III SA/Wa 2843/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku A. W. (dalej "Skarżąca" lub "Zobowiązana") na podstawie wystawionego przez Prezydenta S. tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2012 r. Nr[...], obejmującego należność z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń-kwiecień 2010 r. W celu wyegzekwowania należności objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] maja 2013 r., dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2012 r. Skarżąca pismem z dnia 12 czerwca 2013 r., zatytułowanym "Oświadczenie" zakwestionowała dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zawiadomienie z dnia [...] maja 2013 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. Organ egzekucyjny pismo to zakwalifikował jako zarzuty wniesione w trybie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599, dalej "u.p.e.a."). Postanowienie w sprawie zarzutów zostało zaskarżone do organu drugiej instancji. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało zaskarżone do WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1827/14, uwzględnił skargę i zobowiązał organ nadzoru do rozpoznania ww. wniosku Skarżącej z dnia 12 czerwca 2013 r. jako skargi na czynność egzekucyjną w trybie art. 54 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej "DIS" lub "organ nadzoru") uwzględniając zalecenia Sądu na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a") postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., oddalił skargę Skarżącej na czynność egzekucyjną. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzuciła mu naruszenie: - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez wadliwe przyjęcie stanu faktycznego oraz błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia; - art. 40 § 2, w związku z art. 42 § 1, art. 109 § 1, art. 126 k.p.a. oraz w związku z art. 18 u.p.e.a. przez błędne przyjęcie przez DIS, iż postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. należy doręczyć A. W. na adres: [...]S., ul. S., tj. niezgodnie z adresem podanym w treści pełnomocnictwa, co powinno skutkować nieważnością postępowania; - art. 77 w związku z art. 128, art. 144 K.p.a., przez przyjęcie przez DIS, iż to zobowiązany (Skarżąca) ma obowiązek przedstawiać dowody w sprawie, co skutkowało brakiem zebrania materiału dowodowego przez organ nadzoru; - art. 77 w zw. z art. 128, art. 144 K.p.a., przez błędne przyjęcie przez organ nadzoru, iż odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2012 r. Nr[...], został skutecznie doręczony; - art. 6 K.p.a., przez zakwalifikowanie z urzędu wniosku Skarżącej jako zarzutów, przy braku podstawy prawnej do takiego działania; - art. 7 i art. 9 K.p.a., przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli, a co za tym idzie braku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - art. 8 K.p.a., przez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestnika do władzy publicznej. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie DIS. Minister Finansów wyjaśnił, że w jego ocenie organ nadzoru w swoim postanowieniu wskazał wszystkie elementy niezbędne dla postanowienia zgodnie z art. 124 K.p.a. a także wyjaśnił podstawy prawne poprzez wskazanie przepisów prawa jakie mają w danej sprawie zastosowanie oraz je przytoczył. Minister wskazał, że DIS opisał szczegółowo przebieg dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, jaką jest zajęcie innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanej, ze wskazaniem zastosowanych przepisów. Jednocześnie w zaskarżonym postanowieniu organ nadzoru wyjaśnił zobowiązanej, iż odnośnie zarzutów podniesionych w skardze na czynność egzekucyjną, wskazujących na prawdopodobieństwo nieistnienia dochodzonych zaległości, ich merytoryczne rozpatrzenie w niniejszym postępowaniu było niemożliwe. Podkreślił, że kwestie podniesione przez zobowiązaną nie dotyczą prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej przez organ egzekucyjny, lecz wysokości dochodzonych zaległości. Wyjaśnił, że tego typu okoliczności mogą być badane w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub ewentualnie na podstawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. Minister Finansów stwierdził, że nieskorzystanie przez Skarżącą z możliwości wniesienia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów, nie oznacza, że kwestie te zostaną rozpoznane w uruchomionym trybie art. 54 u.p.e.a. Zarzut niewskazania w treści postanowienia jaki wyrok był podstawą wydania zaskarżonego postanowienia należy uznać za chybiony. Bezspornie bowiem w zaskarżonym postanowieniu organu podał datę oraz sygnaturę wymienionego wyżej wyroku WSA we Wrocławiu. Minister Finansów wskazał również, że kwestionowana przez Skarżącą prawidłowość doręczenia postanowienia, nie znajduje uzasadnienia. Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowienie zostało skutecznie doręczone jej pełnomocnikowi w dniu 25 maja 2015 r. na jego aktualny adres wynikający z KRS. Zdaniem Ministra Finansów nie doszło też do naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, określonych m.in. w art. 6, 7, 8, 9 K.p.a. Skarżąca nie zgodziła się z ww. postanowieniem i złożyła skargę do Sądu. Postanowieniu Ministra Finansów zarzuciła 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez: - wadliwe przyjęcie stanu faktycznego, - błędne przyjęcie i zastosowanie podstawy prawnej; 2. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 40 § 1 w zw. z art. 109 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., które na mocy art. 18 u.p.e.a., w sprawach nieuregulowanych przez tą ustawę stosuje się odpowiednio, przez przyjęcie przez Ministra Finansów, iż postanowienie wydane w dniu [...] czerwca 2016 roku należy doręczyć A. W. na adres [...]S., ul. S.; zamiast na adres wskazany w pełnomocnictwie, co winno skutkować nieważnością postępowania; - art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez brak wskazania w sentencji postanowienia wydanego przez Ministra Finansów, podstawy prawnej, rozstrzygnięcia i uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie objętym utrzymaniem zaskarżonego postanowienia DIS w mocy; - art. 77 w zw. z art. 128 w zw. z art. 144 K.p.a., przez przyjęcie przez Ministra Finansów, iż odpisy tytułów wykonawczych zostały skutecznie doręczone przez odbiór przez pełnomocnika pocztowego bez wskazania na stosowny dokument w postaci pełnomocnictwa i tym samym dopuszczenia się przez organ braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, w zakresie ustanowienia pełnomocnika pocztowego i skutecznego doręczenia; - art. 77 w zw. z art. 128 w zw. z art. 144 K.p.a., przez przyjęcie przez Ministra Finansów, iż to zobowiązany (Skarżąca) ma obowiązek przedstawiać dowody w sprawie i tym samym dopuszczenia się przez organ do braku zebrania i rozważenia materiału dowodowego; - art. 7 i art. 9 K.p.a., przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli, a co za tym idzie braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - art. 8 K.p.a., przez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestnika do władzy publicznej; Ponadto Skarżąca zarzuciła, że sprawa nie została rozpoznana i rozstrzygnięta co do jej istoty i zakresu zgłoszonego żądania, przez organy obu instancji. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości albo uchylenie postanowienia Ministra Finansów oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 P.p.s.a. przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 P.p.s.a. postanowienie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Ministra Finansów z [...] czerwca 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] maja 2015 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1827/14 słusznie uznały pismo Skarżącej z dnia 12 czerwca 2013 r., zatytułowane "Oświadczenie" za skargę na czynność egzekucyjną wniesioną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Były do tego zobowiązane na podstawie art. 153 P.p.s.a. zgodnie, z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyjaśnić należy, że podstawą prawną wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego jest art. 54 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i § 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Treść art. 54 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotem skargi wnoszonej na jego podstawie mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W literaturze i orzecznictwie panuje zgoda co do tego, że skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść na czynności o charakterze faktycznym (zob. np. A. Skoczylas, [w:] System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., s. 481) i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia (por. np. wyrok NSA z 6 grudnia 2013 r. sygn. II FSK 2988/11). W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (wyrok NSA z 5 marca 2015 r. sygn. II FSK 290/13). Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Oznacza to, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego - w stosunku do wskazanych wyżej - środka zaskarżenia, a jej - opisany powyżej - ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego, czy też zbytniej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego. Jeżeli z uwagi na stadium postępowania egzekucyjnego nie przysługuje dłużnikowi środek zaskarżenia w postaci zarzutów (środkiem tym można się posłużyć w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego - zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego - art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), to skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. nie może stanowić takiego właśnie konkurencyjnego środka zaskarżenia; z tych względów nie może być podstawą skargi na czynności egzekucyjne zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, ponieważ jest to podstawa zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r. sygn. II FSK 749/13). Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosując w niniejszej sprawie środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, zawiadomieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]dokonał zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych. Powyższa czynność egzekucyjna została dokonana z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 89 u.p.e.a., w myśl którego organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Z akt egzekucyjnych wynika, że przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. zostało doręczone Skarżącej 5 czerwca 2013 r. Nie sposób dopatrzeć się także uchybień formalnych w zaskarżonej czynności egzekucyjnej ponieważ zastosowany przez organ egzekucyjny druk "Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank" na dzień dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137 r. poz. 1541, ze zm.). Słusznie też Minister Finansów wskazał, że kwestie podniesione przez Skarżącą nie dotyczą prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej przez organ egzekucyjny, lecz wysokości dochodzonych zaległości. Zaś tego typu okoliczności mogą być badane w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 u.p.e.a. W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organy obu instancji zasadnie ograniczyły się do rozpoznania podnoszonych przez Skarżącą zarzutów związanych z zajęciem praw majątkowych, stanowiących w analizowanym przypadku nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji prawidłowo oddalił skargę na czynności egzekucyjne związane z zajęciem innej wierzytelność pieniężnej ponieważ działanie organu egzekucyjnego w zakresie zastosowania i zrealizowania wskazanego środka egzekucyjnego było zgodne z ww. przepisami. Tym samym za zgodne z prawem należało również uznać zaskarżone rozstrzygnięcie, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie wbrew zarzutom skargi nie narusza również zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8 i 9 K.p.a. W świetle art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Zgodnie zaś z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W rozpoznanej sprawie organy podjęły działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organy działały na podstawie prawa i w działaniach tych brak było elementów uzasadniających naruszenie zasady zaufania do organów administracji. Organy wypełniły też obowiązki wynikające z art. 9 k.p.a. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów k.p.a. oraz u.p.e.a. Minister Finansów wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcie nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wydaniu zapadłego rozstrzygnięcie wbrew zarzutom skargi towarzyszyła pogłębiona analiza złożonej przez Skarżącą skargi. Fakt, że na skutek tej analizy wyciągnięto wnioski niezgodne z oczekiwaniami Skarżącej nie może świadczyć o naruszeniu omawianej zasady. W sprawie nie naruszono również postanowień art. 124 § 1 i 2 K.p.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W świetle zaś art. 124 § 2 K.p.a., postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Zaskarżone postanowienie Ministra Finansów zawiera wszystkie z elementów wymienionych w przytoczonych przepisach. Podkreślenia ponadto wymaga, że doręczenie postanowienia z dnia [...] czerwca 2016 r. na inny adres niż wskazany w pełnomocnictwie nie spowodowało ujemnych skutków procesowych dla Skarżącej. Skarżąca zapoznała się z treścią postanowienia, złożyła na nie skargę do Sądu w terminie, odnosząc się w skardze do treści postanowienia. Zatem uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. podstawą uchylenia zaskarżonego aktu mogą być naruszenia przepisów postępowania, inne niż stanowiące podstawę do wznowienia postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bezzasadny był zarzut naruszenia art. 77 w zw. z art. 128 i w zw. z art. 144 k.p.a. przez doręczenie tytułu wykonawczego bez wskazania na dokument pełnomocnictwa pocztowego, co zdaniem Skarżącej, oznaczało brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych związanych z wyznaczeniem pełnomocnika pocztowego i doręczeniem tytułu wykonawczego. Zarzut ten należało uznać za bezzasadny, gdyż w aktach sprawy znajduje się pocztowe potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności i tytuł wykonawczy wysłano do Skarżącej. Przesyłka ta została odebrana przez pełnomocnika A. W., męża skarżącej. W potwierdzeniu odbioru wskazano, że działał ona na podstawie pełnomocnictwa numer 67122. Zatem w rozpoznanej sprawie w treści sporządzonego przez Pocztę Polską potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej tytuł wykonawczy powołano dokument pełnomocnictwa. Skarżąca w toku postępowania nie kwestionowała prawidłowości doręczenie tytułu wykonawczego, dlatego brak wskazania w postanowieniu organu pierwszej instancji i postanowieniu organu drugiej instancji, okoliczności doręczenie tytułu wykonawczego pełnomocnikowi nie mógł być traktowany jako uchybienie przepisom postępowania a w szczególności jako naruszenie art. 77 k.p.a. Niezależnie od tego wskazać należy, że zakres okoliczności faktycznych podlegających zbadaniu w postępowaniu toczących się na podstawie skargi, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. wyznacza treść skargi i okoliczności w niej podniesione. Sąd badając postanowienie wydane w przedmiocie skargi wniesionej na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. może ocenić jedynie sposób odniesienia się przez organy do tych okoliczności, które zostały podniesione w skardze, jako uzasadnienie zasadności skargi. Oczywistym jest, że w tak wyznaczonych granicach postępowania prowadzonego na podstawie skargi na czynności organu egzekucyjnego lub egzekutora nie można rozpatrywać wszystkich okoliczności, które potencjalnie mogły uzasadniać skargę a które w skardze nie zostały podniesione. W tym stanie rzeczy podnoszona przez Skarżącą okoliczność doręczenie tytułu wykonawczego mężowi Skarżącej działającemu w charakterze pełnomocnika, nie mogła być oceniona przez Sąd, gdyż okoliczności tej nie podniesiono w skardze oraz w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. Mając na uwadze te wnioski Sąd uznał, że brak zbadania przez organ w drugiej instancji okoliczności związanych z doręczeniem tytułu wykonawczego mężowi Skarżącej, nie stanowił naruszenia art. 77 w zw. z art. 128 i w zw. z art. 144 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.