III SA/Wa 3064/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą G. na postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej na rzecz A. z siedzibą G. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 8 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1098/11 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2991/10, którym oddalono skargę A. z siedzibą w G. (zwana dalej "Skarżącą") na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej (zwany dalej "GIKS") z [...] września 2010 r. 2. Skarżąca 15 maja 2012 r. wystąpiła do GIKS o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. (zwany dalej "DUKS") z [...] lipca 2006r., którym zakończono, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65, ze zm., zwana dalej "u.k.s.") postępowanie kontrolne, prowadzone u Skarżącej w zakresie rozliczeń z budżetem Wydawnictwa "S." za 2000r., składając jednocześnie odwołanie od tego postanowienia. Według Skarżącej zgodnie z art. 210 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm., zwana dalej "O.p."), który odpowiednio stosuje się do ww. postanowienia, decyzja zawiera pouczenie o trybie odwoławczym, jeżeli od decyzji służy odwołanie. Analogiczny wymóg istnieje w stosunku do postanowień. Skarżąca odwołała się także do art. 214 O.p. i wskazała, że nie pouczono jej o prawie wniesienia odwołania od ww. postanowienia DUKS, więc termin ten nie zaczął biec. Gdyby jednak uznać, że termin zaczął biec i upłynął, Skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. Skarżąca dowiedziała się, że do spornego postanowienia stosuje się przepisy O.p. dotyczące decyzji dopiero podczas ogłoszenia wyroku NSA sygn. akt I FSK 1098/11. 3. GIKS postanowieniem z [...] lipca 2012r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ww. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie podpisał dyrektor Departamentu Kontroli Skarbowej J. D.. GIKS wskazał, że na mocy art. 24 ust. 1 pkt 3 u.k.s., gdy w toku postępowania kontrolnego nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego wydaje się postanowienie. Analiza przepisów obowiązujących w dniu wydania postanowienia DUKS z 26 lipca 2006r. prowadzi do wniosku, że zażalenie na ww. postanowienie nie przysługiwało (art. 236 § 1 O.p.). Ww. postanowienie zawierało więc prawidłowe pouczenie. Potwierdził to wyrok WSA w Warszawie z 4 kwietnia 2012r., wydany w sprawie, w którym stwierdzono, że ww. postanowienie w trybie art. 24 ust. 1 pkt 3 u.k.s. jest ostateczne i przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Wniosek Skarżącej "o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od postanowienia" nie ma odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa i nie było podstawy prawnej do jego rozpatrzenia. Należało więc, na podstawie art. 165a O.p., odmówić wszczęcia postępowania, a stanowisko to ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z powoływanego przez Skarżącą wyroku NSA sygn. akt I FSK 1098/11 nie wynikało, aby do postanowienia wydanego na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 3 u.k.s. zastosowanie miały wszystkie przepisy O.p. dotyczące decyzji, w tym dotyczące odwołań. 4. Skarżąca 3 sierpnia 2012r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem GIKS, zarzucając naruszenie art. 217 § 1 pkt 4 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. przez niewskazanie podstawy prawnej uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania oraz naruszenie art. 220 § 1 w związku z art. 208 § 1 O.p. w związku z art. 31 u.k.s. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania ww. postanowienia DUKS) przez ich niezasadne niezastosowanie. W ocenie Skarżącej należy odrzucić wykładnię literalną art. 24 ust. 1 pkt 3 i art. 31 ust. 1 u.k.s., która prowadzi do wniosku, iż na ww. postanowienie nie przysługuje ani zażalenie, ani odwołanie. Przyjęcie tej wykładni skutkowałoby tym, że postanowienie to nie jest "decyzją ostateczną" w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Do ww. postanowienia DUKS należy stosować przepisy O.p. dotyczące decyzji, gdyż postanowienie to jest w istocie decyzją. Tak wypowiedział się GIKS i sądy administracyjne (NSA w wyroku z 8 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1098/11). Za takim stanowiskiem przemawia także wykładnia historyczna unormowań O.p. Różnicowanie sytuacji podatników i uznanie, że w takiej samej sytuacji (przedawnienie zobowiązań podatkowych), jednemu podatnikowi