III SA/Wa 2789/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Alojzy Skrodzki, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – B. decyzją z [...] grudnia 2014 r. określił Państwu K. C. i D. W. (dalej – "Skarżący") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 495.396 zł. Podstawą określania zobowiązania we wskazanej wysokości było ustalenie, że sprzedaż nieruchomości dokonana przez Skarżących odpowiadała cechom działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów art. 5a pkt 6 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 175 j.t., dalej "u.p.d.o.f."), tym samym podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Pismami z 5 lutego 2015 r. pełnomocnik Skarżących wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji oraz wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniami z 27 lutego 2015 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Pismem z 5 lutego 2015 r. pełnomocnik Skarżących wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 22 grudnia 2014 r., wskazując jako przesłankę wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej "O.p."). W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku pełnomocnik Skarżących podniósł, że wydając ww. decyzję ostateczną Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie uwzględnił faktu, iż Skarżący w złożonym zeznaniu PIT-38 wykazał dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości położonych w gminie L. w miejscowościach C., P. i G, a w związku z tym przy ustalaniu kwoty do zapłaty nie uwzględnił w powyższej decyzji wpłaconej na poczet ww. zeznania kwoty w wysokości 52.956 zł. Pełnomocnik wskazał, że zeznanie PIT-38 zostało błędnie wypełnione przez Skarżącego, ponieważ wykazane tam kwoty przychodu i kosztów dotyczyły, zbycia ww. trzech nieruchomości, a nie – jak wykazano w tym zeznaniu – przychodu i kosztów z kapitałów pieniężnych, których Skarżący w 2008r. w ogóle nie osiągnął. Zdaniem Skarżących, spełnione zostały wszystkie przesłanki do wznowienia przedmiotowego postępowania, w szczególności: - organ podatkowy w chwili wydawania ww. decyzji nie wiedział o tym, iż Skarżący nie osiągnął w 2008 r. dochodów z kapitałów pieniężnych oraz że błędnie wypełnił deklarację PIT-38, - organ podatkowy w chwili wydawania ww. decyzji nie wiedział, że Skarżący zadeklarował przychody i koszty związane ze sprzedażą nieruchomości położonych w C. gmina L., P h gmina L. oraz w G. gmina L., - organ podatkowy w chwili wydawania ww. decyzji nie wiedział, że Skarżący dokonał wpłaty kwoty 52.956 zł podatku z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości, - wszystkie okoliczności, o których wyżej mowa istniały w chwili wydawania decyzji z dnia 22 grudnia 2014 r., - wszystkie okoliczności, o których wyżej mowa są istotne dla sprawy, gdyż mają wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2008 (w deklaracji PIT-38, zdaniem Skarżących, zadeklarowana została kwota przychodów i kosztów związanych ze zbyciem nieruchomości). Po wznowieniu w dniu 21 marca 2015 r. postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z 19 maja 2015 r. odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z 22 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu odmowy stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ I instancji uznał, że przedłożone zeznanie podatkowe PIT-38 za 2008 r. pozostaje bez wpływu na określenie zobowiązania podatkowego Skarżących za 2008 r. stosownie do art. 27 u.p.d.o.f., tj. według skali podatkowej. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W., w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu 22 grudnia 2014 r. ww. "rzekomy nowy dowód" w postaci zeznania PIT-38 za 2008 r. był znany organowi I instancji. Organ I instancji uznał również, że wyprowadzenie okoliczności faktycznych z ponownej oceny dowodu jakim jest PIT- 38 za 2008r. w kontekście wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika Skarżących nie stanowi – w jego ocenie – nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto zauważył, że okoliczności wskazane przez pełnomocnika nie są istotne dla przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji nie dotyczą podstawowych ustaleń faktycznych mających wpływ na określenie Skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżących zarzucił naruszenie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez uznanie, że po wydaniu decyzji z 22 grudnia 2014r. nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi wydającemu decyzję oraz odmowę uchylenia dotychczasowej decyzji wobec niestwierdzenia istnienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że wprawdzie organ I instancji dysponował deklaracją PIT-38 z błędnie zadeklarowaną kwotą przychodu i kosztów z kapitałów pieniężnych, ale nie dysponował wiedzą o fakcie (okoliczności), że wykazana kwota w tej deklaracji dotyczy w istocie zbycia nieruchomości. Również fakt zapłaty części podatku jest – w ocenie pełnomocnika – niewątpliwie "okolicznością faktyczną" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Pełnomocnik Skarżących nie zgodził się także ze stanowiskiem, iż okoliczność zapłaty podatku nie jest istotna dla sprawy, skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja z 22 grudnia 2014 r. uprawniająca organ podatkowy do egzekucji zaległości podatkowej określonej w tejże decyzji, bez uwzględnienia okoliczności wpłaty podatku w kwocie 52.956 zł na poczet podatku związanego ze zbyciem nieruchomości. Ponadto, w ocenie pełnomocnika jedynie wydanie decyzji uwzględniającej w swej treści nową okoliczność o tym, że Skarżący dokonał już wpłaty kwoty 52.956 zł na poczet podatku związanego ze zbyciem nieruchomości pozwoli na prawidłowe zaliczenie wpłat na poczet zobowiązania. O okoliczności tej (wpłacie 52.956 zł) organ I instancji nie wiedział w chwili wydawania decyzji i dlatego nie uwzględnił jej w treści decyzji. Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, przedstawiona przez pełnomocnika nowa okoliczność faktyczna nie spełnia warunków do uznania jej za wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przesłankę wzruszenia decyzji ostatecznej. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w sprawie bezsporne pozostaje, że organ I instancji dysponował dowodem w postaci PIT-38 za 2008 r. z zadeklarowaną kwotą podatku z kapitałów pieniężnych. Bezsporne jest również, iż organ podatkowy nie miał wiedzy o rzekomym błędnym zadeklarowaniu przez Skarżącego podatku ze zbycia nieruchomości w zeznaniu PIT - 38. Korekta tego zeznania wraz z uzasadnieniem przyczyn jej złożenia została doręczona do Urzędu Skarbowego W. osobiście dopiero w dniu 9 lipca 2015 r., tj. jest już w trakcie trwającego (i to przed organem odwoławczym) postępowania w trybie nadzwyczajnym. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, przede wszystkim, wskazywana we wniosku o wznowienie okoliczność, nie jest okolicznością faktyczną, która może mieć istotne znaczenie dla sprawy. Organ podkreślił, że zobowiązanie Skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. powstało z mocy prawa w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., a więc z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże powstanie takiego zobowiązania. Tym zdarzeniem był m.in. obrót nieruchomościami w ramach prowadzonej i nie zgłoszonej działalności gospodarczej. Natomiast decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.na podstawie art. 21 § 3 O.p. ma charakter deklaratoryjny i jedynie potwierdza istnienie zobowiązania podatkowego Skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w określonej w niej wysokości, do wykonania którego Skarżący byli zobowiązani w terminach określonych przepisami prawa. W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, fakt zapłaty – rzekomo błędnie zadeklarowanego – podatku z kapitałów pieniężnych, zamiast podatku związanego ze zbyciem nieruchomości, pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość określenia przez organ podatkowy wysokości należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w niniejszym postępowaniu nie jest sporna sama wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych lecz okoliczność zaliczeń dokonanych przez Skarżących wpłat podatku z różnych źródeł. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika, decyzja, której uchylenia żąda, nie określa zaległości podatkowej uprawniającej organ podatkowy do egzekucji lecz jedynie zobowiązanie podatkowe. Zdaniem organu, powyższego nie zmienia samo wskazanie zaległości na stronie 39 uzasadnienia decyzji ostatecznej. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżących zarzucił: naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 O.p., spowodowane błędną wykładnią przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wyrażającą się w niesłusznym przyjęciu za organem I instancji, iż we wznowionym postępowaniu nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W pierwszej kolejności wskazano, że okolicznością, na którą powoływali się Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, była nie tyle okoliczność samego złożenia zeznania PIT-38, ale okoliczność złożenia tego zeznania w sposób błędny, to jest wykazania dochodu ze zbycia nieruchomości w pozycji formularza przeznaczonej dla wykazania dochodu z kapitałów pieniężnych, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego przez organ I instancji oraz stwierdzeniem istnienia zaległości podatkowej w wyższej niż rzeczywista wysokości. Skarżący podkreślili, że we wniosku o wznowienie postępowania nie powołali nowego dowodu, lecz – stosownie do dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 O. p. – wskazali na istnienie nowej okoliczności faktycznej. Nie ulega wątpliwości, że fakt złożenia formularza PIT-38 jako taki był znany organowi podatkowemu, nowa była natomiast okoliczność, iż wykazana w niewłaściwej pozycji tego formularza kwota dotyczyła dochodu, który był przedmiotem postępowania wymiarowego, oraz że zapłacony od tego dochodu podatek dotyczył w części właśnie dochodu objętego tym postępowaniem. Nie ulega również wątpliwości, że według stanu wiedzy organu wydającego decyzję, okoliczności te nie były mu znane. Dlatego też, zdaniem Skarżących, zasadne jest przyjęcie, iż była to okoliczność nowa, istniejąca w dniu wydania decyzji i nieznana organowi, który wydał decyzję. W ocenie Skarżących, w ramach postępowania wznowieniowego organ podatkowy winien był tę okoliczność zbadać, czego nie uczynił. Ponadto Skarżący wskazali, że w zaskarżonej decyzji organ podatkowy kwestionuje również