III SA/Wa 2779/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2011 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 26 kwietnia 2010 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek T. Sp. z o.o. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka") o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie przechowywania kopii faktur VAT w informatycznym systemie księgowym. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Skarżąca świadczy usługi na rzecz kilkudziesięciu tysięcy przedsiębiorców. Przedmiotowe usługi dokumentowane są fakturami VAT, stosownie do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.) – dalej powoływane jako: "rozporządzenie w sprawie faktur". Z wystawieniem każdej faktury wiąże się jej ujęcie w informatycznym systemie księgowym i w rejestrze podatku należnego. Równocześnie z ujęciem faktury w systemie księgowym generowana jest automatycznie (systemowo) jej kopia na odrębnym dysku, gdzie jest ona stale przechowywana w oryginalnej postaci, tzn. nie jest możliwa ex post jakakolwiek ingerencja w jej kształt oraz treść. Jednocześnie zapewniona jest możliwość wydrukowania takiej kopii faktury w dowolnym czasie. W rezultacie, w przypadku wydrukowania kopii jej kształt i treść jest identyczna z fakturą, która po wystawieniu i wydrukowaniu w oryginale została przesłana odbiorcy. Skarżąca podkreśliła, iż wspomniane faktury nie są fakturami elektronicznymi w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. Nr 133, poz. 1119) – dalej jako: "rozporządzenie w sprawie faktur elektronicznych". Obecnie Spółka drukuje zarówno oryginały, jak i kopie wystawianych faktur, a następnie oryginały takich faktur przesyła w formie papierowej kontrahentom. Równocześnie kopie faktur są przechowywane w postaci materialnej (papierowej) do momentu przedawnienia wynikającego z nich podatku. Wiąże się to ze znaczącym obciążeniem Spółki dodatkowymi kosztami związanymi z drukowaniem oraz archiwizowaniem kopii faktur i powoduje problemy z magazynowaniem bardzo dużej ilości dokumentów. W związku z powyższym Spółka rozważa zaprzestanie drukowania kopii faktur dokumentujących świadczone przez nią usługi i przechowywania ich w formie papierowej, ograniczając się do wystawiania i przechowywania ich jedynie w informatycznym systemie księgowym, o którym mowa powyżej, a którego nierozłączną częścią jest system tworzenia zapasowych kopii na odrębnym dysku. Oryginały tych faktur przeznaczone dla kontrahentów byłyby nadal drukowane i doręczane im na dotychczasowych zasadach, tj. w formie papierowej. W związku z powyższym Spółka zwraca się o potwierdzenie, iż w przypadku wystawiania faktur (innych niż faktury elektroniczne w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie faktur elektronicznych) dokumentujących czynności podlegające podatkowi VAT, Spółka jako usługodawca i wystawca faktur, jest uprawniona do zaniechania drukowania kopii faktur, a w konsekwencji do ich przechowywania w informatycznym systemie księgowym, w którym dokumenty te zostały wystawione, jeśli system ten zapewnia niezmienność treści i kształtu, co realizuje w pełni wymogi wynikające z Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa 112) dotyczące autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktur, a także możliwość ich wydrukowania. Zdaniem Skarżącej, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie ciąży na niej prawny obowiązek drukowania kopii faktur dokumentujących świadczenie usług i przechowywania kopii faktur w formie papierowej. W jej ocenie, w świetle obowiązujących przepisów w zakresie podatku VAT, dopuszczalne jest stosowanie systemu "mieszanego" polegającego na wystawianiu a następnie drukowaniu oryginału faktury w celu jej przesłania kontrahentowi w formie papierowej, z jednoczesnym wystawieniem i przechowywaniem kopii takiej faktury w formie zdematerializowanej (w tym w formie elektronicznej, na nośniku informacji), o ile forma ta zapewnia autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność faktur, a także możliwość ich wydrukowania. W uzasadnieniu stanowiska, Skarżąca powołała przepisy rozporządzenia w sprawie faktur, a mianowicie: § 4 ust. 1, § 9 ust. 