III SA/Wa 2895/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Skarżący - J.K. wnioskiem z 7 lipca 2012r. zwrócił się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") z 23 sierpnia 2011r. (która utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2010r. określającą Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług od grudnia 2007r. do listopada 2008r.), w odniesieniu do której DIS 7 listopada 2011r. wydał decyzję, w której odmówił stwierdzenia jej nieważności, a DIS decyzją z [...] stycznia 2012r. utrzymał ją w mocy. 2. DIS postanowieniem z [...] października 2012r. umorzył postępowanie w zakresie wstrzymania wykonania ww. decyzji DIS z [...] sierpnia 2011r., wskazując, że merytoryczna analiza wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, zgodnie z ramami żądania Skarżącego określonymi w ww. wniosku, byłaby możliwa wyłącznie na etapie postępowania prowadzonego przez DIS w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji – do momentu wydania przez DIS decyzji z [...] listopada 2011r. Na każdym kolejnym etapie należy liczyć się z faktem bezprzedmiotowości postępowania (art. 208 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. z 2015r., poz. 613, zwana dalej: "O.p."). Brak jest bowiem postępowania głównego i nie ma możliwości rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W myśl art. 252 § 1 O.p. postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji prawdopodobnie dotkniętej wadą powodującą stwierdzenie jej nieważności nie może być wydane poza postępowaniem podatkowym wszczętym lub prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż nie byłoby podstaw do podejmowanie czynności służących wyjaśnieniu prawdopodobieństwa istnienia wspomnianej wady w odniesieniu do decyzji ostatecznej obdarzonej cechą trwałości, zgodnie z art. 128 O.p. Ze stanu faktycznego wynika, że DIS na skutek rozpatrzenia wniosku Skarżącego z 19 września 2011r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji DIS z [...] sierpnia 2011r. wydał [...] listopada 2011r. decyzję, w której odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] sierpnia 2011r., gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, a w szczególności – wskazanych we wniosku – przepisów art. 29 ust. 18 ustawy o VAT oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP. Nie dopatrzono się też naruszeń prawa o charakterze rażącym. DIS - po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego z 22.11.2011r. – decyzją z [...] stycznia 2012r. utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] listopada 2011r. DIS - po rozpatrzeniu kolejnego wniosku Skarżącego z 22 lutego 2012r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] stycznia 2012r. – wydał decyzję z [...] czerwca 2012r., w której odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] stycznia 2012r. Zdaniem DIS w sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności wskazanych w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o VAT, więc zarzut rażącego naruszenia prawa jest chybiony. DIS podniósł ponownie, że w sprawie nie można było zastosować art. 29 ust. 18 ustawy o VAT, a zaproponowany przez Skarżącego sposób interpretacji tego przepisu jest niezgodny z zasadami wykładni prawa. Nie wystąpiły więc żadne naruszenia prawa, tym bardziej rażące. Skoro w sprawie DIS w pierwszej instancji dwukrotnie już odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej DIS z [...] sierpnia 2011r., złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji dopiero na etapie postępowania odwoławczego było bezprzedmiotowe, z uwagi na art. 208 § 1, art. 219, art. 210 § 2a, 3-5, art. 211-215, art. 252, art. 245 § 1 O.p. 3. DIS postanowieniem z 12 lipca 2013r. - po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego z 11 listopada 2012r. - utrzymał w mocy ww. postanowienie, uznając, że nie ma podstaw do rozpatrywania wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, gdyż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...]. zostało zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem DIS z [...] stycznia 2012r. Skoro nie toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji - postępowanie główne, nie jest możliwe rozstrzygnięcie kwestii wpadkowej w tym postępowaniu - o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ostatecznej - wydanie postanowienia w trybie art. 252 § 1 O.p. DIS wyjaśnił też, że postanowienie DIS z [...] października z 2012r. nie zostało wydane przez osobę podlegającą wyłączeniu na mocy art. 130 O.p. Osoba, która podpisała ww. postanowienie nie była stroną postępowania. Nie była to również ta sama osoba, która podpisała rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności. Dodatkowo postanowienie o umorzeniu postępowania nie dotyczyło zgodności z prawem ostatecznej decyzji DIS, lecz wskazywało, że nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku strony o wstrzymanie ww. ostatecznej decyzji. DIS za niezasadne uznał także zarzuty naruszenia art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP, gdyż działania organów podatkowych nie były obarczone jakimikolwiek wadliwościami przepisów prawa materialnego i procesowego. Organy podatkowe wydając niekorzystne wobec podatnika rozstrzygnięcie nie uchybiły zasadzie demokratycznego państwa prawnego, czy też nakazowi działania przez organy na podstawie i w granicach prawa. DIS odnosząc się do twierdzenie Skarżącego, że DIS powinien z urzędu wstrzymać wykonanie ww. ostatecznej decyzji, wyjaśnił, że mogło to nastąpić jedynie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które się już zakończyło. DIS wskazał też, że poza zakresem postępowania pozostawał zarzut Skarżącego o oczywistej niewłaściwości DIS w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji DIS z [...] stycznia 2012r. 4. Skarżący w piśmie z 6 grudnia 2013r. nazwanym "Skargą" na cztery