III SA/Wa 3247/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (sprawozdawca), sędzia WSA Honorata Łopianowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. (nazywany dalej: "DIS") postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., nazywanej dalej: "K.p.a.") oraz art. 18, art. 33 § 1 pkt 2, 6, 8 i 10 oraz art. 34 § 1 i 5 oraz art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., nazywanej dalej: "u.p.e.a.") po rozpatrzeniu zażalenia O. S.A. z siedzibą w W.(nazywanej dalej: "Spółka", "Skarżąca") z 25 maja 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] o uznaniu: - zarzutów złożonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. dotyczących braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym za niedopuszczalne; - zarzutów złożonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 8 i 10 u.p.e.a. dotyczących niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz podjęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełniał wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z [...] października 2015 r. wystawionego przez Wójta Gminy W., którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 rok w łącznej kwocie 25.717,00 zł należności głównej. Celem wyegzekwowania przedmiotowej należności organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z 23 listopada 2015 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A. Pismem z 3 grudnia 2015 r. Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i podnosząc: - brak wymagalności należności objętych tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.); - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a.); - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.); - podjęcie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Spółka podniosła, że decyzji pierwszoinstancyjnej Wójta gminy W. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem obowiązek określony w decyzji nie był wymagalny, a co za tym idzie należność była niedopuszczalna. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (nazywany dalej: "Naczelnik Urzędu") przy piśmie z 14 grudnia 2015 r. Nr [...] przekazał zarzuty Spółki wierzycielowi, tj. Wójtowi Gminy W., zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., celem zajęcia stanowiska. Wójt Gminy W., po rozpatrzeniu zarzutów Spółki przekazanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. przy piśmie z 14 grudnia 2015 r. postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. Nr [...] uznał zarzuty Spółki za niedopuszczalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (nazywane dalej: "SKO") postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] uchyliło w całości postanowienie z [...] grudnia 2015 r. nr [...] i orzekając co do istoty uznało zarzut braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalny. Ponadto uznało zarzuty niedopuszczalności egzekucji i prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a za nieuzasadnione. SKO umorzyło także postępowanie organu pierwszej instancji w części dotyczącej zajęcia stanowiska w sprawie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku z uwagi na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego SKO wyjaśniło, że kwestia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności była przedmiotem badania przez SKO w S., ponieważ na postanowienie Wójta Gminy W. z [...] listopada 2014 r. nr [...] Spółka złożyła zażalenie z 10 grudnia 2014 r. Skoro SKO zażalenie rozstrzygnęło postanowieniem z [...] lutego 2015 r. nr [...], stwierdzając uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia to oznacza, iż badało kwestię istnienia w obrocie prawnym postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie Spółki w podatku od nieruchomości za 2009 r. Odnośnie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, SKO wskazało, że art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. stanowi swoistą uzupełniającą klauzulę generalną, obejmującą wszystkie przypadki niewymienione w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. Powyższy zarzut niedopuszczalności nie może zostać uzasadniony przez Spółkę przyczynami określonymi w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (brakiem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie Spółce). Nie ulegało wątpliwości, że egzekwowanie należności podatkowych następowało w trybie egzekucji administracyjnej tytułem egzekucyjnym była decyzja Wójta Gminy W. określająca zobowiązanie podatkowe Spółki za 2009 r., zaś wobec zobowiązanej Spółki nie zachodziły okoliczności, które stałyby na przeszkodzie, aby w stosunku do niej taka egzekucja mogłaby być prowadzona. W ocenie SKO Wójt Gminy W. nie miał podstaw prawnych by wypowiadać się w przedmiocie zarzutu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zarzut niespełnienia wymogów art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Spółka uzasadniała tym, że w tytule wykonawczym bezpodstawnie stwierdzono, że dotyczy on należności wymagalnej oraz błędnie określono wysokość odsetek za zwłokę. Zarzut ten był niezasadny. Na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Wierzyciel