III SA/Wa 3188/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. oddala skargę Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego i kontroli podatkowej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił P. w W. (zwanemu też dalej "Skarżącym" albo "Związkiem") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2005 r. w wysokości 445 706 zł od dochodu określonego na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) oraz dochód za ten rok podatkowy w wysokości 3 480 705, 43 zł. Organ I instancji stwierdził, że Skarżący w 2005 r. zawyżył koszty uzyskania przychodów m.in. o kwotę 25 000 zł z powodu dwukrotnego ujęcia w kosztach tej samej kwoty, nie wydatkowanej na cele statutowe. Zaznaczył, iż ww. kwota została dwukrotnie zakwalifikowana w poczet kosztów, dotyczyła uczestnictwa klubu G. SSA w rozgrywkach Pucharu Polski 2004 / 2005. W wyniku wniesionego odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2008 r. uchylił decyzję Organu I instancji i określił wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 400 822 zł. Na powyższą decyzję Związek wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt. III SA/Wa 3510/08, uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał m.in., iż Dyrektor Izby Skarbowej nie wypowiedział się w zaskarżonej decyzji co do sposobu zakwalifikowania przez Organy podatkowe kwoty 25 000 zł, naruszając tym samym art. 127 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, iż Dyrektor Izby Skarbowej uchybił obowiązkowi odniesienia się wszystkich kwestii objętych rozstrzygnięciem Organu I instancji. W następstwie wydanego przez WSA wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Związkowi za 2005 r. wysokość dochodu w wysokości 4 794 352, 37 zł i zobowiązanie podatkowe w wysokości 14 009 zł w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. od dochodu określonego na podstawie art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej zwanej też "ustawą" lub "updop"). Organ I instancji stwierdził, że Związek zawyżył przychody o kwotę 1 499 769, 47 zł stanowiącą różnice kursowe wynikające z wyceny bilansowej, a także o kwotę 2 319 888 zł stanowiącą wartość rozwiązanych rezerw. Organ stwierdził też zaniżenie przychodów o kwotę 308 948, 52 zł przekazaną w ramach Programu Pomocy Finansowej FIFA na rok 2005, a także o kwotę 1 887 356, 80 zł przekazaną przez UEFA w ramach programów UCL SOLIDARITY oraz HATTRICK SOLIDARITY. Zaniżenie przychodów dotyczyło też o kwoty 2 328 085, 74 zł wypłaconej przez UEFA za udział w pucharze UEFA Intertoto 2005, UCLA-POOL i HATTRICK SOLIDARITY, a także kwoty 600 zł dotyczącej wpływów za wydawnictwo szkoleniowe "P.". Dyrektor UKS stwierdził też zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 182 786, 45 zł z tytułu uznania poniesionych wydatków na darowizny i ofiary wszelkiego rodzaju, o kwotę 2 602 154,05 zł z tytułu utworzonej rezerwy, o kwotę 413 539, 65 zł stanowiącą różnice kursowe wynikające z wyceny bilansowej, o kwotę 35 443, 07 zł z tytułu wpłat na PFRON, o kwotę 32 000 z tytułu składki na rzecz Piłkarskiej Ligi Polskiej, o kwotę 10 000 zł dotyczącą I i II raty za sezon 2004/2005 przeznaczonej dla W. za prawa reklamowe C. o kwotę 3 645, 89 zł jako błąd firmy S. wynikający z przeliczenia faktury na EUR, a ponadto o kwotę 25 000 zł z powodu dwukrotnego ujęcia w kosztach tej samej kwoty nie wydatkowanej na cele statutowe, a także o inne kwoty z innych tytułów. Dyrektor stwierdził też zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o pewne kwoty. Organ zaznaczył, że ww. kwota 25 000 zł, która została dwukrotnie zakwalifikowana w poczet kosztów, dotyczyła uczestnictwa klubu G. SSA w rozgrywkach Pucharu Polski 2004 / 2005. Pismem z dnia 22 kwietnia 2011 r. Związek złożył odwołanie od powyższej decyzji z [...] kwietnia 2011 r. wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 25 ust. 4 updop. W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, iż wykonując swoje cele statutowe organizował w sezonie 2004/2005 rozgrywki o Puchar Polski w Piłce Nożnej. Zgodnie