postanowienia DIS z [...] lipca 2013r., na podstawie art. 235 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") i art. 248 § 2 pkt 2 O.p., wniósł o stwierdzenie ich nieważności, z uwagi na wydanie ich niezgodnie z właściwością i rażącym naruszeniem prawa – art. 130 § 1 pkt 8, art. 139 § 2 i 3, art. 220 § 2, art. 227 § 1 O.p., wskazując z imienia i nazwiska osoby, które w imieniu DIS podpisały ww. postanowienia, oraz utrzymane nimi w mocy postanowienie DIS z [...] października 2012r. Skarżący podkreślił, że odwołanie nie zostało przekazane do organu wyższego stopnia, lecz do podwładnej, która dopuściła się niewłaściwości. Poświadczono też nieprawdę, że kierownik Oddziału nie stała się stroną w sprawie nadzorczej o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych z [...] lipca i [...] sierpnia 2011r. i była właściwa do umorzenia postępowania. Dodatkowo zdaniem Skarżącego sprawę przeciągnięto w czasie, więc odwołanie stało się bezużyteczne. Należy więc przywrócić praworządność i podjąć z urzędu działania, a winni działania w zorganizowanej grupie przestępczej na szkodę państwa prawa powinni być ukarani na mocy art. 304 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 1997r. Nr 89, poz. 555 ze zm., zwany dalej: "k.p.k.") w związku z art. 231, 239, 258, 271, 276 ustawy z 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997r. Nr 88, poz. 553 ze zm., zwany dalej: "k.k."). 5. DIS postanowieniem z [...] stycznia 2014r. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia DIS z 12 lipca 2013r., z uwagi na brak naruszeń prawa, a tym bardziej o charakterze rażącym, koniecznych do stwierdzenia nieważności. Zdaniem DIS, choć w treści ww. pisma z 6 grudnia 2012r. Skarżący powołał się na dwa przepisy: art. 235 k.p.a. i art. 248 § 2 pkt 2 O.p., należało uznać, że jest to wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...] lipca 2012r., mając na względzie art. 247 § 1, art. 219 O.p. DIS wskazał ponadto, że DIS był właściwym do rozpoznania zażalenia Skarżącego, zgodnie z art. 221, art. 239, art. 13 § 1 pkt 2 lit. c) O.p., a osoba, która podpisała z upoważnienia DIS postanowienie z [...] lipca 2012r. legitymowała się stosownymi upoważnieniami, a jej kompetencje wynikały z regulaminu organizacyjnego Izby Skarbowej. Skoro ustawodawca powierzył DIS rozpatrzenie sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania własnej decyzji ostatecznej, jak również zażalenia na to postanowienie, nie można wnioskować, że w rozstrzygnięciu sprawy nie może brać udziału pracownik, który uczestniczył w pierwotnie wydanych decyzjach. Bezpodstawny jest też, zdaniem DIS, zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 8 O.p., bo Skarżący nie pozostaje w stosunku nadrzędności wobec pracowników DIS biorących udział w postępowaniu. DIS odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 139 § 1 i 2 O.p. wskazał, że nie mogą być one podstawą do stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia, nawet, gdy postanowienie to wydano po upływie terminu z art. 139 § 3 O.p., gdyż DIS wydał postanowienia o przedłużeniu terminu na mocy art. 140 § 1 O.p. DIS nie dopatrzył się ponadto żadnych naruszeń prawa w ostatecznym postanowieniu z [...].07.2012r., a tym bardziej koniecznych do stwierdzenia jego nieważności. Również podatnik w ww. piśmie nie dowiódł rażących naruszeń prawa w ww. ostatecznym postanowieniu, skatalogowanych w art. 247 § 1 O.p. 6. DIS – po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego z 29 stycznia 2014r., w którym zarzucono rażące naruszenie art. 130 § 1 pkt 1, 2, 6 i 8, art. 227 § 1 O.p. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP - postanowieniem z 24 marca 2014r. utrzymał w mocy na ww. postanowienie DIS z 16 stycznia 2014r. W uzasadnieniu, oprócz podtrzymania dotychczasowego stanowiska wskazano, że wyłączenie pracownika DIS odnosi się wyłącznie do tych trybów weryfikacji decyzji, w których oceniana jest prawidłowość uprzednio podjętej decyzji i wydawane jest ponowne rozstrzygnięcie. Postanowienie DIS z [...].10.2012r. nie dotyczyło oceny zgodności z prawem ostatecznej decyzji DIS z [...].08.2011r., a wydano je z uwagi na zakończenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wyjaśniając, że nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku o jej wstrzymanie. Nie było więc podstaw do wyłączenia pracownika, który brał udział w wydaniu ww. ostatecznej decyzji, na mocy art. 130 § 1 pkt 6 O.p., od rozpoznania sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dodatkowo w postępowaniu w trybie nadzwyczajnym nie rozstrzyga się sprawy merytorycznie, i bada się wyłącznie istnienie przesłanek z art. 247 § 1 O.p. 7. Skarżący do Ministra Finansów wniósł skargę na postanowienie DIS z[...]maja 2014r., na mocy art. 235 k.p.a., wskazując, że pracownik DIS toleruje oczywiste bezprawie podwładnych, o czym świadczą ww. cztery ostateczne postanowienia DIS z 24 marca 2014r., wydane niezgodnie z właściwością w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych nakładających obowiązek w VAT za lata 2006-2009. Również przełożeni uznali to za normalność, mimo toczących się spraw nadzorczych i obowiązujących przepisów o wyłączeniu pracownika. 8. Minister Finansów przekazał, zgodnie z art. 236 i art. 235 k.p.a., ww. skargę DIS, przy piśmie z 19 maja 2014r., w celu rozpatrzenia zgodnie z właściwością. 9. DIS pismem z 27 maja 2014r. wezwał Skarżącego w trybie art. 155 § 1 O.p. do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z 8 maja 2014r. przez wskazanie właściwego trybu postępowania z przesłankami uzasadniającymi jego zastosowanie, pouczając, że w przypadku braku reakcji na wezwanie, DIS potraktuje ww. pismo jako wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia DIS z [...] marca 2014r., na mocy przesłanki z art. 247 § 1 pkt 1 O.p. (naruszenia przepisów o właściwości). 