III SA/Wa 2785/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dominik Gajewski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "NUS") prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku A. sp. z o.o. (zwana dalej: "Spółką") na podstawie: a) własnych tytułów wykonawczych z 3 lutego 2016r. nr od [...] do [...], obejmujących należności z tytułu podatku o towarów i usług (zwany dalej: "VAT") od stycznia do grudnia 2013r. - łącznie należność główna 11.266.750 zł; b) tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z: - 26 marca 2015r. nr: [...], obejmujących należności VAT za okresy od września do października 2014r. - łącznie należność główna 487.043,40 zł; - 6 lipca 2015r. nr [...] obejmującego zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów z innych źródeł - łącznie należność główna 14.250,00 zł. NUS w celu realizacji należności objętych ww. tytułami wykonawczymi z 3 lutego 2016r. dokonał zajęcia zawiadomieniami z 5 lutego 2016r.: a) na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016r., poz. 599, ze zm., zwana dalej: "u.p.e.a.") wierzytelności z rachunków bankowego w [...] S.A. w W. (doręczone bankowi 9.02.2016r.), [...] S.A. w W. (doręczone bankowi 9.02.2016r.), [...] S.A. w K. (doręczone bankowi 10.02.2016r.), [...] S.A. w L. (doręczone bankowi 5.02.2016r.), b) na podstawie art. 96j § 1 u.p.e.a., udziału w A. sp. z o.o. NUS w celu realizacji należności objętych ww. tytułami wykonawczymi z 3 lutego 2016r. oraz z 26 marca i 6 lipca 2015r. dokonał zajęcia zawiadomieniem z 29 lutego 2016r.: a) na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. (doręczone bankowi 29 lutego2016r.); b) na podstawi e art. 89 § 1 u.pe.a. innej wierzytelności pieniężnej u H. S. (doręczone wierzycielowi 9.03.2016r., a Spółce 21 marca 2016r.). 2. Spółka w skargach na czynności egzekucyjne z 7 marca 2016r. (zajęcia wierzytelności w [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A. [...] S.A. i udziałów w A. sp. z o.o.) oraz z 4 kwietnia 2016r. (zajęcie wierzytelności w [...] S.A. i innej wierzytelności pieniężnej u H.S.) wniosła o ich uchylenie oraz podniosła, że ww. czynności dokonano, choć egzekucja jest niedopuszczalna, bo Spółka posiada nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym z deklaracji VAT-7 za sierpień 2015r. (6.301.281 zł) i ubiega się o odroczenie na 6 miesięcy terminu płatności zaległości w VAT od stycznia do grudnia 2013r. i złożyła wniosek o niewszczynanie egzekucji, gdyż nie zachodziła przesłanka, o której mowa w art. 6 u.p.e.a. – warunkująca wszczęcie egzekucji i stosowanie środków egzekucyjnych. Dodatkowo zaległości objęte tytułami wykonawczymi nr [...] nie istnieją. Zdaniem Spółki organ egzekucyjny nie badał składników mienia Spółki, co narusza zasadę zaufania do Państwa i tworzonego przez nie prawa oraz jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawa, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP . 3. NUS Postanowieniem z [...] kwietnia 2016r. oddalił skargi na ww. czynności egzekucyjne, gdyż podnoszone przez Spółkę okoliczności nie mogą stanowić podstawy do ich rozpatrzenia w trybie art. 54 u.p.e.a. NUS dokonał też oceny formalnoprawnej ww. czynności, nie znajdując uchybień przy ich dokonaniu i wskazując, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 1a pkt 2, 12 lit. a) i b), art. 64, art. 80 § 1-3, art. 89 § 1 i art. 96j § 1 u.p.e.a., gdyż zawiadomienia doręczono Spółce i wierzycielom w odpowiednich terminach. Dodatkowo NUS złożył wniosek o wpis zaległości podatkowych do Sądu Rejonowego W. [...] Wydział Gospodarczy 4. Spółka w zażaleniu z 12 maja 2016r. wniosła o uchylenie ww. postanowienia NUS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podtrzymując stanowisko zawarte w skargach, że egzekucja była niedopuszczalna, a zaległości objęte tytułami wykonawczymi [...] nie istniały. 