z § 11 ust. 4 załącznika Nr 1 do Uchwały 11/65 z dnia 1 czerwca 2004 r. Prezydium Zarządu Związku w sprawie uchwalenia Regulaminu Rozgrywek o Puchar Polski w Piłce Nożnej na Sezon 2004/2005, Prezydium Zarządu Związku może przyznać odrębną uchwałą nagrody dla klubów uczestniczących w rozgrywkach. Rolę takiej uchwały, jak wyjaśniono w odwołaniu, spełniała Uchwała 19/119 z dnia 8 września 2004 r. Prezydium Zarządu Związku w sprawie wysokości nagród przysługujących Klubom z tytułu uczestnictwa Klubu w rozgrywkach ligowych i dalszych Pucharu Polski w sezonie 2004/2005. Na podstawie ww. regulacji wewnątrzzwiązkowych, G. był uprawniony, według Skarżącego, do otrzymania nagrody, która pozostawała w ścisłym związku z udziałem tego klubu w rozgrywkach o Puchar Polski. Zdaniem Związku nie może być wątpliwości, że przywołany wydatek mieścił się w kategorii wydatków statutowych jako związany z organizacją rozgrywek mających na celu wyłonienie zdobywcy Pucharu Polski. Związek zaznaczył, iż Organ I instancji nie kwestionował, że nagroda wypłacona dla klubu G. SSA (członka P.) spełnia kryteria wydatku statutowego. Organ I instancji zakwestionował jednak — jako wydatek statutowy — wypłaconą po raz drugi w 2005 r. nagrodę przez Skarżącego na rzecz klubu G. z tytułu jego udziału w Pucharze Polski. W ocenie Skarżącego nie można podzielić stanowiska Organu I instancji, że wypłacona nagroda nie jest wydatkiem statutowym, objętym zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 4 updop. Zdaniem Skarżącego należy mieć bowiem na względzie, że o tym, czy dany wydatek jest wydatkiem na cele statutowe, przesądza charakter tego wydatku oraz cel, jaki zamierzał zrealizować podmiot ponoszący ten wydatek. Według Związku bez wątpienia nagroda mieściła się w kategoriach wydatków statutowych. Dodatkowo wyrażona przez Skarżącego wola sposobu przeznaczenia tego wydatku na cele statutowe nie może być kwestionowana. Rozliczenie nagrody zostało podpisane przez wiceprezesa ds. organizacyjnych skarżącego, E. K.. Nie może być więc wątpliwości, że wypłata nagrody potwierdzona rozliczeniem z dnia 30 czerwca 2005 r. nastąpiła w celu realizacji celów statutowych Skarżącego, zwolnionych z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 updop. Zdaniem Skarżącego okoliczność, że w wyniku pomyłki wypłacił po raz drugi nagrodę dla klubu nie zmienia faktu, że przeznaczył 25 000 zł na cele statutowe, gdyż taka była intencja i wola Skarżącego w chwili wypłaty tej kwoty. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W.: 1) utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r., 2) uchylił decyzję Organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r., 3) określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 13 534 zł. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy zakwestionował ustalenia dotyczące wysokości dochodu określonego w odniesieniu do darowizny w kwocie 2 500 zł przekazanej na rzecz organizacji pożytku publicznego SOS - Wioski Dziecięce w Polsce. Zaznaczył, iż ww. wydatek stanowiący darowiznę na rzecz organizacji pożytku publicznego w przedmiotowej sprawie powinien zostać wyłączony z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. W pozostałym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził prawidłowość ustaleń dokonanych przez Organ I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył m.in., iż Związek z tytułu organizacji rozgrywek o Puchar Polski w Piłce Nożnej w sezonie 2004/2005 zobowiązany był do zapłaty na rzecz Klubu Sportowego G. SSA kwoty 25 000 zł. Powyższa kwota została zaewidencjonowana na koncie 712-16 Puchar Polski na podstawie PK 2005/0298 z dnia 28 lutego 2005 r. Zapłata powyższej nagrody stanowiła wykonanie zobowiązania Związku wobec Klubu. Jednakże wobec posiadania przez Związek wierzytelności wobec Klubu nastąpiło potrącenie wzajemnych wierzytelności (pismo Związku z dnia 21 lutego 2005 r.). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej skoro oświadczenie o potrąceniu zostało złożone, w piśmie z dnia 21 lutego 2005 r., to w myśl art. 499 Kodeksu cywilnego potrącenie się dokonało. Jeżeli doszło do potrącenia, to nastąpiła wypłata nagrody. W ocenie Organu kwota 25 000 zł stanowiła koszt uzyskania przychodu. Skoro w wyniku kompensaty wzajemnych wierzytelności z dnia 21 lutego 2005 r. Skarżący został zwolniony z obowiązku wypłaty nagrody, to ponowna wypłata kwoty 25 000 zł nie mogła stanowić realizacji zobowiązania Związku do wypłaty nagrody z tytułu uczestnictwa klubu w rozgrywkach grupowych i dalszych Pucharu Polski w sezonie 2004/2005, i z tego też powodu nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu. Organ wyjaśnił, że Związek wspiera kluby piłkarskie w formie pomocy finansowej. W związku z tym, zdaniem Organu, kwota 25 000 zł, o której mowa w piśmie z dnia 30 czerwca 2005 r., stanowi darowiznę, o której mowa w art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem po stronie klubu powstało roszczenie o zapłatę kwoty 25 000 zł. Z uwagi na posiadanie przez Związek wierzytelności wobec klubu G. SSA, nastąpiło kolejne potrącenie wzajemnych wierzytelności (pismo Związku z dnia 30 czerwca 2005 r.). Wskutek potrącenia nastąpiło zmniejszenie dochodu Związku, co jest równoznaczne z wydatkowaniem z dochodu kwoty 25 000 zł na rzecz klubu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w wyniku kompensaty wzajemnych wierzytelności nastąpiło wydatkowanie dochodu przez Skarżącego kwoty 25 000 zł, która nie została przeznaczona na cele statutowe. Według Organu, w wyniku potrącenia zobowiązania klubu wobec Związku zostały zmniejszone o kwotę 25 000 zł, czyli w wyniku potrącenia klub odniósł korzyść majątkową o takiej wysokości. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżący nie wykazał celu statutowego, na jaki została przeznaczona kwota 25 000 zł. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie oceny znaczenia treści oświadczenia, zawartego w piśmie z 30 czerwca 2005 r., skierowanym do klubu G. SSA, 2) art. 25 ust. 4 updop, poprzez uznanie, że sporządzenie przez Skarżącego pisma z 30 czerwca 2005 r. i doręczenie go G. stanowiło wydatkowanie dochodu, o jakim jest mowa w ww. przepisie. W uzasadnieniu skargi Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Organu II instancji, iż wydatkował kwotę określoną w piśmie z 30 czerwca 2005 r., bądź też w jakikolwiek prawny sposób zadysponował nią. Zaznaczył, iż z okoliczności sprawy w sposób wyraźny wynika, że intencją Skarżącego nie było dokonanie na rzecz G. darowizny, ale przyznanie nagrody związanej z uczestnictwem klubu w meczach Pucharu Polski. Skarżący zamierzał - zgodnie ze stosownymi uchwałami przywołanymi w treści pism z 21 lutego i 30 czerwca 2005 r. - przyznać jedną nagrodę. Zdaniem Skarżącego pismo z 30 czerwca 2005 r. zostało sporządzone na skutek pomyłki, gdyż faktycznie G. przysługiwała tylko jedna nagroda w wysokości 25 000 zł, nie zaś dwie. W ocenie Skarżącego pomyłkowo złożone oświadczenie o przyznaniu nagrody nie powinno być traktowane jako darowizna. Dysponując takim pisemnym oświadczeniem G. nie mógłby ubiegać się o zapłatę przez Związek kwoty w nim wymienionej. Wskutek powyższego nie zostały spełnione warunki do zastosowania w sprawie art. 498 Kodeksu cywilnego. Związek wskazał, iż G. nie przysługiwała wierzytelność wobec Skarżącego o wypłatę drugiej nagrody. Nie mogło tym samym dojść do potrącenia wzajemnych wierzytelności. Bezpodstawnie sporządzone pismo Skarżącego z 30 czerwca 2005 r. nie kreowało po jego stronie zobowiązania wobec G.. W związku z powyższym, w ocenie Skarżącego, nie nastąpiło wydatkowanie kwoty 25 000 zł na cele pozastatutowe. Tym samym nie został spełniony warunek z art. 25 ust. 4 updop i nie powstał po stronie Skarżącego obowiązek odprowadzenia zaliczki na podatek od kwoty 25 000 zł, gdyż kwota ta nigdy nie została faktycznie wydatkowana w żaden prawnie skuteczny sposób. Tym samym Dyrektor Izby Skarbowej błędnie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w efekcie czego doszedł do błędnych ustaleń faktycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ocenił, że