10. DIS postanowieniem z [...] lipca 2014r., wobec tego, że termin na sprecyzowanie żądania upłynął bezskutecznie, odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...] marca 2014r., utrzymującego w mocy postanowienie DIS z [...] stycznia 2014r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia z [...] lipca 2013r. utrzymującego w mocy postanowienie DIS z [...]października 2012r., DIS umarzające postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej DIS z [...] sierpnia 2011r. 11. Skarżący, w zażaleniu z 4 sierpnia 2014r. wniósł o uchylenie postanowienia z 11 lipca 2014r. jako niezgodnego z właściwością rzeczową i wydanego z rażącym naruszeniem art. 130 § 1 i 8, art. 227 § 1 i 2 w związku z art. 239, art. 248 § 2 pkt 1 i 3 w związku z art. 219, art. 252 O.p., art. 231, 232, 256 k.p.a., a także art. 2, art. 7, art. 30, art. 40 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego skarga nie jest wnioskiem i ma on prawo skierować skargę do organu wyższego stopnia. Nadużyciem jest przekazanie podwładnej do załatwienia skargi na działalność – co wyklucza bezstronność w sprawie nadzorczej. Zdaniem Skarżącego zażalenie powinien rozpatrywać organ wyższego stopnia. 12. DIS postanowieniem z 18 września 2014r. utrzymał w mocy postanowienie z 11 lipca 2014r., podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu wskazano ponadto, że postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia jest postępowaniem w nowej sprawie, której przedmiotem jest ustalenie istnienia jednej z przesłanek pozytywnych do stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 O.p. i przesłanek negatywnych z art. 247 § 1 O.p. Organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z 6 grudnia 2013r. o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...]. był na mocy art. 221 O.p. w związku z art. 219 i art. 239 O.p. – DIS. Tym samym postanowienie DIS nie narusza przepisów o właściwości rzeczowej (art. 247 § 1 pkt 1 O.p.). Nie wystąpiła też inna z przesłanek z art. 247 § 1 O.p. DIS wskazał też, że stosownie do art. 248 § 2 pkt 3 O.p. postępowanie przed Ministrem Finansów dotyczące stwierdzenia nieważności wydanej przez DIS może być wszczęte tylko z urzędu, zaś Minister Finansów przekazując pismo Skarżącego z 8 maja 2014r. powołał się na art. 236 i at. 235 § 1 k.p.a. Skarżący nie skorzystał z możliwości sprecyzowania żądania, więc na mocy art. 247 § 1 pkt 1 O.p. potraktowano ww. pismo jako wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia DIS. Postanowienie nie zaskarżono do WSA. 13. Skarżący pismem z 19 października 2014r., na podstawie art. 235 k.p.a. złożył do Ministra Finansów skargę na cztery postanowienia DIS z [...] września 2014r., w tym na ww. postanowienie, zarzucając mu oczywistą niewłaściwość i rażące naruszenie prawa – art. 130 § 1 pkt 8, art. 220 § 2, art. 227 § 1 i 2 O.p., wskazując, że odpowiedzialność za to ponoszą pracownicy Ministerstwa Finansów. Zdaniem Skarżącego jego skargę bezprawnie potraktowano jako wniosek, a odwołanie przekazano organowi równorzędnemu bez ustosunkowania się do niego, co wyklucza bezstronność. Wskazał też, że DIS i jego podwładni od lat znęcają się na Skarżącym, traktując, go jako oszusta podatkowego z powodu błędnego określenia limitu z art. 113.2. ustawy o VAT, biorąc za podstawę limitu przychód brutto, zamiast wartość dodaną. 14. Minister Finansów, na mocy art. 236 i art. 235 k.p.a. przekazał ww. skargę DIS, pismem z 29 października 2014r. w celu rozpatrzenia zgodnie z właściwością. 15. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie DIS z 7 listopada 2014r. o sprecyzowanie ww. wniosku (art. 155 § 1 i art. 168 § 2 O.p.) zażądał zastosowania w sprawie art. 256 k.p.a. i wskazał, że nadużyciem art. 170 § 1 O.p. i rażącym naruszeniem art. 231 i art. 232 § 1 k.p.a. jest przekazanie przez Ministra Finansów sprawy do organu, którego dotyczy sprawa. Skarżący wskazał, że choć został przyjęty 18 czerwca 2014r. przez sekretarza stanu Ministerstwa Finansów w ramach art. 253 k.p.a., nie uzyskał do dzisiaj odpowiedzi w związku ze złożoną skargą do protokołu na bezprawne decyzje DIS. Zdaniem Skarżącego jego skarga jest bardzo precyzyjna, co do przedmiotu – bezprawia i znęcania się nad jego osobą. 16. DIS – po uznaniu, że ww. pismo Skarżącego z 19 października 2014r. stanowi wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznych postanowień DIS z [...]września 2014r. - postanowieniem z [...] grudnia 2014r. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...] września 2014r., bo nie naruszyło ono przepisów o właściwości rzeczowej, co oznacza, że wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanego postanowienia w oparciu o przesłankę z art. 247 § 1 pkt 1 O.p. należy uznać za bezpodstawny. 17. Skarżący, w zażaleniu z 12 stycznia 2015r. wniósł o uchylenie ww. postanowienia, wydanego niezgodnie z właściwością i tolerującego niewłaściwość kierowników samodzielnych referatów w sprawie stwierdzenia nieważności postanowień ostatecznych przełożonego i ignorujących przekazanie środka odwoławczego do organu wyższego stopnia i uzurpujących sobie prawo potraktowania skargi jako wniosek. Organ pierwszej instancji, który nie przychylił się do zażalenia zobligowany jest przekazać je do załatwienia organowi odwoławczemu - nadrzędnemu, a nie równorzędnemu. Skargi na DIS nie może zatem załatwić DIS, ani osoba podległa służbowo. Zażądał przywrócenia praworządności i zastosowania przepisów art. 304 § 2 k.p.k. w związku z art. 231, 239, 258, 271, 276 k.k. wobec wszystkich winnych oczywistego bezprawia, działających w zorganizowanym związku przestępczym na szkodę państwa prawa, czyli nas wszystkich. 18. DIS postanowieniem z [...] marca 2015r. utrzymał w mocy ww. postanowienie DIS z [...] grudnia 2014r., którym odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...]