w ramach rozpatrywania zarzutu opartego na art. 33 pkt 10 u.p.e.a. nie może zatem oceniać, czy treść tytułu wykonawczego jest zgodna ze stanem rzeczywistym, w tym przypadku, czy należność jest wymagalna oraz czy właściwie określono wysokość odsetek. Wobec powyższego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a dotyczące braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym za niedopuszczalne oraz uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 8 i 10 u.p.e.a. dotyczące niedopuszczalności egzekucji administracyjne, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz podjęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełniał wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu wskazał, iż w orzecznictwie sądowym wskazuje się na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wskazując na to, że organ nie będąc jednocześnie wierzycielem poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. dotyczące nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym za niedopuszczalne, zarzuty podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku - w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie mogło być inne. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku z uwagi na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, Naczelnik Urzędu wyjaśnił, że kwestia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności była przedmiotem badania przez SKO, ponieważ na postanowienie Wójta Gminy W. z [...] listopada 2014 r. nr [...] Strona złożyła zażalenie z 10 grudnia 2014 r. Skoro SKO orzekło w sprawie zażalenia postanowieniem z [...] lutego 2015 r. nr [...], stwierdzając uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia to zbadało także kwestię istnienia w obrocie prawnym postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie Spółki w podatku od nieruchomości. W związku z powyższym zarzuty Spółki wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu uznał za niedopuszczalne. Odnośnie zarzutu niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], Naczelnik Urzędu wyjaśnił, że ustawa egzekucyjna w art. 1 pkt 1 określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2, którego § 1 pkt 1 u.p.e.a. stanowi, że egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. stwierdza, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego może być niedopuszczalność egzekucji. W przepisie tym chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zarzut ten mógłby być właściwy wówczas gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystałby z immunitetu. O tym czy egzekucja jest dopuszczalna - w przedstawionym wyżej znaczeniu - przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. Naczelnik Urzędu podkreślił również, że badanie dopuszczalności egzekucji jak i ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. przez organ egzekucyjny następuje w pierwszym stadium postępowania egzekucyjnego - stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy nie podlega egzekucji lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wykonawczy. W sytuacji gdy organ egzekucyjny stwierdzi, że egzekucja jest dopuszczalna i tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi, nadaje mu klauzulę i doręcza jego odpis zobowiązanemu. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu stwierdził, że zarzut wskazany przez Spółkę w piśmie dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Naczelnik Urzędu nie podzielił również argumentacji Spółki co do zasadności zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Skoro w sprawie organ egzekucyjny miał wiedzę jedynie o wierzytelnościach Spółki z rachunków bankowych, to zarzut dokonania wadliwego wyboru środka egzekucyjnego, polegającego na zajęciu tych wierzytelności, musiał być oceniony jako oczywiście bezzasadny. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu zastosował środki egzekucyjne przewidziane w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. w postaci egzekucji z rachunków bankowych. Uciążliwość w świetle art. 33 u.p.e.a to dokuczliwość zastosowanego środka dla codziennego życia, prowadzonej działalności, która powoduje niemożność bądź utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu dłużnika. W ocenie Naczelnika Urzędu Spółka takich przesłanek nie wykazała. Odnośnie zarzutu wniesionego przez Spółkę na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej, który winien zawierać treść określoną w art. 27 u.p.e.a. Organ egzekucyjny jest zobowiązany z urzędu badać, czy tytuł wykonawczy zawiera wszystkie treści określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. Na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalnoprawne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Tytuł wykonawczy o nr [...] spełniał wszystkie wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a., zatem zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. uznał za nieuzasadniony. Wskazanie kwoty odsetek za zwłokę nie ma charakteru błędu formalnego tytułu wykonawczego, albowiem od zaległości podatkowych, jak stanowi art. 51 Ordynacji podatkowej, pobiera się odsetki za zwłokę. Ponadto wzór tytułu wykonawczego, obowiązujący od 21 maja 2014 r. nie przewiduje rubryk służących wskazaniu przerw w naliczaniu odsetek i to wierzyciel wskazuje kwotę odsetek należną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego po uwzględnieniu przerw lub ich nie uwzględniając. Spór dotyczył więc należności w aspekcie prawa materialnego, a nie w aspekcie formalnym niewskazania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę w tytule wykonawczym. Zatem zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a również został uznany za niezasadny. Pismem z 25 maja 2016 r. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu z [...] kwietnia 2016 r., wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów podniesionych w piśmie z 3 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazano, że stanowisko SKO nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny z uwagi na to, że od 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Ponadto pełnomocnik Spółki podtrzymał argumentację co do zasadności złożonych zarzutów przedstawioną w piśmie z 29 grudnia 2014 r. Spółka wskazała dodatkowo, że organ egzekucyjny egzekwował przedawnioną należność. DIS postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. po rozpatrzeniu zażalenia Spółki utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu z [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu decyzji DIS podkreślił, że podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są tylko konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w punktach art. 33 u.p.e.a. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Związanie organu egzekucyjnego, w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na gruncie niniejszej sprawy Wójt Gminy W. postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. uznał zarzuty złożone przez Spółkę za nieuzasadnione. SKO postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] uchyliło w całości postanowienie z [...] grudnia 2015 r. nr [...] i orzekając co do istoty uznało zarzut braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalny. Ponadto uznało zarzuty niedopuszczalności egzekucji i prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a za nieuzasadnione. SKO umorzyło także postępowanie organu pierwszej instancji w części dotyczącej zajęcia stanowiska w sprawie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu postanowieniem z [...] maja 2016 r. nr [...] uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a dotyczące braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym za niedopuszczalne oraz uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 6. 8 i 10 u.p.e.a. dotyczące niedopuszczalności egzekucji administracyjne, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz podjęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełniał wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. za nieuzasadnione. W ocenie DIS, Naczelnik Urzędu prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. za niedopuszczalne a zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 1 pkt 1 ,6, 9 i 10 za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. W związku z powyższym DIS wyjaśnił, że skoro SKO w postanowieniu z [...] lutego 2016 r. nr [...] stwierdziło, że zarzut braku wymagalności obowiązku z uwagi na nienadanie decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru wykonalności był niedopuszczalny ze względu na dokonanie jego oceny w przez SKO w postanowieniu z [...] lutego 2015 r. nr [...]. organ egzekucyjny związany stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie zobligowany był również stwierdzić niedopuszczalność ww. zarzutu. DIS zaznaczył, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a. są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku w sprawie z uwagi na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie mógł więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. DIS zaznaczył, że Spółka nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających twierdzenie o niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie brak nadania decyzji Wójta Gminy W. z [...] września 2015 r. nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., uznanego przez Wierzyciela za niedopuszczalny. Postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], wystawione przez właściwy organ, a obejmujące zaległości w podatku od nieruchomości za 2009 r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wobec powyższego przedmiotową egzekucję administracyjną uznać należało za dopuszczalną. DIS nie podzielił argumentacji Spółki co do zasadności zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W ocenie Spółki zarzut ten był uzasadniony podjęciem egzekucji natychmiast po wydaniu postanowienia o nadaniu rygoru, tj. bez oczekiwania na dobrowolną zapłatę podatku wynikającego z decyzji z [...] września 2015 r. w związku z powyższym nie nastąpiła sytuacja o której mowa w art. 6 § 1 u.p.e.a. DIS wyjaśnił, że kwestia oceny nadania bądź nie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego [...] pozostawała