przysługuje odwołanie, ponieważ wydano wobec niego decyzję, innemu nie, bo wydano wobec niego postanowienie, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości z art. 32 Konstytucji RP. 5. GIKS postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2012 r. Postanowienie podpisał dyrektor Departamentu Kontroli Skarbowej J. D.. GIKS, odnosząc się do zarzutu Skarżącej, że żaden z przepisów prawa powołanych w podstawie prawnej postanowienia z [...] lipca 2012 r. nie określa, że postępowanie w sprawie nie mogło być wszczęte był całkowicie bezzasadny, gdyż podstawę taką stanowił, wskazany art. 165a O.p. Pozostałe przepisy z podstawy prawnej wskazują na kompetencje GIKS jako organu kontroli skarbowej (art. 8 ust. 1 pkt 2 u.k.s.) oraz odesłanie u.k.s do odpowiedniego stosowania O.p. w zakresie nieuregulowanym w u.k.s. (art. 31 ust. 1 u.k.s.), a także zdefiniowanie pojęć występujących w u.k.s. (art. 31 ust. 2 u.k.s.). GIKS wskazał, że wydanie decyzji (postanowienia) bez podstawy prawnej ma miejsce, gdy w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu uprawniającego organ administracji państwowej do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (postanowienia), a taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie. GIKS podtrzymał swoje stanowisko zawarte w postanowieniu z [...] lipca 2012 r., że od postanowienia DUKS z [...] lipca 2006 r. nie przysługiwało zażalenie. Ani z decyzji GIKS, ani z wyroków sądów administracyjnych dwóch instancji wydanych w sprawie nie wynikało, aby do postanowienia, wydanego na macy art. 24 ust. 1 pkt 3 u.k.s., miały zastosowanie wszystkie przepisy O.p. dotyczące decyzji, w tym dotyczące odwołań. GIKS dokonał literalnej interpretacji ww. przepisów -podstawowy rodzaj wykładni, która jeśli prowadzi do jednoznacznych wniosków, nie ma potrzeby stosowania innego rodzaju wykładni. Zdaniem GIKS to, że postanowienie ostateczne korzysta z tej samej ochrony trwałości, co decyzja ostateczna, gdy rozstrzyga o istocie sprawy lub kończy postępowanie w inny sposób, nie oznacza, że staje się ono decyzją z wszelkimi tego konsekwencjami. Uznanie przez GIKS postanowienia DUKS z [...] lipca 2006r. za postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie, nie wynika więc z ochrony interesów fiskalnych państwa, lecz jest wynikiem stosowania obowiązujących przepisów przy uwzględnieniu reguł wykładni powszechnie stosowanych. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie obu postanowień wydanych przez GIKS: [...] sierpnia i [...] lipca 2012 r., zarzucając im naruszenie art. 217 § 1 pkt 4 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. przez niewskazanie podstawy prawnej uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania oraz art. 220 § 1 w związku z art. 208 § 1 O.p. w związku z art. 31 u.k.s. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia DUKS), przez ich niezasadne niezastosowanie i uznanie, że od postanowienia DUKS nie przysługuje odwołanie. Uzasadniając skargę Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku z 3 sierpnia 2012r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. 7. GIKS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Skarga jest zasadna, aczkolwiek z powodów innych niż w niej wskazanych. 2. Sąd zauważa, że stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzi kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd administracyjny pierwszej instancji, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach tej samej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną 3. Sąd, biorąc pod uwagę treść ww. przepisów, stwierdza, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które dawało podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a.). 4. Sąd stwierdza, że w świetle akt administracyjnych sprawy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, wydane zarówno w pierwszej i w drugiej instancji – po ponownym rozpatrzeniu sprawy - podpisała ta sama osoba – z upoważnienia GIKS – Dyrektor Departamentu Kontroli Skarbowej – J. D.. Sąd wskazuje również na tezę uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013r. sygn. akt I GPS 2/12: artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że w ustawie – Ordynacja podatkowa nie istnieje pojęcie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (przewiduje go w sprawach podatkowych art. 26 ust. 2 i 3 u.k.s., ale stosuje się do niego odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa). W