Związek zaprezentował inne stanowisko co do wydatkowania i charakteru omawianej kwoty w odwołaniu, inne zaś w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Jakkolwiek zaskarżona decyzja, a także decyzją ją poprzedzająca, dotyczą określenia wysokości dochodu i zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za rok 2005, a w ramach określania tych wysokości Organy obydwu instancji przeanalizowały szereg kwot składających się na przychód oraz koszty uzyskania przychodu (zresztą Związek przychody te i koszty zarówno zaniżał, jak też zawyżał), to jednak sporną okolicznością sprawy stało się jedynie wydatkowanie kwoty 25 000 zł, o jakiej mowa w piśmie Skarżącego do G. SSA z dnia 30 czerwca 2005 r. (k. 1561 akt podatkowych). Przyjęcie stanowiska Związku, według którego wydatek był związany z celami statutowymi, zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pozwoliłoby na wniosek, że istotnie – jak wskazano w skardze – Związek nie miał obowiązku odprowadzenia zaliczki na podatek od tej kwoty, a w efekcie zobowiązanie podatkowe byłoby odpowiednio niższe, niż wynika to z zaskarżonej decyzji. Z kolei zaakceptowanie stanowiska Dyrektora, że kwota 25 000 zł, o której mowa we wspomnianym piśmie, nie została wydatkowana na cel statutowy, pozwoliłoby uznać, iż jako dochód nie korzystała ona ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1, zaś podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 25 ust. 4 updop. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w W. prawidłowo uznał, że przedmiotowa kwota nie podlegała zwolnieniu przedmiotowemu wynikającemu z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Po pierwsze rację należy przyznać Dyrektorowi, że Związek prezentował niekonsekwentne stanowisko co do charakteru i tytułu prawnego tej kwoty. W odwołaniu od decyzji DUKS wskazano, że wymieniona w piśmie z 30 czerwca 2005 r. kwota mieściła się w kategorii wydatków statutowych, i że wola przeznaczenia tej kwoty na te cele nie może być kwestionowana. Zaistniała pomyłka, polegająca na kolejnym przyznaniu nagrody, nie może – według Związku – zmieniać tego, że kwotę 25 000 zł przeznaczono na cele statutowe. Uznać wobec tego należało, że samo wydatkowanie kwoty 25 000 zł, wymienionej w piśmie z 30 czerwca 2005 r., w postępowaniu podatkowym zostało przez Związek przyznane. Prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w tej kwestii było więc bezcelowe. Z kolei w skardze Związek zanegował w ogóle wydatkowanie tej kwoty poprzez potrącenie, gdyż uznał, że pomyłkowo złożone oświadczenie nie powinno być traktowane jako darowizna (str. 4 skargi), zaś bezpodstawnie sporządzone pismo (...) nie kreowało po stronie Skarżącego zobowiązania wobec G.. Kwota ta (25 000 zł, o której mowa w piśmie z 30 czerwca 2005 r.) "...nigdy nie została faktycznie wydatkowana w żaden prawnie skuteczny sposób" (także 4 str. skargi). Otóż Dyrektor IS trafnie zaakcentował, że w piśmie z 30 czerwca 2005 r. Skarżący zobowiązał się, po pierwsze, do przekazania kwoty, ale – co w sprawie szczególnie ważne – także potrącił wynikające stąd swoje zobowiązanie z wierzytelnością przysługującą mu od G. SSA. W efekcie treść tego pisma wskazuje, że z dotychczasowej kwoty wierzytelności przysługującej Związkowi od G. SSA, tj. kwoty 25 300 zł, pozostało jedynie 300 zł wierzytelności Związku. Z akt nie wynika ponadto, aby Skarżący podjął jakąkolwiek próbę uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli zawartego w piśmie. Możliwość takiego uchylenia się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu wynika z art. 84 § 1 Kodeksu cywilnego, ale z tej możliwości Związek nie skorzystał. Jak wyżej Sąd wyjaśnił, w toku całego postępowania podatkowego Związek nigdy nie zakwestionował faktu rzeczywistego, faktycznego wydatkowania tej kwoty. Nigdy też – nawet we wniesionej skardze - nie podważał wartości dowodowej materiałów źródłowych, zgromadzonych w postępowaniu kontrolnym i kontroli podatkowej, na których oparły się Organy, i z których wynika, iż przedmiotowa