., którego nie zaskarżono do WSA w Warszawie. Zdaniem DIS prawidłowo potraktowano skargę z 19 października 2014r. jako wniosek inicjujący jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania – o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...] września 2014r. (art. 247 § 1 pkt 1 O.p.) – art. 235 § 1 i art. 236 k.p.a. i art. 248 § 2 pkt 3 O.p. Należało uznać, że w sprawie organem właściwym do stwierdzenia nieważności ww. postanowienia DIS był DIS, więc nie zachodziła przesłanka z art. 247 § 1 pkt 1 O.p. DIS wskazał też, że na mocy art. 232 § 1 k.p.a. organ właściwy do rozpatrzenia skargi może ją przekazać do załatwienia organowi niższego stopnia, o ile skarga nie zawiera zarzutów dotyczących działalności tego organu, zaś na mocy art. 232 § 2 k.p.a. skarga na pracownika może być przekazana do załatwienia również jego przełożonemu służbowemu z obowiązkiem zawiadomienia organu właściwego do rozpatrzenia skargi o sposobie jej załatwienia. 19. Skarżący w "skardze" z 10 kwietnia 2015r. na ww. ostateczne postanowienia z [...] marca 2015r., złożonej w trybie art. 235 k.p.a., podniósł, że oczywistej niewłaściwości dopuściły się podwładne DIS - kierowniczki samodzielnych referatów i tym samym ww. postanowienie rażąco narusza art. 130 § 1 pkt 8, art. 220 § 2, art. 227 § 1 i 2 O.p., a odpowiedzialność za to ponosi zastępca dyrektora Departamentu Administracji Podatkowej Ministerstwa Finansów, o czym świadczy jego pismo z 19 maja 2014r. i brak reakcji sekretarza stanu Ministerstwa Finansów na spotkaniu ze Skarżącym z 18 czerwca 2014r. DIS stał się też stroną postępowania nadzorczego, gdyż żaden pracownik nie mógł w tym postępowaniu uczestniczyć. Skarżący wskazał też, że DIS i jego podwładni od lat znęcają się na nim, traktując go, jak oszusta podatkowego z ww. powodów. 20. Minister Finansów na podstawie art. 235 w zw. z art. 236 k.p.a. pismem z 20 kwietnia 2015r. przekazał ww. "skargę" do DIS, w celu rozpatrzenia zgodnie z właściwością. 21. DIS 23 kwietnia 2015r., na podstawie art. 155 § 1 i art. 168 § 2 O.p. wezwał Skarżącego do sprecyzowania żądania zgłoszonego w ww. piśmie z 10 kwietnia 2015r. przez wskazanie czy pismo jest żądaniem: wznowienia postępowania w sprawie art. 240-246 O.p. czy stwierdzenie nieważności ww. postanowień DIS (art. 247-252 O.p.), informując, że brak reakcji strony spowoduje potraktowanie pisma, jako wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia DIS z [...]2015r. na mocy art. 247 § 1 pkt 1 O.p. 22. Skarżący w piśmie z 8 maja 2015r. zawarł analogiczne stanowisko, jak w piśmie z 17 listopada 2014r., uwypuklając, że dokonano bezprawia i znęcania się nad jego osobą. 23. DIS w wezwaniu 8 maja 2015r. na podstawie art. 169 § 1 i art. 168 § 2 O.p. wezwał Skarżącego do sprecyzowania żądania zgłoszonego w ww. piśmie z 10 kwietnia 2015r. przez wskazanie właściwego trybu postępowania z przesłankami uzasadniającymi jego zastosowanie, pouczając Skarżącego, że nie zastosowanie się do wezwania w wyznaczonym terminie będzie skutkowało pozostawieniem "Skargi" z 10 kwietnia 2015r. bez rozpatrzenia. DIS wskazał też, że wezwanie z 23.04.2015r. nie odnosi skutków prawnych. 24. DIS postanowieniem z [...] maja 2015r., wobec niezastosowania się Skarżącego do wezwania, pozostawił pismo z 10 kwietnia 2015r. bez rozpatrzenia, wskazując, że ww. wezwanie doręczono Skarżącemu 13 maja 2015r., a termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął bezskutecznie 20 maja 2015r. Co prawda 20 maja 2015r. wpłynęło pismo Skarżącego, ale nie wskazał w nim właściwego trybu postępowania - nie sprecyzował żądania zawartego w piśmie z 10 kwietnia 2015r., zasadne było więc pozostawienie podania bez rozpatrzenia. 25. Skarżący w zażaleniu z 12 czerwca 2015r. wniósł o uchylenie ww. postanowienia, gdyż wydano je z rażącym naruszeniem art. 256 k.p.a. i art. 169 § 1 i 4 O.p. i brała w nim udział osoba podlegająca wyłączeniu. Dodatkowo DIS zignorował wezwanie Skarżącego z 20 maja 2015r. do usunięcia naruszeń prawa. Wskazał w nim precyzyjnie zarzuty niewłaściwości i rażącego naruszenia prawa i na ich podstawie organ administracji publicznej zobligowany był podjąć ich analizę i po jej dokonaniu wszcząć stosowne działania - z urzędu. Skarżący wskazał też, że zablokowano jego skargę z 10.04.2015r. czyniąc ją bezużyteczną, co jest dowodem złej woli i niedopełnienia obowiązku nałożonego przez art. 256 k.p.a. DIS, rozpatrując zażalenie i nieprzychylający się do niego, powinien je przekazać do załatwienia organowi nadrzędnemu. Skargi na DIS nie może załatwić DIS ani osoba podległa służbowo - zwłaszcza w sprawie nadzorczej. Zażalenie jest więc w pełni zasadne i oprócz przywrócenia praworządności należy zastosować obligatoryjnie art. 304 § 2 k.p.k. w zw. z art. 231, 239, 258, 271, 276 k.k. wobec wszystkich winnych oczywistego bezprawia działających w zorganizowanym związku przestępczym na szkodę państwa, czyli nas wszystkich. 26. DIS, postanowieniem z [...] sierpnia 2015r. utrzymał w mocy ww. postanowienie z [...] maja 2015r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia pisma Skarżącego z 10 kwietnia 2015r. zatytułowanego "skarga" dotyczącego postanowienia DIS z dnia [...] marca 2015r. DIS, po przedstawieniu stanu sprawy, wskazał, że wydanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia ww. pisma, zgodnie z art. 169 § 1 O.p., jest konsekwencją nieuzupełnienia wymogów, które uniemożliwiłyby nadanie sprawie dalszego biegu postępowania. Zdaniem DIS precyzyjne określenie żądania strony w przypadku wniesienia skargi w trybie art. 235 k.p.a. jest niezwykle istotne, zakreśla bowiem materialnoprawne podstawy działania organu rozpoznającego skargę. Pismo Skarżące z 10.04.2015r. nie zawierało treści, w jakim trybie wniesiono żądanie wzruszenia postanowienia DIS ani nie dało się z niego wywieść zakresu żądania, więc zasadne było wystosowanie do Skarżącego wezwania z 