III SA/Wa 3177/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Dariusz Zalewski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. (data wpływu [...] maja 2015 r.) - Pan A.M. (nazywane dalej: "wnioskodawca" lub "skarżący") zwrócił się o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej możliwości wyboru opodatkowania przychodów z najmu ryczałtem ewidencjonowanym w wysokości 8,5%). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujące zdarzenie przyszłe: W ciągu kilku lub kilkunastu najbliższych miesięcy Wnioskodawca zamierza przekształcić swoje przedsiębiorstwo, które prowadzi obecnie pod firmą Z. A.M. w trybie art. 584 ustawy Kodeks Spółek Handlowych w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która zostanie wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS z momentem przekształcenia. Przekształcenie w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością całego dotychczasowego przedsiębiorstwa spowoduje, że spółka ta przejmie w całości aktywa i pasywa dotychczasowego Zakładu. Wejdzie ona więc we wszelkie prawa i przejmie wszelkie obowiązki wynikające z jego dotychczasowej działalności. Jednocześnie Wnioskodawca wyjaśnił, że poza kwestiami formalnymi takimi jak nowy numer NIP nie ulegną żadnym zmianom dotychczasowe zasady we współpracy z obecnymi kontrahentami Zakładu. Obecnie przedsiębiorstwo Wnioskodawcy prowadzone indywidualnie generalnie osiąga przychody z dwóch tytułów - działalność handlowa oraz wynajem kilku nieruchomości (kilkanaście lokali użytkowych wraz z pomieszczeniami przynależnymi garaże, pomieszczenia gospodarcze) innym przedsiębiorstwom. Skarżący jest opodatkowany podatkiem liniowym, prowadzi księgi rachunkowe. Przed przekształceniem ze względu na skutki cywilnoprawne Wnioskodawca chce wycofać z działalności gospodarczej nieruchomości (wycofać z ewidencji środków trwałych), które nabył kilka lat temu od żony, dodatkowo Wnioskodawca usunął obecnie z jego wpisu do CEiDG informację - PKD o wynajmowaniu nieruchomości w ramach działalności gospodarczej. Pomimo, że zamierza wycofać nieruchomości z działalności gospodarczej, Wnioskodawca nadal będzie je wynajmować w ramach tzw. najmu- prywatnego. Wnioskodawca zamierzam wycofać z ewidencji środków trwałych nieruchomości, które są w Jego działalności gospodarczej przedmiotem najmu i przekazać je na cele osobiste. W związku z powyższym Skarżący zapytał: Czy jako przedsiębiorca, który obok działalności stricte handlowej wynajmuje także w ramach działalności gospodarczej środki trwałe - 3 nieruchomości i jest opodatkowany podatkiem liniowym i zamierza wycofać je z działalności gospodarczej - wykreślić z ewidencji środków trwałych - może wynajmować te nieruchomości w ramach tzw. prywatnego najmu i czy takie wycofanie jest możliwe? Jeżeli tak, to czy dla przychodów z najmu można w trakcie roku wybrać opodatkowanie ryczałtem ewidencjonowanym wg stawki 8,5%? Zdaniem Wnioskodawcy jako przedsiębiorca może w każdej chwili podjąć decyzję o wycofaniu nieruchomości z ewidencji środków trwałych, a tym samym z działalności gospodarczej. Jednocześnie żaden przepis u.p.d.o.f. nie zabrania Wnioskodawcy wynajęcia jej następnie w ramach tzw. prywatnego najmu. Tzw. prywatny najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu. Najem może być również przedmiotem prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Zasadniczo wybór sposobu rozliczenia przychodów z najmu należy do wynajmującego. Jedynie w przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą albo najem jest przedmiotem tej działalności, jest on traktowany jako działalność gospodarcza. Przychody z najmu osiągane po jej wycofaniu będą zaliczane do tzw. prywatnego najmu, stanowiącego odrębne źródło przychodów. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu, choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). Co do zasady wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzecz w najem. Jedynie w przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą albo najem jest przedmiotem tej działalności, zgodnie z treścią (...) art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynajmowanie nieruchomości traktowane jest jako pozarolniczą działalność gospodarcza. Art. 2 ust. 1a u.p.d.o.f. stanowi, że osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Z kolei z art. 6 ust. 1a ustawy o ryczałcie stanowi, że opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych "świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze". Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu tych umów, stosuje się art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ww. ustawy, do przychodów, o których mowa w art. 6 ust la, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5%. Według Skarżącego jeżeli dokona wycofania z działalności gospodarczej i z ewidencji środków trwałych z nieruchomości, które są przedmiotem wynajmu, a tym samym przedmiotem najmu nie będą składniki majątku związane z działalnością gospodarczą - najem nieruchomości stanowi źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody uzyskiwane z najmu mogą być opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, pod warunkiem złożenia stosownego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Podał, że analogiczne stanowisko przedstawił (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...]). Wnioskodawca uważa, że biorąc powyżej opisany stan może opodatkować przychody z tytułu wynajmowania nieruchomości w ramach tzw. najmu prywatnego ryczałtem ewidencjonowanym według stawki 8,5%. 2. Działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w W. (nazywany dalej: "organ"), uznał, że wniosek Skarżącego obarczony był brakami formalnymi. W związku z tym pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...], na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia poprzez: 1) Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego, a w szczególności jednoznaczne wskazanie: czy najem wycofanych z działalności gospodarczej nieruchomości będzie prowadzony w sposób, o którym mowa w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w sposób zorganizowany i ciągły? W jaki sposób będzie przekazywana informacja o ofercie wynajmu nieruchomości? 2) Przeformułowanie zadanych przez stronę pytań tak by wniosek dotyczył zapytania o wykładnię przepisów prawa podatkowego i ich zastosowania w przedstawionym zdarzeniu przyszłym i dotyczył Pana indywidualnej sprawy oraz by w konsekwencji możliwe było wydanie w trybie art. 14b O.p. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. 3) Przedstawienie własnego jednoznacznego stanowiska w sprawie, adekwatnego do przeformułowanych pytań doprecyzowanego opisu zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy wskazał, że wydając interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jego rola sprowadza się do przedstawienia poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Organ podatkowy nie dokonuje przy tym władczych działań zmierzających do wskazania sposobu postępowania podmiotów prawa, a jego rola sprowadza się do rozumienia danej normy prawnej przepisu prawa podatkowego. Należy wskazać, że przedmiotem zapytania nie może być określenie przez Organ czy wycofanie nieruchomości z działalności gospodarczej jest możliwe. W aspekcie powyższego stwierdzono, iż przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie Wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Organ zaznaczył, że sformułowane pytania są zbyt ogólne i nie pozwalają Organowi wywieść jakie konkretnie skutki podatkowe chodzi Wnioskodawcy. Organ wskazał, iż opis stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz przyporządkowane do niego pytania jak również stanowisko dotyczące przedmiotowego zakresu sprawy powinno korespondować ze sobą. Organ pouczył, że nie uzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie w pełnym zakresie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia stosownie do przepisu art. 14g § 1 i § 3 O.p. 4. W odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] Wnioskodawca uzupełnił wniosek, ale w ocenie organu nie uczynił tego w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego: - nie przedstawił wyczerpująco opisanego zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem złożonego wniosku, w szczególności nie wskazał w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości: - czy najem wycofanych z działalności gospodarczej nieruchomości będzie prowadzony w sposób, o którym mowa w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w sposób zorganizowany i ciągły? 