądanie uwzględnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2012 r. sygn. II FPS 1/11. W skardze złożonej na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej: – art. 226 w zw. z art. 239 w wyniku utrzymania w mocy postanowienia z [...] stycznia 2012 r. w sytuacji, gdy zażalenie Skarżącego w całości zasługiwało na uwzględnienie; – art. 14b § 3 przez utrzymanie w mocy postanowienia z [...] stycznia 2012 r. i w efekcie niewydanie interpretacji indywidualnej pomimo, że wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku, wymagane przez te przepisy, zostały przez Skarżącego spełnione; – art. 14a przez utrzymanie w mocy postanowienia z [...] stycznia 2012 r., czego skutkiem było niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w analogicznym stanie faktycznym i przy analogicznej argumentacji prawnej organy podatkowe wydawały interpretacje indywidualne prawa podatkowego, co w konsekwencji prowadziło do rażącego naruszenia obowiązku dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego; – art. 14b § 5 i art. 165a § 1 wskutek utrzymania w mocy postanowienia z [...] stycznia 2012 r., w wyniku którego odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej bez spełnienia przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej; – art. 14d przez utrzymanie w mocy postanowienia z [...] stycznia 2012 r., na podstawie którego nie wydano interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku; – art. 120 w zw. z art. 14d przez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia z [...] stycznia 2012 r. dotkniętego wadą nieważności i w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie, przez co nastąpiło wydanie interpretacji milczącej, aprobującej stanowisko Skarżącego, – art. 121 w zw. z art. I4h przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona tak, jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Ministra Finansów w indywidualnych sprawach innych podatników; – art. 125 w zw. z art. 14b przez naruszenie zasady szybkości działania, związane z niewydaniem interpretacji, podczas gdy w analogicznym stanie faktycznym analogiczne sprawy były już rozpatrywane przez organy podatkowe, a interpretacje w tych sprawach wydawane. Naruszenie zasady szybkości postępowania polegało też na tym, że Skarżący nadal zainteresowany uzyskaniem indywidualnej interpretacji, złoży zamiast jednego kilka, a nawet dziesięć nowych wniosków, które będą opisywały zdarzenie przyszłe oraz zawierały pytania, co spowoduje wszczęcie nowych postępowań w tej samej sprawie. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie postanowień powołując się na rażące naruszenie przez Ministra Finansów przepisów o wydawaniu interpretacji indywidualnych, a w konsekwencji wydanie zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej. Alternatywnie Skarżący wniósł o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie postanowień z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy oraz potwierdzenie, że doszło do naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej, skutkiem czego wydana została tzw. interpretacja milcząca, o której mowa w art. 14o tej ustawy, względnie o uznanie, że stanowisko Skarżącego wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji jest w całości prawidłowe. Skarżący podkreślił, iż podatnik ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest wyłącznie do spełnienia wymogów określonych w art. 14a – art. 14p Ordynacji podatkowej, co Skarżący uczynił. Postępowanie interpretacyjne nie jest postępowaniem dowodowym, a zatem – jak potwierdza orzecznictwo sądowe – nie musiał on przedstawiać dowodów związanych ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku o wydanie interpretacji. Celem Skarżącego było uzyskanie rzetelnej informacji o jego indywidualnej sytuacji w zakresie obowiązków podatkowych. Był on i nadal jest zainteresowany tym, jak prawidłowo powinien rozliczać się z fiskusem, gdy stanie się akcjonariuszem SKA. Pytania zadane we wniosku odnosiły się do konkretnych obowiązków prawnopodatkowych, jakie powstaną, kiedy Skarżący zostanie wspólnikiem SKA, a SKA będzie uczestniczyć w obrocie gospodarczym. W obecnej sytuacji Skarżący nie wie, jak prawidłowo powinien być sformułowany wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w jego sprawie. Nie dostrzega także podstawy prawnej wymogów dotyczących brzmienia takiego wniosku wskazanych przez Ministra Finansów. Zdaniem Skarżącego, brak jest podstaw prawnych do kwestionowania przez Ministra Finansów spójnika "lub" i wywodzenia stąd alternatywnego charakteru wniosku o wydanie interpretacji. Nie wpływa to na możliwość wydania interpretacji indywidualnej, ponieważ spójnik ten wprowadza alternatywę łączną, co oznacza, że zamiast jednego zdarzenia przyszłego istnieją dwa. Przepisy Ordynacji podatkowej nie zabraniają pytania w jednym wniosku o więcej niż jedno zdarzenie przyszłe. W przekonaniu Skarżącego we wniosku nie było alternatywnych opcji zdarzeń, a jedynie wskazane planowe działania SKA. Zdarzenie przyszłe miało więc charakter "konkretny" i odnosiło się wykładni wybranych przepisów prawa podatkowego, a nie do stosowania prawa podatkowego w ogóle. Wydając postanowienie o odmowie wydania interpretacji indywidualnej Minister Finansów ograniczył prawo Skarżącego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, wydłużając postępowanie w sprawie i mnożąc dziesiątki kolejnych postępowań. Ponadto w przypadku bezpodstawnej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, Organ interpretacyjny arbitralnie uniemożliwia Skarżącemu skorzystanie z