8.05.2015r. - w celu sprecyzowania żądania, na mocy art. 169 § 1 i art. 168 § 2 O.p. Od wyjaśnienia charakteru żądania zależy wszczęcie odpowiedniego postępowania w trybie nadzwyczajnym. Niedopuszczalne jest by organ administracji samodzielnie rozstrzygał wątpliwości dotyczące treści żądania, które mogło dotyczyć wszczęcia jednego z trybów nadzwyczajnych weryfikacji postanowienia ostatecznego, a które nie mogą być stosowane zamiennie, gdyż każdy dotyczy innych, wyłączających się przesłanek wzruszenia ostatecznego rozstrzygnięcia. Z wezwania z 8.05.2015r. jasno wynikało, co stanowiło brak formalny podania, w jaki sposób należało go uzupełnić i w jakim terminie, z pouczeniem o konsekwencjach niezastosowania się do tego wezwania. DIS wskazał też, że wprawdzie w terminie - 20.05.2015r. wpłynęło pismo Skarżącego będące odpowiedzią na wezwanie z 8.05.2015r. ale jego treść nie pozwalała na odczytanie zakresu żądania "skargi" z 10.04.2015r. – uruchomienia, któregoś z trybów nadzwyczajnych wobec postanowienia ostatecznego. Prawidłowe było więc uznanie przez DIS, że Skarżący nie zastosował się w wyznaczonym terminie do wezwania DIS i możliwe było pozostawienie bez rozpatrzenia ww. pisma. DIS wskazał również, że słuszne było potraktowanie skargi z 10.04.2015r. na zasadzie art. 235 § 1 k.p.a., jako żądanie wzruszenia postanowienia ostatecznego, gdyż Minister Finansów przekazał ww. pismo według właściwości na mocy art. 235 § 1 i art. 236 k.p.a. w związku z art. 231 k.p.a. DIS przyjął, przy tym, że skoro skarga odnosiła się - kwestionowała ostateczne postanowienie DIS, właściwym organem do wzruszenia ww. postanowienia był DIS, a tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 256 k.p.a. i zarzut o nieuprawnionym potraktowaniu skargi, jako wniosku lub podania na zasadzie art. 235 k.p.a. w związku z art. 236 k.p.a. DIS wskazał też, że nie "uzurpował" sobie prawa potraktowania ww. skargi za wniosek lub podanie. Wniosek nazwany "skargą" z 10.04.2015r. zawierał zarzuty wobec ostatecznego postanowienia DIS i słusznie potraktowano go w myśl art. 236 k.p.a. jako wniosek o uruchomienie któregoś z trybów nadzwyczajnych, a niejako skargę na działalność organu. Wbrew twierdzeniu Skarżącego o rzekomo precyzyjnym postawieniu zarzutów o niewłaściwości i rażącego naruszenia prawa, nie dało się jednoznacznie wywieść, który z trybów nadzwyczajnych winien być uruchomiony wobec ostatecznego postanowienia, konsekwencją czego było wystosowania wezwania z 8.05.2015r., w odpowiedzi na które Skarżący nie sprecyzowała zakresu żądania - w jakim trybie nadzwyczajnym dokonać weryfikacji postanowień ostatecznych. W ocenie DIS, skoro przedmiotem postępowania zażaleniowego jest ocena prawidłowości postanowienia o charakterze formalnym - o pozostawieniu pisma bez rozpatrzenia, poza oceną pozostają zarzuty Skarżącego o rzekomym tolerowaniu niewłaściwości kierowników samodzielnych referatów w sprawie stwierdzenia nieważności postanowień ostatecznych swojego przełożonego, czy też o rzekomo celowym i świadomym nie podawaniu imion i nazwisk pracowników podejmujących orzeczenia. DIS ustosunkowując się do zarzutu Skarżącego o naruszeniu art. 130 § 1 O.p. nie zaszła żadna z przesłanek do wyłączenia pracownika wydającego zaskarżone postanowienie. Bezpodstawne było też stanowisko Skarżącego, że organ I instancji rozpatrujący zażalenie i nieprzychylający się do niego zobligowany był przekazać je do załatwienia organowi nadrzędnemu. W myśl art. 221 O.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji m.in. przez DIS odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Zgodnie zaś z art. 239 O.p. w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Właściwym do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie wydane przez DIS był więc ten sam organ. DIS za bezzasadne uznał żądanie Skarżącego o obligatoryjnym zastosowaniu art. 304 § 2 k.p.k. w związku z art. 231, 239, art. 258, art. 271 i art. 276 k.k. wobec wszystkich winnych oczywistego bezprawia i działających w zorganizowanym związku przestępczym na szkodę państwa prawa. DIS w związku ze swoją działalnością nie wszedł w posiadanie informacji o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, polegającego na przekroczeniu uprawnień lub nie dopełnieniu obowiązków przez funkcjonariusza publicznego (art. 231 k.k.), czy o poświadczeniu w dokumencie przez funkcjonariusza publicznego lub inną osobę uprawnioną do jego wystawienia nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne (art. 271 k.k.). DIS nie posiada również wiedzy o istnieniu zorganizowanej grupy albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego (art. 258 k.k.), niszczeniu, uszkadzaniu, czynieniu bezużytecznym, ukrywaniu lub usuwaniu dokumentu, którym nie ma prawa wyłącznie rozporządzać (art. 276 k.k.), a także o utrudnianiu lub udaremnianiu postępowania karnego (art. 239 k.k.). 26. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności czterech postanowień "wicedyrektora Izby Skarbowej w W., pani E.S., z [...]2015r. [...]utrzymujące w mocy postanowienie wicedyrektora Izby Skarbowej w W., pana D.H., z [...].2015r. pozostawiające bez rozpoznania SKARGĘ z 10.04.2015r. do MINISTRA Finansów - a nie WNIOSEK lub PODANIE - na 4 postanowienia ostateczne wydane rzekomo przez dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu [...]2015r. w sprawie nadzorczej dotyczącej, między innymi, stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych DYREKTORA Izby Skarbowej w W. z [...]2014r nr [...]