III SA/Wa 2970/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oddala skargę W deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. Skarżąca – C. sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w W. wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 501.856 zł w terminie 60 dni. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., przedłużył termin dokonania zwrotu ww. kwoty celem przeprowadzenia czynności w zakresie prawidłowości zastosowania przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że w celu potwierdzenia rzetelności wykazanych przez Skarżącą transakcji niezbędne jest wyjaśnienia okoliczności, w jakich są one dokonywane wraz z ustaleniem źródła pochodzenia towaru. Również w ocenie organu dokładnego sprawdzenia wymaga przebieg dokonywanych transakcji w świetle powiązań kapitałowych i personalnych pomiędzy Skarżącą oraz E. sp. z o.o., a T. M., posiadającym udział w obu Spółkach. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie, ze względu na naruszenie: - art. 124 i art. 125 w związku z art. 280 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z dnia 3 lipca 2012 r., poz. 749) - dalej: "O.p." oraz art. 179, art. 183 i art. 1 zdanie drugie Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w prawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347/1) - dalej: dyrektywa 2006/112, art. 5 ust. 3 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską i art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione i niezgodne z obowiązującym prawem przedłużanie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a tym samym naruszenie podstawowych zasad procedury podatkowej, zwłaszcza zasady zaufania do organów podatkowych oraz prawa podatnika do terminowego załatwienia sprawy, a także podstawowych zasad prawa wspólnotowego dotyczącego wspólnego systemu podatku od towarów i usług statuujących prawo podatnika do otrzymania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozsądnym terminie; - art. 217 § 2 O.p. poprzez zbyt lakoniczne uzasadnienie faktyczne postanowienia; - art. 121 O.p. poprzez oparcie postanowienia na założeniu, a priori, wystąpienia nieprawidłowości będących skutkiem obrotu gospodarczego pomiędzy podmiotami powiązanymi. Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 87 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. – o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) - dalej "u.p.t.u.". Wyjaśnił, że ustawodawca w powyższych przepisach określił tryb uzyskania zwrotu podatku przez podatników w przypadku, gdy w okresie rozliczeniowym pojawiła się u nich nadwyżka kwoty podatku naliczonego nad kwotą podatku należnego. Wskazał również, że zgodnie z art. 274 b) § 1 O.p., jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. W związku z powyższym organ odwoławczy podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego mógł przedłużyć termin zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów O.p. lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej, gdyż przepisy te wskazują kompetencję organu podatkowego pierwszej instancji do podjęcia takich czynności. Wyjaśnił, że przedłużenie terminu zwrotu podatku uzasadnione było ustaleniem, iż Skarżąca prowadząc działalność w zakresie obrotu blachą, prętami żebrowanymi, walcówką oraz ferromolybdeum FeMo, nie posiadała żadnych magazynów, a wyjaśnienia Skarżącej, że odbiór towarów odbywa się w magazynie kontrahenta, od którego nabywany jest towar, nie znajdowało potwierdzenia w stanie faktycznym. Wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało bowiem, że E. Sp. z o.o., którego siedziba ogranicza się do 2 pokoi o powierzchni łącznej 30 m2, nie posiadała i nie wynajmowała żadnych pomieszczeń ani placów, które umożliwiałyby odbiór towarów w zakresie wskazywanym przez Skarżącą. Wskazał również, że z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wynika także, iż dokumentacja księgowa drugiego kontrahenta Spółki, tj. F.H.U. B. należącej do T. M., za okres od stycznia do listopada 2010r., została zabezpieczona przez Prokuraturę Okręgową w K., zaś dokumentacja za okres od grudnia 2010 r. do czerwca 2011 r. przez Biuro Śledcze KGP Zarząd w K.. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego otrzymał na formularzu SCAC 2004 wniosek z Czech o udzielenie informacji na temat E. Sp. z o.o., z powodu wątpliwości organu podatkowego tego kraju w zakresie realizacji transakcji wykazanych w dokumentach przedłożonych przez firmę O. s.r.o. Ww. podmiot, zajmując się handlem stalą nie posiadał własnego wyspecjalizowanego sprzętu, wyposażenia do załadunku i rozładunku towarów oraz samochodów i magazynów potrzebnych do prowadzenia tego typu działalności gospodarczej. Wszelkie czynności miały być wykonane przez pracowników firmy organizującej załadunek i rozładunek towarów. Towary sprzedawane przez O. s.r.o. były wcześniej zakupione od polskich dostawców. W oparciu o powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym, wynikającej z deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. oraz wystąpienie do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. o przeprowadzenie kontroli skarbowej wobec Spółki w zakresie sprawdzenia prawidłowości i rozliczania zasadności zwrotów VAT wykazanych w deklaracjach VAT-7K za III i IV kwartał 2011 r. oraz VAT-7 za styczeń i luty 2012 r. było uzasadnione. Dyrektor Izby Skarbowej za bezzasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 124 i art. 217 § 2 O.p. oraz art. 5 TUWE, a także art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu krajowemu i wspólnotowemu, a organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego. W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ze względu na naruszenie: 1) art. 87 ust. 2 u.p.t.u., poprzez nie dokonanie zwrotu nadwyżki podatku pomimo upływu terminu wskazanego w ustawie; 2) art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 126, art. 127, art. 128 i art. 129 O.p., poprzez wywodzenie skutków prawnych z samego wystąpienia z wnioskiem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie kontroli skarbowej wobec Spółki; 3) art. 217 § 2 O.p., poprzez brak właściwego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia. Podnosząc naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Skarżąca przywołała orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które zapadło w sprawach o sygnaturze C-78/00, C-286/94, C-340/95, C-401/95, C-47/96 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 października 2008 r., sygn. K 16/07, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2008r., sygn. akt III SA/Wa 2180/07 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1961/08 i wskazała, że prawo do zwrotu nadwyżki podatku jest zasadniczym czynnikiem wspólnego systemu podatku od towarów i usług, gwarantującego jego neutralność. System ten zakłada, że nadwyżka podatku podlegać musi zwrotowi w rozsądnym terminie. Skarżąca przyznała, iż u.p.t.u. przewiduje możliwość przeprowadzenia przed dokonaniem zwrotu postępowania wyjaśniającego (sprawdzającego), którego przesłanką zastosowania jest konieczność dodatkowego sprawdzenia zasadności zwrotu, w celu ochrony interesów budżetowych, które mogłyby ucierpieć na skutek prób wyłudzania nienależnych nadwyżek podatku. Wskazała ponadto, że chociaż stosowanie środków w postaci wstrzymania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, jest dopuszczalne, to jednak nie mogą one iść dalej niż jest to konieczne dla osiągnięcia celu, jakim jest ochrona interesów budżetowych. Dlatego też środki te nie mogą być stosowane w taki sposób, który prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku, które to prawo jest fundamentalną zasadą wspólnego systemu VAT. Sprzeczne byłoby to bowiem z zasadą proporcjonalności. Zdaniem Skarżącej, w świetle ww. orzecznictwa, należy kontrolować działania organów podatkowych, gdyż przesłanka określona w art. 87 ust 2 u.p.t.u. powoduje, że w niektórych przypadkach traktują one sam fakt wykazania nadwyżki do zwrotu przez podatnika jako budzący wątpliwości co do jego zasadności. W ocenie Skarżącej, organy podatkowe obu instancji wskazały datę [...] marca 2012 r. jako dzień wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowych czynności weryfikacyjnych i jednocześnie jako dzień zakończenia czynności sprawdzających, przy czym błędem było powołanie w podstawie prawnej tego postanowienia przepisów, które odnoszą się do czynności sprawdzających. Skarżąca zaznaczyła, że organy podatkowe nie kwestionowały zasadności zwrotu, w tym i jego wysokości uznając, iż w świetle pozyskanych informacji Spółka dysponuje fakturami nabycia towarów i usług, spełniającymi wymogi formalne określone w u.p.t.u. Według Skarżącej organ badając zasadność zwrotu podatku przekroczył zakres czynności sprawdzających, które wykazały poprawność deklaracji jak i przedstawionych dokumentów oraz niesłusznie odmówił jej zwrotu nadwyżki podatku w 60-dniowym terminie, który upłynął 1 maja 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako "p.p.s.a."). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego. Istotą zaistniałego między podatnikiem a organem podatkowym sporu jest zasadność przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc styczeń 2012 r. W ocenie organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym zaistniały wątpliwości co do zasadności przedmiotowego zwrotu, które wymagały dodatkowej weryfikacji tym samym wystąpiły okoliczności, o których mowa w obowiązujących przepisach, które stanowią: - art. 274b § 1 O.p.: "jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających", - art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym "zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo - kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub ustępowania podatkowego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty". Należy pamiętać, że art. 274b O.p. nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do przedłużenia terminu zwrotu podatku, gdy przepisy prawa materialnego normujące "zwrot" - nie dopuszczają takiej możliwości. przepis ten należy interpretować w ten sposób, że jeżeli odrębne przepisy przewidują instytucje przedłużenia terminu zwrotu podatku - art. 87 ust. 2 u.p.t.u. - organ podatkowy w ramach czynności sprawdzających, których podstawę stanowią przepisy O.p., w celu weryfikacji zasadności tego zwrotu może postanowić o przedłużeniu terminu tego zwrotu. Wskazać także należy, iż przesłanką do podjęcia postępowania i w konsekwencji do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu na rachunek bankowy podatnika jest powzięcie przez organ wątpliwości co do zasadności zwrotu, które wymagają dodatkowego zweryfikowania. Z uwagi na to, że obecnie obowiązujące przepisy muszą, co do zasady, zapewniać uzyskanie zgodności z celami określonymi w prawie wspólnotowym, powstaje pytanie, czy przepisy umożliwiające przeprowadzenie postępowania sprawdzającego (wyjaśniającego) są zgodne z zasadą nieograniczonego (co do terminu i wysokości) zwrotu nadwyżki podatku, którą można wywieść z regulacji wspólnotowych. Podobna kwestia była w przeszłości przedmiotem zainteresowania ETS. Krajowe prawo belgijskie zawierało bowiem przepisy, które umożliwiały władzom skarbowym wstrzymanie się ze zwrotem nadwyżki podatku, w przypadku gdy istniały wątpliwości co do wysokości tego zwrotu, względnie gdy przeciwko podatnikowi toczyło się inne postępowanie dotyczące zaległości podatkowych. zgodność tych przepisów z prawem wspólnotowym została zakwestionowana. W orzeczeniu w połączonych sprawach C-286/94, C-340/95, C-401/95, C-47/96 (orzeczenie z dnia 18 grudnia 1997 r., Garage Molenheide BVBA (C-286/94), Peter Schepens (C-340/95), Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV (BRD) (C-401/95) and Sanders BVBA (C-47/96) v. Belgische Staat) Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że stosowanie tego rodzaju środków przez państwo członkowskie, co do zasady, nie jest wykluczone. Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że takie środki mogą być stosowane nie tylko jako środki specjalne (a zatem do ich wprowadzenia do prawa krajowego nie jest konieczne zachowanie szczegółowej procedury przewidzianej dla stosowania środków specjalnych). Trybunał jednakże podkreślił w uzasadnieniu orzeczenia, że choć stosowanie tego rodzaju środków, które mają na celu zapewnienie możliwie najskuteczniejszej ochrony interesów budżetu (skarbu państwa) - jest dopuszczalne, to jednak nie mogą one iść dalej, niż jest to konieczne do osiągnięcia tego celu (ochrony interesów budżetowych). Dlatego też środki te nie mogą być stosowane w taki sposób, jaki prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku, które to prawo jest fundamentalną zasadą wspólnego systemu VAT. Sprzeczne byłoby to bowiem z zasadą proporcjonalności. Trybunał wskazał następnie, że zasadniczo sprawą sądu krajowego jest badanie, czy w konkretnej sytuacji dane regulacje naruszają zasadę proporcjonalności. Wynika z tego, że co do zasady, dopuszczalne jest wprowadzenie w u.p.t.u. postępowania sprawdzającego (wyjaśniającego). Celem tego postępowania jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych, które mogłyby ucierpieć na skutek prób wyłudzania nienależnych nadwyżek VAT. W wyroku z dnia 13 października 2008 r. (K 16/07, http://www.trybunal.gov.pl) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że komentowany przepis jest zgodny z Konstytucją RP. W wyroku podkreślono, że nie wykazano, aby praktyka stosowania przepisu doprowadziła do trwałego nadania mu niekonstytucyjnej treści. Mające miejsce w praktyce nadużycia w stosowaniu tego przepisu przez organy podatkowe nie świadczą zaś o jego niezgodności z Konstytucją RP. Jak wskazano zgodnie z obowiązującym w momencie złożenia przez podatnika rozliczenia stanem prawnym, z zastrzeżeniem wyjątków, zwrot różnicy podatku naliczonego nad należnym następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia przez podatnika tego rozliczenia (art. 87 ust. 2 zd. 1 u.p.t.u.). Dokonując przedłużenia ww. ustawowego terminu organ podatkowy oparł się natomiast na zdaniu drugim art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Przywołany przepis nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu, jednak zdaniem sądu wystarczy chociażby powzięta przez organ wątpliwość co do jego zasadności. Mając jednak na uwadze zasadę nieograniczonego (co do terminu i treści) zwrotu nadwyżki podatku występującą na gruncie prawa wspólnotowego w zakresie podatku od towarów i usług, z którym polskie ustawodawstwo powinno być zgodne zauważyć należy, że ograny podatkowe powinny bardzo ostrożnie posługiwać się tym środkiem. Podkreślić należy, że omawiana instytucja jest tylko wyjątkiem od dominującej zasady terminowego zwrotu podatnikowi należnej mu różnicy podatku naliczonego nad należnym, dlatego stanowisko organu zmierzające do pozbawienia podatnika odzyskania zwrotu w ustawowym terminie, ze względu na wagę rozstrzygnięcia, powinno zostać przez organ skrupulatnie uzasadnione, poparte odpowiednimi tezami, co w sposób obiektywny pozwoli uznać, że w danej, konkretnej sprawie interes publiczny postawić należy ponad interesem jednostki. Organ nie może zatem decydować o przedłużeniu podatnikowi terminu zwrotu różnicy w podatku w sposób dowolny, nie poparty mocnymi argumentami. Mając na uwadze poczynione rozważania Sąd podziela zajęte przez organy obu instancji stanowisko odnośnie słuszności przedłużenia podatnikowi terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Z akt administracyjnych zgromadzonych w sprawie wynika, że w stosunku do dokonanego przez podatnika rozliczenia za miesiąc styczeń 2012 r. istnieją uzasadnione obawy co do jego prawidłowości. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji czynności sprawdzające uzasadniły konieczność przeprowadzenia dodatkowych czynności weryfikacyjnych w sprawie zasadności zwrotów. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wydając postanowienie w dniu [...] marca 2012 r. uwzględnił informacje uzyskane od innego organu podatkowego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Należy zgodzić się z organem zażaleniowym, iż przedłużenie terminu zwrotu podatku nie było uzasadnione wątpliwościami co do formalnej prawidłowości dokumentacji dotyczącej żądanego zwrotu, lecz ustaleniem, iż Skarżąca prowadząc działalność w zakresie obrotu blachą, prętami żebrowanymi, walcówką oraz ferromolybdeum FeMo, nie posiada żadnych magazynów, a wyjaśnienia Strony, że odbiór towarów odbywa się w magazynie kontrahenta, od którego nabywany jest towar, nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało bowiem, że E. Sp. z o.o. (dostawca Skarżącej), którego siedziba ogranicza się do 2 pokoi o powierzchni łącznej 30 m2, nie posiada i nie wynajmuje żadnych pomieszczeń ani placów, które umożliwiałyby odbiór towarów w zakresie wskazywanym przez Skarżącą. W ocenie Sądu wydane w sprawie rozstrzygnięcia są w pełni logiczne i nie noszą cech dowolności. W uzasadnieniu wydanych postanowień wskazano podstawę prawną oraz dokładnie wyjaśniono przesłanki, którymi organy kierowały się przy ich wydawaniu. Zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zawierało informację, iż dokumentacja księgowa drugiego kontrahenta Spółki, tj. F.H.U. B. należącej do T. M., za okres od stycznia do listopada 2010 r., została zabezpieczona przez Prokuraturę Okręgową w K., zaś dokumentacja za okres od grudnia 2010 r. do czerwca 2011 r. przez Biuro Śledcze KGP Zarząd w K.. Dyrektor Izby Skarbowej dokonał również m. in. charakterystyki otrzymanego przez Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. na formularzu SCAC 2004 wniosku z Czech o udzielenie informacji na temat E. Sp. z o.o., z powodu wątpliwości organu podatkowego tego kraju w zakresie realizacji transakcji wykazanych w dokumentach przedłożonych przez firmę O. s.r.o. wyjaśniając powody, dla których dokładnego sprawdzenia wymagał przebieg dokonywanych transakcji w świetle powiązań pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w obrocie towarem, gdyż zachodziło podejrzenie procederu, w którym bierze udział wiele podmiotów gospodarczych. Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej stwierdzając, iż w rozpatrywanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., korzystając z ustawowego uprawnienia, celem potwierdzenia rzetelności wykazanych transakcji, w świetle powiązań kapitałowych i personalnych pomiędzy Spółką i E. Sp. z o.o. a T. M., poprzez wyjaśnienie okoliczności, w jakich są one dokonywane, w tym ustalenie źródła pochodzenia towaru zasadnie przedłużył jego termin do czasu zakończenia postępowania weryfikacyjnego. Ostrożność organu tłumaczy również wysokość żądanego zwrotu, która wprawdzie nie może decydować o przedłużeniu przedmiotowego terminu, jednak na tle dostrzeżonych niejasności organ mógł wziąć pod uwagę również ten czynnik. Chybiony i niepoparty trafną argumentacją jest również zarzut podatnika w kwestii wywodzenie skutków prawnych przez organ z samego wystawienia z wnioskiem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie kontroli skarbowej wobec Skarżącej. Sąd podziela pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, iż w dniu wydania oraz doręczenia postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji nie istniały przeszkody uniemożliwiające przeprowadzenie czynności sprawdzających. W rozpatrywanej sprawie termin zwrotu podatku upływał z dniem 2 maja 2012 r. Postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. o przedłużeniu terminu wydano w dniu [...] marca 2012 r., a następnie doręczono w dniu 30 marca 2012 r. Natomiast wniosek o przeprowadzenie kontroli skarbowej sporządzono w dniu 5 kwietnia 2012 r. Z treści skargi wynika, iż postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. zostało doręczone Stronie w dniu 16 lipca 2012 r., a zatem po upływie terminu do zwrotu nadwyżki podatku za styczeń 2012 r. Przedłużenie terminu zwrotu w oparciu o art. 274b O.p. było zatem w rozpatrywanej sprawie uzasadnione. W konsekwencji należy uznać, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnienia wymogi stawiane przez art. 121 § 1, art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p.. Skoro zaś organy podatkowe wyjaśniły istnienia przesłanek wydania postanowienia w oparciu o art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 274b § O.p., to oznacza, że nie naruszyły także i tych przepisów. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.