5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") postanowieniem z [...] czerwca 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie, podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. DIS w uzasadnieniu wyjaśnił, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego i może dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a nie generalnie postępowania egzekucyjnego. Zarzut niedopuszczalności egzekucji, ze względu na nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym i ubieganie się o odroczenie terminu płatności zaległości w VAT należy więc do kategorii zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. i jest przedmiotem odrębnego postępowania w związku z zarzutem Spółki z 1 marca 2016r., podobniej, jak zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr [...]. Co do ostatniego z zarzutów Spółka wnosiła też o umorzenie postępowania egzekucyjnego i został on rozpatrzony. Zarzut naruszenia tajemnicy skarbowej przez ujawnienie osobom trzecim posiadania przez Spółkę zadłużenie DIS rozpatrzył 10 maja 2016r., zawiadamiając o sposobie załatwienia skargi. DIS, rozpatrując skargi na czynności zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych i wkładu oszczędnościowego, stwierdził, że spełnione zostały wszystkie wymogi formalnoprawne z art. 80 u.p.e.a., a do ich zajęcia wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego" odpowiadający wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z 17 grudnia 2015r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015r. poz. 2310, zwane dalej: "rozporządzeniem"). Analiza treści zawiadomień wskazuje, że zawierają one wszystkie niezbędne elementy z art. 67 § 2 u.p.e.a. Również zajęcia udziału w sp. z o.o. dokonano z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 96j u.p.e.a., a NUS sporządził zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z ww. udziałów, którego druk był zgodny ze wzorem zawiadomienia zamieszczonego w ww. rozporządzeniu. Zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonana z zachowaniem reguł z art. 89 u.p.e.a., a druk zajęcia zawierał wszystkie elementy przewidziane we wzorze obowiązującym na dzień dokonania zaskarżonej czynności dla tego rodzaju druków określonych w ww. rozporządzeniu. Nieuzasadnione były argumenty zastosowania do instytucji z art. 89 u.p.e.a. - zajęcia innych wierzytelności pieniężnych - art. 896 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2016r., poz. 1822, ze zm., zwany dalej: "k.p.c."). Aktem prawnym normującym postępowanie egzekucyjne w administracji jest u.p.e.a., która nie przewiduje możliwości skorzystania na gruncie egzekucji administracyjnej z przepisów k.p.c. 6. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 sierpnia 2016r. wniosła o uchylenie obu ww. postanowień, przekazanie NUS sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) art. 80 § 1, art. 89 § 1, art. 96j § 1 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. przez dokonanie czynności egzekucyjnych, mimo iż egzekucja była niedopuszczalna, bo Spółka posiadała nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym - 6.301.281 zł wynikającą z deklaracji VAT-7 za sierpień 2015r. i ubiegała się o odroczenie terminu płatności zaległości w VAT od stycznia do grudnia 2013r. na 6 miesięcy; b) art. 80 § 1 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. przez dokonanie czynności egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], choć nie istniały zaległości wskazane w tych tytułach. Zdaniem Spółki przed przystąpieniem do egzekucji organ egzekucyjny powinien badać dopuszczalność postępowania egzekucyjnego, tym bardziej, że Spółka, zgodnie z art. 76 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613, ze zm., zwana dalej: "O.p.") ma nadpłatę w VAT za sierpień 2015r., która podlega z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę i bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Zaliczenie nadpłaty, podobnie jak zwrot VAT jest jedną z form wykonania decyzji nakładającej na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie u.p.e.a., a rezultatem zaliczenia jest doprowadzenie do wygaśnięcia zaległości - uzyskanie takiego samego efektu, jak przy egzekucji administracyjnej. W sprawie nie zachodziły więc przesłanki do stosowania środków egzekucyjnych i organ egzekucyjny nie powinien wszczynać postępowania egzekucyjnego, lecz zwrócić tytuły wykonawcze wierzycielowi. Organ egzekucyjny ma obowiązek