III SA/Wa 2873/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. spółka z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2005 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił wobec A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec, lipiec i sierpień 2005 r. oraz zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2005 r. Jak wynika z uzasadnienia decyzji w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce stwierdzono następujące nieprawidłowości: 1) W dniu 15 czerwca 2005 r. Spółka wydała z magazynu na rzecz P. Sp. z o.o. (obecna nazwa A. Sp. z o.o.), 10 sztuk przenośników taśmowych rurowych na łączną wartość netto 1.690.000.00 zł oraz VAT 371.800,00 zł. co udokumentowano dokumentami wydania towarów WZ nr 59/05/WZ z dnia 15 czerwca 2005r. oraz WM nr 59/05/WZ z dnia 15 czerwca 2005 r. Odbiór 10 sztuk przenośników taśmowych rurowych ze strony P. Sp. z o.o. pokwitowała A. P. (obecnie A. P. – B.). Z zapisów obydwu dokumentów magazynowych wynikało, iż faktura VAT o nr 62/05/S zostanie wystawiona w przeciągu 7 dni. Organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 15 czerwca 2005r. Spółka wystawiła fakturę VAT nr 62/05/S dokumentującą sprzedaż jedynie 5 szt. przenośników taśmowych rurowych na kwotę netto 845.000.00 zł. VAT wg stawki 22% w kwocie 185.900.00 zł. W trakcie kontroli skarbowej Spółka nie była w stanie wyjaśnić z czego wynikają przedmiotowe różnice. Przesłuchana w charakterze świadka A. P.-B. potwierdziła odbiór 10 sztuk przenośników taśmowych rurowych. W związku z powyższymi ustaleniami Skarżąca poprzez zaniżenie sprzedaży o 5 szt. przenośników taśmowych rurowych o wartości netto 845.000.00 zł zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54. poz. 535, z późn. zm., dalej: "u.p.t.u.") zaniżyła podatek należny za czerwiec 2005 r. o kwotę 185.900.00 zł. 2) W miesiącach wrzesień, październik, listopad, grudzień 2005 r. w ewidencji zakupów Spółka wykazała faktury VAT wystawione przez T. Sp. z o.o. Postępowanie kontrolne przeprowadzone w ww. spółce, wykazało, że podmiot ten za okresy od września do grudnia 2005 r. złożył do US w C. deklaracje VAT-7 w których wykazał podatek należny z tytułu sprzedaży w wysokościach 0 zł. Przesłuchany w charakterze świadka prezes zarządu T. Sp. z o.o. A. B. po okazaniu faktur zakupu, które Skarżąca ujęła w ewidencji zakupów w okresach od września do grudnia 2005 r. na których jako wystawca widnieje T. Sp. z o.o. zeznał, iż nigdy nie współpracował ze Skarżącą i na okazanych mu fakturach nie widnieją jego podpisy, a T. Sp. z o.o. nigdy nie zajmowała się handlem. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, iż na wystawionych przez T. Sp. z o.o. fakturach VAT o nr 6/09/2005 z dnia 16 września 2005 r., nr 16/10/2005 z dnia 28 października 2005 r., nr 20/10/2005 z dnia 29 października 2005 r. nr 21/11/2005 z dnia 30 listopada 2005 r., nr 16/12/2005 z dnia 16 grudnia 2005 r., nr 18/12/2005 z dnia 30 grudnia 2005 r. oraz nr 31/12/2005 z dnia 31 grudnia 2005 r. jako forma zapłaty widniała gotówka. Tymczasem z zapisów konta rozrachunkowego z firmą T. Sp. z o.o. wynikało, iż ww. podmiot nie uregulował tych należności. Znajdujące się w dokumentacji księgowej Spółki dokumenty KW dołączone do raportu kasowego za październik 2005 r. oraz za grudzień 2005 r. nie zostały podpisane przez żadną ze stron. tj. wystawcę dokumentu jak i odbierającego gotówkę w imieniu T. Sp. z o.o. W decyzji z dnia 14 maja 2009 r. podkreślono, iż na fakturach o nr 2/09/2005 z dnia 1 września 2005 r. oraz nr 17/12/2005 z dnia 28 grudnia 2005 r. jako forma płatności widnieje kompensata. Z dokumentacji księgowej Spółki nie wynika natomiast, że miała ona na początek 2005 r. jakiekolwiek należności od firmy T. Sp. z o.o., nie stwierdzono również żadnej sprzedaży na rzecz T. Sp. z o.o. oraz jakiegokolwiek księgowania potwierdzającego dokonanie kompensaty. Istotne jest, iż z wydruku konta rozrachunkowego Skarżącej nr 202/143 na dzień 31 grudnia 2005r. stan zobowiązań Spółki wobec T. Sp. z o.o., wynosił 2.348.506,10 zł. Pomimo najczęściej 14 dniowego terminu zapłaty kontrahent ten nie egzekwował od Skarżącej spłaty należności z nich wynikających co z uwagi na znaczną kwotę budziło wątpliwości organu podatkowego. Przesłuchany w charakterze świadka prezes zarządu Spółki w 2005 r. K. C. nie potrafił wyjaśnić wyżej opisanych nieścisłości i rozbieżności w dokumentach oraz księgowaniach. 3) Jednym z dostawców Spółki w miesiącach październik - grudzień 2005r. była firma P. Sp. z o.o., mająca siedzibę przy ul. [...] P. [...] w K.. W październiku, listopadzie i grudniu 2005 r. Skarżąca ujęła w rejestrze zakupów i rozliczyła odpowiednio faktury nr 17/10/2005 z dnia 28 października 2005 r., nr 29/11/2005 z dnia 30 listopada 2005 r. oraz nr 25/12/2005 z dnia 29 grudnia 2005 r. wystawione przez ww. spółkę. Przeprowadzenie kontroli sprawdzającej w P. Sp. z o.o. było niemożliwe ponieważ udziały tej spółki zostały sprzedane w marcu 2005 r., co potwierdził były właściciel T. T. i od tego czasu P. Sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, tj. w K. przy ul. [...] P. [...]. Analiza dokumentów zgromadzonych w Sądzie i [...] Urzędzie Skarbowym w K. za lata 2005-2007 wskazała ponadto, że Spółka nie poinformowała organów o zmianie siedziby i przez cały ten okres posługiwała się nieaktualnym adresem swojej byłej siedziby. W dniu 16 maja 2006 r. do Sądu Rejonowego w K. wpłynął wniosek P. Sp. z o.o. o ogłoszenie upadłości, który został oddalony przez Sąd z uwagi na brak majątku umożliwiającego prowadzenie postępowania upadłościowego. Za lata 2005-2007 Spółka składała deklaracje VAT-7, przy czym były to deklaracje w których wykazywała sprzedaż zerową. Ponadto analiza poszczególnych faktur na których jako wystawca widnieje P. Sp. z o.o. w konfrontacji z zapisami księgowymi wykazała, iż zobowiązania wynikające z faktur nie zostały w 2005 r. przez Skarżącą uregulowane. Przesłuchany w charakterze świadka Prezes Zarządu Spółki w 2005 r. K. C. po okazaniu mu faktur, na których jako wystawca widnieje P. Sp. z o.o. zeznał, że usługa kooperacji udokumentowana jedną z zakwestionowanych faktur dotyczyła wyszukiwania przez P. Sp. z o.o. firm z terenu Śląska, którym Skarżąca mogła zlecić wykonanie zamówień na zlecone roboty. Usługi remontowe dotyczyły najprawdopodobniej remontu maszyn górniczych bądź usług remontowych i budowlanych. Pan K. C. nie potrafił wyjaśnić nieścisłości i rozbieżności w dokumentach oraz księgowaniach. 