kwota została wydatkowana. W zacytowanym wyżej sformułowaniu zawartym w skardze ("...nigdy nie została faktycznie wydatkowana w żaden prawnie skuteczny sposób") Związek poddał w wątpliwość jedynie prawną skuteczność omawianego pisma z 30 czerwca 2005 r., natomiast nie stwierdził, iż kwota 25 000 zł nie została w jakikolwiek sposób efektywnie wydatkowana. Nie wskazują na to także żadne inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania kontrolnego i podatkowego. Skoro - jak wynikało z akt podatkowych - wydatkowanie przedmiotowej kwoty rzeczywiście miało miejsce, to konsekwentnie trzeba też przyjąć, iż wydatkowanie to nastąpiło z naruszeniem Uchwały Prezydium Zarządu P. nr 11/65 z dnia 1 czerwca 2004 r. w związku z uchwałą nr 19/119 z 8 września 2004 r., dotyczącą nagród za udział w rozgrywkach piłkarskich (okoliczność przyznana przez sam Związek w skardze). Naruszenie to polegało na ponownym i faktycznym przyznaniu nagrody dla G. SSA za udział w rozgrywkach ligowych i w Pucharze Polski w sezonie 2004/2005, podczas gdy taka nagroda mogła być przyznana tylko raz. Fakt, że to kolejne przyznanie nagrody nastąpiło wskutek pomyłki, nie zmienia oceny, iż w ten sposób Związek naruszył uchwałę Prezydium swojego Zarządu. P., jak każde inne stowarzyszenie i polski związek sportowy, zobowiązany jest do przestrzegania uchwał swoich organów. Co więcej – jak wynika z pisma z 30 czerwca 2005 r., wydatkowanie tej kwoty (poprzez potrącenie) nastąpiło w związku z istnieniem wierzytelności P. względem G. SSA z tytułu żółtych kartek, jakie otrzymali zawodnicy tego klubu piłkarskiego w toku rozgrywek. Choć z akt nie wynika, jakie były powody i podstawy prawne nakładania na kluby piłkarskie obowiązku uiszczania stosownych kwot z tytułu otrzymywania przez ich zawodników żółtych kartek w toku rozgrywek piłkarskich, to w ocenie Sądu w pełni uprawnione jest przypuszczenie, iż taki obowiązek ma funkcję dyscyplinującą i motywującą kluby i zawodników do respektowania zasad fair play, a także funkcję kary za niesportowe zachowanie na boisku. Taki obowiązek z pewnością ma swoje prawne umocowanie w statucie P. i wydawanych na jego podstawie uchwałach organów Związku, określających zasady oficjalnych rozgrywek piłkarskich w Polsce. Anulowanie - na mocy pisma z 30 czerwca 2005 r. – obowiązku uiszczenia przez G. SSA kar z tytułu żółtych kartek godzić musi w te intencje, jakie towarzyszyły uchwałom organów Związku, określającym kary finansowe za żółte kartki, musi też przez to być uznane za naruszające te uchwały jako wewnętrzne akty normatywne P.. Powyższe rozważania prowadzą w efekcie do wniosku, że wydatkowanie kwoty 25 000 zł na cele sprzeczne z uchwałami Związku nie może być jednocześnie uznane za wydatkowanie zgodne z jego statutem, za wydatkowanie na cele z zakresu kultury fizycznej i sportu (art. 17 ust. 1 pkt 4 updop), i odpowiadające przez to ustawowym warunkom zwolnienia podatkowego. Zachowanie polegające na naruszaniu własnego statutu, który wymaga m.in. przestrzegania uchwał organów Związku, nie jest zachowaniem statutowym. Organy podatkowe prawidłowo zatem uznały, że w omawianym zakresie P. nie korzystał ze zwolnienia podatkowego. Jak wyżej Sąd zasygnalizował, poza sporem są inne okoliczności faktyczne i prawne, jakie doprowadziły Organy do przyjęcia w decyzjach dochodu i wysokości zobowiązania na wskazanym w nich poziomie. Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja Dyrektora IS, jak też poprzedzająca ją decyzja Dyrektora UKS, wydane zostały w wykonaniu prawomocnego wyroku tutejszego Sądu w sprawie o sygn. III SA/Wa 3510/08. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, analizując skargę niezależnie od jej zarzutów i wniosków, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, uznał zaskarżoną decyzję za prawidłową w tym niekwestionowanym w skardze zakresie, stwierdził ponadto, że w Organy wykonały wskazania Sądu co do dalszego postępowania, wynikające z wyroku w sprawie o sygn. III SA/Wa 3510/08. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.