III SA/Wa 3263/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Urszula Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środków transportu 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz K. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 października 2007 r. Skarżący – K. K. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem VAT-24 o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Z podanych we wniosku VAT-24 informacji oraz załączonych dokumentów wynikało, iż w dniu 5 września 2007 r. Skarżący nabył w Stanach Zjednoczonych samochód osobowy marki TOYOTA CAMRY o przebiegu 9600 km, który został dopuszczony do użytku w dniu 13 kwietnia 2007 r. Zaś 9 października 2007 r. został dopuszczony do wolnego obrotu na terytorium Unii Europejskiej przez Główny Urząd Celny Bremerhaven (Niemcy). Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. odmówił Skarżącemu wydania zaświadczenia VAT-25 potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Wnioskiem z dnia 8 lutego 2008 r. Skarżący wystąpił ponownie do organu I instancji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydanym na podstawie art. 306c Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ust. 10 lit. a i art. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) odmówił Skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu (VAT-25), z uwagi na wystąpienie w sprawie wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, zdefiniowanego w art. 9 ust. 3 u.p.t.u. - a co za tym idzie - powstanie obowiązku uiszczenia przez Skarżącego podatku od towarów i usług zgodnie z art. 103 u.p.t.u. Organ pierwszej instancji uznał zakupiony samochód za nowy środek transportu, gdyż spełniał on jedną z przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 10 u.p.t.u., tj. od momentu dopuszczenia pojazdu do użytku a datą wystawienia faktury jego zakupu upłynęło mniej niż 6 miesięcy. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym zarzucając naruszenie art. 2 pkt 10 lit. a u.p.t.u. poprzez niewłaściwą jego interpretację. Wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem zawartym w formularzu VAT-24. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, iż z mającego postać alternatywy uregulowania art. 2 pkt. 10 lit. a u.p.t.u. stanowiącego, że za nowe środki transportu uważa się pojazdy, które przejechały nie więcej niż 6.000 km lub od momentu dopuszczenie ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy, jednoznacznie wynika, że aby samochód będący przedmiotem nabycia nie był uznany za nowy środek transportu wystarczy spełnienie jednego z warunków wymienionych w tym przepisie. Zdaniem Skarżącego środek transportu traktowany jest tak długo jako nowy dopóki nie przejedzie więcej niż 6.000 km (wtedy upływ czasu od dopuszczenie go do ruchu nie ma znaczenia) lub gdy od jego dopuszczenia minie nie więcej niż 6 miesięcy (wtedy bez znaczenia jest przebieg tego pojazdu). Zdaniem Skarżącego z uwagi na fakt, iż przebieg nabytego pojazdu był wyższy niż 6.000 km, to nie stanowi nowego środka transportu. Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a u.p.t.u., za nowy środek transportu należy uznać przeznaczony do transportu osób lub towarów pojazd lądowy napędzany silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub mocy większej niż 7,1 kilowatów, jeżeli: przejechał nie więcej niż 6.000 km lub od momentu dopuszczenia go do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy (za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on po raz pierwszy zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu lądowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., wbrew twierdzeniu Skarżącego, użycie spójnika "lub" w przywołanym przepisie oznacza, że dla uznania pojazdu zakupionego i przywiezionego na terytorium kraju za nowy środek transportu wystarczy, aby został spełniony przynajmniej jeden warunek określony w cyt. przepisie. Definicja nowego środka transportu zawarta w art. 2 pkt 10 lit a u.p.t.u. ma postać alternatywy, jednakże z tego uregulowania nie wynika, że brak wystąpienia łącznie obydwu wymienionych w nim przesłanek, połączonych spójnikiem "lub" pojazd, który został nabyty w obrocie wewnątrzwspólnotowym był pojazdem nie podlegającym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Obowiązkiem podatkowym objęty jest nowy środek transportu, który według słowniczka pojęciowego zamieszczonego w art. 2 u.p.t.u., jest nowy, gdy wystąpi choćby jedna z dwóch sytuacji, a mianowicie gdy pojazd przejechał nie więcej niż 6.000 km lub od momentu dopuszczenia do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt I FSK 9/06. Z akt sprawy wynika, iż nabyty w dniu 5 września 2007 r. samochód osobowy