ochrony, jaką niesie za sobą interpretacja indywidualna. Skarżący podniósł, że odmowa wszczęcia postępowania nie może zostać dokonana bez podstawy prawnej, a do takiej sytuacji doszło w jego sprawie. Orzecznictwo, na które powołuje się Minister Finansów, paradoksalnie potwierdza słuszność stanowiska Skarżącego. Organ interpretacyjny nie uzasadnił uznania za niezasadny zarzutu naruszenia zasad zaufania do organów podatkowych i szybkości postępowania. Organ administracji, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej w sposób, który ma wpływ na wynik sprawy, ponieważ sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego. Na poparcie swego stanowiska Skarżący wskazał orzecznictwo sądowe. W opinii Skarżącego, ponieważ wniosek o wydanie interpretacji spełniał wymogi ustawowe wskazane w przepisach rozdziału 1a Ordynacji podatkowej, działanie Ministra Finansów było nieprawidłowe – jego zadaniem było bowiem podjęcie wszelkich możliwych środków w celu wydania indywidualnej interpretacji. Organ interpretacyjny rażąco naruszył art. 125 Ordynacji podatkowej. W swoich postanowieniach powołał się co prawda na podstawę prawną, jaką stanowią przepisy rozdziału 1a Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 14b § 1, ale żaden z jego argumentów nie znajdował potwierdzenia w tych przepisach. Natomiast przesłanki poprawnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wynikające z literalnej wykładni art. 14b ww. ustawy zostały przez Skarżącego spełnione. Skarżący podkreślił przy tym pierwszeństwo zastosowania wykładni literalnej do interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazał wyroki tut. Sądu uchylające postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania na podstawie takich samych wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżący stwierdził, iż wydanie zaś przez Organ interpretacyjny postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania lub o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia nie stanowią realizacji ustawowego obowiązku wydania interpretacji indywidualnej w odpowiedzi na skutecznie złożony wniosek. Nie są to także akty, których wydanie nie wlicza się do biegu terminu, zgodnie z art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Wydanie tego rodzaju postanowień nie przerywa biegu terminu 3 miesięcy na wydanie interpretacji. Tym samym z upływem 3 miesięcy od otrzymania wniosku Organ interpretacyjny dopuścił się naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej. Bezpośrednia zaś konsekwencja takiego naruszenia wynika z art. 14o § 1 tej ustawy, a jest nią uznanie, że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska Skarżącego w pełnym zakresie (tzw. milcząca interpretacja). Skarżący podniósł, że kwestia opodatkowania akcjonariusza SKA została ostatecznie rozstrzygnięcia w uchwale NSA z 16 stycznia 2012 r. sygn. akt II FPS 1/11, zgodnie z którą przychód (dochód) spółki kapitałowej posiadającej status akcjonariusza SKA podlega opodatkowaniu w dniu otrzymania dywidendy wypłaconej akcjonariuszom na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o podziale zysku, tj. zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 21, poz. 86, ze zm.). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Jego zdaniem, zarzuty skargi są niezasadne. Natomiast w piśmie procesowym z 7 sierpnia 2012 r. Minister Finansów na potwierdzenie swego stanowiska wskazał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Gdańsku z 7 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1328/11. Wyrokiem z 30 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1344/12 WSA w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z [...] stycznia 2012 r. Uznał bowiem, iż Minister Finansów nie może uzależniać udzielenia merytorycznej odpowiedzi od stopnia hipotetyczności stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie jest ono dotknięte żadną kwalifikowaną wadą prawną. Natomiast stwierdzić, że doszło do wydania tzw. milczącej interpretacji można jedynie w konkretnym postępowaniu podatkowym lub w postępowaniu sądowym w sprawie skargi na "spóźnioną" interpretację. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia art. 120, art. 121 i art.125 Ordynacji podatkowej. Nakazał Ministrowi Finansów udzielenie merytorycznej interpretacji, a jedynie w przypadkach, gdy przedstawiony stan faktyczny nie będzie wyczerpujący i precyzyjny – zastosowanie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Ministra Finansów i wyrokiem z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1059/13 uchylił powyższy wyrok oraz przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Stwierdził, iż wyrok Sądu pierwszej instancji oparty jest na nieprawidłowym rozumieniu instytucji indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna jest aktem, w którym poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, organ interpretacyjny przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do jego stanowiska nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. Przewidziany w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, obowiązek wnioskodawcy wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oznacza przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, szczegółowo, dogłębnie, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny i zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej powoduje, iż nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Nie zachodzi wówczas brak w zakresie elementów wniosku (art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej), lecz jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 tej ustawy). W ocenie NSA nie było podstaw, aby wzywać podatnika do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Opis zdarzenia przyszłego we wniosku Skarżącego został przedstawiony w sposób abstrakcyjny, niejednoznaczny, wielowątkowy, wielowariantowy, a także po części jedynie przykładowy, co w rezultacie uniemożliwia udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego we wszystkich możliwych wariantach, które na podstawie informacji wskazanych we wniosku mogą zaistnieć. Przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, poprzez multiplikację wzajemnie powiązanych sytuacji i przypadków, które mogą lub nie zdarzyć się w przyszłości, doprowadziło w istocie do ich kwantyfikacji, co może powodować dalsze ich rozmnożenie. Zdaniem NSA, jeżeli podatnik nie opisał w sposób jasny i nie budzący wątpliwości zdarzenia przyszłego, to organ interpretacyjny zasadnie uznał, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne, nie spełnia formalnych przesłanek, co jest podstawą odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem przyczyną wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania może być brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, to w rozpoznawanej sprawie tak rozumiana przesłanka wystąpiła, uzasadniając wydanie postanowienia zgodnie z art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. I. Kontroli Sądu podane zostało postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, a dokładnie – zasad opodatkowania tym podatkiem przychodów (dochodów) uzyskiwanych przez akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej. W rozpoznanej sprawie zapadł już wyrok NSA z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1059/13. Stosownie zaś do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę nie może dokonać interpretacji przepisów odmiennej niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. II GSK 808/09; dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 190 p.p.s.a. wyznacza więc kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie posiada już swobody w zakresie wykładni prawa oraz nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. II. W wyroku z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1059/13 NSA dokonał jednoznacznej oceny złożonego przez Skarżącego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz możliwości uzupełnienia tegoż wniosku w trybie przewidzianym do uzupełnienia braków formalnych podania. I tak. Przepis art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Odwołując się do treści powyższego przepisu oraz orzecznictwa i piśmiennictwa NSA wyjaśnił, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Obowiązek wnioskodawcy wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oznacza przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, szczegółowo, dogłębnie, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zatem zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Organ interpretacyjny nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych – stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który ubiega się o wydanie interpretacji indywidualnej, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Przyjęcie jako podstawy do wydania interpretacji indywidualnej ogólnikowego (ujmowanego w ramach tylko i wyłącznie pewnej kategorii) opisu zdarzeń mogłoby prowadzić do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z odesłaniem zawartym w art. 14h tej ustawy. NSA określił również skutek braku wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej, a mianowicie niemożność zasadnego oczekiwania od organu podatkowego odpowiedzi na postawione we wniosku pytania. W takim przypadku nie zachodzi brak w zakresie elementów wniosku (art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej), lecz jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 tej ustawy). Zdaniem NSA, nie było jednak podstaw, aby wzywać Skarżącego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, stosowanego odpowiednio na mocy odesłania z art. 14h tej ustawy. Stosując ten przepis organ podatkowy musi wskazać, jakie konkretnie braki zawarte są we wniosku. Spełnienie tego warunku w okolicznościach niniejszej sprawy było niemożliwe z uwagi na sposób sformułowania wniosku. Wymagałoby bowiem stawiania w zakresie trudnym do wykonania liczby zapytań, która w gruncie rzeczy prowadziłaby do kreowania lub współkreowania tła faktycznego przez organ podatkowy, co stałoby w opozycji do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Opis zdarzenia przyszłego we wniosku Skarżącego nie spełnia powyższych kryteriów. Jak już Sąd wskazał, NSA jednoznacznie ocenił opis zdarzenia przyszłego, zamieszczony przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Stwierdził bowiem wprost, że zdarzenie przyszłe zostało w tym wniosku przedstawione w sposób abstrakcyjny, niejednoznaczny, wielowątkowy, wielowariantowy, a także po części jedynie przykładowy, co w rezultacie uniemożliwia udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego we wszystkich możliwych wariantach, które na podstawie informacji wskazanych we wniosku mogą zaistnieć. NSA zwrócił przy tym uwagę, że Skarżący podał, iż planuje dopiero przystąpić jako akcjonariusz do SKA, powstałej w wyniku przekształcenia spółki komandytowej, w której jest wspólnikiem. Akcjonariusz może posiadać akcje imienne lub na okaziciela. Jako akcjonariusz SKA Skarżący będzie miał udział w jej zyskach, który otrzymać może faktycznie na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o