jego miejsce ustawa ta od początku obowiązywania wprowadziła instytucję odwołania. (...) Zgodnie z art. 26 ust. 3 u.k.s. do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. Jednakże art. 220 O.p., jako jeden z przepisów regulujących instytucję odwołania należy stosować wprost. Oznacza to, że powyższe argumenty są istotne także i na gruncie tej regulacji prawnej. Prezentowane we wniosku o podjęcie uchwały, jednolite stanowisko co do niemożności stosowania w postępowaniu przed GIKS art. 130 § 1 pkt 5 (6) O.p. (wyroki NSA z: 20 maja 2005r. sygn. akt FSK 2112/04, 10 listopada 2005r. sygn. akt I FSK 260/05, 23 czerwca 1999r. sygn. akt IV SA 1037/97, 22 listopada 1999r. sygn. akt II SA 699/99, 24 listopada 2005r. sygn. akt FSK 2667/04, 21 czerwca 2005r. sygn. akt FSK 1932/04, 27 kwietnia 2005r. sygn. akt FSK 1840/04, 11 marca 2005r. sygn. akt FSK 1753/04, 27 stycznia 2009r. sygn. akt II FSK 1421/07) nie uwzględniało tej okoliczności. Oczywiście wprowadzenie odwołania do art. 221 O.p. nie zmieniło postępowania, w tych jednoinstancyjnych postępowaniach - w postępowania dwuinstancyjne, a względnej dewolutywności - w pełną dewolutywność. Jednakże konsekwencją wyższych wymogów, jakie postawiono odwołaniu w art. 222 ord. pod., będzie to, że ten przepis w postępowaniu, o którym mowa w art. 221 ord. pod. będzie miał także zastosowanie wprost (J. Nowacki, Studia z teorii prawa, Kraków 2003, s. 451-464; J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie prawa, "Państwo i Prawo" 1964, z. 3, s. 367-376). Skutki takiego jego zastosowania będą, dla postępowania w zakresie rozpoznania odwołania i ponownego rozpoznania sprawy przed organem jednoosobowym - a także w postępowaniu jednoinstancyjnym – poważniejsze, niż w postępowaniu administracyjnym. Organ bowiem zawsze musi się odnieść do zarzutów, zakresu żądania oraz dokonać oceny zgłoszonych dowodów, gdyż te będą zawsze częścią odwołania. Okoliczność ta ma z punktu widzenia instytucji wyłączenia pracownika istotne znaczenie. Rozpatrujący ponownie tę sprawę dotychczasowy pracownik musiałby odnieść się do nich, co w dużej mierze byłoby częstą pokusą do powierzchownej, mało dokładnej i niewnikliwej oceny odwołania. Takie rozpoznanie sprawy naruszałoby prawo obywatela do wniesienia odwołania, które oznacza jego prawo do ponownego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Sprawiedliwość wymusza takie cechy tego postępowania, jak obiektywizm w orzekaniu oraz związaną z tym niezależność osób wydających decyzje podatkowe. To zaś - jak wskazano wyżej - jest istotnym powodem, by stosować przepis art. 130 § 1 pkt 6 O.p. także w postępowaniu, o którym mowa w art. 221 O.p. Powyższa argumentacja, zdaniem składu powiększonego, w znacznym stopniu osłabia siłę argumentów i tych poglądów, które nie dopuszczają możliwości stosowania art. 130 § 1 pkt 6 O.p. w postępowaniu, o którym mowa w art. 221 O.p. Z tego też względu na gruncie art. 222 w związku z art. 221 O.p. a także art. 26 ust. 2 i 3 u.k.s. nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że odwołania, o których mowa w tych przepisach nie różnią się między sobą. Jest więc kwestią mniej istotną to, że odwołanie, o którym mowa w art. 221 O.p. nie uruchamia toku instancji, skoro bezstronność, sprawiedliwość rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym jest konstytucyjnym obowiązkiem organu w ponownym rozpoznaniu sprawy (art. 78 Konstytucji RP). Ostatnia przesłanka zastosowania art. 130 § 1 pkt 6 O.p. w postępowaniu, o którym mowa w art. 221 O.p., nawiązuje do charakteru rozpatrywanej sprawy. Sprawa ma dotyczyć zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego. Między sprawą rozpoznaną w pierwszej fazie i drugiej fazie musiałaby istnieć łączność instancyjna. Ta w sposób niewątpliwy istniałaby w przypadku, o którym mowa w art. 13 § 1 pkt 2 lit. b/ i c/, art. 13 § 2 pkt 2 O.p. Właściwość instancyjna oznacza ogólną kompetencję do weryfikacji decyzji (element właściwości rzeczowej) (B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2011, s. 115), nie tylko w toku instancji, ale i w nadzwyczajnych trybach postępowania podatkowego. Właściwość instancyjną przepisy O.p. przyznały organom wyższego stopnia (art. 220 § 2, art. 244 § 2, art. 248 § 2 O.p.), nie określając jednak które są tymi organami. To oznacza, że zgodnie z art. 13 § 3 O.p. organami wyższego stopnia są organy odwoławcze. Ordynacja