., pani M.K., utrzymującej w mocy bezprawie dokonane przez wicedyrektor IS - panią E.S. - w sprawie umorzenia postępowania o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznych w sprawie nałożenia nieistniejącego obowiązku w podatku VAT za lata 2006, 2007, 2008 i 2009". Wniósł też o zwrot kosztów postępowania sądowego. Zdaniem Skarżącego postanowienia te wydano z rażącym naruszeniem art. 232 § 1 i art. 256 k.p.a. oraz art. 130 § 1, 2, 8, art.170 § 1, art. 227 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 239 O.p. i art. 2, 7, 30, 32, 37.1, 40, 63, 83 Konstytucji RP, a tym samym art. 3, 13 i 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zastępca dyrektora Departamentu Administracji Podatkowej Ministerstwa Finansów bezprawnie potraktowała skargę z 10 kwietnia 2015r. za podanie i przekazała ją za pismem z 20 kwietnia 2015r. DIS - którego dotyczyła i który faktycznie stał się stroną w sprawie. Dopuszczono się poświadczenia nieprawdy o znaczeniu prawnym co do właściwości organu w załatwieniu skargi, czyli oczywistego matactwa (art. 271 k.k.)". Wadliwości tej nie dostrzegł DIS i choć Skarżący wyjaśnił 8 maja 2015r., czego dotyczy skarga z 10 kwietnia 2015r., Skarżącego ponownie wezwano do sprecyzowania skargi, a następnie wydano postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania "skargi". Dodatkowo zignorowano wezwanie Skarżącego do usunięcia naruszenia prawa z 20 maja 2015r. o usunięcie naruszenia art. 256 k.p.a. i art. 169 § 1 i art. 168 § 2 O.p. Skarżący wyjaśnił, że jego skarga dotyczy poszczególnych pracowników DIS i Ministerstwa Finansów i zgodnie z art. 256 k.p.a. powinna być przekazana Ministrowi Finansów, skoro tego nie uczyniono, świadczy to o działaniu w zorganizowanej grupie przestępczej. Skarżący podtrzymał też dotychczasowe stanowisko o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania w związku z tym, że odwołanie rozpoznał ten sam organ, a nie organ wyższego stopnia. Wskazał, że oprócz przywrócenia praworządności, należało zastosować obligatoryjnie art. 304 § 2 k.p.k. i art. 231, art. 239, art. 258, art. 271, art. 276 k.k. wobec funkcjonariuszy działających w zorganizowanej grupie przestępczej, na szkodę państwa, czyli nasz wszystkich. Zarzucił też znęcanie się nad jego osobą i rodziną od wielu lat. 27. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w nim zarzuty mogły być uznane za zasadne. 2. Sąd zauważa, że kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddane zostało jedynie postanowienie DIS w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia pisma Skarżącego z [...] kwietnia 2015r. o nr [...], w którym jako podstawę prawną podano art. 169 § 1 i 4 O.p. w związku z art. 168 § 2 O.p. Przepis art. 169 § 1 O.p. stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Stosownie zaś do art. 169 § 4 O.p. organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Natomiast z przepisu art. 168 § 2 O.p. wynika, że podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju, identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydentów - numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. W ocenie Sądu, sposób interpretacji przez DIS przywołanych wyżej przepisów art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 168 § 2 O.p. w całokształcie okoliczności faktycznych wynikających z akt rozpoznawanej sprawy jest wyrazem naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, o której mowa w art. 121 § 1 O.p. i to w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, że DIS w analogicznej sytuacji, mając na względzie składane przez Skarżącego wnioski, które kierowane były do Ministra Finansów, a które nazywane były skargą ze wskazaniem, iż jest ona składana w trybie art. 235 k.p.a., po zastosowaniu wezwań – na mocy art. 155 § 1 i art. 168 § 2 O.p. - rozpoznawał merytorycznie ww. wnioski, uznając, że żądanie Skarżącego jest precyzyjne i jasne, z uwagi na stawiane zarzuty o naruszeniu w sposób rażący przepisów o właściwości i przepisów dotyczących wyłączenia pracownika. Świadczy o tym zarówno treść wniosków Skarżącego z: 8 maja 2014r. (k. 42 akt administracyjnych) i 19 października 2014r. (k. 67 akt administracyjnych), jak również treść wydawanych na ich podstawie postanowień DIS z: [...] lipca 2014r. (k. 50-53 akt administracyjnych), które utrzymane zostało w mocy przez DIS postanowieniem z [...] września 2014r. (k. 59-64 akt administracyjnych) oraz z [...] grudnia 2014r. (k. 74-78 akt administracyjnych), które utrzymane zostało w mocy przez DIS postanowieniem z 5 marca 2014r. (k. 81-86 akt administracyjnych). Wszystkie ww. postanowienia DIS zostały wydane w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności i miały związek z postanowieniem DIS z [...] października 2012r., którym umorzono postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej DIS z 23 sierpnia 2011r., której stwierdzenia nieważności odmówiono. Postępowanie w niniejszej sprawie, stosownie do złożonej przez Skarżącego 10 kwietnia 2015r. do Ministra Finansów "skargi", na podstawie art. 235 k.p.a., dotyczyło ww. ostatecznego postanowienia DIS z [...] marca 2015r. W treści ww. pisma Skarżący w sposób wyraźny wskazał, że oczywistej niewłaściwości w sprawie dopuściły się podwładne DIS i tym samym zaskarżone postanowienie rażąco narusza art. 130 § 1 pkt 8 O.p., art. 220 § 2, art. 227 § 1 i 2 O.p. Skarżący wskazał ponadto, że odpowiedzialność za to ponosi zastępca dyrektora Departamentu Administracji Podatkowej Ministra Finansów, o czym świadczy jego pismo z 19 maja 2014r. i brak reakcji sekretarza stanu Ministerstwa Finansów na spotkaniu ze Skarżącym z 18 czerwca 2014r. Dodatkowo Skarżący nawiązując do swojej "skargi" z 8 maja 2014r. złożonej do Ministra Finansów wskazał, że DIS wydając ostateczne postanowienie z [...].2014r. stał się stroną postępowania nadzorczego, a żaden pracownik nie mógł w tym postępowaniu uczestniczyć. Skarżący wskazał też, że DIS i jego podwładni od lat znęcają się na nim, traktując go, jak oszusta podatkowego z ww. powodów. Na tej podstawie Skarżący zwrócił się do Ministra Finansów o podjęcie stosownych działań nadzorczych z urzędu, w związku z niedopełnieniem obowiązków nałożonych przez art. 253 § 2 i art. 258 