III SA/Wa 2746/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), sędzia WSA Honorata Łopianowska, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę 1. Wójt Gminy K. (dalej: "Wójt" lub "organ interpretacyjny"), pismem z 24 kwietnia 2017 r. udzielił W. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Wnioskodawca") interpretacji przepisów prawa podatkowego w jej sprawie dotyczącej sposobu określenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej w podatku od nieruchomości, w obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. stanie prawnym, m. in. w świetle przepisów art. 1a ust. 1 pkt. 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.; dalej "upol"), a także art. 14j § 1 i 3 oraz art. 14c ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: "Op"). 2. Przebieg postępowania podatkowego. 2.1. Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Spółka jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "ustawa o CIT"). Głównym przedmiotem jej działalności jest prowadzenie projektów związanych z energetyką wiatrową w Polsce. Spółka jest właścicielem elektrowni wiatrowych, w rozumieniu ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961; dalej: "ustawa o elektrowniach wiatrowych"). Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (dalej także jako "ewidencja" lub "ewidencja środków trwałych") Spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwale, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne, zgodnie z ustawą o CIT. W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m. in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament oraz wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej, czyli urządzenia wiatrowe (jako środek trwały: gondola). Do wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji, zostały skapitalizowane także wydatki Spółki na inne, wymienione we wniosku elementy i infrastrukturę towarzyszącą. Dodatkowo, podczas ustalania wartości początkowej środków trwałych, Spółka dokonała także alokacji kosztów finansowych oraz pośrednich kosztów inwestycji na poszczególne środki trwałe w proporcji do wartości wytworzonych w ramach procesu inwestycyjnego środków trwałych lub grup środków trwałych. Spółka poniosła wydatki na elementy składowe elektrowni wiatrowej, które nie stanowią części elektrowni wiatrowej w rozumieniu nowych przepisów, a które zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami zostały nie zostały wyodrębnione i ujawnione w rejestrze jako osobne środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne. Z uwagi na zmianę od 1 stycznia 2017 r. stanu prawnego Wnioskodawca powziął zatem wątpliwość, w jaki sposób powinien wyliczyć podstawę opodatkowania dla celów podatku od nieruchomości od elektrowni wiatrowej, która zgodnie z treścią wydanej dla Spółki interpretacji indywidualnej z 28 listopada 2016 r. powinna stanowić budowlę dla celów tego podatku, a której Spółka uprzednio w całości nie opodatkowywała i nie przewidywała do opodatkowania tym podatkiem. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: W jaki sposób Wnioskodawca powinien określić podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r.? Spółka uznała, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. winna zastosować treść art. 4 ust. 5 upol i określić wartość budowli na dzień 1 stycznia 2017 r. Dodała, że poniosla wydatki na elementy składowe elektrowni wiatrowych, które nie stanowią części elektrowni wiatrowej w rozumieniu nowych przepisów, a które zgodnie z obowiązującymi dotychczas przepisami nie zostały wyodrębnione i ujawnione w rejestrze jako osobne środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne. Wyjaśniła, że zmiany w zakresie listy środków trwałych wytworzonych w ramach prowadzonej inwestycji mogłyby doprowadzić także do zmian alokacji pozostałych kosztów inwestycji na poszczególne środki trwałe. Uznała zatem, że nie jest możliwe określenie wartości elementów składających się na elektrownię wiatrową na dzień powstania obowiązku podatkowego w inny sposób niż poprzez wycenę wartości rynkowej elektrowni wiatrowej. Stanowisko takie jest zbieżne z powołanymi we wniosku interpretacjami organów w podobnych sprawach. 2.2. Organ interpretacyjny stanowisko skarżącej uznał jednak za nieprawidłowe. Wyjaśnił na wstępie, że konsekwencją zmiany polegającej na uznaniu z dniem 1 stycznia 2017 r. całej elektrowni wiatrowej za budowlę dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, będzie konieczność ustalenia nowej wartości stanowiącej podstawę opodatkowania tym podatkiem. Wynika to z faktu, iż na elektrownię wiatrową w rozumieniu, jakie należy przyjąć na potrzeby opodatkowania od 2017 r, składają się również jej części niebudowlane. Powołał następnie treść przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 4 – 6 upol i w ich świetle wywiódł, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym podstawa opodatkowania winna zostać ustalona wedle ogólnej zasady wynikającej z powołanego art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. Stąd, jeżeli podatnik dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, na którą składają się fundament i maszt oraz elementy techniczne, ustalona na dzień 1 stycznia 2017 r. to będzie to wartość, która zasadniczo powinna wynikać z prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych. Tylko wówczas, gdy od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość rynkowa wszystkich wskazanych elementów, określona na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 5 upol). Wskazana wyżej zasada określenia podstawy opodatkowania nie ulega zmianie przez fakt, iż elektrownia wiatrowa nie stanowi jednego środka trwałego, lecz w prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych ujęto poszczególne jej elementy. Podatek od nieruchomości jest bowiem uiszczany od budowli (art. 1a ust. 1 pkt 2 upol), a nie od środków trwałych. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy nie wymaga zaś, aby budowla stanowiła odrębny środek trwały, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Dlatego tak, jak dopuszczalne jest opodatkowanie jedynie części budowli składających się na jeden środek trwały, tak też należy przyjąć, iż możliwie jest opodatkowanie budowli, na którą składa się kilka środków trwałych ujętych w ewidencji podatnika. W ocenie organu interpretacyjnego, sytuacja ta nie uległa zmianie po 1 stycznia 2017 r., gdyż po nowelizacji przepisów zmiana polega wyłącznie na tym, iż na wartość elektrowni wiatrowej składają się dodatkowo elementy niebudowlane. Jeżeli zatem w skład tak rozumianej budowli wchodzą części, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie suma wartości tych elementów, określona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. Nie sposób jest zaakceptować stanowiska, wedle którego w rozumieniu wskazanego przepisu podatnik nie dokonuje od budowli odpisów amortyzacyjnych, gdy nie stanowi ona odrębnego środka trwałego, a zatem podstawą opodatkowania powinna być jej wartość rynkowa (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2244/15). Reasumując, zdaniem Wójta w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej, w rozumieniu wyżej wskazanym, jest zasadniczo jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. I pkt 3 upol) na dzień 1 stycznia roku podatkowego, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Tylko w sytuacji, gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi jej wartość rynkowa (art. 4 ust. 5 upol). Wartość, o której mowa w art. 4 ust, 1 pkt 3 upol, jest właściwa dla opodatkowania również wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. Suma wartości tych części budowli, ustalona zgodnie z powołanym przepisem, będzie stanowiła podstawę opodatkowania na potrzeby podatku od nieruchomości. Z tej przyczyny Wójt uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania powołane we wniosku interpretacje indywidulane. 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Po bezskutecznym wezwaniu Wójta do usunięcia naruszenia prawa, Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") skargę na ww. interpretację. Występując o jej uchylenie w całości, pełnomocnik skarżącej (adwokat) postawił zarzuty naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego poprzez dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu, tj.: a) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 upol w związku z art. 2 ustawy o elektrowniach wiatrowych w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) w powiązaniu z art. 2 w związku z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i uznanie, że elementy elektrowni wiatrowej, które nie stanowią budowli, powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w tym podatku w sposób sprzeczny z ustawą; b) art. 4 ust. 5 upol poprzez błędne stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej należącej do Spółki nie będzie jej wartość rynkowa, a wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku; 2) przepisów postępowania w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnych: a) art. 14c § 1 Op poprzez poczynienie w interpretacji założeń co do zdarzenia przyszłego niewynikających z treści wniosku złożonego przez Wnioskodawcę, a tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska Wnioskodawcy w świetle podstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego; b) art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h Op poprzez brak wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego stanowiska Wójta, w szczególności, poprzez niespójną, wykładnię przepisów i brak oceny całości stanowiska Spółki; c) art. 120 w związku z art. 14h Op poprzez działanie nieznajdujące oparcia w przepisach prawa i dokonane wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w sposób sprzeczny z ustawą; d) art. 14b § 1 oraz § 3 Op poprzez wykroczenie przez organ poza zakres wniosku, wyznaczony opisem zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Spółkę; e) art. 2a Op poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść podatnika występujących w sprawie wątpliwości odnośnie do treści przepisów prawa podatkowego. 3.2. W odpowiedzi na skargę Wójt wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zarzuty skargi uznał za chybione. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy rozstrzygnięcia, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej należy określić na podstawie art. 4 ust. 5 upol, czyli uwzględniając jej wartość rynkową (stanowisko Spółki), gdyż określenie wartości początkowej budowli jest niemożliwe ze względu na brak w ewidencji środków trwałych Spółki takiego obiektu budowlanego jak elektrownia wiatrowa, czy też podstawę opodatkowania należy określić według zasady określonej w art. 4 ust. 1 pkt 3 upol (wartość stanowiąca podstawę do obliczania amortyzacji) – bo do tego sprowadzało się zadane we wniosku pytanie. Zdaniem organu interpretacyjnego, skoro na budowlę składają się poszczególne środki trwałe i podlegają one amortyzacji, to wartością budowli jest suma wartości początkowej tych elementów, a jedynie gdy od części budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, będzie to w odniesieniu do nich ich wartość rynkowa. Z treści wniosku wynika, że poszczególne elementy budowli (elektrowni wiatrowej) są przedmiotem amortyzacji, chociaż, jak wskazano, nie jako jeden środek trwały. Wniesioną w rozpoznawanej sprawie skargę oparto zarówno na zarzutach naruszenia prawa procesowego, jak i na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Zarzuty skargi Sąd uznał jednak za chybione. Organ interpretacyjny uwzględnił bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy elementy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji. Prawidłowo ocenił stanowisko Spółki co do sposobu zastosowania przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 upol. Uzasadnił swoje stanowisko w sposób spójny i logiczny, a przy tym zrozumiały. Działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa procesowego i materialnego, których nie naruszył w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Nie wykroczył poza zakres wniosku. Rozstrzygnął zatem sprawę w sposób odpowiadający prawu. 4.2. Ramy prawne. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "uppsa"), sąd uchyla interpretację jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie każde naruszenie przepisów prawa procesowego przez organ interpretacyjny stwierdzone w drodze kontroli sądowoadministracyjnej daje podstawę do uchylenia zaskarżonej interpretacji, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia naruszenia należy postawić sobie pytanie, czy gdyby nie wystąpiło stwierdzone naruszenie, to rozstrzygnięcie organu mogłoby być inne. Jeżeli bowiem pomimo stwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego wydana zostałaby taka sama interpretacja indywidualna, wówczas brak jest podstawy do jej uchylenia pomimo tego, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Stosownie do art. 14c § 1 Op interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz uzasadnieniem prawnym tej oceny. Tym samym organ interpretacyjny nie ma obowiązku kopiowania całego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, lecz ma zawrzeć jego wyczerpujący opis. Ocena, czy opis ten jest wyczerpujący, powinna być dokonana w odniesieniu do istoty przedstawionego zagadnienia. Z istoty postępowania w sprawie udzielenia interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i 14c Op) wynika, że organ interpretacyjny, a także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji polega przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację porusza się w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i wyrażonej przez niego oceny prawnej. W sprawie istotne jest to, że z wniosku wynika, iż Spółka ujęła w ewidencji środków trwałych poszczególne elementy składające się na elektrownię wiatrową. 4.3. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają zatem przepisy prawa materialnego (art. 4 ust. 3 i 5 upol) powołane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z treści skargi wynika, że sposób rozumowania organu interpretacyjnego jest doskonale znany stronie skarżącej, a zarzuty natury procesowej stanowią w istocie polemikę z dokonaną przez Wójta oceną materialnoprawną stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku. 4.4. Zagadnienie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zostało uregulowane w przepisach art. 4 upol (rozdział 2). W pierwszym przepisie znajdującym się w tym rozdziale (art. 2) ustawodawca uregulował zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazując jakie nieruchomości lub obiekty budowlane podlegają podatkowaniu tym podatkiem. W kolejnym przepisie (art. 3 upol) uregulowany został zakres podmiotowy, czyli wskazano kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości. W art. 4 upol wskazano zaś co stanowi podstawę opodatkowania. W kolejnym (art. 5 upol) wskazano stawki tego podatku, w art. 6 uregulowano kiedy powstaje obowiązek podatkowy, zaś w art. 7 upol zwolnienia podatkowe. Rozdział 2 upol reguluje kompleksowo zagadnienia związane z podatkiem od nieruchomości. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 upol podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zasadą jest zatem określanie podstawy opodatkowania dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jako wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Przepis ten jednak wskazuje na zastrzeżenie regulacji z ust. 4 do 6. Tym samym zasada określona w ust. 1 znajdzie zastosowanie, o ile nie wystąpią sytuacje o jakich mowa w ust. 4 do 6 (zastrzeżenie z ust. 4 i 6 nie dotyczą rozpoznawanej sprawy). Z art. 4 ust. 5 upol wynika zaś, że jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. W przepisie tym użyto zwrotu "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych". Literalna wykładnia tego przepisu zatem prowadzi zatem do wniosku, że znajdzie on zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy od konkretnej budowli w ogóle nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Jeżeli od budowli dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, znajdzie zastosowanie zasada z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. Sama w sobie okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Spółki nie znajduje się wyodrębniony środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma zatem znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania. Istotny z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 upol jest bowiem fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, na co zwrócił uwagę organ w zaskarżonej interpretacji. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są przy tym środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu przepisów upol, w których to przepisach znajdują się odesłania do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia na gruncie podatku od nieruchomości sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych (zob. wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2243/15; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej także jako "CBOSA"). Tym samym za nieistotne należy uznać, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią jednego środka trwałego. Kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie, który z obiektów posiadanych przez podatnika powinien być sklasyfikowany jako budowla lub jej część i jaka jest jej wartość określona według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych – jednak o to we wniosku, na skutek którego wydano zaskarżoną interpretację, Spółka nie pytała, a odpowiedź udzielona w tym zakresie nie może stanowić oceny stanowiska Wnioskodawcy, co w efekcie nie stanowi przeszkody w wydaniu odrębnej interpretacji w tym zakresie. Przedmiotem zadanego pytania nie było to, jakie elementy składają się na urządzenia techniczne wymienione w art. 2 pkt 2 uiew (kwestia ta została rozstrzygnięta przez organ interpretacyjny w odrębnym akcie, a skarga na ten akt została oddalona wyrokiem tut. Sądu z 21 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1109/17, CBOSA). Jak wskazał NSA w przywołanym wcześniej wyroku (II FSK 2243/15), podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli lub ich części, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jeżeli jednak od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona przez podatnika. Sposób identyfikowania, ewidencjonowania i dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dla celów podatków dochodowych jest obojętny z punktu widzenia podatku od nieruchomości. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się nie od środków trwałych jako takich, ale od wartości początkowej tych środków. 5.1. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia mają okoliczności, o których mowa niżej, wynikające z treści wniosku o wydanie interpretacji lub (i) okoliczności, które w tym wniosku nie zostały ujawnione. Po pierwsze, z treści wniosku wynika wprost, iż poszczególne elementy (składniki) elektrowni wiatrowej zostały ujęte w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Spółkę. Po drugie, z treści wniosku nie wynika, że poszczególne elementy (składniki) elektrowni wiatrowej ujawnione w ewidencji środków trwałych nie są przez Spółkę amortyzowane. Te okoliczności mają zaś podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wykładnia językowa (gramatyczna) art. 4 ust. 5 upol prowadzi bowiem do wniosku, że podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi wartość rynkowa tylko tych budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od których "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych". Skoro Spółka nie przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji żadnych okoliczności faktycznych świadczących o tym, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 4 ust. 5 upol, to słusznie Wójt uznał jej stanowisko za nieprawidłowe. Wpływu na wynik sprawy nie ma podnoszona przez Spółkę okoliczność dotycząca ponoszenia "wydatków na elementy elektrowni wiatrowej, które nie stanowią części elektrowni wiatrowej w rozumieniu nowych przepisów, a które zgodnie z obowiązującymi dotychczas przepisami nie zostały wyodrębnione i ujawnione w rejestrze jako osobne środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne". Elementy elektrowni wiatrowej, które nie stanowią części elektrowni wiatrowej w rozumieniu przepisów upol w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., nie mają bowiem znaczenia dla sposobu obliczania podstawy opodatkowania na podstawie przepisów art. 4 upol. Wpływu na wynik sprawy nie mają także "inne elementy, które