5. W odpowiedzi na wezwanie z [...] lipca 2015 r. nr [...] Wnioskodawca przesłał pismo zawierające odpowiedź na pismo organu. Doprecyzowując w nim opis zdarzenia przyszłego, Skarżący wskazał że nie jest w stanie udzielić 100% odpowiedzi na to czy najem wycofanych z działalności gospodarczej, nieruchomości będzie prowadzony w sposób, o którym mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w sposób zorganizowany i ciągły. Wg niego określenia "w sposób zorganizowany i ciągły" są nieprecyzyjne i bardzo szerokie, a Wnioskodawca jako podatnik nie ma możliwości prawnych, semantycznych czy logicznych ustalić czy wynajem przez niego nieruchomości organizuje w sposób zorganizowany i ciągły. Skarżący wskazał, że gdyby miał pewność czy opisany przez Wnioskodawcę najem spełnia te przesłanki to nie występowałby z wnioskiem o interpretację, jednak zagadnienie jest na tyle skomplikowane że wystąpił do podmiotu, który zawodowo i w oparciu o przepisy ustawowe trudni się interpretowaniem niejasnych i zawiłych przepisów prawa podatkowego. Dokonując szczegółowej analizy złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wraz z jego uzupełnieniem, Organ wskazał, że opisane zdarzenie przyszłe nie zostało przedstawione w sposób wyczerpujący, umożliwiający organowi interpretacyjnemu ocenę stanowiska Wnioskodawcy w kontekście sformułowanego pytania. 6. W dniu [...] sierpnia 2015 r. organ wydał postanowienie Nr [...] o pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpatrzenia (doręczone w dniu [...] sierpnia 2015 r.). Organ wskazał, że mimo dodatkowej odpowiedzi udzielonej przez Skarżącego w dalszym ciągu nie posiadał on wiedzy czy Wnioskodawca będzie wynajmował wycofane z działalności gospodarczej nieruchomości w sposób zorganizowany i ciągły. Powyższa informacja była niezbędna do wydania interpretacji indywidualnej. Brak tej informacji nie pozwolił tut. Organowi na rozstrzygnięcie do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć przychód uzyskany przez Wnioskodawcę z najmu nieruchomości oraz jakie zastosować zasady opodatkowania przychodu uzyskanego z najmu przedmiotowych nieruchomości. Od tej odpowiedzi uzależnione było uznanie stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe bądź nieprawidłowe. Organ wskazał, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego ustawodawca obciążył wnioskodawcę, czego w tej sprawie Skarżący nie dopełnił. 7. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zawartym w wydanym postanowieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, w dniu [...] sierpnia 2015 r. Skarżący złożył zażalenie, w którego treści zawarł zarzuty naruszenia przepisów art. 14b § 3, art. 14d oraz art. 121 O.p. 8. W odpowiedzi na ww. zażalenie organ podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. 9. W dniu 26 października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga, w której Skarżący zaskarżył stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. zawarte w postanowieniu z dnia [...] września 2015 r. nr [...] utrzymującym w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie przez organ następujących przepisów: art. 14g § 1 O.p., art. 14b § 3 O.p., art. 14d O.p., art. 121 O.p., art. 124 O.p., art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako naruszającego prawo, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W jego ocenie Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się w sposób należyty do twierdzeń Wnioskodawcy w szczególności do argumentu, że w bardzo zbliżonym stanie faktycznym Dyrektor Izby Skarbowej w W. zajął merytoryczne stanowisko i wydał interpretację podatkową - w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...]. Według Skarżącego dwubiegunowe potraktowanie dwóch podatników występujących o interpretację podatkową do tego samego organu w przeciągu 3 lat świadczy o nierównym traktowaniu podatników i narusza art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W orzecznictwie Ministra Finansów zdarzają się sprzeczne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane przez różnych Dyrektorów Izb Skarbowych, jednak w sprawie Strony skarżącej ten sam organ - Dyrektor Izby Skarbowej w W. raz zajmuje stanowisko, a innym razem pozostawia wniosek bez rozpatrzenia. Według Skarżącego powyższe świadczy o niewłaściwym uzasadnieniu postanowienia. Według Skarżącego dokonał on "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego". Zarzucił też skarżonemu postanowieniu, że Organ podatkowy nie wskazał w wezwaniu do uzupełnienia braków jak ma wskazać, czy najem wycofanych z działalności gospodarczej nieruchomości będzie prowadzony w sposób o którym mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w sposób zorganizowany i ciągły. W ocenie Skarżącego określenia "w sposób zorganizowany i ciągły" są nieprecyzyjne i bardzo szerokie a Strona jako podatnik nie mam możliwości prawnych, semantycznych czy logicznych ustalić czy wynajem przez Nią nieruchomości organizuje w sposób zorganizowany i ciągły. Gdyby Skarżący wiedział, że najem wycofanych