1, § 19 ust. 1, 2, 3, § 21 ust. 1, 2, 3, a także przepisy rozporządzenia w sprawie faktur elektronicznych tj. § 4, § 6 ust. 5. Wskazała również na prawo wspólnotowe – Dyrektywę 112 a szczególności jej art. 246 i art. 247 ust. 2. Spółka zwróciła także uwagę na fakt, iż zarówno ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej jako "ustawa o VAT", rozporządzenie w sprawie faktur, jak i rozporządzenie w sprawie faktur elektronicznych posługują się pojęciem "wystawienie" faktury oraz "przesyłanie", "przechowywanie", "udostępnienie" faktury (rozporządzenia). Świadczy to, jej zdaniem o fakcie, iż ustawodawca rozróżnia szereg czynności, których przedmiotem może być faktura. Wspomniane akty nie definiują jednak znaczenia tych pojęć, ani nie wskazują na czym czynności te polegają. Wobec tego dla ustalenia ich zakresu znaczeniowego niezbędne zgodnie z regułami wykładni językowej jest odwołanie się do definicji słownikowej. W Słowniku zaś Języka Polskiego PWN czytamy, iż "wystawić" / "wystawiać" znaczy tyle co sporządzić, wypisać dokument, rachunek etc. Spółka stwierdziła więc, że wystawienie dokumentu w znaczeniu słownikowym nie determinuje nadania mu określonej postaci materialnej, lecz nadanie treści i kształtu, bez względu na jego formę. Sporządzenie dokumentu może nastąpić przecież w różnych formach, a definicja słownikowa terminu "wystawić" nie wprowadza dodatkowych uwarunkowań w tym zakresie, ograniczających jego znaczenie. Wobec powyższego należy rozróżnić samą czynność wystawienia dokumentu od czynności jego wydrukowania oraz przesłania. W konsekwencji, na gruncie wykładni językowej nie ma podstaw do twierdzenia, że dopiero wydrukowanie dokumentu stanowi jego wystawienie. W ocenie Spółki, literalna wykładnia powołanych powyżej przepisów prawa krajowego w zakresie wystawiania i przechowywania faktur nie pozwała na jednoznaczne określenie nałożonych nimi na podatnika obowiązków. Wprawdzie przepisy rozporządzenia w sprawie faktur przewidują obowiązek wystawienia faktur w dwóch egzemplarzach, tj. oryginału i kopii, a także przechowywania ich w oryginalnej postaci, jednakże przepisy te nie precyzują jaka to postać. W szczególności, żaden z przepisów nie wskazuje, iż właściwą/jedyną oryginalną postacią faktury jest dokument wydrukowany (forma papierowa). Precyzyjniejsze natomiast uregulowanie kwestii formy wystawiania i przechowywania faktur znalazło się w rozporządzeniu w sprawie faktur elektronicznych, w którym w § 6 ust. 5 postanowiono, iż faktury przesłane w formie elektronicznej powinny być przechowywane przez ich wystawcę oraz odbiorcę w formie elektronicznej w formacie, w którym zostały przesłane. Dodatkowo sprecyzowano w nim wymogi w zakresie gwarancji autentyczności pochodzenia, integralności ich treści, i czytelności faktur przez cały okres ich przechowywania. Zdaniem Spółki, brak szczegółowej regulacji w tym zakresie należy interpretować, jako brak ograniczeń co do formy wystawiania, a co za tym idzie przechowywania faktur przez ich wystawcę. Spółka podkreśliła, iż również prawo wspólnotowe nie przewiduje szczególnych warunków w odniesieniu do wystawiania i przechowywania faktur. W art. 244 Dyrektywy 112 wskazano jedynie na obowiązek przechowywania kopii faktur przez wystawcę (faktury sprzedażowe) oraz faktur otrzymanych od kontrahentów (faktury zakupowe). Dyrektywa nakazuje również, w akapicie pierwszym art. 246, zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści oraz czytelności faktur przez cały okres ich przechowywania. Dyrektywa 112 nie reguluje natomiast problematyki formy wystawiania i przechowywania faktur, pozostawiając te kwestie kompetencji ustawodawcy krajowego. Skarżąca wskazała, iż pełna implementacja powyższych przepisów nastąpiła jedynie w odniesieniu do faktur elektronicznych poprzez wyraźne i jednoznaczne ustanowienie szczegółowych warunków wystawiania i przechowywania takich faktur. Natomiast w odniesieniu do innych faktur polski ustawodawca ograniczył się jedynie do nałożenia obowiązku ich przechowywania w oryginalnej postaci, a więc w formie, w której faktura była wystawiona bez wskazania, jaka jest/powinna być ta oryginalna postać. Dyrektywa 112 przewiduje, iż