4) Skarżąca ujęła w ewidencji zakupów za wrzesień, listopad i grudzień 2005r. i rozliczyła w deklaracjach VAT-7 za ww. okresy rozliczeniowe następujące faktury wystawione przez firmę M. J. K.: nr 15/09/2005 z dnia 30 września 2005 r., nr 1/11/2005 z dnia 10 listopada 2005r., nr 2/11/2005 z dnia 10 listopada 2005r., nr 31/11/2005 z dnia 31 listopada 2005r., nr 3/12/2005 z dnia 8 grudnia 2005r., nr 10A/12/2005 z dnia 20 grudnia 2005r., nr 16/12/2005 z dnia 27 grudnia 2005r., nr 25/12/2005 z dnia 30 grudnia 2005 r., nr 27/12/2005 z dnia 30 grudnia 2005 r. W ramach czynności kontrolnych podjęto próbę przeprowadzenia kontroli sprawdzającej w firmie M. J. K., której siedziba jak stwierdzono znajdowała się w mieszkaniu prywatnym. Próby podjęcia czynności sprawdzających okazały się bezskuteczne z uwagi na nieobecność właściciela firmy. Kilkukrotnie wzywany do osobistego stawiennictwa J. K. nie stawiał się w wyznaczonych terminach. Próby osobistego doręczenia wezwania przez kontrolujących okazały się również bezskuteczne. W dniu 20 sierpnia 2008 r. skierowano wniosek o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych do Urzędu Miasta w R. w celu ustalenia aktualnego adresu zameldowania J. K.. W odpowiedzi uzyskano informację, iż J. K. z dniem 17 stycznia 2008 r. decyzją administracyjną został wymeldowany z miejsca zamieszkania w R. w nieznanym kierunku. Z informacji uzyskanych przez organ pierwszej instancji w [...] Urzędzie Skarbowym w R. wynikało również, że dnia 27 marca 2006 r. J. K. złożył zaległe deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące 2005r. w których nie wykazał żadnych zakupów ani żadnej sprzedaży. W dniach 8 listopada 2005 r. oraz 9 listopada 2005 r. zostało dokonane przesłuchanie J. K. który oświadczył, że od listopada 2002 r. zawiesił działalność gospodarczą, a od 8 listopada 2005 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Z zeznań złożonych przez Prezesa Zarządu Spółki w 2005 r. K. C. wynika, że znał on osobiście J. K. właściciela firmy M.. K. C. stwierdził, że okazane mu faktury na których jako wystawca widnieje M. J. K. są mu znane i odzwierciedlają faktyczny przebieg transakcji. K. C. nie potrafił natomiast wyjaśnić dlaczego płatności w gotówce których dokonał osobiście w 2005 r. Panu K. w jego mieszkaniu w R. nie zostały zaksięgowane na koncie rozrachunkowym z firmą M. oraz dlaczego na niektórych fakturach jako forma zapłaty wskazana jest kompensata. Jak wynika z zeznań K. C., firma M. J. K. przy zawieraniu transakcji była zobowiązana do zorganizowania transportu i dowiezienia towaru pod wskazany przez Skarżącą adres. K. C. nie interesował się jednak skąd i jakimi środkami transportu J. K. dokonywał transportu, nie potrafił też wskazać kierowców oraz numerów rejestracyjnych pojazdów jakimi były przewożone zamawiane towary. Usługa wymieniona na fakturze nr 15/09/2005 z dnia 30 września 2005 r., na której jako wystawca widnieje M. J. K. dotyczy zlecenia poszukiwania dla Spółki firm kooperantów, którzy mogliby wykonywać zlecone im prace remontowe. Na tę okoliczność były sporządzone umowy jednak bez wglądu w ich treść świadek nie potrafił wskazać konkretnych firm, które wyszukał J. K.. K. C. nie potrafił wyjaśnić dlaczego na żadnej z okazanych mu faktur nie ma podpisu wystawcy. 5) W przedmiotowej sprawie zakwestionowano również odliczenie przez Skarżącą podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości S., w rozliczeniu za wrzesień faktury nr 01/09/U z dnia 1 września 2005 r. oraz za listopad 2005 r. faktury nr 09/1l/U z dnia 14 listopada 2005 r. W ramach czynności kontrolnych podjęto próbę przeprowadzenia kontroli sprawdzającej w ww. spółce przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O.. Jak wynika z ustaleń ww. organu przeprowadzenie czynności sprawdzających w B. Sp. z o.o. okazało się niemożliwe ponieważ spółka nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem. Ustalono, że ww. spółka złożyła deklaracje VAT-7K za III i IV kwartał 2005 r., natomiast w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2 z dnia 31 października 2005r. złożonym w Urzędzie Skarbowym w B. poinformowała o zmianie siedziby i miejsca prowadzenia działalności. W związku z tym, że przeprowadzenie kontroli sprawdzającej w B. Sp. z o.o. okazało się niemożliwe do zrealizowania zarówno przez Urząd Kontroli Skarbowej w O. oraz przez Urząd Skarbowy w B. zwrócono się w ramach pomocy prawnej do Urzędu Kontroli Skarbowej w R. o przesłuchanie w charakterze świadka: – J. K. - jak ustalono prezesa zarządu B. Sp. z o.o. w 2005 r., – R. A. - jak ustalono Dyrektora Finansowego B. Sp. z o.o. i osobę podpisującą deklaracje Spółki w 2005 r. Z materiałów otrzymanych z Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia 18 grudnia 2008 r. w tym m.in. z zeznań złożonych w charakterze świadka przez R. A. i J. K. w dniu 16 grudnia 2008r. wynika, że R. A. nie był wspólnikiem B. sp. z o.o., pośredniczył jedynie w transakcjach sprzedaży udziałów B. sp. z o.o. firmując tę czynność swoim nazwiskiem, ale jakie to były daty dokładnie nie pamięta. Z zeznań świadka wynika również, iż mógł upłynąć najwyżej tydzień pomiędzy transakcją zakupu i sprzedaży. Świadek nie potrafił wskazać, gdzie w chwili przesłuchania znajdowała się siedziba spółki i kto ją reprezentował oraz gdzie znajdowały się dokumenty Spółki. Organ pierwszej instancji ustalił również, że B. Sp. z o.o. w 2005 r. dysponowała dzierżawioną od O. Sp. z o.o. bazą magazynową o powierzchni około 500m2. J. K. był prezesem B. Sp. z o.o. w 2005 r., jednakże w chwili przesłuchania nie wiedział gdzie znajdowała się siedziba B. Sp. z o.o. oraz kto Spółkę reprezentował, nie pamiętał też szczegółów odnośnie zgłoszeń do KRS i Urzędu Skarbowego (z informacji z Urzędu Skarbowego wynikało, iż spółka nie dokonała aktualizacji tych danych), nie wiedział gdzie są przechowywane dokumenty B. Sp. z o.o. i nie zna nazwisk osób które miałyby do nich dostęp. Po okazaniu Panu J. K. ww. faktur na których jako wystawca widnieje B. Sp. z o.o. J. K. potwierdził podpisanie okazanych mu faktur VAT lecz nie pamiętał kto je wystawił, potwierdził, iż transakcje miały miejsce i że B. Sp. z o.o. handlowała takimi towarami, spółka dysponowała bazą magazynową w S. o powierzchni około 200 m2, transport był wynajmowany, świadek nie pamiętał jednak szczegółów tych transakcji, ani tego kto ponosił koszty transportu. Pan J. K. nie potrafił również wyjaśnić, dlaczego transakcje wynikające z przedmiotowych faktur na których jako wystawca widnieje B. Sp. z o.o. nie zostały wykazane w deklaracjach VAT-7K za III i IV kwartał 2005 r. złożonych do Urzędu Skarbowego w B.. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 17 grudnia 2008 r. K. C. - były Prezes Zarządu Spółki po okazaniu mu przedmiotowych faktur VAT na których jako wystawca widnieje B. Sp. z o.o. zeznał, że Skarżąca poszukiwała dostawców dużej ilości materiałów budowlanych głównie styropianu, B. Sp. z o.o. prężnie działała w tej branży i miała duże magazyny w S. około 400 m2 adresu dokładnego nie pamięta, nie ma wiedzy na temat zatrudnienia w B. Sp. z o.o., nie interesował się tym oraz nie żądał żadnych referencji. Pan J. K. w 2005 r. był Prezesem B. Sp. z o.o. oraz jej pracownikiem, nie znał jednak aktualnego adresu siedziby B. Sp. z o.o. Świadek zeznał, że z tego co wie, spółka już nie działa. Świadek nie pamiętał, czy B. Sp. z o.o. posiadała swój transport. Cena transportu była wliczona w cenę towaru, który był zabezpieczony przez B. Sp. z o.o. i dowieziony przez B. Sp. z o.o. pod wskazany adres, osobiście nie uczestniczył w załadunku towaru, ani żaden z pracowników Spółki. Zdaniem świadka tymi sprawami zajmowała się B. Sp. z o.o. K. C. zeznał, iż zamówienia ze strony B. Sp. z o.o. przyjmował J. K.. Przedłożone faktury VAT najprawdopodobniej wystawiał i podpisywał J. K.. Zapłata z tego co pamiętał K. C. została dokonana w 2006 r. W decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. wskazano, iż na podstawie składanych przez B. Sp. z o.o. deklaracji VAT-7K za III i IV kwartał 2005 r. w konfrontacji z fakturami VAT, na których jako wystawca widnieje B. Sp. z o.o. na łączną kwotę netto 1 459 710.80 zł stwierdzono, iż B. Sp. z o.o. nie zadeklarowała kwot wynikających z faktur VAT dla potrzeb podatku od towarów i usług, a fakt ten nie został wyjaśniony przez prezesa zarządu B. Sp. z o.o. Poza zeznaniami byłego Prezesa Zarządu Spółki K. C. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów księgowych (przelewów jak zeznają świadkowie) potwierdzających faktyczne dokonanie przez Skarżącą zapłaty za towary zakupione w 2005 r. przez B. Sp. z o.o. Mając na uwadze fakt, iż Spółka na koniec 2005 r. posiadała środki pieniężne (w gotówce i na rachunkach bankowych) jedynie w kwocie 4.286,80 zł jak wskazują raporty kasowe oraz wyciągi bankowe za 2005 r. a także sporządzony bilans na dzień 31 grudnia 2005 r. Zdaniem organu podatkowego dokonanie zapłaty przez Spółkę przelewem ze środków spółki w 2005 r. było niemożliwe. Analiza płatności dokonanych przez Spółkę na podstawie przedłożonych przez spółkę dokumentów nie wykazała jakichkolwiek płatności na rzecz B. Sp. z o.o. Z uwagi na to, iż ww. podmiot nie wykazywał w deklaracjach składanych dla celów podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. transakcji wynikających z przedmiotowych faktur VAT, a Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających poniesienie tych wydatków (przelewów bankowych za 2005 i 2006 rok) transakcje udokumentowane fakturami VAT na których jako wystawca widnieje B. Sp. z o.o. organ pierwszej instancji uznał za niedokonane, a zeznania świadków w zakresie przebiegu tych transakcji uznano za niewiarygodne. 6) W rejestrze zakupów VAT za wrzesień 2005 r. Skarżąca wykazała fakturę nr 25/09/2005 z dnia 19 września 2005 r. wystawioną przez V. Sp. z o.o. ul. z siedzibą w miejscowości S.. Jednakże w 2005 r. Spółka nie dokonała żadnych płatności za ww. fakturę. W odpowiedzi na pismo organu pierwszej instancji Urząd Kontroli Skarbowej w O. poinformował, że ww. spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem. Z informacji udzielonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wynikało, że: – V. Sp. z o.o. w zgłoszeniu identyfikacyjnym (NIP-2) jako siedzibę oraz miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wskazała miejscowość S., ul. K. [...], przy czym spółka ta nie zgłosiła zmiany siedziby i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, – w dokumentach rejestracyjnych ww. podmiotu brak jest danych z Krajowego Rejestru Sądowego co do osób uprawnionych do reprezentowania Spółki w 2005 r., – V. Sp. z o.o. w deklaracji VAT-7 podpisanej w imieniu spółki przez K. P. za wrzesień 2005 r. złożonej w dniu 27 października 2005 r. wykazała podstawę opodatkowania w kwocie 573.969,00 zł oraz podatek należny w kwocie 126.273,00 zł. Przeprowadzenie czynności sprawdzających w V. Sp. z o.o. okazało się niemożliwe, ponieważ wysyłana korespondencja pod wskazany adres rejestracyjny nie była podejmowana. Urząd Kontroli Skarbowej w R. o/z w J. przesłuchał R. A., w charakterze świadka w dniu 16 grudnia 2008 r. W trakcie przesłuchania po okazaniu kserokopii faktury nr 25/09/2005 R. A. zeznał, iż nie pamiętał, czy osobiście wystawiał okazaną mu fakturę, ale na pewno ją podpisywał, okazana faktura odzwierciedla rzeczywistą transakcję. Świadek nie pamiętał dokładnie jakim transportem towar ten byt wożony, prawdopodobnie była to dostawa z kopalni do Skarżącej. Zdaniem R. A. mógł to być któryś z samochodów obsługujących kopalnię albo transport Skarżącej. Świadek zeznał, iż Spółka V. Sp. z o.o. w 2005 r. posiadała w dwóch miejscach bazy magazynowe: w S. o powierzchni około 100 do 200 m2 oraz w Imielinie gdzie prowadziła kopalnię o powierzchni trudnej do oszacowania. Urząd Kontroli Skarbowej w R. trzykrotnie wzywał K. P., który w imieniu V. Sp. z o.o. podpisywał w 2005 r. deklaracje VAT-7, do stawienia się w celu przesłuchania