ustalenia danych niezbędnych do prowadzenia egzekucji, więc ma prawo żądać od uczestników postępowania złożenia wyjaśnień i zasięgania niezbędnych informacji od organów administracji publicznej i innych instytucji. NUS nie badał składników majątku Spółki, co narusza zasadę zaufania do państwa i tworzonego przezeń prawa i jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. Spółka wskazała także, że możliwie jest przeprowadzenie egzekucji z wierzytelności pieniężnych innych niż określone w art. 72-85 u.p.e.a., które mogą wynikać z różnych tytułów prawnych i wyznaczają możliwy do zastosowania środek egzekucyjny. W drodze analogii do rozwiązań zawartymi w art. 896 k.p.c., możliwe było zajęcie wierzytelności istniejącej - konkretnej, osadzonej w ramach określonego stosunku zobowiązaniowego między zindywidualizowanymi podmiotami i mającą sprecyzowaną treść. Wezwanie adresowane do dłużnika konkretnej wierzytelności prowadzi do zajęcia wierzytelności jedynie wtedy, gdy indywidualizuje ją w sposób, który nie wywołuje wątpliwości, że o tę wierzytelność chodzi. Nie wszystkie elementy konkretyzujące zajmowaną wierzytelność muszą być znane komornikowi już w chwili kierowania wezwania do poddłużnika, ale wyjaśnieniu niejasności w tym zakresie, a w konsekwencji usunięciu ewentualnych nieścisłości, błędów i omyłek popełnionych w wezwaniu, służy prawidłowe wykonanie przez poddłużnika odpowiednich obowiązków informacyjnych. Spółka podkreśliła, że nie handlowała z H.S. i nie wskazywała organowi ewentualnych wierzytelności. Zastosowany środek był zatem wadliwy, a działania NUS naruszały zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów, gdyż Spółka nie wie, na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dokumenty uznano, że posiada ona ww. wierzytelności. Działania NUS spowodowały, mimo obowiązującej tajemnicy skarbowej, ujawnienie osobie trzeciej zadłużenia posiadanego przez Spółkę. Spółka wskazała też, że pismem z 23 listopada 2015r. wniosła o odroczenie o 6 miesięcy terminu płatności zaległości w VAT od stycznia do grudnia 2013r. wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z [...] września 2015r., którą DIS utrzymał w mocy decyzją z [...] grudnia 2015r. i w związku z tym złożyła wniosek o odstąpienie od wszczynania postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na ww.. kroki nie zachodziła więc potrzeba wszczęcia postępowania egzekucyjnego i stosowania środków egzekucyjnych. 7. DIS w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie dopatrując się nieprawidłowości przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie jest zasadna. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksie postępowania administracyjnego lub w art. 247 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, rozpoznając sprawę we wskazanym wyżej zakresie, stwierdza, że żadna z przesłanek wskazanych w ww. przepisach nie zaszła w sprawie, a podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa nie uzasadniały uwzględnienia skargi. Sąd na wstępie stwierdza, że w świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ilekroć w u.p.e.a. jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz udziału w sp. z o.o. (art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a.) dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie, jak np. grzywnę w celu przymuszenia, odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja (art. 1a pkt 12 lit. b) u.p.e.a.). Zgodnie z art. 54. § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W przypadku skargi na czynność egzekucyjną, wniesioną na podstawie art. 54 u.p.e.a. ocenie organu nadzoru podlega prawidłowość czynności organu egzekucyjnego dokonanej w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym przez Spółkę złożeniem skarg na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. – a więc w postępowaniu stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie organu administracyjnego podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej (-ych) czynności egzekucyjnej (-ych). W ramach skargi na czynności egzekucyjne, jak trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. U.p.e.a. nie