poza oceną postępowania z uwagi na to, że wierzyciel stwierdził niedopuszczalność zarzutu z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Ponadto okoliczność nienadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogła stać się podstawą do każdego z zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. W związku z powyższym DIS wskazał, że bez znaczenia w kontekście zarzutu z art. 33 § pkt 8 u.p.e.a. pozostawała podnoszona okoliczność. Spółka nie powołała żadnej innej argumentacji uzasadniającej zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zasada stosowania najmniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego wiąże się z zasadą celowości, celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do przymusowej realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Podstawowym zadaniem organów prowadzących postępowanie egzekucyjne jest ściągnięcie od zobowiązanego zaległości przy tym oczywiste jest, że stosowanie środka egzekucyjnego nie może być represją, a to oznacza, że stosowanie środków egzekucyjnych nie może zmierzać do wyrządzenia zobowiązanemu dolegliwości poprzez wybór środka najbardziej uciążliwego. Zgodnie z treścią art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Skoro w sprawie organ egzekucyjny miał wiedzę jedynie o wierzytelnościach Spółki z rachunków bankowych, to zarzut dokonania wadliwego wyboru środka egzekucyjnego, polegającego na zajęciu tych wierzytelności, musiał być oceniony jako oczywiście bezzasadny. Naczelnik Urzędu posiadał wiedzę co do skuteczności zastosowanego środka w postaci zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] w W. S.A. w związku z tym w sprawie również dokonał zajęcia tej samej wierzytelności. Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, DIS wskazał, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W tytule wykonawczym wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., skutkiem czego zasadnym było stanowisko Naczelnika Urzędu o bezzasadności zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. DIS nie podzielił również stanowiska Spółki dotyczącego obowiązku dokonania przez organ egzekucyjny merytorycznej oceny zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. z uwagi na zmianę od dnia 15 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718,nazywanej dalej: "p.p.s.a."). W ocenie organu Spółka w błędny sposób dokonała interpretacji zmiany ww. przepisu, a także przywołanych przez siebie orzeczeń sądowych. DIS wyjaśnił, że ustawodawca, dokonując zmiany ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ww. zakresie nie przesądził o utracie postanowienia wierzyciela w przedmiocie zarzutów waloru wiążącego dla organu egzekucyjnego. W tym względzie nie doszło również do zmiany ustawy egzekucyjnej, bowiem zgodnie z art. 34 § 1 stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zmiana art. 3 § pkt 2 pkt 3 p.p.s.a. nie pozbawia strony skarżącej ochrony prawnej. Sądy w sposób stanowczy podkreślają, że ochrona ta jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych przez organ egzekucyjny w przedmiocie zarzutów. DIS podkreślił, że zarzut przedawnienia egzekwowanej należności Strona podniosła dopiero na etapie postępowania zażaleniowego z 25 maja 2016 r., a nie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Po upływie wskazanego siedmiodniowego terminu zobowiązany może skorzystać z możliwości obrony przed egzekucją poprzez wykazanie okoliczności uzasadniających odstąpienie od egzekucji natomiast nie jest dopuszczalne składanie zarzutów czy też powoływanie się na nowe podstawy. Zatem zarówno organ odwoławczy rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygnięcie organu nadzoru nie są uprawnione do rozpatrywanie zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W skardze z 21 września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIS z [...] sierpnia 2016 r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. oraz o uchylenie postanowienia SKO z [...] lutego 2016 r. oraz poprzedzającego postanowienia Wójta Gminy W. (na podstawie art. 135 p.p.s.a.). Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie przez DIS, że w zakresie zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. był związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu SKO w S. z [...] lutego 2016 r. nr [...]. W ocenie Spółki DIS nie uwzględnił, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (a ten stan prawny znalazł zastosowanie w przedmiotowej sprawie) stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Zatem powołanie się na postanowienie SKO w S. z [...] lutego 2016 r. nie stanowiło wystarczającego uzasadnienia dla odstąpienia przez organ egzekucyjny od samodzielnej oceny zarzutów wobec egzekucji oraz nie stanowiło wystarczającego uzasadnienia dla "automatycznego" powielenia przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela. Spółka zarzuciła, że DIS nie uwzględnił faktu, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może zatem wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Po zmianie stanu prawnego, tj. od dnia 15 sierpnia 2015 