III SA/Wa 2998/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. oddala skargę W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. u A. W. (dalej jako "Strona" lub "Skarżący"), prowadzącego w badanym okresie działalność gospodarczą pod nazwą T. A. W., polegającą na obrocie hurtowym kartami doładowującymi polskich operatorów telefonii komórkowej, dalej: karty pre-paid, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Stwierdzone nieprawidłowości polegały na błędnym rozliczeniu kwoty nadwyżki podatku naliczonego z przeniesienia z grudnia 2008 r. w wysokości 218.819,00 zł, zamiast w wysokości 19.198,00 zł. Przeprowadzona kontrola w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. ujawniła, że Skarżący skorzystał z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, które nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktury te dotyczyły sprzedaży kart pre-paid i zostały wystawione przez firmę R. S. S., ul. [...], [...] G., NIP: [...] i Z. Sp. z o.o., [...], [...] R., NIP: [...]. W powyższym zakresie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., która została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. W oparciu o włączoną do akt sprawy ww. decyzję organu kontroli w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., w dniu [...] lutego 2012 r. organ kontroli wydał decyzję, w której określił: 1) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: - luty 2009 r. w wysokości 12.428,00 zł, - marzec 2009 r. w wysokości 7.348,00 zł, - lipiec 2009 r. w wysokości 4.838,00 zł, - październik 2009 r. w wysokości 110.969 zł, - listopad 2009 r. w wysokości 79.365,00 zł; 2) kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: - styczeń 2009 r. w wysokości 1.512,00 zł, - kwiecień 2009 r. w wysokości 16.049,00 zł, - maj 2009 r. w wysokości 15.085,00 zł, - czerwiec 2009 r. w wysokości 65.855,00 zł, - sierpień 2009 r. w wysokości 54.532,00 zł, - wrzesień 2009 r. w wysokości 18.278,00 zł. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Zażądał uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie ze względu na naruszenie: - art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej jako "ustawa o VAT", - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z dnia 3 lipca 2012 r., poz. 749) – dalej jako "Ordynacja podatkowa". Zdaniem Strony zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zeznania przesłuchiwanych świadków potwierdzają fakt, iż odpłatna dostawa towarów na jej rzecz rzeczywiście miała miejsce. W związku z tym pozbawienie Skarżącego prawa do odliczenia podatku związanego z opisanymi w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. transakcjami, a wynikającymi z zakwestionowanych faktur wystawionych w 2008 r., stanowi naruszenie podstawowej zasady "podatku od wartości dodanej jaką jest zasada neutralności tego podatku dla przedsiębiorcy." Konstrukcja prawna podatku od towarów i usług zakłada obciążenie tym podatkiem ostatniego odbiorcy, a nie przedsiębiorcy dokonującego dalszego obrotu towarem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto w uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż organ kontroli prowadząc postępowanie nie zgromadził dowodów na okoliczność, że przeprowadzając transakcje z R. S. S. i Z. Sp. z o.o. Strona nie miała świadomości i wiedzy, że dostawcą towaru jest inny podmiot niż uwidoczniony w treści spornych faktur. W ocenie Strony postawienie hipotezy, iż miał on świadomość, iż nabywa karty pre-paid od osób, które weszły w ich posiadanie w sposób niezgodny z prawem, przekracza granice swobodnej oceny dowodowej. Pismami z dnia 14 maja 2012 r. i z dnia 6 czerwca 2012 r. Strona złożyła uzupełnienie odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazał, że organ kontroli nie kwestionował prawidłowości rozliczenia za poszczególne miesiące 2009 r., a jedynie uwzględnił w tym rozliczeniu rozstrzygnięcie dotyczące grudnia 2008 r., tj. skorygował nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia z poprzedniego miesiąca. Rozliczenie podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. miało bowiem bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku w kolejnych miesiącach, co wynika z ogólnej konstrukcji podatku od towarów i usług. Zaskarżona decyzja jest efektem ustaleń poczynionych przez Dyrektora Izby Skarbowej w ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję wydaną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w dniu [...] stycznia 2012 r., w której określił on m.in. za grudzień 2008 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 19.190,00 zł. Sprawa ta jest przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie (por.: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Go 501/11). Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że wszelkie podniesione przez Stronę zarzuty w odwołaniu z dnia 5 marca 2012 r. odnoszą się w istocie do treści decyzji organu kontroli z dnia [...] stycznia 2012 r. Zważywszy, że legalność tego rozstrzygnięcia była badana przez Dyrektora Izby Skarbowej W., w niniejszym rozstrzygnięciu za zbędne uznano szczegółowe odniesienie się do tych kwestii. Mając zatem na uwadze, że zakwestionowano prawo Skarżącego do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy kwoty podatku wynikającej z deklaracji za grudzień 2008 r., należało dokonać ponownego rozliczenia tego podatku za poszczególne okresy rozliczeniowe następujące po tej dacie. Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na treść art. 99 ust. 12 ustawy o VAT oraz art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej wskazał, że Strona wykazała w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z grudnia 2008 r. w wysokości 218.819,00 zł. Kwota wykazana w deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r. była inna niż kwota, która została określona decyzją dotyczącą m.in. grudnia 2008 r. Powyższe miało również wpływ na rozliczenie podatku w kolejnych miesiącach. W konsekwencji organ pierwszej instancji zobowiązany był zgodnie z treścią art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej do wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na organ odwoławczy dokonał oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie z punktu widzenia prawidłowości rozliczenia przez organ pierwszej instancji podatku od towarów i usług, za poszczególne okresy rozliczeniowe wskazane enumeratywnie w decyzji. W jego ocenie, dokonane przez organ kontroli rozliczenie podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe szczegółowo wymienione w decyzji jest prawidłowe, nie zawiera błędów rachunkowych i nie uchybia zasadom rozliczania podatku wskazanym w art. 87 ust. 1 ustawy VAT. Zarzuty odwołania w istocie nie odnoszą się do ustaleń istotnych w niniejszej sprawie. Zarzuty te dotyczą ustaleń dotyczących decyzji za 2008 r. i jako takie nie mogły odnieść w rozpatrywanej sprawie oczekiwanego przez Stronę skutku. Natomiast decyzja w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego rozliczenia podatku od towarów i usług za 2008 r. stanowi przedmiot odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego. Dopóki w obrocie znajduje się ostateczna decyzja dotycząca podatku od towarów i usług za 2008 r. w zakresie kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy - zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ kontroli przedstawił całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jego omówienie jest wyczerpujące i logiczne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko. Organ ten działał na podstawie i w granicach przepisów prawa wskazanych w decyzji. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, powtórzonym z odwołania z dnia 13 lutego 2012 r., organ pierwszej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania, tj.: art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Ponadto, biorąc przedstawiony w sprawie stan faktyczny, w szczególności fakt, iż decyzja określająca nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny miesiąc m.in. za grudzień 2008 r. jest ostateczna, organ podatkowy zobligowany był, w świetle art. 21 § 3a ww. ustawy do wydania decyzji, uwzględniającej zmianę wynikającą z weryfikacji dokonanego przez Stronę samoobliczenia. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty, marzec, lipiec, październik i listopad 2009 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2009r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. 2. przepisów prawa proceduralnego art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy a w konsekwencji nieuzasadnionego przyjęcia, że podatnik jest zobowiązany do badania, czy wystawca faktury za towary, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, albo posiadania potwierdzających to dokumentów pod groźbą odmowy prawa do odliczenia podatku zawartego w tych fakturach, a także przyjęcie, że podatnik świadomie uczestniczy w oszustwie. Mając na względzie wskazane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił stan faktyczny sprawy. Wyjaśnił, że konstrukcja podatku naliczonego stanowi fundament systemu podatku od wartości dodanej. Celem wprowadzenia konstrukcji podatku naliczonego, który podlega potrąceniu od podatku należnego była chęć zapewnienia neutralności podatku od wartości dodanej dla podatników oraz obciążenie tym podatkiem ostatecznego konsumenta. Oznacza to, iż podatek naliczony jest elementarnym narzędziem, za pomocą którego realizowana jest zasada neutralności, stanowiąca najbardziej charakterystyczną cechę podatku od towarów i usług. Wskazana powyżej fundamentalna dla konstrukcji podatku VAT zasada neutralności powinna być zawsze podstawą przy dokonywaniu jakiejkolwiek wykładni przepisów ustawy o VAT. Istotne jest bowiem, by w efekcie dokonanej wykładni przepisów tej ustawy nie działać wbrew podstawowym zasadom podatku VAT, tj. jego neutralności, których zachwianie będzie powodować, iż ekonomiczny ciężar podatku VAT będzie spoczywał na podatniku VAT. Podatnik musi mieć bowiem możliwość odzyskania podatku naliczonego związanego ze swoją działalnością opodatkowaną, przy czym możliwość odzyskania podatku naliczonego nie może być postrzegana jako przywilej podatnika, lecz jako fundamentalne prawo podatnika urzeczywistniające realizację zasady neutralności podatku VAT. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej już wielokrotnie podkreślał, iż prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego stanowi składnik konstrukcji podatku, nie zaś specjalny przywilej bądź ulgę. Orzecznictwo TS UE dostarcza ponadto szeregu wskazówek jak postępować w przypadkach oszustw podatkowych. Wskazówki te mają charakter uniwersalny. Nie można przyjąć, że dotyczą one wyłącznie konkretnego stanu faktycznego, bowiem TS UE dokonuje wykładni przepisów unijnych o charakterze ogólnym. Wykładnia ta jest wiążącą dla organów państwa we wszystkich przypadkach stosowania danego przepisu unijnego, niezależnie od stanu faktycznego rozstrzyganego przez organ krajowy. Innymi słowy ponieważ regulacje unijne są częścią systemu prawnego w Polsce, a Trybunał Sprawiedliwości jest organem władnym do dokonywania wiążącej interpretacji przepisów UE, organy podatkowe muszą respektować konkluzje płynące z jego wyroków. Skarżący powołał się na wyrok TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r., sprawy połączone C-80/11, C-142/11, Mahageben. Wskazał, że wyrok ten zapadł na tle stanu faktycznego analogicznego do tego, który wyłania się z zebranego przez organ w postępowaniu kontrolnym a następnie w rozstrzygnięciu w formie decyzji będącej przedmiotem