z działalności gospodarczej nieruchomości będzie prowadzony w sposób o którym mowa w art. 5a pkt 6 to nie składałaby wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego, gdyż clara non sunt interpretanda. Skarżący stwierdził, że przedstawiony stan faktyczny, pytanie i zajęte stanowisko we wniosku O. oraz w uzupełnieniu tego wniosku wyczerpywały w sposób prawidłowy przesłanki określone w art. 14b § 3 O.p. Strona Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 124 O.p. stanowiący: "Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu." Skarżący uważa, że przedstawiony opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest wyczerpujący umożliwiający organowi interpretacyjnemu wydanie pisemnej interpretacji prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14g. § 1 O.p. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia, a contrario wniosek spełniający wymogi określone w.art. 14b § 3 winien być rozpoznany a interpretacja winna zostać wydana. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. 4. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się zasadniczo do ustalenia, czy wyeksponowany przez Stronę opis zdarzenia przyszłego (w złożonym wniosku z dnia [...] maja 2015 r., data wpływu [...] maja 2015 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości wyboru opodatkowania przychodów z najmu ryczałtem ewidencjonowanym w wysokości 8,5% oraz w uzupełnieniu wniosku z dnia [...] lipca 2015 r., data wpływu [...] lipca 2015 r. w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w kontekście nakreślonego zapytania prawnego był na tyle wystarczający i precyzyjny, aby organ podatkowy mógł nie mając żadnych wątpliwości dokonać jednoznacznej i pełnej oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do tak przedstawionego zdarzenia przyszłego. W rezultacie w przedmiotowej sprawie należało ustalić, czy złożony przez Skarżącego wniosek wraz z uzupełnieniem nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy O.p., czy też jak twierdzi Strona, wniosek o interpretację spełniał wymogi formalne umożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu, mając na uwadze treść wniosku oraz pisma uzupełniającego z dnia [...] lipca 2015 r. stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie uzupełnił skutecznie wniosku o braki formalne, o które został wezwany w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Mimo, że w odpowiedzi na wezwanie dokonano w wymaganym terminie (data wpływu [...] lipca 2015 r.) to jednak Skarżący nie uzupełnił wniosku o informacje, o które Organ wzywał w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, tj. istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej. Przedmiotowy wniosek pomimo jego uzupełnienia nadal zawierał braki formalne, które uniemożliwiły organowi podatkowemu dokonanie jednoznacznej oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego. 5. Z uwagi na tak zarysowany przedmiot sporu na wstępie wskazać wypada na ratio legis unormowania rozdziału 1a Działu II O.p., w którym ustawodawca uregulował postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji. Jednocześnie, na mocy art. 14h tej ustawy, zezwalając na odpowiednie stosowanie w tej procedurze, niektórych innych przepisów O.p., w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Niewątpliwie w świetle przepisów rozdziału 1a Działu II O.p., w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. 6. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna jest zatem aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. Zważyć należy, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 O.p. alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś wyczerpujący postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125). Należy również podkreślić, że indywidualne interpretacje prawa podatkowego nie są aktami stosowania prawa. Tym samym pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy O.p., nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa ani też nawet interpretacji rozumianej jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Ponadto orzeczenie takie ma charakter informacyjny również dlatego, że nie jest ono wiążące dla podatnika i zawiera jedynie ocenę jego stanowiska (art. 14c § 1 zdanie pierwsze O.p.). Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych (por. A. Hanusz, Działanie organów budzące zaufanie, publ. Prawo i Podatki 2013/818-19). W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Jest to postępowanie autonomiczne, do którego stosuje się jedynie niektóre przepisy O.p. i to odpowiednio. Jego celem jest ocena stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Nie zachodzi wówczas brak w zakresie elementów wniosku (art. 169 § 1 O.p.), lecz jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 O.p.). W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela poglądy przedstawione w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2013 r., I FSK 864/12 (publ. LEX nr 1375766); z 9 października 2013r., I FSK 1501/12 (publ. LEX nr 1375761); z 20 stycznia 2015r., II FSK 3251/12; z 25 lutego 2015 r., II FSK 900/13; z 10 marca 2015 r., II FSK 103/13 (wszystkie dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). Przyjęcie jako podstawy do wydania interpretacji indywidualnej ogólnikowego (ujmowanego w ramach tylko i wyłącznie pewnej kategorii) opisu zdarzeń, mogłoby prowadzić do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. w związku z odesłaniem zawartym w art. 14h tej ustawy. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opis sprawy poddawanej ocenie podatkowej, o którym mowa w art. 14b § 3 ab initio O.p. powinien być taki, jakby był przedmiotem ustaleń własnych podatnika dokonywanych w ramach samoobliczenia podatku za dany okres rozliczeniowy albo przedmiotem ustaleń organu podatkowego niezbędnych do dokonania oceny prawnej i przeprowadzenia procesu zastosowania prawa materialnego co do faktów mających miejsce w określonym okresie rozliczeniowym. Celem przepisów art. 14a do 14p O.p. nie jest bowiem cel abstrakcyjny, poglądowy czy akademicki. Przepisy te mają służyć zainteresowanemu do zinterpretowania przepisu podatkowego nasuwającego wątpliwości, a koniecznego do zastosowania w konkretnym zdarzeniu gospodarczym. Interpretacja indywidualna nie może być zatem wydana w oparciu o stan faktyczny (przyszły), który budzi wątpliwości, bo intencje wnioskodawcy nie są do końca klarowne i przejrzyste, co czyni je nieczytelnymi. Nie może ona polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i zawierać wariantowych ujęć problemów. Stąd też stawiając pytania we wniosku o interpretację indywidualną, wnioskodawca nie może przedstawiać wielu różnych wariantów danego zdarzenia, lecz powinien ograniczyć się do opisania konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ interpretacyjny jest zatem zobowiązany po wpłynięciu wniosku o wydanie interpretacji, dokonać jego wstępnej oceny, ustalając m.in.: a) czy wniosek ten pochodzi od osoby zainteresowanej oraz b) czy sposób skonstruowania tego wniosku pozwala na wydanie rozstrzygnięcia zawierającego elementy wymagane dla interpretacji indywidualnych i spełniające funkcje przypisane tej instytucji przez ustawodawcę. W sytuacji stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, organ interpretacyjny nie przystępuje do merytorycznego badania wniosku, lecz jest zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 165a w zw. z art. 14h O.p. Stosownie do nich, organ interpretacyjny wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, gdy wniosek o jej wydanie został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub gdy z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w tej sprawie nie może być wszczęte. 7. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego należy do wymogów formalnych wniosku o interpretację indywidualną, który to wymóg - jeżeli nie zostanie spełniony - podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Nadmienić należy, iż rozdział 8 działu IV ustawy O.p. art. 169 § 1 w związku z art. 14h jednoznacznie wskazuje, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Oznacza, to że rozpatrując możliwość wydania interpretacji indywidualnej organ podatkowy winien najpierw poddać złożony wniosek o wydanie interpretacji analizie formalnoprawnej. Organ podatkowy jest obowiązany wezwać Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych, jeżeli takie braki formalne wystąpią, gdyż uniemożliwia to merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Organ podatkowy nie może domniemywać stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego czy też własnego stanowiska Wnioskodawcy. Mając na względzie wyżej zaprezentowane wyjaśnienia dotyczące właściwego rozumienia wymogów formalnych wynikających z art. 14b § 3 O.p. (wyrażających się m.in. w tym, że stan faktyczny/zdarzenie przyszłe winno być przedstawione w sposób wyczerpujący, w ocenie Sądu Organ podatkowy zasadnie uznał, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w przepisach O.p.). W nadesłanym w dniu [...] lipca 2015 r. uzupełnieniu wniosku Skarżący, pomimo iż organ podatkowy wskazał bardzo dokładnie jakie braki formalne występują, w jakim terminie należy je usunąć oraz jakie wystąpią konsekwencje nieuzupełnienia wniosku, nie uzupełnił stanu faktycznego o odpowiedź na wskazane w wezwaniu ww. pytania. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za Wnioskodawcą ściśle, określony stan faktyczny. Z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi zatem wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy, gdyż przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Zakres i przedmiot sprawy administracyjnej o udzielenie interpretacji prawa podatkowego konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie. 8. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych w wyroku WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., I SA/Gd 603/16, Sąd ten wyraził pogląd, że "Pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, organ winien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale powinien także przede wszystkim wykazać - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe". Zgodnie z wyrokiem WSA w Olsztynie, I SA/Ol 473/16 Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Obowiązkiem organu dokonującego interpretacji jest natomiast w świetle art. 14c § 1 cytowanej ustawy dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega zatem między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Przy czym owo "wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego" musi być dokonane przez wnioskodawcę w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być precyzowany, czy modyfikowany w toku dalszego postępowania, np. w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wszelkie dane podlegające interpretacji winny być przedstawione we wniosku, zanim zostanie wydana interpretacja. Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych oraz zawartą w nich ocenę prawną w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Z treści art. 14b § 3 ustawy O.p. wynika bezwzględny "obowiązek przedstawienia przez składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenia przyszłego/stanu faktycznego w sposób wyczerpujący. W sprawach o wydanie interpretacji indywidualnych nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Podkreślić przy tym trzeba, że organ interpretacyjny nic może wydać interpretacji w oparciu o stan faktyczny wyinterpretowany przez organ z informacji podanych we wniosku. Organ jedynie ocenia przedstawiony przez zainteresowanego stan faktyczny i stan prawny. Wniosek o interpretację musi być dla organu interpretacyjnego zrozumiały i czytelny, nie budzący wątpliwości pod kątem prawnym. Z tego względu zainteresowany ma niewątpliwie interes prawny w przedstawieniu danych faktycznych i prawnych w taki sposób, aby interpretacja indywidualna była nic tylko przydatna w jego działalności, ale też zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Zaznaczyć też należy, że postępowanie o wydanie interpretacji nie jest postępowaniem podatkowym, w którym organ podatkowy jest zobowiązany do precyzyjnego ustalania stanu faktycznego/zdarzenie przyszłego lecz postępowaniem, w którym ciężar dowodzenia poprzez treść wniosku spoczywa na zainteresowanym. 9. W odniesieniu do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnej należy wyjaśnić, że dotyczy ona konkretnych spraw podatnika osądzonych w określonym stanic faktycznym i w tych sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte są wiążące. Natomiast Organy podatkowe mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami, to nic mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. W ocenie Sądu z powyższego wynika, że organ podatkowy prawidłowo wystosował wezwanie, którego celem było umożliwienie Wnioskodawcy skutecznego uzupełnienia braków formalnych wniosku, z której to możliwości Wnioskodawca nic skorzystał, pomimo odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych z dnia 24 lipca 2015 r. Skarżący wiedział jakie są skutki niezastosowania się do wezwania, o czym został pouczony. Tym samym niezasadny jest zarzut Skarżącego naruszenia przez art. 14b § 3 O.p. 8. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w przedmiotowej sprawie przepisu art. 121 O.p. Należy stwierdzić, iż art. 121 § 1 O.p. zawiera w swej treści zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, które równo traktuje interesy podatnika i Skarbu Państwa. Zasada zaufania do organów podatkowych nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność nakazu wykładni zawsze na korzyść i zgodnie z wolą podatnika, do czego zasadniczo sprowadza się zarzut postawiony przez Wnioskodawcę. Wydając na przedmiotowy wniosek postanowienie bez rozpatrzenia tutejszy organ działał zgodnie z powyższą zasadą. Postępowanie takie zaś niewątpliwie odpowiada wymogom wynikającym z art. 121 § 1 O.p. Prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nakłada na nie obowiązek prawidłowego stosowania przepisów prawa materialnego, a te w ocenie Dyrektora tut. Izby nie zostały naruszone. Z faktu, że w przedmiotowej sprawie tut. organ podatkowy wydał rozstrzygnięcie inne od tego, którego oczekiwał Wnioskodawca nie wynika, że w toku działań interpretacyjnych doszło do naruszenia przepisów prawa podatkowego, które niweczyłoby zaufanie do tut. organu podatkowego. Należy wskazać, iż odmienne stanowisko organu nie uprawnia do sformułowania zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Interpretacje indywidualne są wydane w przedmiotowych sprawach w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Odmienne rozstrzygnięcia organów podatkowych dokonane nawet w analogicznych zagadnieniach nie mogą stanowić podstawy do żądania analogicznego rozstrzygnięcia sprawy Skarżącego, jeśli stoi temu na przeszkodzie treść przepisów prawa. Postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym i w tym sensie ograniczonym np. w stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego, że nie może obejmować postępowania dowodowego. Powyższe wynika wprost z unormowania zawartego w art. 14h O.p., który stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Oznacza to, że podniesione przez Skarżącego zarzuty naruszenia prawa procesowego przez tut. Organ dotyczące naruszenia przepisów art. 121 § 2, art. 122 i art. 124 ustawy O.p. zgodnie z art. 14h niniejszej ustawy nie mają zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej tak więc zarzucenie tut. Organowi przez Skarżącego naruszenia art. 121 § 2 i art. 124 O.p. jest bezpodstawne. 11. W związku z powyższym przedmiotem odpowiedzi na zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia prawa procesowego w zaskarżonej interpretacji był jedynie art. 121 § 1 ustawy O.p. W kwestii naruszenia przez tut. Organ art. 14d O.p. nie sposób zgodzić się z zarzutem ponieważ przepis art. 14d O.p. mówi wyraźnie, że interpretację indywidualna przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej - zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do lego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4. Oznacza to, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Odnosząc ww. przepis na grunt przedmiotowej sprawy należy zaznaczyć, iż tut. Organ dokonał rozstrzygnięcia sprawy Skarżącego w ustawowym terminie określonym w art. 14d O.p. poprzez wydanie aktu administracyjnego w postaci postanowienia bez rozpatrzenia. Organ uczynił to bez zbędnej zwłoki (w dniu [...] sierpnia 2015 r.) po otrzymaniu odpowiedzi Skarżącego (z dnia [...] lipca 2015 r., data wpływu [...] lipca 2015 r.) na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych przez Wnioskodawcę z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...], co oznacza że tut. Organ nie uchybił terminowi, o którym mowa w art. 14d O.p.. 12. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP zarzut ten ma charakter ogólnikowy. Art. 32 ust. 1 Konstytucji stanowi o równości obywateli wobec prawa. Zgodnie z utrwalonym - już orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasada równości wobec prawa nakazuje identyczne traktowanie wszystkich adresatów norm prawnych znajdujących się w takiej samej - lub podobnej sytuacji prawnej. Takie ujęcie zasady równości nakazuje jednocześnie odmienne traktowanie osób, które takiej cechy nic posiadają. W związku z powyższym, w odniesieniu do zarzutu naruszenia zasady równości należy stwierdzić, że zasada te nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność nakazu wykładni zawsze na korzyść i zgodnie z wolą podatnika. Interpretacje indywidualne za każdym razem wydawane są w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. 13. Reasumując złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., pomimo jego uzupełnienia. Dyrektor Izby Skarbowej w W., wydając postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, nie naruszył przepisów art. 14b O.p. 15. Mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w postanowieniu. Mając powyższe na uwadze WSA w Warszawie, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji przedmiotowego wyroku.