podatkowa odchodzi jednak od tej reguły w przypadkach wskazanych wyżej. Dyrektor izby skarbowej jest bowiem organem odwoławczym od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji, dyrektor izby celnej jest organem odwoławczym od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji, a Minister Finansów jest organem odwoławczym od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia z urzędu. Zatem sprawami dotyczącymi zobowiązań podatkowych oraz innymi sprawami normowanymi przepisami prawa podatkowego, o których mowa w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., w których mogłoby dojść do zastosowania tego przepisu w stosunku do pracownika, mogą być bez wątpliwości sprawy, o których mowa w art. 13 § 1 pkt 2 lit. b/ i c/ O.p. (w obu dyrektorzy izb skarbowej i celnej działają jako organy pierwszej instancji i organy odwoławcze od decyzji wydanych przez siebie w pierwszej instancji), art. 13 § 2 pkt 1 i 2 O.p. (tu Minister Finansów działa jako organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia – z urzędu). W tych grupach spraw niewątpliwie ma zastosowanie art. 221 O.p. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdza, że skoro w świetle uzasadnienia ww. uchwały do wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 26 ust. 3 u.k.s.) należy wprost stosować przepisy regulujące instytucję odwołań, a w szczególności art. 220 i art. 221 O.p., należało przyjąć, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia nie mogła brać udziału ta sama osoba. W świetle unormowania art. 130 § 1 pkt 6 O.p. wyłączeniu z mocy prawa, podlegają ci pracownicy, którzy biorą udział w czynnościach decydujących, w tym szczególnie w wydawaniu decyzji. Niemniej jednak warto również wskazać, że stosownie do art. 219 O.p. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Jak rozumieć treść art. 130 § 1 pkt 6 O.p. w zakresie "udziału w wydawaniu zaskarżonej decyzji" wskazywał J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski. R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa, s. 474 – zgodnie z treścią art. 211, art. 210 O.p. (pisemny akt doręczony stronie i wiążący organ od chwili jego doręczenia). Zdaniem J. Borkowskiego nie chodzi ani o prowadzenie sprawy, ani o podejmowanie w niej czynności dowodowych, lecz o prawnie wiążące rozstrzygnięcie sprawy. W rozpoznawanej sprawie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie, stosownie do treści art. 165a § 1 O.p. ma charakter wiążący i wyklucza merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Przepis art. 165a § 1 O.p. wprowadzono bowiem, po to, żeby, jeżeli już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie (art. 208 O.p.), mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie, należy wydać postanowienie o odmowie wszczęcia. Przepisy art. 130 § 1 pkt 6 O.p. w związku z art. 26 ust. 2 i 3 u.k.s. mają również zastosowanie do sytuacji określonej w art. 221 O.p., kiedy w obu instancjach rozpatruje sprawę ten sam organ. W rozpoznawanej sprawie wątpliwości nie budzi, że ta sama osoba (Dyrektor Departamentu Kontroli Skarbowej – J. D.), podpisała się zarówno pod postanowieniem, które w sposób władczy wskazywało, że sprawa nie może toczyć się merytorycznie, na mocy art. 165a § 1 O.p., jak również pod postanowieniem, które utrzymywało je w mocy. Tym samym doszło do naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 O.p. w związku z art. 26 ust. 2 i 3 O.p. oraz w związku z art. 221 O.p. i art. 219 O.p. Dopuszczalność rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ nie eliminuje obowiązku wyłączenia pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonego aktu władczego (art. 130 § 1 pkt 6 O.p.). Jeżeli ta sama osoba wydała postanowienie, które w sposób władczy kończy sprawą w obu instancjach, postępowanie to powinno być wznowione (por. uzasadnienie do uchwały składu 7 sędziów NSA z 28 października 2002r., FPS 11/02, ONSA 2003/2/45). 6. Sąd, biorąc pod uwagę ww. okoliczności, uznał, że żadne było uchylenie zaskarżonego postanowienia, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Orzeczenie z punktu drugiego ma uzasadnienie w dyspozycji art. 152 P.p.s.a. Sąd o zwrocie kosztów postępowania sądowego (punkt 3 sentencji) postanowił na zasadzie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), strona skarżąca była reprezentowana przez adwokata, a wpis sądowy był wpisem stałym i wynosił 100 zł. ----------------------- 8