przewiduje więc możliwości zaliczania czynności o charakterze materialno-technicznym do kategorii czynności egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Tym samym prawidłowe było przyjęcie przez DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zarzuty dotyczące niedopuszczalności egzekucji, ze względu na nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym oraz ubieganie się przez Spółkę o odroczenie terminu płatności zaległości w VAT od stycznia do grudnia 2013r. wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z [...] września 2015r., którą DIS utrzymał w mocy decyzją z [...] grudnia 2015r. stanowią zarzuty wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. i mogą być i były przedmiotem odrębnego postępowania, wszczętego przez Spółkę z 1 marca 2016r., podobnie, jak zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr [...], tym bardziej, że Spółka wnosiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na mocy art. 59 u.p.e.a., a DIS mając na względzie ww. okoliczność, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że wniosek ten rozpatrzono. Rację w związku z tym ma DIS wyjaśniając, że skarga na czynności egzekucyjne, składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może więc być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia za pomocą, którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów prawnych i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego. Stanowisko w tym zakresie jest ugruntowane zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie (por. m.in. wyroki NSA z: 10 lutego 2012r. sygn. akt II FSK 1588/10, 22 września 2011r. sygn. akt II FSK 568/09 oraz wyroki WSA w Warszawie z: 9 listopada 2008r. sygn. akt III SA/Wa 644/08 i z 11 kwietnia 2008r. sygn. akt III SA/Wa 139/09, dostępne na www.nsa.gov.pl), na co prawidłowo powołały się w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień organy administracyjne obu instancji. Sąd wskazuje ponadto, że DIS, mając na względzie zastosowane w sprawie trzy rodzaje środków egzekucyjnych wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że dokonano ich na podstawie zawiadomień wystawionych w związku z przepisami art. 80 § 1, art. 96j § 1 i art. 89 § 1 u.p.e.a. Trafne było też uznanie przez organy obu instancji, że ww. zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych Spółki skarżącej stanowiących wierzytelności z ww. rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych oraz innych wierzytelności pieniężnych i udziału w spółce z o.o. były prawidłowe, gdyż wypełniały wszystkie przesłanki wskazane w obowiązujących przepisach prawa: art. 80 § 1-3, art. 89 § 1, art. 96j § 1 u.p.e.a. Dodatkowo ww. czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia prawa majątkowe zobowiązanej stanowiącego wierzytelności z ww. rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych oraz innych wierzytelności pieniężnych i udziału w spółce z o.o. zostały przewidziane w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., więc ich dokonanie - zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez organy obu instancji w wydanych w sprawie postanowieniach - było uprawnione. W sprawie organ egzekucyjny sporządził 5 lutego 2016r. cztery zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładu oszczędnościowego, które skierował do w [...] S.A. w W., [...] S.A. w W., [...] S.A. w K. i [...] S.A. w L. Zawiadomienia te banki odebrały: [...] S.A. w W. – 9 lutego 2016r., [...] S.A. w W. 9 lutego 2016r., [...] S.A. w K. - 10 lutego 2016r.), [...] S.A. w L.