r., "ciężar" orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych został przeniesiony z wierzyciela na organ egzekucyjny. Skoro w sprawie znajdował zastosowanie nowy stan prawny (co potwierdza prawomocne - a więc wiążące również DIS i Naczelnika Urzędu - to przy rozpatrywaniu zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. ani DIS, ani Naczelnik Urzędu nie mogli ograniczyć się do przywołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. i powołania się na postanowienie SKO w S. z [...] lutego 2016 r., ale powinni rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie i w postanowieniu wydanym w sprawie zarzutów egzekucyjnych przedstawić własną ocenę (co organy zaniechały, naruszając art. 124 K.p.a. W ocenie Spółki nie do zaakceptowania było powielenia przez organ egzekucyjny stanowiska SKO w S., zgodnie z którym zarzut braku wymagalności obowiązku z uwagi na nienadanie rygoru wykonalności był niedopuszczalny ze względu na dokonanie jego oceny przez SKO w S. w postanowieniu z [...] lutego 2015 r. Przedmiotem rozpatrzenia w sprawie podniesionych 3 grudnia 2015 r. zarzutów wobec egzekucji nie była przecież zasadność nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W przypadku zarzutów podniesionych w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymagała kwestia, czy nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło przed podjęciem egzekucji (gdyż tylko pod takim warunkiem egzekucję można uznać za uzasadnioną i dopuszczalną) - czego nie uwzględnił organ egzekucyjny. W przedmiotowej sprawie nie było zatem podstaw do zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a. Niezależnie od powyższego, zarzut braku wymagalności nie mógł zostać uznany za nieuzasadniony, skoro egzekwowano należność wynikającą z decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, a także - skoro egzekwowano należność przedawnioną. Spółka stanęła na stanowisku, że nawet przyjęcie, że nawet w nowym stanie prawnym DIS był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu SKO w S. z [...] lutego 2016 r. nr [...] - rozpatrujący niniejszą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien objąć kontrolą również powielone przez DIS stanowisko wierzyciela (Strona powołała się na uchwałę NSA z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09), a w przypadku uznania go za nieprawidłowe - Sąd powinien również uchylić postanowienia zawierające to stanowisko. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut dotyczący naruszenia art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest niezasadny. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W konsekwencji, w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., organ winien jedynie odwołać się do faktu, że wierzyciel uznał dany zarzut za niezasadny, czy też niedopuszczalny, bez wdawania się w jego merytoryczną ocenę. A zatem z woli ustawodawcy, w myśl przywołanego przepisu, zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, niezależnie od skutków faktycznych dla Strony. W niniejszej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem SKO w S. w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu, w związku z czym organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK. 1490/10). W świetle powyższego za zasadne należy uznać stanowisko Naczelnika Urzędu zawarte w postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. Bez znaczenia pozostają w tym zakresie argumenty Skarżącej, jako że winna podnosić je w postępowaniu dotyczącym postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. W ocenie Sądu powyższego stanowiska nie zmienia nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., obowiązująca od 15 sierpnia 2015 r. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3459/16 czy też wyroku WSA Warszawa z dnia 2 lutego 2017 r., III SA/Wa 3475/16. Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych oraz zawartą w nich ocenę prawną w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Nie podziela natomiast odosobnionej oceny zawartej w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 111/16, na którą powołuje się Skarżąca. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa nowelizująca, którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Natomiast art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje P.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 21 września 2016 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepisy te jednak, jak wskazano, mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale nie mają zastosowania w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wynika z przytoczonego powyżej brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. przepis ten nie uległ zmianie, co oznacza, że pomimo zmiany kognicji sądów administracyjnych nie zmieniła się regulacja dotycząca związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Rację ma zatem DIS, że organ egzekucyjny wydający rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia wniesionych zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutu wniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W związku z tym zarzut skargi podniesiony w tym zakresie należało uznać za niezasadny. Wreszcie wskazać należy, że nie ma racji Skarżąca, jakoby poprzez związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela została pozbawiona prawa do zbadania sprawy przez sąd. W myśl art. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawą nowelizującej w zakresie drogi sądowej w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy w brzmieniu do 15 sierpnia 2015 r., które to umożliwiały Skarżącej zaskarżenie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela do sądu administracyjnego (właściwego miejscowo). Nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., dotyczy jedynie spraw egzekucyjnych, które wszczęto po jej wejściu w życie. Co więcej – także w obecnym stanie prawnym stanowisko wierzyciela podlega kontroli sądowej, z tym, że ma ona miejsce w ramach zasadniczej sprawy egzekucyjnej, ze skargi na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Jednocześnie, słusznie podnosi Skarżąca, że jeśli nawet przyjąć, że w nowym stanie prawnym DIS był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu SKO w S., to rozpatrujący niniejszą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien objąć kontrolą również powielone przez DIS stanowisko wierzyciela. Powyższe wynika choćby z uzasadnienia projektu zmian do P.p.s.a. – w szczególności zmian do art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. – obowiązujących od dnia 15 sierpnia 2015 r. Z uzasadnienia tego jednoznaczne wynika, że wymienione w tym przepisie, jako będące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.) oraz postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 powołanej ustawy) mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów). Kontrolując zatem stanowisko SKO w S. zawarte w postanowieniu z [...] lutego 2016 r. w kwestii zgłoszonego przez Skarżącą zarzutu podjęcia egzekucji wobec niewymagalnego obowiązku, należy stwierdzić, że jest ono prawidłowe. SKO w S. uchylając w całości postanowienie wójta gminy W. w pkt pierwszym swojego postanowienia uznało zarzut braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalny, powołując się w tym zakresie na przepis art. 34 § 1a u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Art. 34 § 1a u.p.e.a. pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia nie o uwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. SKO w S. podało, że kwestia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności była przedmiotem badania przez SKO w S., gdyż zażalenie Spółki z 10 grudnia 2014 r. na postanowienie Wójta Gminy W. z [...] listopada 2014 r. SKO rozstrzygnęło postanowieniem z [...] lutego 2015 r. Nr [...], stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Rozstrzygnięcie takie wskazuje, że SKO badało kwestię istnienia w obrocie prawnym postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie spółki w podatku od nieruchomości za 2009 r. SKO zasadnie uznało, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej uzasadniany przez Spółkę przyczynami określonymi w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie mógł być uwzględniony. Rozstrzygając o zasadności zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) również nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem wyrażanym przez wierzyciela, a podzielanym przez organ egzekucyjny. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie bezsporne jest, że przyczyny uzasadniające podniesienie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 ustawy mają charakter formalny, podmiotowy lub przedmiotowy (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622). Przepis ten stanowi swoistą klauzulę generalną, która uzupełniać ma zarzuty skutkujące niedopuszczalnością egzekucji, określone w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. Zauważyć trzeba, że SKO w postanowieniu z [...] lutego 2016 r. uznało zarzut niedopuszczalności egzekucji z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. za niedopuszczalny, korygując tym samym stanowisko wierzyciela. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.) Sąd podzielił stanowisko organu egzekucyjnego o jego niezasadności. Przepis art. 27 u.p.e.a. statuuje formalne kryteria tytułu wykonawczego, wymieniając jego elementy konieczne. Podstawą zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. może być więc tylko brak jednego z wymienianych przez art. 27 u.p.e.a. elementów w samej treści tytułu wykonawczego. Nie spełniają tego wymogu zastrzeżenia o charakterze materialnym, w tym dotyczące wymagalności obowiązku stanowiącego podstawę egzekucji. Z tych względów Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, że stanowisko wierzyciela zawarte w postanowieniu SKO z [...] lutego 2016 r., a następnie powtórzone w postanowieniu Naczelnika Urzędu z [...] kwietnia 2016 r. i zaaprobowane w postanowieniu DIS, będącego przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, należało uznać za zasadne. W konsekwencji zarzuty zgłoszony przez Skarżącą należało uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.