państwo członkowskie "może wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione". Implementując ten przepis polski ustawodawca pominął część normy "w jakiej zostały przesłane lub udostępnione". Oznacza to zdaniem Spółki, iż w rzeczywistości polski ustawodawca nie nałożył żadnych ograniczeń co do formy wystawiania faktur innych niż faktury elektroniczne. Skarżąca stwierdziła także, iż Dyrektywa 112 precyzuje podstawowe cele, jakie mają być zrealizowane w procesie wystawiania i przechowywania faktur i którym służyć mają ewentualne szczególne środki zastrzeżone do kompetencji państw członkowskich. Są to: zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści oraz czytelności faktur przez cały okres ich przechowywania. Jeśli zatem państwo członkowskie nie wprowadziło, w oparciu o art. 246 akapit pierwszy Dyrektywy, żadnych wymogów, co do formy wystawiania faktur, zgodnie z wykładnią prowspólnotową, należy dopuścić wszelkie formy, które gwarantują autentyczność pochodzenia, integralność treści oraz czytelność faktur przez cały okres ich przechowywania. Prowspólnotowa wykładnia przepisów krajowych nie zezwala na obciążanie podatników obowiązkami ewidencyjnymi w odniesieniu do wystawiania i przechowywania faktur, w zakresie wykraczającym poza to, co jest niezbędne dla zachowania autentyczności pochodzenia, integralności treści oraz czytelności faktur przez cały okres ich przechowywania. Ewentualny obowiązek wystawiania i przechowywania faktur w formie papierowej byłby dopuszczalny jako mający na celu zachowanie autentyczności pochodzenia, integralności treści oraz czytelności faktur tylko, jeśli ustawodawca krajowy wyraźnie taki obowiązek by sprecyzował/nałożył. Polski ustawodawca nie określił jednak wprost formy, w jakiej powinny być wystawiane faktury. Wobec tego, w obliczu przepisów i orzecznictwa wspólnotowego należy stwierdzić, iż nie można ograniczać możliwości wystawiania i przechowywania kopii faktur do formy wydruku. Mając powyższe na uwadze, w związku z tym, że stosowany przez Spółkę informatyczny system, którego nierozłączną częścią jest system automatycznego i trwałego zapisywania kopii faktur na odrębnym dysku, gwarantuje autentyczność pochodzenia, integralność treści oraz czytelność wystawianych i przechowywanych w tym systemie faktur przez cały okres ich przechowywania w stopniu równym (czy wręcz wyższym) do przechowywania papierowych kopii faktur, zaś przepisy nie zawierają jednoznacznych wymogów co do oryginalnej postaci (formy wystawienia) faktur, należy zdaniem Spółki uznać, iż może ona ograniczyć się do wystawiania i przechowywania kopii faktur sprzedażowych jedynie w tym systemie, bez konieczności ich każdorazowego drukowania. Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej wykładnię przepisów Spółka stanęła na stanowisku, iż dopuszczalne jest wystawianie faktur w systemie informatycznym, a następnie drukowanie i wysyłanie ich oryginałów kontrahentowi w papierowej formie z równoległym przechowywaniem kopii takich faktur w formie informatycznej, z gotowością do wydrukowania jej na każde żądanie organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Minister Finansów w dniu [...] czerwca 2010 r. wydał interpretację indywidualną, w której stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z dyspozycją zawartą w § 19 rozporządzenia w sprawie faktur, faktury i faktury korygujące są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca. Oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz "ORYGINAŁ", a kopia faktury i faktury korygującej - wyraz "KOPIA". Z powyższego przepisu wynika w jego ocenie, iż faktury powinny być wystawiane w formie materialnej w liczbie, co najmniej dwóch egzemplarzy - dwie sztuki tego samego dokumentu, gdzie oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz "ORYGINAŁ", a kopia faktury i faktury korygującej - wyraz "KOPIA". Tak wystawione dokumenty w formie materialnej (oryginały i kopie faktur oraz faktur korygujących, a także duplikaty tych dokumentów) w myśl § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie faktur podatnicy są obowiązani przechowywać do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na