III SA/Wa 30/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji R. W. dalej jako Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2008 r. W skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż ewentualne zaspokojenie wierzytelności dochodzonych przez organy podatkowe z jego majątku przed rozstrzygnięciem przez Sąd skargi może doprowadzić do realnego pozbawienia go możliwości korzystania z części swojego majątku, a także doprowadzić do wyrządzenia mu szkody. Wyegzekwowanie przez organy podatkowe w czasie trwania postępowania jakichkolwiek kwot z jego majątku w przypadku pozytywnego dla skarżącego wyniku postępowania, spowoduje konieczność wszczęcia odrębnego postępowania wobec organów podatkowych, zmierzającego do odzyskania wyegzekwowanych kwot. Z uwagi na nakład środków, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie stwierdził, iż celowe jest uniemożliwienie organom podatkowym zaspokojenia dochodzonych wierzytelności do czasu wydania przez Sąd wyroku w niniejszej spawie. W związku z powyższym stwierdził, iż wniosek o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002r.. poz. 1270 ze zm.: dalej jako p.p.s.a.) jest konieczny i zasadny. Pismem procesowym z dnia 18 stycznia 2012 r. Skarżący wniósł o niezwłoczne wydanie przez Sąd na podstawie arl. 63 §1 p.p.s.a. postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu pisma wskazał, iż zawiadomieniem z dnia 30 grudnia 2011 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania łącznej kwoty 180.166,56 zł, stanowiącej zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług i podatku od osób fizycznych spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w W. za okres czerwiec - grudzień 2008 r. Tym samym zawiadomieniem w dniu 30 grudnia 2011 r. organ egzekucyjny dokonał czynności polegających na zajęciu części należnego Skarżącemu wynagrodzenia od T. sp. z o.o. z siedzibą w W. . Podniósł , iż do chwili obecnej nie otrzymał jakiejkolwiek decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie wstrzymania w całości wykonania zaskarżonej przeze mnie decyzji. Zaznaczył, iż wskutek dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia części należnego mu wynagrodzenia za pracę od T. sp. z o.o. utracił możliwość dysponowania swoim wynagrodzeniem w sytuacji, gdy nie powinien być zobowiązany do zapłaty jakichkolwiek kwot za S. sp. z o.o. Wynagrodzenie za pracę od T. sp. z o.o. stanowi jedyne źródło utrzymania Skarżącego i jego rodziny. Utrata choćby części z tego źródła utrzymania prowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarzącemu i jego rodzinie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, iż wynagrodzenie za pracę uzyskiwane od T. sp. z. o.o. jest jedynym źródłem utrzymania jego i rodziny. Nie jest zatrudniony w innej firmie ani nie uzyskuje, jak również żaden z członków jego rodziny, żadnych korzyści materialnych z innych źródeł. Zdaniem Skarżącego brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dalsze prowadzenie przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego w przypadku, gdy Sąd uchyli zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. doprowadzi do sytuacji, w której zostanie wyegzekwowane nienależne świadczenie pieniężne na rzecz Urzędu Skarbowego ze szkodą dla Skarżącego i jego rodziny. Do wniosku Skarżący załączył kserokopię zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego z dnia 30 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący wskazał jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest podyktowany niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącemu i jego rodzinie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanym z dokonanym przez organ egzekucyjny zajęciem części należnego mu wynagrodzenia za pracę od T.sp. z o.o., zmierzającym do wyegzekwowania łącznej kwoty 180.166,56 zł, stanowiącej zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług i podatku od osób fizycznych spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w W. za okres czerwiec - grudzień 2008 r. W związku z powyższym utracił możliwość dysponowania swoim wynagrodzeniem w sytuacji, gdy nie powinien być zobowiązany do zapłaty jakichkolwiek kwot za S. sp. z o.o. Wynagrodzenie za pracę od T. sp. z o.o. stanowi jedyne źródło utrzymania Skarżącego i jego rodziny. Uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. doprowadzi do sytuacji, w której zostanie wyegzekwowane nienależne świadczenie pieniężne na rzecz Urzędu Skarbowego ze szkodą dla Skarżącego i jego rodziny. Powyższe spowoduje konieczność wszczęcia odrębnego postępowania, zmierzającego do odzyskania wyegzekwowanych kwot. Zdaniem Skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione nakładem środków, jak również czasem trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie. Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga oraz jakim majątkiem dysponuje Skarżący. Na podstawie informacji wskazanych przez Skarżącego nie można porównać jego faktycznej sytuacji majątkowej z wysokością zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji celem oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż Skarżący nie przedstawił np. wyciągów z rachunków bankowych ani też ewentualnych (jeśli znajduje się w trudnej sytuacji) informacji o korzystaniu z jakichkolwiek form pomocy społecznej O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Wskazać należy, że sama egzekucja należności pieniężnych z wynagrodzenia Skarżącego nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Należy również mieć na uwadze, że prowadząc postępowanie egzekucyjne organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków i in. Niewątpliwie egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też z pojęciem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.