marki TOYOTA CAMRY, spełnia jeden z ww. warunków do zakwalifikowania go jako nowy środek transportu, tj. od momentu dopuszczenia do użytku (co miało miejsce w dniu 14 kwietnia 2006 r.) do dnia jego nabycia przez Skarżącego upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt, iż zakupiony pojazd ma przebieg większy niż 6.000 km tj. nie spełnia drugiego z warunków, o których mowa w art. 2 ust. 10 lit. a u.p.t.u. W przypadku nabycia nowego środka transportu i jego przywozu z innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez każdy podmiot, w tym również osoby fizycznej, co do zasady podlega ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski jako wewnątrzwspólnotowe nabycie środka transportu (art. 9 ust. 3 u.p.t.u.). Skarżący złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił mu rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 10 lit. a u.p.t.u. poprzez niewłaściwą interpretację. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : zaskarżone rozstrzygnięcie nie może się ostać. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy transakcja dokonana przez skarżącego, a dotycząca zakupu samochodu, nosiła cechy wewnątrzwspólnotowego nabycia. Podstawą stanowiska zaprezentowanego przez organ było bowiem takie zakwalifikowanie przedmiotowej transakcji. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych prowadzi do konkluzji, iż przedmiotowy środek transportu został nabyty w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Na powyższe wskazuje faktura wystawiona przez amerykańskiego sprzedawcę. Poza sporem była także okoliczność, iż stroną umowy kupna sprzedaży, zawartej w USA, był skarżący. Przechodząc na grunt przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wskazać należy, iż jej art.9 ust.1 stanowi, iż :"przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art.5 ust.1 pkt.4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towaru lub na ich rzecz". Powołany przepis wskazuje, iż aby można było mówić o zaistnieniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, po jednej stronie transakcji musi występować polski podatnik, zaś po drugiej stronie, podatnik podatku od wartości dodanej z innego państwa członkowskiego [komentarz – Adam Bartosiewicz, Ryszard Kubacki – LEX 2007 ]. Stan faktyczny istniejący w niniejszej sprawie jest natomiast odmienny od wymogów stawianych przez w/powołany przepis wewnątrzwspólnotowemu nabyciu. Przede wszystkim, rozpoczęcie wysyłki towaru nastąpiło na rzecz nabywcy środka transportu, tj. skarżącego. Nadto miejscem zawarcia umowy kupna-sprzedaży, oraz miejscem rozpoczęcia wysyłki nie było terytorium innego państwa członkowskiego. Obydwa powyższe, obligatoryjne w świetle art.9 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, elementy stosunku obligacyjnego , zaistniały na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki. Nie został więc spełniony warunek wskazany w omawianym przepisie, jakim jest rozpoczęcie wysyłki w innym państwie członkowskim. Tym samym, wobec odpadnięcia powyższej przesłanki, nabycie przedmiotowego środka transportu nie może zostać uznane, jako noszące cechy wewnątrzwspólnotowego. To zaś sprawia, iż do omawianej transakcji nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego, w sytuacji gdy nie istnieje najdalej idąca przesłanka wskazana w przepisach w/powołanego aktu prawnego, za okoliczność pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie uznać należy to, czy przedmiotowy samochód mógł być uznany za nowy w rozumieniu art.2 pkt 10 lit.a ustawy o podatku od towarów i usług. Na marginesie jednak należy podnieść, iż stanowisko organu w tym zakresie było prawidłowe. Pozostawało ono w zgodzie z interpretacją w/w przepisu dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 18.10.2006r. w sprawie o syg. akt. I FSK 9/06. W orzeczeniu tym Sąd pokusił się o konkluzję natury ogólnej stwierdzając, iż " nowy środek transportu objęty jest zawsze obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług, jeżeli wystąpi choćby jedna z sytuacji faktycznych wymienionych alternatywnie w art.2 pkt.10 lit.a ustawy o podatku od towarów i usług". Stąd w sytuacji gdy sprowadzany przez skarżącego pojazd spełniał jedną z przesłanek w/powołanego przepisu, a mianowicie nie był używany dłużej niż sześć miesięcy, organ miał wszelkie podstawy do stwierdzenia, iż w świetle regulacji omawianego przepisu, jest on pojazdem nowym. W tym stanie sprawy, uznając iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art.9 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, Tut. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.a i art.152 p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art.200 p.p.s.a.