III SA/Wa 3189/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę III SA/Wa 3189/05 Uzasadnienie J. K. złożyła roczne zeznanie na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2004 na druku PIT-37 i wykazała w nim nadpłatę w kwocie 526,70 zł. W zeznaniu tym podatniczka wykazała dochód z emerytury-renty i przed obliczeniem podatku odliczyła od dochodu wydatek na darowiznę w kwocie 40,00 zł oraz wydatki na cele rehabilitacyjne w kwocie 2370,54 zł. Pismem z dnia [...] lutego 2005 r. organ podatkowy wobec stwierdzonych błędów w zeznaniu podatkowym za rok 2004 wezwał J. K. do złożenia korekty zeznania. W odpowiedzi na wezwanie podatniczka pismem z dnia [...] marca 2005 r. poinformowała organ podatkowy, że wszystkich odliczeń dokonała zgodnie z przepisami prawa a także że wnosi o poinformowanie jej na piśmie o istocie stwierdzonych przez organ w zeznaniu błędów, ponieważ rozmowy z pracownikami organu w jej ocenie nie dają podstaw do stwierdzenia że błędy te rzeczywiście wystąpiły. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. U. wszczął w stosunku do J. K. postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2004. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. organ podatkowy określił podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 w wysokości 555,30 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że z zestawienia kwoty należnego zobowiązania podatkowego oraz kwot pobranych od podatniczki w ciągu roku zaliczek na podatek wynikała nadpłata w wysokości 457,90 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w oparciu o: - roczne obliczenie podatku przez organ rentowy PIT-40 - dowody przekazania darowizny na rachunek bankowy obdarowanego - orzeczenie komisji lekarskiej o niepełnosprawności - dowody dokumentujące poniesienie wydatków na zakup lekarstw dokonał obliczenia należnego od podatniczki podatku dochodowego za rok 2004. Przy wyliczeniu zobowiązania podatkowego uwzględniono dochód wynikający z informacji PIT-40, kwoty odliczeń od dochodu wynikające z powołanych wyżej dowodów oraz odliczaną od podatku składkę na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 1 063,15 zł., która również została wykazana przez organ rentowy w znajdującym się w aktach sprawy druku PIT-40. Dalej organ stwierdził, że wynikająca z decyzji nadpłata podatku podlega zwrotowi w trybie określonym w art. 77b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p.. Od tej decyzji podatniczka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odwołaniu decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów: - art. 68 i 87 Konstytucji RP - art. 10, 26, 27,34 i 45 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.d.o.p. - art. 72,73,77,i 78 O.p. Podatniczka podnosiła, że roczne obliczenie podatku przez płatnika PIT-40 nie zawiera danych zgodnych z rzeczywistością dowodem czego są przedłożone przez nią kserokopie potwierdzeń wypłaty emerytury. Zdaniem podatniczki decyzja winna określać wysokość nadpłaty podatku za rok 2004 w kwocie 526,70 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazywał, że zgodnie z treścią art. 27b ust. 1 u.p.do.f. podatek dochodowy obliczony zgodnie z art. 27 u.p.d.o.f. w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, która w roku podatkowym została opłacona przez podatnika lub została pobrana przez płatnika. Obniżenie nie dotyczy składek pobranych od dochodów zwolnionych od podatku na podstawie art. 21, 52 i 52a u.p.d.o.f. a także pobranych od dochodów objętych zaniechaniem poboru podatku.. Zgodnie z treścią przepis art.27b ust. 3 u.p.do.f. wysokość zapłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Kwota składek o którą zmniejsza się podatek, nie może przekroczyć 7,75% podstawy wymiaru składek - art. 27b ust. 2 u.p.do.f. Dalej organ wskazywał, że podatniczka dokonała odliczenia od podatku składek w wysokości 8, 25%, które obliczyła na podstawie odcinków rentowych, jednakże obowiązek zapłaty w roku 2004 składek według stawki 8,25% w świetle jednoznacznej treści przepisu art. 2b ust. 2 u.p.do.f. 7,75% nie zmienia faktu, że odliczeniu od podatku podlegają składki w wysokości 7,75%. Z tych względów zdaniem organu występująca w stosunku do podatniczki nadpłata podatku za rok 2004 w decyzji organu pierwszej instancji została określona w prawidłowej wysokości. W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów wskazanych w odwołaniu. Na tę decyzję J. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. W skardze strona skarżąca zażądała uznania jej prawa do nadpłaty podatku w wysokości 539,76 zł. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca nie zawarła zarzutów naruszenia przez organ podatkowy konkretnych przepisów prawa, a jedynie powołała się na treść przepisów art. 87 i 68 Konstytucji RP, oraz art. 45, art. 34 ust. 9 pkt 2, 27b ust. 1i 2, art. 26 ust. 1 pkt 2, 6 i 9b u.p.d.o.f. oraz art. 77 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skarg Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę uznał ja za niezasadną i powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Z treści pism kierowanych przez skarżącą do organów podatkowych w toku postępowania podatkowego oraz z treści skargi wynika, że skarżąca wnosząc skargę do Sądu stoi na stanowisku, że w jej sprawie organy podatkowe określiły w sposób nieprawidłowy wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004. Oceniając zaskarżoną decyzje pod kątem jej zgodności z prawem należy stwierdzić, że decyzja ta nie zawiera wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ podatkowy w sposób zgodny z treścią przepisów art. 26 ust. 1 pkt 6 i 9 lit. b u.p.do.f. określił skarżącej podstawę opodatkowania . Podstawę tę organ określił przez uznanie otrzymanych przez skarżącą świadczeń emerytalnych w kwocie 13 718,09 zł za dochód w rozumieniu przepisu art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. osiągnięty ze źródła określonego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.do.f. Z osiągnięciem przez skarżącą przychodów z emerytury nie wiązały się żadne koszty uzyskania przychodów, a zatem całość osiągniętych w roku 2004 przychodów z tego źródła stanowiła dochód do opodatkowania. W celu obliczenia podstawy opodatkowania organy od dochodu tego na podstawie przepisów art. 26 ust. 1 pkt 6 i 9 lit. a u.p.do.f. lit. a dokonały odliczenia wydatków na zakup leków oraz darowizny na cele kultu religijnego. Odliczenia wydatków na zakup leków dokonano z zachowaniem limitu odliczenia określonego w przepisie art. 26 ust. 7a pkt. 12 u.p.d.o.f. to jest wysokości różnicy pomiędzy wydatkami poniesionymi w każdym miesiącu a kwotą 100 zł. Organ uwzględnił odliczenie z tytułu wydatków na zakup leków ponieważ skarżąca dysponowała orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności- art. 26 ust. 7d pkt 1 u.p.do.f. Od tak określonej podstawy opodatkowania organ obliczył podatek według stawki określonej w tabeli zawartej w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. a następnie pomniejszył go o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości określonej w art. 27b ust. 2 u.p.do.f.-7, 75% podstawy obliczenia składki. Zgodnie z treścią przepisu art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9% podstawy wymiaru, z tym, że zgodnie z treścią przepisu art. 242 pkt 1 tej ustawy, składka na ubezpieczenie zdrowotne w okresie od dnia wejście w życie tej ustawy do dnia 31 grudnia 2004 r. wynosiła 8,25% podstawy wymiaru. Podstawę wymiaru składek osób pobierających emerytury lub renty zgodnie z treścią przepisu art. 81 ust. 8 pkt 2 powołanej ustawy jest kwota emerytury, renty pomniejszona o kwotę spłaty nadpłaty świadczenia, z wyłączeniem dodatków, zasiłków, świadczeń pieniężnych i ryczałtu energetycznego, ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla oraz deputatu węglowego albo kwota uposażenia pobieranego w stanie spoczynku lub uposażenia rodzinnego, kwota uposażenia pobieranego po zwolnieniu ze służby lub świadczenia pieniężnego o takim samym charakterze. Zgodnie z treścią art. 95 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy składka na ubezpieczenie zdrowotne podlega odliczeniu od podatku dochodowego od osób fizycznych - na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle tych przepisów należało stwierdzić, że organ podatkowy zasadnie pomniejszył należny od skarżącej podatek dochodowy za rok 2004 o kwotę składki w wysokości określonej w art. 27b ust. 2 u.p.d.o.f. Treść przepisów art. 95 ust. 1 powołanej ustawy i pkt 1 i art. 27b ust. 2 u.p.do.f. nie pozostawia wątpliwości, że podnoszone przez podatniczkę żądanie odliczenia od podatku składki wynoszącej 8,25% podstawy wymiaru jest całkowicie bezzasadne. Z tych względów należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz Ordynacji podatkowej. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 68 Konstytucji RP, gdyż przepis ten stanowi zobowiązanie władz publicznych do zapewnienia obywatelom dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych a zatem nie reguluje on kwestii związanych z opodatkowaniem i poborem składek na ubezpieczenie zdrowotne. Organ podatkowy nie naruszył również przepisów art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, gdyż podjęte w rozpoznanej sprawie rozstrzygnięcia oparte zostały na normach ustawowych a zatem normy te zgodnie z treścią przepisu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP stanowiły powszechnie obowiązujące prawo. Skoro organ stosując wymienione powyżej obowiązujące przepisy prawa stwierdził, że skarżąca w złożonym zeznaniu podatkowym wykazała zobowiązanie podatkowego w wysokości innej niż wynikająca z obowiązujących przepisów prawa, wskutek czego zawyżyła wysokość przysługującej jej nadpłaty, to na podstawie art. 21 § 3 O.p. uprawniony był do wydania decyzji określającej wysokość tego zobowiązania w prawidłowej wysokości, co prowadziło również do określenia przysługującej podatniczce nadpłaty podatku w prawidłowej wysokości. Organy pierwszej i drugiej instancji w wydanych decyzjach nie wskazały wszystkich wymienionych powyżej przepisów u.p.d.o.f., które zostały zastosowane przy określeniu skarżącej zobowiązania podatkowego, co należało uznać za naruszenie przepisu art. 210 § 4 O.p. w zakresie uzasadnienia prawnego decyzji. W ocenie sądu to naruszenie prawa nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.