szczególną uwagę zasługuje ust. 2 ww. przepisu, w którym wskazano, że dokumenty, o których mowa w ust. 1 przechowuje się w oryginalnej postaci w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Biorąc pod uwagę powołane przepisy organ stwierdził, iż nie jest dopuszczalne przechowywanie kopii wystawianych faktur VAT wyłącznie w formie elektronicznej (bez ich drukowania), nawet jeśli istnieje możliwość ich odtworzenia w postaci wydruku, jeżeli oryginały tych dokumentów miały postać drukowaną (papierową). Skarżąca zobowiązana jest zaś do sporządzania kopii wystawianych faktur w formie papierowej oraz przechowywania ich w tej postaci. Zatem nie ma możliwości przechowywania w formie elektronicznej faktury, którą wystawiono i przekazano kontrahentowi w formie papierowej. Powyższe przepisy nie przewidują aby podatnicy mogli przechowywać dokumenty, kopie faktur sprzedaży wystawianych w formie papierowej, w postaci elektronicznej, z możliwością ich wydruku dopiero w przypadku zaistniałej potrzeby. Przeciwnie, w ocenie organu, nakładają one na podatnika obowiązek przechowywania kopii faktur sprzedaży i faktur korygujących w oryginalnej postaci powstałej w momencie wystawienia oryginałów tych dokumentów. Ponadto nie istnieje podstawa prawna do zastosowania trybu mieszanego, w którym z jednej strony faktury byłyby wystawione w formie papierowej, a kopie faktur przechowywane w formie elektronicznej. Ponadto organ uznał, że przepisy rozporządzenia w sprawie faktur elektronicznych dotyczą tylko tych sytuacji, w których faktury od chwili ich wystawienia, poprzez przesłanie, aż do przechowywania zachowują formę elektroniczną (nie zmieniając postaci) - nie mają zatem zastosowania w przedmiotowej sprawie. Reasumując Minister Finansów stwierdził, iż nie ma możliwości wystawienia oryginału faktury w formie papierowej i przechowywania kopii tej faktury w formie elektronicznej, gdyż dla formy papierowej oraz elektronicznej przewidziano odrębne uregulowania prawne. Normy regulujące wystawianie, przesłanie oraz przechowywanie faktur w formie elektronicznej jak i papierowej określono z uwzględnieniem specyfiki medium za pośrednictwem, którego faktury są w obrocie. Wskazał, iż w obu unormowaniach nie przewidziano możliwości stosowania formy mieszanej, a zaproponowany we wniosku sposób wystawiania, przesyłania i przechowywania kopii faktur nie wypełni warunków obiegu dokumentów dla jednego bądź drugiego sposobu fakturowania. Pismem z dnia 20 lipca 2010 r. Skarżąca nie zgadzając się z taką interpretacją wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Minister Finansów uznał, iż w wyniku ponownej analizy sprawy brak jest podstaw do zmiany interpretacji. Pismem z 20 września 2010 r. Skarżąca na przedmiotową interpretację indywidualną wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie materialnego prawa podatkowego poprzez błędną interpretację przepisów rozporządzenia w sprawie faktur, a w szczególności § 21 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, w związku z art. 106 ust. 8 ustawy o VAT polegającą na zanegowaniu możliwości wystawiania i przechowywania kopii faktur w informatycznym systemie księgowym. W związku z powyższym wniosła o uchylenie interpretacji i uznanie, iż przedstawione przez nią stanowisko dotyczące możliwości wystawiania i przechowywania kopii faktur w informatycznym systemie księgowym jest prawidłowe, a także zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy istnieje możliwość przechowywania w formie elektronicznej kopii faktur, których oryginały przesłano kontrahentowi w formie papierowej. Zdaniem Skarżącej na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Sąd stanowisko to podziela. Jest ono zbieżne z przywołanym w skardze orzecznictwem sądowym (przykładowo wyroki NSA: z 3 listopada 2009 r. I FSK 1169/08 i z 20 maja 2010 r., I FSK 1444/09 oraz także wyroki WSA: w Gliwicach z 21 czerwca 2011 r., III SA/Gl 2761/10; w Warszawie z 16 czerwca 2011 r., III SA/Wa 3310/10; w Warszawie z 15 czerwca 2011 r., III SA/Wa 3245/10; w Poznaniu z 20 maja 2011 r., I SA/Po 249/11; w Szczecinie z 11 maja 2011 r., I SA/Sz 79/11; w Opolu z 13 kwietnia 2011 r., I SA/Op 12/11 