skargi. Nie ulega wątpliwości, że w transakcjach dotkniętych oszustwami podatkowymi kluczowe jest to. czy nabywca działał w dobrej wierze. Trybunał unijny wyraźnie zaznaczył, że punktem wyjścia powinno być przyznanie prawa do odliczenia VAT. Prawo do odliczenia VAT może zostać zakwestionowane jedynie wtedy, gdy jasne jest, że podatnik miał świadomość uczestnictwa w transakcji oszukańczej lub nie zachował należytej staranności. Co więcej TSUE w rzeczonym wyroku wskazał, iż nakładając na podatników zamierzających skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT obowiązki polegające na badaniu, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo obowiązek posiadania przez tego podatnika potwierdzających to dokumentów pod groźbą odmowy prawa do odliczenia, organy podatkowe przerzucałyby na podatników, w sposób sprzeczny ze wskazanymi przepisami, własne zadania w zakresie kontroli. Powyższy standard postępowania organów skarbowych w sprawach oceny odpowiedzialności podmiotu w sytuacji stwierdzonych nieprawidłowości w rozliczaniu podatku VAT jego kontrahentów, został wyznaczony przez orzeczenie TSUE z dnia 12 stycznia 2006 r. (połączone sprawy C-354/03, C-355/03 i C-484/03; Optigen, Fulcrum, Bond House) oraz orzeczenie z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Axel Kittel i Recolta Recycling SPRJL. Skarżący ponadto wskazał, że prezentowane stanowisko potwierdził w całej rozciągłości Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1200/11, I FSK 1201/11 - w którym obszernie powołał się na wspomniane na wstępie orzeczenie TS UE z 21 czerwca 2012 r. (C-80/11, C-142/11). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Sąd stwierdza, iż skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133. Stosownie natomiast do ust. 12 powyższego artykułu zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Jednocześnie, w myśl art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Z treści zaskarżonej decyzji jak i akt sprawy wynika, iż wyłączną okolicznością mającą wpływ na stwierdzoną przez organy podatkowe nieprawidłowość rozliczeń podatku VAT w deklaracjach składanych przez Skarżącego za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2009 r. była określona ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy grudzień 2008 r. W decyzji tej stwierdzono bowiem, iż Skarżący w sposób nieprawidłowy skorzystał z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, które nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktury te dotyczyły sprzedaży kart pre-paid i zostały wystawione przez firmę R. S. S. z G. i Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R.. W istocie wszystkie zarzuty zawarte w skardze dotyczą oceny stanu faktycznego oraz prawnego, w zakresie skutków dla rozliczeń podatku VAT, transakcji z podmiotami, o których wyżej mowa. Jednakże ocena ta, jak wyżej wskazano zawarta była w ostatecznej decyzji z dnia 27 czerwca 2012 r. Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązanie podatkowego w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2008 r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2008 r. jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie. Przepis ten "...ustanawia domniemanie prawdziwości (autentyczności) oraz domniemanie zgodności z prawdą. Dokument prawdziwy to taki, który jest niepodrobiony, tj. pochodzi od organu oznaczonego jako jego wystawca. Dokument prawdziwy jest więc dokumentem autentycznym. Domniemanie zgodności z prawdą oznacza, że to, co wynika z treści dokumentu urzędowego, jest zgodne z prawdą (por. T. Ereciński, w: T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz..., s. 458). Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu. Co najwyżej organ podatkowy może dokonać wykładni dokumentu, jeżeli jego treść nie jest jednoznaczna lub wymaga dodatkowych ustaleń. Między innymi z tych powodów dowód z dokumentu skraca i upraszcza postępowanie podatkowe. Pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie art. 194 § 1 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy..." Bogusław Dauter, "Ordynacja podatkowa Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2011r., str. 797. A zatem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja zasadnie uwzględniała fakty stwierdzone w wydanej w stosunku do Skarżącego decyzji z [...] czerwca 2012 r. dotyczącej zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 2008 r. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zasada "... że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności), zasadniczo nie podlega uwzględnieniu..." - Andrzej Kabat, Komentarz do art.133 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011r. Sądowi orzekającemu w niniejszym składzie znana jest z urzędu okoliczność, iż Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązanie podatkowego w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2008 r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2008 r., która w chwili orzekania niniejszej sprawy nie została rozstrzygnięta przez Sąd. Jednakże z uwagi na zasadę ustanowioną w art. 133 § 1 p.p.s.a. ewentualne uchylenie powyższej decyzji nie może mieć wpływu na ocenę Sądu w niniejszej sprawie. Niemniej Sąd informuje Skarżącego, iż w przypadku wydania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyroku, którego skutkiem byłaby zmiana określonej w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na grudzień 2008 r., zaistniałaby podstawa wznowienia postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2528/01 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa III SA/Wa 1908/10). Z powyższych względów, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak również nie stwierdzając innych naruszeń prawa, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.