w charakterze świadka, jednakże K. P. nie stawił się na wezwania. W piśmie z dnia 12 grudnia 2008 r. skierowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. K. P. oświadczył jedynie, że w V. Sp. z o.o. pełnił przez krótki czas funkcję prokurenta, na temat tej firmy nic nie pamięta. Wyjaśnienia K. P. dotyczące krótkiego czasu pełnienia przez niego funkcji prokurenta w V. Sp. z o.o. pozostają jednak w sprzeczności z deklaracjami VAT-7 tej firmy za okres od stycznia do października 2005 r. włącznie. Jak stwierdzono wszystkie one zostały podpisane w imieniu V. Sp. z o.o. właśnie przez tę osobę. K. C. były Prezes Zarządu Skarżącej w 2005 r. w zakresie transakcji pomiędzy Skarżącą a V. Sp. z o.o. w 2005 r. zeznał, że z firmą V. Sp. z o.o. Skarżąca nawiązała kontakt przez R. A., który w 2005 r. reprezentował tę spółkę. Świadek zeznał, iż V. Sp. z o.o. posiadała własną kopalnię dolomitów, ale nie pamięta adresu, ponieważ nigdy tam nie był, nie ma wiedzy na temat bazy magazynowej V. Sp. z o.o. Świadek poinformował, że towar zamawiany przez Skarżącą był przez V. Sp. z o.o. przewożony bezpośrednio do odbiorcy wskazanego przez Skarżącą. K. C. nie pamiętał kto organizował transport. Ponadto świadek wskazał, że fakturę nr 25/09/2005 z dnia 19 września 2005. w imieniu V. Sp. z o.o. podpisał R. A., który był pracownikiem V. Sp. z o.o., bądź jej udziałowcem. Zapłata za zamówione towary została uregulowana w formie gotówki i wzajemnej kompensaty w pierwszym kwartale 2006 r. K. C. oświadczył również, że nie wie gdzie aktualnie znajduje się siedziba V. Sp. z o.o. K. C. poinformował, iż nie zna osoby o nazwisku K. P. i nie wie nic na temat firm, które ta osoba reprezentuje. W decyzjach organów podatkowych wskazano, iż uwzględniając fakt, że w ramach czynności kontrolnych pomimo licznych prób niemożliwe okazało się przeprowadzenie kontroli sprawdzającej, a także ustalenie miejsca przechowywania dokumentów V. Sp. z o.o. i przesłuchanie w charakterze świadka K. P. analizie poddano m.in. deklarację VAT-7 za wrzesień 2005 r. złożoną przez ww. podmiot w Urzędzie Skarbowym w B., w której spółka ta zadeklarowała jedynie sprzedaż w wysokości 573.969,00 zł oraz podatek należy wg stawki 22% w wysokości 126.273,00 zł. Powyższe zdaniem organów podatkowych dowodzi, iż V. Sp. z o.o. zadeklarowała niższy obrót za cały miesiąc niż wynikający z przedmiotowej pojedynczej faktury nr 25/09/2005 z dnia 19 września 2005 r. wystawionej na rzecz Skarżącej na której jako wystawca widnieje V. Sp. z o.o. Według zeznań świadków Skarżąca zapłaciła za zamówione od V. Sp. z o.o. towary, jednak w trakcie toczącego się postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających te zeznania. Zeznania świadków nie znajdują jednak według organu podatkowego potwierdzenia w dokumentacji księgowej Skarżącej i pozostają w sprzeczności z kwotami obrotów ze sprzedaży za wrzesień 2005 r. deklarowanymi przez V. Sp. z o.o. 7) W rejestrze zakupów VAT za wrzesień 2005 r. Skarżąca wykazała faktury wystawione przez P.H.U. A. S. S. z siedzibą w N.. Kontrola sprawdzająca przeprowadzona przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wykazała, że P.H.U. A. S. S. jest w posiadaniu ww. faktur, ale obroty z nich wynikające nie zostały zadeklarowane w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2005 r. ponieważ w deklaracji tej wykazany został podatek należny w wysokości 0 zł. Nie zostały również wykazane w ewidencji sprzedaży VAT za wrzesień 2005 r. W toku czynności kontrolnych w oparciu o zapisy księgowe i dokumenty źródłowe będące podstawą tych zapisów stwierdzono szereg sprzeczności w ewidencji księgowej prowadzonej przez Skarżącą w zakresie transakcji z P.H.U. A. S. S.. K. C. były Prezes Zarządu Skarżącej w 2005 r. w zakresie transakcji pomiędzy Skarżącą a P.H.U. A. S. S. zeznał, że ww. podmiot w 2005 r. był reprezentowany przez A. S.. K. C. nie uczestniczył osobiście przy załadunku towaru, a Skarżąca była typowym pośrednikiem w transakcjach zawartych z P.H.U. A. S. S.. Koszty transportu były wliczone w cenę towaru. K. C. stwierdził, że bez wglądu w dokumenty nie potrafi wskazać kto był odbiorcą towarów od P.H.U. A. S. S. i nie ma wiedzy na temat ówczesnej bazy magazynowej ww. firmy. Po okazaniu faktur na których jako wystawca widnieje P.H.U. A. S. S. świadek nie potrafił wskazać co było przedmiotem kompensaty z tą firmą, nie potrafi również wyjaśnić w jaki sposób były możliwe zapłaty w gotówce firmie P.H.U. A. S. S.. W wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w P.H.U. A. S. S. nie stwierdzono, by transakcje handlowe udokumentowane ww. fakturami zostały faktycznie przeprowadzone, stwierdzono natomiast, że faktury zakupu wystawione we wrześniu 2005 r. przez P.H.U. A. S. S. na rzecz Spółki są nierzetelne. 8) W rejestrze zakupów VAT za grudzień 2005 r. Skarżąca wykazała fakturę nr 16/12/2005 z dnia 30 grudnia 2005r., wystawioną przez A.H.U. O. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (Obecnie: O. Sp. z o.o., z siedzibą w I.). Jak wynika z ustaleń organu pierwszej instancji została podjęta próba przeprowadzenia kontroli sprawdzającej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w R. w O. Sp. z o.o. Jednakże pod wskazanym adresem uzyskano informację, że spółka ta została sprzedana, a wszystkie dokumenty przekazano osobie, która kupiła udziały, tj. R. G.. Z zeznań R. G. przesłuchanego przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. wynika, że kupił udziały w O. Sp. z o.o. w dniu 17 maja 2007 r., a następnie sprzedał bratu J. G., który jest jedynym udziałowcem ww. spółki. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji przesłuchanie J. G. okazało się niemożliwe, ponieważ Urząd Kontroli Skarbowej w K. nie mógł ustalić aktualnego miejsca zamieszkania J. G.. Ze złożonej przez ww. podmiot deklaracji VAT-7 za grudzień 2005 r. wynika natomiast, że spółka ta za ten okres rozliczeniowy wykazała jedynie obroty w kwocie netto 54.666 zł oraz podatek należny w wysokości 12.027 zł. R. A. pracownik ww. spółki w 2005 r. oraz J. K. prezes zarządu O. Sp. z o.o. w 2005 r. zeznali, że nie są w posiadaniu protokołu przekazania dokumentów nowemu udziałowcowi ww. spółki. R. A. po okazaniu mu faktury nr 16/12/2005 z dnia 30 grudnia 2005 r. na której jako wystawca widnieje O. Sp. z o.o. zeznał, iż nie pamięta czy osobiście ją wystawił ale na pewno ją podpisał. Ponadto świadek zeznał, iż koszty transportu 6 sztuk neopomnic pokryła Skarżąca bądź dostawca od którego O. Sp. z o.o. nabyła towary, jednak nie potrafi wskazać tego dostawcy K. C. w zakresie transakcji pomiędzy Skarżącą a O. Sp. z o.o. zeznał, że transakcja udokumentowana fakturą nr 16/12/2005 z dnia 30 grudnia 2005 r. była przez niego nadzorowana, jednakże nie potrafił powiedzieć do czego służą neopomnice przemysłowe, które były przedmiotem transakcji. Stwierdził ponadto, że transport ww. towaru organizował R. A.. K. C. nie wiedział kto uczestniczył przy załadunku towaru, a zamówiony towar był przewieziony bezpośrednio do odbiorcy wskazanego przez Skarżącą jednak nie potrafił go wskazać, natomiast zapłaty za zamówienie Spółka dokonała w 2006 r., jednak formy zapłaty nie pamiętał. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ pierwszej instancji na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., stwierdził, iż Spółka zawyżyła podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur wystawionych przez: T. Sp. z o.o.. P. Sp. z o.o., M. J. K., B. Sp. z o.o., V. Sp. z o.o.. P.H.U. A. S. S.. A.H.U. O. Sp. z o.o., z uwagi na fakt, iż faktury te dokumentują transakcje, które nie zostały dokonane. W związku z powyższym, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. stwierdził, że Skarżąca w rozliczeniu za: – czerwiec 2005 r. zaniżyła podatek należny o kwotę 185.900 zł oraz zawyżyła podatek naliczony w rozliczeniu za: – wrzesień 2005 r. o kwotę 653.719,05 zł, – październik 2005 r. o kwotę 69.952 zł, – listopad 2005 r. o kwotę 471.793 zł, – grudzień 2005 r. o kwotę 177.372,64 zł. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 187 § 1 art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8. poz. 60 z późn. zm., dalej O.p.). W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, że organ pierwszej instancji podnosi tylko fakty, które mogą przemawiać na jej niekorzyść, jak również poszczególne fakty są interpretowane jedynie w sposób niekorzystny dla Skarżącej. Spółka podniosła, iż nie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy oraz brak jest ostatecznego wyjaśnienia poszczególnych kwestii. Odnosząc się do zakwestionowania przez organ pierwszej instancji ilości sprzedanych na rzecz P. Sp. z o.o. przenośników taśmowych rurowych Skarżąca wskazała, że dokumenty magazynowe na podstawie których organ podatkowy stwierdził, ile sztuk towaru zostało wydane z magazynu nie są dokumentami wymaganymi przez przepisy prawa podatkowego. Zdaniem Skarżącej organ pierwszej instancji nie dokonał analizy konta, na którym księgowano towary zakupione na magazyn oraz konta na którym ustalano koszt własny sprzedanych przenośników co pozwoliłoby stwierdzić, że Spółka zakupiła 5 sztuk przenośników, a więc nie mogła sprzedać 10 sztuk. Według Spółki organ pierwszej instancji nie odniósł się do faktu, że dokumenty WZ i WM posiadają ten sam numer i datę i przez pomyłkę wpisano dwukrotnie ten sam dokument wydania towaru z magazynu. Argumentem przemawiającym za tym, iż z magazynu wydano tylko 5 sztuk przenośników jest również zdaniem Spółki fakt, iż K. C. pełniący w 2005 r. funkcję Prezesa Zarządu Skarżącej nie potwierdził, że było sprzedanych 10 sztuk przenośników, a jedynie nie potrafił wyjaśnić z jakiego powodu są dwa (takie same) dowody magazynowe i jedna faktura dokumentująca sprzedaż 5 sztuk przenośników. Spółka podniosła również, że w przypadku ustaleń dotyczących T. Sp. z o.o. nie została zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka co dowodzi naruszenia art. 190 § 1 i art. 123 § 1 O.p. W dniu [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.t.u obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. W myśl art. 29 ust. 1 u.p.t.u podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Odnosząc się do zarzutów Spółki dotyczących ustaleń organu pierwszej instancji w kwestii sprzedaży 5 sztuk przenośników taśmowych na kwotę netto 845.000 zł i VAT 185.900 zł organ odwoławczy podkreślił, iż kluczowe znaczenie dla dokonania rozstrzygnięć w tym zakresie mają zeznania K. C., który w okresie objętym przedmiotowym postępowaniem pełnił funkcję prezesa zarządu A. Sp. z o.o. oraz A. P. (obecnie A. P.- B.) prezesa zarządu P. Sp. z o.o. A. P. potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym na dokumentach WZ i WM odbiór zakupionych 10 sztuk przenośników taśmowych. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, iż K. C. w trakcie przesłuchania nie potrafił wyjaśnić dlaczego Spółka wystawiła fakturę na sprzedaż jedynie 5 sztuk przenośników mimo, że A. P. potwierdziła przyjęcie 10 sztuk. Organ odwoławczy nie podzielił argumentu Skarżącej, iż dokumenty wydania WZ i WM mają ten sam numer i datę i w związku z tym są to dokumenty tożsame wystawione przez pomyłkę. Organ odwoławczy zauważył, iż z samej treści ww. dokumentów wynika, że dokumentują one różne czynności, ponieważ dokument WM dotyczy wydania towaru z magazynu A. Sp. z o.o., a dokument WZ potwierdza wydanie towaru na zewnątrz tj. poza teren Spółki. Organ drugiej instancji wskazał, że wymóg sporządzenia dokumentów wydania nie wynika z przepisów regulujących podatek od towarów i usług, jednakże z uwagi na fakt, iż zostały one przez Skarżącą sporządzone i udostępnione podczas kontroli skarbowej stanowią dowód w sprawie. Organ odwoławczy zauważył, iż stosownie do treści art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 u.p.t.u.. Jednocześnie realizacja ustanowionego w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. została obostrzona wieloma ograniczeniami wynikającymi z samej ustawy. Zgodnie z art. 88 ust. 3 a ust. 3 a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w W. z przedstawionego przepisu w sposób oczywisty wynika, że faktura stanowiąca podstawę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale musi także odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Ustalając czy zaistniała hipoteza normy prawnej wynikająca z wyżej powołanego przepisu u.p.t.u., organy podatkowe są obowiązane do badania okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów i usług, co sprowadza się do kontroli, czy dana faktura w istocie stwierdza fakt nabycia towarów i usług, a więc czy doszło między stronami wskazanymi w fakturze do operacji gospodarczej. Organ odwoławczy podkreślił, iż prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika zatem z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru bądź usługi. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znajdował się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą rodzącą u sprzedawcy podatek należny doszło do jego rzeczywistego nabycia. Organ podatkowy wskazał, iż ustalenie faktu rzeczywistego wykonania sprzedaży musi wynikać z dowodów zgromadzonych u sprzedawcy. Jego zdaniem oczywistym bowiem jest, że okoliczność niewykonania umowy musi zostać w pierwszym rzędzie ustalona u wystawcy faktury, bowiem to sprzedawca wystawia fakturę i obarcza nabywcę ceną zawierającą podatek od towarów i usług. Na poparcie swojej argumentacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał orzeczenia sądów administracyjnych - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/GL 1195/08 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r., sygn. akt III SA 1484/03. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do stwierdzenia, że faktury otrzymane przez Skarżącą od jej kontrahentów, tj. T. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., M. J. K., B. Sp. z o.o., V. Sp. z o.o., P.H.U. A. S. S.. A.H.U. O. Sp. z o.o., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, brak jest bowiem wystarczających dowodów na to. że wystawcy tych faktur mogli dokonać dostawy towarów udokumentowanych tymi fakturami. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej zawartego w odwołaniu, iż w przypadku ustaleń dotyczących T. Sp. z o.o. nie została zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka organ drugiej instancji wskazał, iż Spółka została poinformowana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. o miejscu i czasie przesłuchania w charakterze świadka Prezesa Zarządu T. Sp. z o.o. A. B.. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że w związku z faktem, iż A. B. stawił się w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w dniu 6 sierpnia 2008 r. przedstawiając jednocześnie potwierdzenie rezerwacji biletu lotniczego Katowice-Liverpool w dniu 7 sierpnia 2008 r. organ kontroli skarbowej dokonał przesłuchania A. B. w dniu 6 sierpnia 2008 r., w trakcie którego świadek zeznał, iż w okresie sierpień - grudzień 2005 r. T. Sp. z o.o. nie współpracowała ze Skarżącą. Ponadto organ drugiej instancji podkreślił, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż powyższy dowód z przesłuchania A. B. nie jest jedynym argumentem przemawiającym za uznaniem, iż faktury wystawione przez T. Sp. z o.o. dokumentują czynności, które nie zostały wykonane, ponieważ T. Sp. z o.o. w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiące w których wystawione zostały faktury na rzecz Skarżącej wykazała w deklaracjach VAT-7 złożonych za okres sierpień - grudzień 2010 r. podatek należny w kwocie 0 zł. Ponadto analiza dokumentów księgowych ww. podmiotu jednoznaczne wskazuje, iż Strona w okresie sierpień - grudzień 2005 r. nie posiadała wystarczających środków na uregulowanie należności wynikających z faktur wystawionych przez T. Sp. z o.o., nie stwierdzono też, aby obie strony transakcji dokonywały między sobą jakiejkolwiek kompensaty. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 123 § 1 O.p. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. organ pierwszej instancji dołożył należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego, a dokonana ocena konsekwencji podatkowych tego stanu nie nosi cech dowolności. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że działania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oparte zostały na przepisach prawa i to zarówno materialnego, jak i formalnego, co znalazło swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, że zaistniała hipoteza normy prawnej wynikająca z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, ponieważ Strona obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez: T. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., M. J. K., B. Sp. z o.o., V. Sp. z o.o., P.H.U. A. S. S., A.H.U. O. Sp. z o.o. dokumentujących czynności, które nie zostały wykonane. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z akt przedmiotowej sprawy wynika, że zakwestionowane przez organ pierwszej instancji faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i wbrew twierdzeniu Skarżącej zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy w pełni to potwierdza. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. naruszenie przepisów: 1. art. 120 i art. 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez przeprowadzenie poszczególnych dowodów, w szczególności z zeznań świadków w sposób znacząco podważający zaufanie do organów podatkowych, a także poprzez zupełnie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. 2. art. 123 § 1 O.p. poprzez rażące pozbawienie Skarżącej możliwości uczestniczenia w przeprowadzonym przesłuchaniu świadka. 3. art. 187 § 1 O.p. poprzez obciążenie Skarżącej obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego. 4. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. poprzez jego zastosowanie w niniejszym postępowaniu w sytuacji, gdy czynności udokumentowane fakturami zostały faktycznie dokonane. W uzasadnieniu Skarżąca zakwestionowała prawidłowość przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, m.in. A. P. – B. i R. B.. Zdaniem Skarżącej w przedmiotowej sprawie dokonano też dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez ustalenie, że transakcje uwidocznione na poszczególnych fakturach nie miały miejsca w sytuacji, gdy nie udało się zgromadzić jakichkolwiek dowodów potwierdzających taką tezę. Według Skarżącej fakt nieuwidocznienia przeprowadzonych transakcji w dokumentacji podatkowej przez kontrahentów Spółki nie może skutkować ustaleniem, że do czynności nie doszło. Takie ustalenie może świadczyć wyłącznie o nierzetelności kontrahentów, a taka sytuacja zdaniem Skarżącej występuje w przypadku współpracy ze spółką P.. W opinii Skarżącej brak możliwości przeprowadzenia kontroli krzyżowych nie może niekorzystnie obciążać Spółkę. Za niezrozumiałe Skarżąca uznała zakwestionowanie przez organy podatkowe dokonania transakcji ze spółką B., mimo, że kontrahent tę transakcję potwierdził oraz transakcje dokonane z PHU A. , która to firma towary sprzedane Skarżącej nabyła od P.H. A. Sp. z o.o. Wątpliwości Skarżącej budzą również zeznania J. K., gdyż według Spółki wiedza i doświadczenie życiowe wskazują, że twierdzenia Pana K., a także rzekomy zdaniem Skarżącej fakt kradzieży dokumentów zmierzają do zatarcia śladów prowadzenia przez tę osobą działalności i nie odprowadzania z tego tytułu jakichkolwiek zobowiązań publicznoprawnych. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy nie zadał sobie trudu, aby potwierdzić zeznania świadka, dając im bezkrytycznie wiarę. Skarżąca wskazała, że w jej opinii bez znaczenia dla bytu poszczególnych transakcji są ustalenia zmierzające do tego, czy prezes Spółki wiedział do czego służą neopomnice przemysłowe czy też nie. Skarżąca wskazała, iż Prezes Spółki nie musi znać, a w szczególności pamiętać po upływie 5 lat do czego wykorzystywał zakupiony towar, jeżeli inny kontrahent go zamawia. Co więcej niewiarygodne byłyby zeznania prezesa spółki, który po 5 latach pamięta okoliczności dostawy konkretnego towaru, w sytuacji gdy współpracował z co najmniej kilkudziesięcioma podmiotami i przeprowadził kilkaset transakcji w danym roku. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie jest też kolejną instancją merytoryczną rozstrzygającą o takiej lub innej sprawie administracyjnej, ale ma tylko uprawnienia kasacyjne. W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje w szerokim zakresie zasada oficjalności, mająca etyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą zasadą, wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej argumentacją prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich istotnych naruszeń prawa, a przede wszystkim norm wynikających z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Punktem wyjścia dla oceny legalności przedmiotowego aktu indywidualnego było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji i stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania zmierzającego do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem wyznacza zakres czynności dowodowych, które organ miał obowiązek podjąć w jego toku. W zakreślonych powyżej granicach rozpoznania niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wywiedziona przez organy konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych niniejszej sprawy znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dowodów pozwala na przyjęcie tych ustaleń w sposób jednoznaczny, zgodnych z logiką i doświadczeniem życiowym. Sąd zważył, iż w wyniku podjętych przez organ pierwszej instancji działań dowiedziono słuszności tezy (art. 191 in fine O.p.), że Skarżącą obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez: T. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., M. J. K., B. Sp. z o.o., V. Sp. z o.o.. P.H.U. A. S. S.. A.H.U. O. Sp. z o.o. dokumentujących czynności, które nie zostały wykonane. Konkluzja ta jest w sposób bezpośredni związana z oceną prawidłowości zastosowania przez organy obu instancji normy z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. "a", a tym samym zasadności twierdzenia, iż kwoty naliczone z tytułu podatku od towarów i usług i wykazane w zakwestionowanych fakturach nie mogły obniżać podatku należnego w kontrolowanych okresach rozliczeniowych. W świetle powyższych ocen należy wyjaśnić, iż jakkolwiek sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, to jednak dokonuje kontroli realizacji norm proceduralnych przez organy w toku stosowania przez nie prawa podatkowego. W tej perspektywie Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że stan faktyczny będący podstawą wydania decyzji został ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), a następnie w postępowaniu wyjaśniającym przed organem odwoławczym - z zachowaniem reguł judykacyjnych z art. 120 i n. oraz z art. 180 i n. O.p. Organ pierwszej instancji dopuścił szereg dowodów, zwłaszcza z ksiąg podatkowych, dokumentów, zeznań świadków - których przeprowadzenie - jak wskazano wyżej - pozwoliło na ustalenie, iż faktury zakwestionowane przez organy dokumentujących czynności, które nie zostały wykonane. Podstawowe znaczenie w tym zakresie mają dowody z przesłuchania świadków: A. B., A. P. – B., R. G., J. K., R. A., K. C., także dowody z dokumentów przekazanych przez organy administracji publicznej – urzędy skarbowe oraz organy kontroli skarbowej, których treść jest logiczna i spójna. Skarżąca zarzuciła w skardze organowi podatkowemu, iż nie zadał sobie trudu, aby potwierdzić zeznania świadka J. K. dając im bezkrytycznie wiarę. W ocenie Sądu zebrany w przeprowadzonym postępowaniu materiał dowodowy, w tym zeznania i wyjaśnienia dotyczące przebiegu transakcji pomiędzy M. J. K. a Skarżącą, pozwalały organom podatkowym na stwierdzenie, że transakcje udokumentowane fakturami na których jako wystawca widnieje M. J. K. uznano za faktycznie niedokonane. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie uznały, że jak świadczą zapisy w raportach kasowych prowadzonych przez Skarżącą za okres od września do grudnia 2005 r. tj. w okresie w którym miałoby dojść jak twierdził świadek K. C. do dokonania zapłaty w gotówce firmie M. J. K. Skarżąca nie dysponowała środkami pieniężnymi umożliwiającymi zapłatę kwoty brutto 1.055.160,43 zł wynikającej z faktur, na których jako wystawca widnieje firma M. J. K.. Ponadto, jak to podniósł organ pierwszej instancji, zeznania złożone przez J. K. wskazują jednoznacznie, iż J. K. w 2005 r. nie prowadził już działalności gospodarczej i utrzymywał się jedynie z wynagrodzenia małżonki, która otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 620 zł netto miesięcznie oraz pomocy społecznej z MOPS w postaci dotacji w kwocie 124 zł miesięcznie i posiłków dla dzieci, a ich mieszkanie zadłużone było z tytułu niezapłaconego czynszu w kwocie łącznej około 8.000 zł. Zdaniem Sądu w okolicznościach tej sprawy organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły, że faktury otrzymane przez Skarżącą od jej kontrahentów, w tym od B. Sp. z o.o. i P.H.U. A. S. S. dokumentują czynności, które nie zostały wykonane. Nie są zasadne zarzuty zawarte w skardze, że za zupełnie niezrozumiałe uznać należy stanowisko organu, który zakwestionował dokonanie transakcji, pomimo że potwierdzał je kontrahent skarżącej, jak w przypadku spółki B. Sp. z o.o., czy też znalazło to potwierdzenie w protokole z czynności sprawdzających z dnia 30 stycznia 2008 r., jak w przypadku P.H.U. A. S. S.. Sąd podkreśla, iż z akt sprawy wynika, iż B. Sp. z o.o. nie zadeklarowała kwot wynikających ze spornych faktur VAT zarówno dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. oraz dla potrzeb podatku od towarów i usług, a fakt nie wykazania nie został przez świadków w osobach Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. wyjaśniony. Poza zeznaniami byłego Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. K. C. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów księgowych (przelewów jak zeznają świadkowie) potwierdzających faktyczne dokonanie przez Skarżącą zapłaty za towary zakupione rzekomo w 2005 r. dla B. Sp. z o.o. Analiza przeprowadzona przez organ podatkowy płatności dokonanych przez Skarżącą na podstawie przedłożonych przez spółkę dokumentów nie wykazała jakichkolwiek płatności na rzecz B. Sp. z o.o. Z akt sprawy wynika również, iż w dniu 15 stycznia 2009 r. Urząd Kontroli Skarbowej w O. poinformował, że zostało zakończone postępowanie kontrolne prowadzone u S. S. byłej Właścicielki P.H.U. A. S. S.. Podatek od towarów i usług, wynikający z faktur VAT od nr A00001/09/09/2005 do nr A00016/09/2005 wystawionych przez P.U.H. A. – S. S. na rzecz Skarżącej, został uznany za podatek należny na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Jednak w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego nie stwierdzono by transakcje handlowe udokumentowane ww. fakturami zostały faktycznie przeprowadzone, natomiast stwierdzono, że faktury zakupu na podstawie których P.U.H. A. S. S. dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający są nierzetelne. Podkreślić należy, że ocena dowodów należy do organu, który nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów i dokonuje oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Sąd nie może podważać dokonanej oceny, jeżeli organ nie naruszył zasad logiki, doświadczenia życiowego, traktował dowody jako zjawiska obiektywne i dokonał oceny dowodów we wzajemnym powiązaniu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, iż niezasadny jest również podniesiony zarzut Spółki naruszenia art. 123 § 1 O.p. Fakt, iż Skarżąca nie brała udziału w przeprowadzaniu dowodów w postaci przesłuchania świadka A. B. nie stanowi naruszenia art. 123 § 1 O.p., o ile mogła się ona z nimi zapoznać w toku postępowania kontrolnego. Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca nie wnosiła o ponowne przesłuchanie świadka w obecności pełnomocnika Spółki. Sąd podziela ponadto pogląd organu podatkowego, iż dowód z przesłuchania A. B. nie jest jedynym argumentem przemawiającym za uznaniem, iż faktury wystawione przez T. Sp. z o.o. dokumentują czynności, które nie zostały wykonane. Organy podatkowe zapewniły Skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania. Przed wydaniem decyzji umożliwiły również wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań W świetle powyższych okoliczności, podniesione w skardze zarzuty, odnośnie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., sprowadzają się do polemiki z organami podatkowymi, co do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie zasługują na uwzględnienie. Druga płaszczyzna sporu zawisłego przed tut. Sądem dotyczy oceny prawnej zaistniałego w sprawie stanu faktycznego Sąd zważył, w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł - obowiązujący w chwili zaistnienia przedmiotowych zdarzeń prawnych - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. "a" u.p.t.u. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił wykładnię prawa materialnego dokonaną przez organy obu instancji w powyższym zakresie, a tym samym zarzut podniesiony przez stronę skarżącą w odniesieniu do ww. przepisu należało uznać za bezzasadny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ugruntował się pogląd, że uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, nie istnieje w sytuacji, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada zdarzeniom gospodarczym. Należy zauważyć, iż przepis art. 86 ust. 2 u.p.t.u., określając kwotę podatku naliczonego, odnosi się do faktury, stanowiąc, że kwota podatku naliczonego to suma kwot określonych w fakturach m.in. z tytułu nabycia towarów i usług. Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika zatem z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Faktura stanowiąca podstawę do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także odzwierciedlać prawidłowy przebieg zdarzeń gospodarczych (por wyrok NSA z dnia 30 października 2003 r., III SA 215/02, Monitor Podatkowy 2004 nr 5, s. 38). Nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 1998 r., I SA/Lu 1240/96, LexPolonica nr 339318). Realizację zasady określonej w art. 86 ust. 2 u.p.t.u. stanowi przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. "a" u.p.t.u., który wyłączył możliwość obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w sytuacji, gdy faktura nie dokumentuje żadnej faktycznej transakcji. Oznacza to, że organy podatkowe mają obowiązek badać, czy faktycznie doszło do nabycia towarów lub usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Odnosząc powyższą konkluzję do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że organy podatkowe zasadnie zakwestionowały faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.