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizę przedstawionego problemu należy rozpocząć od przepisów prawa wspólnotowego. W art. 246 Dyrektywy nie została określona forma, w jakiej powinno nastąpić przechowywanie wystawionych już faktur przez cały obowiązujący w tym zakresie okres, a jedynie nakreślono ogólne warunki, jakie powinny być spełnione przy przechowywaniu faktur - art. 247 ust. 1 i 2 tej Dyrektywy. Każde państwo członkowskie samodzielnie ustala okres, przez który podatnicy są zobowiązani do przechowywania faktur dotyczących dostaw towarów lub świadczenia usług na jego terytorium oraz faktur otrzymanych przez podatników mających siedzibę na jego terytorium, a także może, aby zapewnić spełnienie warunków, o których mowa w art. 246, wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. Zatem od woli poszczególnych państw członkowskich zależy, czy skorzystają one z przyznanego im w art. 247 ust. 2 Dyrektywy uprawnienia do wprowadzenia szczególnych, krajowych uregulowań w zakresie sposobu przechowywania faktur, czy też w przypadku braku ich wprowadzenia, zachowają one ogólne wymogi wynikające z art. 246 Dyrektywy. Polski prawodawca korzystając z możliwości przewidzianej w art. 247 ust. 2 Dyrektywy przewidział jedynie warunek przechowywania faktury w oryginalnej postaci, nie precyzując jednakże, w ślad za prawodawcą wspólnotowym, że ma to być postać, w jakiej wysłano lub udostępniono fakturę, ani nie zastrzegł wprost przewidzianej tam formy papierowej lub elektronicznej. Stanowią o tym przepisy § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie faktur. Zgodnie z ust. 1, podatnicy są obowiązani przechowywać oryginały i kopie faktur oraz faktur korygujących, a także duplikaty tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Natomiast w ust. 2 wspomnianego rozporządzenia zastrzeżono, że dokumenty, o których mowa w ust. 1, przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Trafne jest zatem spostrzeżenie Skarżącej, iż polski prawodawca pominął tę część normy wspólnotowej, w której mowa jest o przechowywaniu kopii faktur, w takiej postaci "w jakiej zostały przesłane lub udostępnione" (s. 11 skargi). Oznacza to, że literalne odczytanie § 21 ust. 2 rozporządzenia nie prowadzi do konkluzji, że skoro wystawiona została faktura w formie papierowej, to w tej samej formie musi być przechowywana jej kopia (tak na stronie 8 zaskarżonej interpretacji). Wymogiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, a ten warunek spełnia także przechowywanie kopii w formie elektronicznej. Rację ma Skarżąca, iż szczególne obostrzenia co do formy przechowywania kopii faktur polski prawodawca przewidział dla faktur elektronicznych, tj. wystawionych w tej właśnie formie, co uregulował w przepisach rozporządzenia w sprawie faktur elektronicznych. Zdaniem Sądu nie ma tym samym normatywnych przeciwwskazań dla istnienia "mieszanego" trybu przesyłania i przechowywania faktur. Przeciwwskazań takich nie ma także – jak słusznie zauważa Skarżąca (s. 16 skargi) - z punktu widzenia funkcji, jaką spełnia przechowywanie kopii faktury. W tym przypadku chodzi niewątpliwie o zapewnienie możliwości sprawowania - przez właściwe organy - kontroli nad prawidłowością wystawiania i rozliczania faktur VAT. Elementem przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, było to, iż stosowany przez Skarżącą informatyczny system księgowy gwarantuje możliwość wydrukowania kopii faktury na każde żądanie uprawnionego organu, przy jednoczesnym zachowaniu wymogu jej oznaczania wyrazem "KOPIA". System ten pozwala również na zachowanie niezmiennego kształtu i treści kopii faktur. Także akcentowana w skardze wykładnia historyczna oraz zasada proporcjonalności przemawiają za uznaniem, iż Minister Finansów niezasadnie kwestionuje możliwość przechowywania kopii faktur w formie elektronicznej (w opisanej we wniosku sytuacji). Na kontekst historyczny oraz zasadę proporcjonalności zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wcześniej wyroku z 3 listopada 2009 r. Zaprezentowaną wówczas argumentację Sąd w pełni podziela. Z tych wszystkich względów uznać należy, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.