wypłacie dywidendy. SKA będzie osiągała dochody z podstawowej działalności operacyjnej, tj. ze sprzedaży towarów i usług, zaś zyski z tej działalności będzie reinwestowała. We wniosku wskazano różne tytuły, na podstawie których SKA otrzymywać będzie przychody. W ocenie NSA, opisane przez Skarżącego zdarzenie przyszłe, poprzez multiplikację wzajemnie powiązanych sytuacji i przypadków, które mogą lub nie zdarzyć się w przyszłości, doprowadziło w istocie do ich kwantyfikacji, co może powodować dalsze ich rozmnożenie. W zależności zatem od rodzaju akcji (imienne lub na okaziciela), sposobu ich nabycia (odpłatnie lub nieodpłatnie) oraz źródeł przychodów uzyskiwanych przez przyszłą SKA, możliwe byłoby skonstruowanie – poprzez multiplikację zdarzeń i ustanowienie kwantyfikatora – wielu zdarzeń przyszłych w zakresie wszystkich z zadanych pytań, wynikających z tak szerokiego i ogólnego ich zarysu, przedstawionego przez ubiegającego się o interpretację potencjalnego przyszłego podatnika podatku dochodowego. W rezultacie zaś, zdaniem NSA, jeżeli podatnik nie opisał w sposób jasny i nie budzący wątpliwości zdarzenia przyszłego, to organ interpretacyjny zasadnie uznał, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne, nie spełnia formalnych przesłanek, co jest podstawą odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem przyczyną wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania może być brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, to w rozpoznawanej sprawie tak rozumiana przesłanka wystąpiła, uzasadniając wydanie postanowienia zgodnie z art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. III. Skład orzekający w niniejszej sprawie dokonał oceny zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z [...] stycznia 2012 r. z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez NSA w wyroku z 6 sierpnia 2015 r. i doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Minister Finansów prawidłowo odmówił wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej zasad opodatkowania dochodów Skarżącego, jakie będzie on uzyskiwał w związku uzyskaniem statusu akcjonariusza SKA, która powstanie na skutek przekształcenia spółki komandytowej. Możliwość podjęcia takiego rozstrzygnięcia przewiduje art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że jeżeli żądanie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Prawidłowe zastosowanie tego przepisu w rozpoznanej sprawie niezasadnymi czyni zarzut jego naruszenia oraz zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej normujących wydawanie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Uwzględniając stanowisko NSA o braku podstaw do wzywania Skarżącego do uzupełnienia wniosku w wydanie interpretacji w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej, za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia tegoż przepisu. W sytuacji zaś, gdy rozstrzygnięcia Ministra Finansów podjęte w rozpoznanej sprawie znajdowały oparcie w przepisach obowiązującego prawa i były adekwatne do stanu faktycznego tej sprawy, sprowadzającego się do stwierdzonej istotnej wadliwości wniosku o wydanie interpretacji, nie mogły być skuteczne podniesione przez Skarżącego zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego, wyrażonych w przepisach Ordynacji podatkowej, tj. w art. 120 (zasada praworządności), art. 121 § 1 (zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych), art. 124 (zasada przekonywania) i art. 125 (zasada szybkości postępowania). Podkreślić przy tym należy, że w rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Finansów, NSA nie zakwestionował stanowiska Sądu pierwszej instancji, który zarzuty naruszenia powyższych przepisów ocenił jako niezasadne oraz nie stwierdził istnienia wad kwalifikowanych, mogących skutkować wnioskowanym przez Skarżącego stwierdzeniem nieważności wydanych w sprawie postanowień Organu interpretacyjnego. W ocenie Sądu Minister Finansów uzasadnił swoje stanowisko w sposób wyczerpujący, zasadnie odwołując się właśnie do sposobu przestawienia przez Skarżącego zdarzenia przeszłego, w odniesieniu do którego interpretacja indywidualna miałaby być wydana. Skoro zaś przedmiotowy wniosek Skarżącego nie mógł wszcząć postępowania interpretacyjnego, skutkującego wydaniem interpretacji indywidualnej, brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do wydania tzw. "milczącej interpretacji" w rozumieniu art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. IV. Wyjaśnić również należy, że wyrokami z 21 stycznia 2014 r. o sygn. akt II FSK 376/12, II FSK 377/12 i II FSK 436/12 NSA uchylił wskazane przez Skarżącego wyroki tut. Sądu z 18 listopada 2011 r. odpowiednio o sygn. akt III SA/Wa 1021/11, III SA/Wa 1022/11 i III SA/Wa 1047/11, które uchylały wydane w analogicznych okolicznościach postanowienia Organu interpretacyjnego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej (wyroki dostępne j.w.). W wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1059/13 NSA wskazał korzystny dla Skarżącego wyrok tut. Sądu z 27 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1325/12, uchylający wydane w jego sprawie postanowienie Organu interpretacyjnego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na wniosek również dotyczący rozliczeń podatkowych przyszłego akcjonariusza SKA. Wyrok ten uchylony został wyrokiem NSA wydanym także 6 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 1130/13. V. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa w sposób, który powodowałby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.