Wnioskodawca wymienił w opisie zdarzenia przyszłego i które znajdują się w ewidencji Spółki" jeżeli nie są one zaliczane do elementów składowych elektrowni wiatrowej "w rozumieniu nowych przepisów" (zob. s. 7 skargi), gdyż ich zaewidencjonowanie oraz amortyzowanie wraz z elementami elektrowni wiatrowej "w rozumieniu nowych przepisów" nie ma żadnego znaczenia dla możliwości zastosowania art. 4 ust. 5 upol. W takiej sytuacji obowiązkiem Spółki jest bowiem ich pominięcie na potrzeby ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu podatku od nieruchomości w związku z przedstawionym przez Spółkę stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym). Wskazane we wniosku (lub inne) elementy środków trwałych lub (i) wartości niematerialnych i prawnych oraz wydatki z nimi związane, które nie stanowią elementu składowego elektrowni wiatrowej "w rozumieniu nowych przepisów", bez względu na to czy zostały ujęte w ewidencji środków trwałych i podlegają amortyzacji, czy też nie zostały zaliczone do środków trwałych i nie są amortyzowane, nie świadczą bowiem o istnieniu okoliczności przewidzianych w art. 4 ust. 5 upol, a tym samym do przyjmowania przez podatnika ich wartości rynkowej w celu określenia podstawy opodatkowania z tytułu podatku od nieruchomości. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela tym samym stanowisko wyrażone licznych w wyrokach sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2017 r., I SA/Gd 1527/17; wyrok WSA w Rzeszowie z 20 lutego 2018 r., I SA/Rz 19/18; wyrok WSA w Szczecinie z 19 marca 2018 r., I SA/Sz 975/17; CBOSA). 5.2. Z treści wniosku o wydanie interpretacji wynika, że pytanie i stanowisko Spółki dotyczą obowiązujących zasad odnośnie do sposobu określania podstawy opodatkowania z tytułu podatku od nieruchomości w świetle przepisów art. 4 upol, a nie elementów składowych elektrowni wiatrowych, które należy uwzględnić określając podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości. Słusznie Wójt wskazał zatem na zasady wynikające z przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 upol. Z punktu widzenia oceny stanowiska Spółki i zadanego pytania, opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji mógł zostać uznany przez Wójta za wyczerpujący, gdyż wynika z niego, że w ewidencji Spółki nie figuruje elektrownia wiatrowa jako środek trwały. Z treści wniosku wynika przy tym, że Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych środków trwałych składających się na tą budowlę. Uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji Wójta Sąd uznał zaś za adekwatne do treści wniosku (przedstawionego zdarzenia przyszłego i stanowiska Spółki). Tym samym w ocenie Sądu za chybione należało uznać zarzuty procesowe skargi, gdyż pytanie postawione we wniosku oraz związane z nim stanowisko Spółki dotyczą możliwości zastosowania art. 4 ust. 5 upol, a nie sposobu zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek do zastosowania art. 2a Op, gdyż Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, które powodowałyby powstanie wątpliwości co do wykładni art. 4 ust. 5 upol. Zaskarżona interpretacja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Podkreślenia wymaga, że w realiach rozpoznawanej sprawy przedmiotem sporu jest stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez Spółkę we wniosku na tle art. 4 ust. 5 upol. W odniesieniu do pisma procesowego Spółki z 11 maja 2018 r. należy zaś stwierdzić, że wskazywane przez Spółkę braki wniosku nie miały wpływu na wynik sprawy. W szczególności nie stanowiły podstawy do zaakceptowania jej stanowiska odnośnie do wystąpienia w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przesłanek, o których mowa w art. 4 ust. 5 upol. Skoro Spółka nie wskazała we wniosku żadnych okoliczności świadczących o tym, że obiektywnie rzecz biorąc nie jest w stanie określić podstawy opodatkowania poprzez zsumowanie wartości poszczególnych środków trwałych składających się na daną elektrownię wiatrową w rozumieniu "nowych przepisów", to Wójt zasadnie wskazał w interpretacji zasady towarzyszące zastosowaniu przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 upol, odstępując jednocześnie od dokonywania rozważań w zakresie, który nie był istotny w niniejszej sprawie. Wskazywana przez Spółkę okoliczność, dotycząca koniecznego nakładu pracy celem "wyciągnięcia" podstawy opodatkowania z ewidencji środków trwałych nie oznacza, że jest to niemożliwe (zob. s. 3 pisma procesowego z 11 maja 2018 r.), czego konsekwencją byłaby możliwość zastosowania art. 4 ust. 5 upol. Powtórzyć należy, że Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prawne prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle których zastosowanie art. 4 ust. 5 upol należy wiązać z wystąpieniem okoliczności przewidzianych w tym przepisie. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu wola ustawodawcy, który korzystając ze swoich kompetencji postanowił znacznie zwiększyć obciążenia podmiotów będących właścicielami elektrowni wiatrowych z tytułu podatku od nieruchomości. 6. Mając na uwadze powyższe rozważania, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę jako niezasadną.