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący zażądał też przywrócenia praworządności. W wyżej wymienionej skardze z 10 kwietnia 2015r., która dotyczy postanowienia DIS z [...] marca 2015r., podobnie, jak w skardze z 19 października 2015r., która doprowadziła do wydania ww. postanowienia DIS z [...] marca 2015r. wyraźnie odwoływano się do rażącego naruszenia przepisów prawa. Obie wyżej wymienione skargi zostały wniesione w tym samym trybie – art. 235 k.p.a., do tego samego organu – Ministra Finansów, jak również rozpatrywał je ten sam organ - DIS - po uprzednim wezwaniu Skarżącego do sprecyzowania żądania, i zdaniem DIS, który wydał postanowienie z [...]marca 2015r. było to wystarczając do merytorycznego załatwienia sprawy, natomiast zdaniem DIS, który wydał zaskarżone w sprawie postanowienie należało zastosować przepisy art. 169 § 1 i art. 168 § 2 O.p. i pozostawić ww. skargę – pismo Skarżącego z 10 kwietnia 2015r. – bez rozpatrzenia. Zdaniem Sądu takiego działania DIS zaaprobować nie można, z uwagi na zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Z art. 121 § 1 O.p. wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Skoro Skarżący w sposób wyraźny w obu ww. skargach z 19 października 2014r. i z 10 kwietnia 2015r. wskazywał, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo i podawał konkretnie przepisy, które uznaje za naruszone – art. 130 § 1 pkt 8, art. 220 § 2 i art. 227 § 1 i 2 O.p. wątpliwości nie mogło budzić w świetle art. 235 k.p.a. w związku z art. 236 k.p.a., że Skarżącemu chodziło w obu ww. sprawach o stwierdzenie nieważności aktu, który wskazywał w sposób wyraźny. Potwierdzeniem tego stanowiska jest treść przepisu art. 235 § 1 k.p.a. do którego odwoływał się DIS, z którego wynika, że skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zd. 2. Rozstrzygające znaczenie ma zatem wola strony wnoszącej skargę (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2014r. sygn. akt I OSK 2425/13, dostępny na www.nsa.gov.pl). Skoro Skarżący w sposób wyraźny odwołuje się na wstępie pisma z 10 kwietnia 2015r. nazwanego "skargą w trybie art. 235 k.p.a." do rażącego naruszenia prawa, już na tej podstawie możliwe było – bez potrzeby wzywania w tym zakresie Skarżącego do sprecyzowania żądania – oraz przyjęcie, że Skarżący żąda stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...] marca 2015r. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest odpowiedź Skarżącego z 8 maja 2015r., na skierowane do niego wezwanie z 23 kwietnia 2015r. W odpowiedzi tej Skarżący wyraźnie wskazał, że "Złożyłem skargę na bezprawne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej i Minister Finansów zobligowany jest podjąć stosowne działania z urzędu jako organ wyższego stopnia. Nie ma co precyzować bowiem skarga jest bardzo precyzyjna co do rażącego naruszenia prawa i niewłaściwości podwładnych Dyrektora IS w nadzorowaniu działalności swojego przełożonego – czyli dokonywanego bezprawia i znęcania się nad moją osobą jako rzekomym oszustem podatkowym." Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1099/04 wyraźnie wskazał, że wystąpienie do strony o sprecyzowanie żądania w celu ustalenia właściwego trybu postępowania byłoby wskazane wówczas, gdyby strona podawała w swym piśmie przykładowo zarówno okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, jak i stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji (Legalis). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pogląd ten w pełni podziela i stwierdza, że z treści pism Skarżącego – z 10 kwietnia 2015r. i 8 maja 2015r. - wyraźnie wynika, że ograniczył się on do podania przesłanek rażącego naruszenia prawa i niewłaściwości organu, a są to przesłanki wskazane w treści art. 247 § 1 O.p., które uzasadniają uruchomienie jedynie trybu stwierdzenia nieważności. Uruchomienie zatem przez DIS trybu art. 169 § 1 w związku z art. 168 § 2 O.p. i ponowne wzywanie Skarżącego pismem z 8 maja 2015r. do sprecyzowania żądania zgłoszonego w "Skardze" z 10 kwietnia 2015r. przez wykazanie właściwego trybu postępowania wraz z przesłankami uzasadniającymi jego zastosowanie - było zbyteczne. Naruszało ponadto zasadę zaufania do organów podatkowych, o której mowa w art. 121 § 1 O.p. i powodowało nieprawidłowe wydanie przez DIS jedynie formalnego postanowienia z 25 maja 2015r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia pisma Skarżącego z 10 kwietnia 2015., jak również utrzymanie go w mocy przez DIS zaskarżonym postanowieniem z 12 sierpnia 2015r. 3. Sąd wskazuje dodatkowo, że w świetle akt sprawy, na podstawie których orzeka Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosownie do treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 996 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), a w szczególności treści złożonej przez Skarżącego do DIS skargi z 10 kwietnia 2015r. (k. 87-88 akt administracyjnych), jak również mając na względzie odpowiedź Skarżącego z 8 maja 2015r. (k. 93 akt administracyjnych) - na wezwanie DIS z 23 kwietnia 2015r. do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z 10 kwietnia 2015r. (k. 91-92 akt administracyjnych), jak również kolejną odpowiedź Skarżącego z 20 maja 2015r. (k. 98 akt administracyjnych) na kolejne wezwanie DIS z 8 maja 2015r. (k. 95-97 akt administracyjnych), a przede wszystkim okoliczności podniesione przez Skarżącego w zażaleniu z 12 czerwca 2015r. (k. 104-105 akt administracyjnych) DIS powinien powziąć wątpliwość, czy Skarżący oprócz próby wzruszenia ostatecznego postanowienia DIS z [...] marca 2015r. nie złożył również skargi w rozumieniu art. 227 k.p.a. Skarżący bowiem w zażaleniu z 12 czerwca 2015r. - wprost wskazuje, że "uzurpowano sobie prawo potraktowania ww. skargi - za wniosek lub podanie", doszło też do "zablokowanie skargi z 10 kwietnia 2015r. – a nie podania" – co jest dowodem złej