– 5 lutego 2016r. Spółka zawiadomienia o zajęciu z odpisami tytułów wykonawczych odebrała 23 lutego 2016r. Dodatkowo zawiadomieniem z 29 lutego 2016r. doszło natomiast do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A., które bank odebrał 4 marca 2016r., zaś Spółka 21 marca 2016r. Z akt sprawy wynika, że do wszystkich ww. zajęć – dokonanych w trybie art. 80 u.p.e.a. wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego", który odpowiada wzorowi określonemu w ww. rozporządzeniu dla druków tego rodzaju. Dodatkowo zawiadomienia te zawierają wszystkie niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Wyjaśniono również Spółce ww. zawiadomieniach jakie tytuły wykonawcze, które znajdują się w aktach i z którymi Skarżąca mogła się zapoznać stanowiły podstawę do dokonanych czynności egzekucyjnych. Sąd stwierdza również, że prawnie dopuszczalny był ponadto zastosowany w sprawie kolejny środek egzekucyjny w postaci zajęcia udziału w sp. z o.o. – Arica sp. z o.o., gdyż wskazano go w treści art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Czynności tej dokonano z zachowaniem reguł przewidzianych w w art. 96j § 1-3 u.p.e.a., gdyż przesłano ww. spółce, jak i Spółce skarżącej zawiadomienie o zajęciu ww. udziału, wzywając spółkę, aby żadnych należności przypadających zobowiązanej z tytułu zajętego udziału do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi nie uiszczała zobowiązanej, lecz należne kwoty przekazała organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Wypełniono też przesłanki z art. 96j § 3 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu ww. udziału zostało sporządzone zgodnie z wymogami ww. rozporządzenia 5 lutego 2015r. i doręczono je Spółce wraz z odpisami 12 tytułów wykonawczych – 23 lutego 2016r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w tym samym terminie, natomiast Sąd Rejonowy W. [...] Wydział gospodarczy KRS otrzymał informację 9 lutego 2016r. DIS trafnie również wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że nie sposób uznać, że doszło do nieprawidłowości formalnych przy zajęciu wierzytelności pieniężnej innej niż określona w art. 72-85 u.p.e.a., gdyż dokonano jej z zachowanie wymogów wynikających z przepisu art. 89 u.p.e.a., gdyż zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonano zawiadomieniem z 29 lutego 2016r., które sporządzono na odpowiednim druku, odpowiadającym wymogom z ww. rozporządzenia. Spółka skarżąca ww. zawiadomienie otrzymała 21 marca 2016r., zaś dłużnik zajętej wierzytelności – H.S. – 9 marca 2016r. DIS, ustosunkowując się do zarzutu Spółki, że doszło w związku z zajęciem ww. innej wierzytelności pieniężnej do ujawnienia tajemnicy skarbowej – posiadania przez Spółkę zadłużenia - osobie trzeciej - wskazał ponadto w sposób należyty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że kwestia ta została wyjaśniona w odrębnym trybie. DIS ustosunkował się też prawidłowo do podnoszonej przez Spółkę argumentacji w zakresie możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 896 k.p.c., wyjaśniając należycie, że nie jest możliwe powoływanie się w tym zakresie na ww. przepis oraz, że wystarczające jest odwołanie się w tym zakresie do art. 89 u.p.e.a. Tym samym niezasadne są zarzuty o naruszeniu ww. zasad wskazanych w przepisach k.p.a. oraz w przepisach Konstytucji RP. Sąd, analizując akta sprawy, w tym przebieg czynności przedstawionych w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień NUS i DIS nie dopatrzył się też uchybień innym przepisom postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i zostało wydane we właściwym trybie, ze wskazaniem prawidłowej podstawy prawnej i faktycznej. Zarzuty podniesione w skargach na czynności egzekucyjne i argumenty w nich przedstawione na ich poparcie zmierzają, w ocenie Sądu, do podważenia merytorycznej zasadności skierowania egzekucji do majątku Spółki skarżącej. Kwestia ta jednak nie mogła być przedmiotem oceny w postanowieniu wydanym na skutek wniesienia skarg na czynności egzekucyjne. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić tylko, o czym mowa wyżej i na co prawidłowo zwracały uwagę organy administracyjne obu instancji, kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Obalenie więc podjętych wobec dłużnika czynności egzekucyjnych w trybie skargi na czynność egzekucyjną z art. 54 § 1 u.p.e.a. może nastąpić jedynie przez kwestionowanie sposobu i formy przeprowadzenia danej czynności egzekucyjnej (por. wyrok NSA z 25 października 2016r. sygn. akt II FSK 2833/14). Skoro sposób i forma działania organu egzekucyjnego przy dokonywaniu ww. czynności egzekucyjnych była prawidłowa, skargi te nie mogły zostać uwzględnione. 4. Sąd w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.