to, że podnoszona przez nich okoliczność była istotna dla sprawy. Zdaniem, Skarżących, stanowisko organu odwoławczego stoi w rażącej sprzeczności z treścią art. 210 § 1 O.p., który wskazuje wszystkie obligatoryjne elementy decyzji. Rozstrzygnięcie (osnowa) decyzji stanowi najważniejszy, ale nie jedyny element decyzji. Wszystkie wskazane w tym przepisie elementy decyzji stanowią łącznie akt administracyjny, będący władczą formą działania organu podatkowego. Niezwykle istotnym elementem jest wskazane w pkt 6 tego przepisu uzasadnienie faktyczne i prawne. Skarżący wskazali, że decyzja wymiarowa zawierała szczegółowy opis ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w tym kwestie dotyczące tego, jak rozliczyli swoje dochody, jakie deklaracje i oświadczenia składali, jakiej kwalifikacji dochodów dokonali oraz w jakiej kwocie podatek zapłacili. W ich ocenie, nie ulega wątpliwości, że ustalenia te były błędne, a bezpośrednim tego powodem był brak wiedzy organu o okolicznościach wyżej opisanych. W konsekwencji błędnie wskazano również kwotę zaległości podatkowej, która to kwota ma dla Skarżących znaczenie zasadnicze, bowiem wysokość zaległości stanowi faktyczny domiar podatku, czyli dodatkowy ciężar finansowy, z jakim musi się liczyć podatnik w stosunku do tego, o którym wiedział do momentu otrzymania decyzji wymiarowej. Ponadto, kwota zaległości podatkowej stanowi o wysokości odsetek za zwłokę. Co równie istotne, zaległość podatkowa jest przedmiotem egzekucji, a co za tym idzie, jej błędne ustalenie może prowadzić do egzekucji w niewłaściwej wysokości oraz do zawyżenia kosztów egzekucyjnych. W ocenie Skarżących, nie prawdą jest, że w decyzji deklaratoryjnej istotna jest wyłącznie wysokość określonego przez organ w sentencji zobowiązania podatkowego. Przeciwnie, z punktu widzenia prawnego interesu strony istotna jest decyzja jako całość, to jest wszystkie jej elementy, nie wyłączając uzasadnienia faktycznego zawierającego ustalenia postępowania dowodowego. Jeżeli zatem ustalenia te są błędne i jest to związane z okolicznością, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to należy uznać, że sprawa podatkowa nie została załatwiona prawidłowo wskutek istnienia kwalifikowanej wady procesowej postępowania, którą należy usunąć w trybie art. 245 § 1 pkt 1 O.p., czego organ w ramach postępowania wznowieniowego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa, a zatem brak było podstaw do jej uchylenia. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w ramach którego taką decyzję wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 240 § 1 O.p. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 O.p. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., na której swój wniosek oparli Skarżący, jest ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zatem o zaistnieniu tej podstawy wznowienia postępowania można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, nie były znane organowi, który wydał decyzję i istniały w dniu wydania decyzji. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym nie ma znaczenia, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach. Ponadto nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte przez organ, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne, jak i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Kolejną przesłanką jest istnienie tych okoliczności faktycznych lub dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Ostatnią przesłanką jest to, że wspomniane okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organ zasadnie, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.z 22 grudnia 2014 r. określającej Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., z uwagi na niestwierdzenie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Punktem wyjścia do dalszych rozważań winien być wniosek Skarżących o wznowienie postępowania. W powyższym wniosku Skarżący, wskazując na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. twierdzili, że podstawą żądania wznowienia postępowania jest wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych, tj. błędnego zadeklarowania w zeznaniu PIT-38 za 2008 r. przychodów z kapitałów pieniężnych oraz dokonania wpłaty podatku w wysokości 52.656 zł, która to wpłata w istocie była wpłatą podatku z tytułu zbycia przez Skarżących trzech nieruchomości (w C., w P. i w G. ) Zdaniem Skarżących, organ podatkowy w chwili wydawania decyzji nie wiedział o tym, że Skarżący nie uzyskał w 2008 r. dochodów z kapitałów pieniężnych oraz, że błędnie wypełnił deklarację PIT-38. Organ nie wiedział również, że Skarżący zadeklarował przychód związany ze sprzedażą trzech nieruchomości i dokonał wpłaty podatku z tego tytułu. W ocenie Skarżących, okoliczności te istniały w dniu wydawania decyzji z 22 grudnia 2014 r. i są istotne dla sprawy, gdyż mają wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r. Odnosząc się do powyższych, powołanych przez Skarżących, "nowych okoliczności" a także argumentacji skargi, zauważyć należy, że o ile ewentualnie zgodzić się można ze Skarżącymi, że "okoliczności" te istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydawał decyzję, to nie można przyjąć, że są to okoliczności istotne dla sprawy. Ponadto, nie można zgodzić się z argumentacją skargi, że organ błędnie przyjął że "nową okolicznością", na którą powoływali się Skarżący jest złożenie zeznania PIT-38, a nie okoliczność złożenia tego zeznania w sposób błędny. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że organ ten oceniał, czy wskazana przez Skarżących "okoliczność" zadeklarowania podatku ze zbytych nieruchomości w deklaracji PIT – 38, spełnia warunki do uznania jej za "nową okoliczność", o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Oceniając powyższe organ odwoławczy uznał przed wszystkim, że "okoliczność" ta nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Tym samym nie może doprowadzić do uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej. Powyższe stanowisko organu, Sąd w pełni akceptuje. Jednocześnie jednak zgodzić się należy z pełnomocnikiem Skarżących, że powołane w zaskarżonej decyzji orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące pojęcia "nowych okoliczności" w kontekście nowej oceny znanych wcześniej okoliczności i dowodów oraz wyprowadzania tych okoliczności z odmiennej oceny dowodów, nie do końca przystają do stanu faktycznego sprawy. Zauważyć bowiem należy, że Skarżący konsekwentnie podnoszą, że tą nowa okolicznością jest w istocie brak wiedzy organu o zadeklarowaniu i zapłacie przez Skarżących podatku z tytułu sprzedaży nieruchomości (błędnie zadeklarowanego jako podatek dotyczący przychodów z kapitałów pieniężnych), a nie odmienna ocena tej okoliczności, która istniała i była znana organowi wydającemu decyzję. Powyższe nie zmienia jednak faktu, że podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania "okoliczność" nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Tym samym już z tego tylko względu nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., I FSK 596/10, CBOSA). O istotności dowodów można więc mówić, jeżeli mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I FSK 1687/09, CBOSA). Zatem aby uznać wskazaną okoliczność za istotną w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, powinna ona spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż te zawarte w decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu, okoliczność błędnie zadeklarowanego przychodu z kapitałów pieniężnych zamiast przychodu ze sprzedaży nieruchomości nie może być uznana za okoliczność istotną dla sprawy w zrozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przede wszystkim bowiem postępowanie wymiarowe zakończone ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W.z 22 grudnia 2014 r. dotyczyło określenia Skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., w związku z niewykazaniem przez Skarżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży nieruchomości. Podkreślić należy, że wysokości tego zobowiązania Strona nie kwestionowała. Wskazana decyzja jest decyzją deklaratoryjną, wydawaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p. Zobowiązanie podatkowe określone tego rodzaju decyzją powstaje z mocy prawa w związku z zaistnieniem zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego. Innymi słowy, decyzja wydawana na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p. potwierdza jedynie istniejący stan prawny. Decyzja ta określa wysokość zobowiązania podatkowego, a nie wysokość zaległości podatkowej. Tym samym, jakiekolwiek okoliczności dotyczące wysokości istotnie zapłaconego przez Skarżących podatku nie mogą mieć wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego określonego decyzją. Kwestia wysokości zaległości podatkowej jest kwestia wtórną, którą ustala się porównując wysokość zobowiązania ciążącego na podatniku oraz dokonanych przez niego wpłat z tego tytułu. W konsekwencji, nawet gdyby przyjąć, że rzeczywiście uiszczona przez Skarżących kwota 52.956 zł dotyczyła objętego decyzją z 22 grudnia 2014 r. podatku z tytułu sprzedaży nieruchomości, a nie podatku z kapitałów pieniężnych to i tak okoliczność ta nie mogłaby mieć żadnego znaczenia dla określenie wysokości zobowiązania podatkowego Skarżących za 2008 r. i nie mogłaby doprowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej. Powyższej oceny nie zmienia fakt wskazania w uzasadnieniu ostatecznej decyzji z 22 grudnia 2014 r. kwoty zaległości ciążącej na Skarżących. Zauważyć bowiem należy, że wypowiedź organu w tym zakresie ma w istocie jedynie charakter informacyjny. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika to nie kwota zaległości wskazana w decyzji jest przedmiotem egzekucji, ale kwota rzeczywistej zaległości ciążącej na podatniku na dzień wystawienia tytułu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny przystępując do egzekucji uwzględnia przecież m.in. wpłaty dokonane przez podatnika już po wydaniu decyzji, jak również dokonane przez organ zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości. Skoro natomiast Skarżący konsekwentnie utrzymują, że dokonali już częściowej wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości, bo tego w istocie – jak twierdzą – dotyczyła ich wpłata wykazana w zeznaniu PIT-38, to wykazaniu tego służy chociażby postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku, a nie postępowanie nadzwyczajne jakim jest postępowanie wznowieniowe. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.