woli i niedopełnienia obowiązku nałożonego art. 256 k.p.a. Skarżący podkreślił też, że zignorowano jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 20 maja 2015r., które stanowiło odpowiedź Skarżącego na skierowane do niego przez DIS ponowne wezwanie w spawie sprecyzowania jasnego pisma z 10 kwietnia 2015r. nazwanego "Skargą" na podstawie art. 235 k.p.a. Sąd w związku z tym wskazuje, że jakkolwiek skarga z art. 235 k.p.a. dotyczy zakończonego postępowania, tym niemniej w art. 234 k.p.a. przewidziano możliwość złożenia skargi w trakcie toczącego się postępowania i wówczas skarga, o której mowa w art. 227 k.p.a. podlega rozpatrzeniu, zgodnie z przepisami k.p.a. W art. 227 i n. k.p.a. przewidziano procedurę składania, przyjmowania i odpowiadania na skargi w szczególności na zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów Skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga z art. 227 k.p.a. stanowi zatem środek obrony i ochrony interesów jednostki, które nie dają podstaw do wszczęcia ogólnego ani szczególnego postępowania administracyjnego, ani też podstawy czy skargi do sądu administracyjnego. NSA w postanowieniach z 4 kwietnia 2012r. sygn. akt I OSK 717/12 i z 5 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 2415/11 przyjmował, że przedmiotem skargi może być każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonania zadań państwa lub innego podmiotu, np. organizacji społecznej, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej oraz ich pracowników i funkcjonariuszy (dostępne na www.nsa.gov.pl). Z treści art. 227 k.p.a. wynika też, że celem postępowania w trybie art. 227 k.p.a. jest naprawienie błędów i zaniedbań, a nie wydawanie rozstrzygnięć spraw w postępowaniu administracyjnym. Sąd wskazuje ponadto, że w powoływanym przez Skarżącego w zażaleniu z 12 czerwca 2015r., jak również w piśmie z 20 maja 2015r. - przepisie art. 256 k.p.a. wskazano, że pracownik, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności, obowiązany jest przekazać ją niezwłocznie swojemu przełożonemu służbowemu. Tym samym DIS mając na względzie ww. okoliczności podnoszone w zażaleniu, które stanowią powielenie tych zawartych w skardze wniesionej przez Skarżącego 10 kwietnia 2015r., jak również w innych pismach kierowanych do DIS, jedynie w tym zakresie, powinien przed wydaniem zaskarżonego postanowienia rozważyć czy nie zachodziły przesłanki z art. 227 k.p.a. Było to tym bardziej uzasadnione, że Skarżący konsekwentnie twierdził, że DIS i jego podwładni od lat znęcają się nad nim, jako rzekomym oszustem podatkowym – w sytuacji, gdy uznał, że niepotrzebne było skierowane do Skarżącego wezwania przez DIS 23 kwietnia 2015r. Zdaniem Sądu z ww. powodów zasadne było uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia DIS z [...] maja 2015r., na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. Strona postępowania ma bowiem prawo do rzetelnego rozpoznania składanych przez nią postulatów/wniosków oraz do prawidłowego odczytania treści składanych żądań i należytego rozstrzygnięcia sprawy przy uwzględnieniu jasno wyrażonej woli w składanych pismach. Sąd podkreśla, że z wniesionej przez Skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi wynika również, że pisma Skarżącego mają dualny charakter i dotyczą zarówno działalności DIS i jego podwładnych oraz Ministra Finansów, a ponadto stanowią zaskarżenie ostatecznego postanowienia DIS z [...] marca 2015r., którym utrzymano w mocy postanowienie DIS z [...] września 2015r. (utrzymujące w mocy postanowienie DIS z [...] lipca 2014r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...] marca 2014r., którym utrzymano w mocy postanowienie DIS z [...] stycznia 2014r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia DIS z [...] lipca 2013r., na mocy którego DIS utrzymał w mocy postanowienie DIS z [...]października 2012r. umarzające postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji DIS z [...] sierpnia 2011r. DIS mając powyższe na względzie, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie zobowiązany wziąć ww. okoliczność pod uwagę, jak również kierując się stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Sąd wskazuje ponadto, że Skarżący, zarzucając w skardze do Sądu naruszenie szeregu przepisów Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), powołuje się, m.in. na art. 63. W powiązaniu ze wzmiankowaną treścią skargi, na tej podstawie można również przyjąć, że Skarżący oprócz zaskarżenia ww., ostatecznego postanowienia DIS z [...]marca 2015r. złożył również skargę w trybie art. 227 k.p.a. Zgodnie z art. 63 Konstytucji RP, każdy ma prawo składać petycje, wnioski i skargi w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą do organów władzy publicznej oraz do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. Tryb rozpatrywania petycji, wniosków i skarg określa ustawa. 4. Sąd ocenił, że pozostałe zarzuty skargi są przedwczesne i nie mogą być wzięte pod rozwagę w sytuacji, gdy DIS w pierwszej instancji wydał w rozpoznawanej sprawie jedynie postanowienie z [...] maja 2015r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia pisma Skarżącego z 10 kwietnia 2015r., a DIS jako organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. postanowienia – zaskarżonym do Sądu postanowieniem z 12 sierpnia 2015r. nie biorąc pod uwagę jasno sformułowanych żądań Skarżącego, które z łatwością mogły być przyporządkowane do właściwych trybów. 5. Sąd reasumując stwierdza, że zasadne było uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia DIS, jak również poprzedzającego go postanowienia DIS z [...] maja 2015r., na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku). Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego wydano na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego wpis w wysokości 100 zł (punkt drugi sentencji wyroku).