III SA/Wa 3271/14

Dnia 18 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 lipca 2014 r. nr IPPB5/423-390/14-3/MW w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz I. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca – I. S.A. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Minister Finansów w dniu 2 stycznia 2015 r. przekazał do Sądu interpretację indywidualną z dnia 29 grudnia 2014 r., wydaną w wyniku uwzględnienia w całości skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Mocą tej interpretacji Minister Finansów zmienił zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 21 lipca 2014 r., uznając stanowisko Skarżącej za prawidłowe. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru interpretacji z dnia 29 grudnia 2014 r. wynika, że została ona doręczona Skarżącej w dniu 12 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Minister Finansów uczynił, wydając w dniu 29 grudnia 2014 r. interpretację, mocą której zmienił swoją wcześniejszą interpretację z dnia 21 lipca 2014 r. i uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe. Z chwilą doręczenia interpretacji z dnia 29 grudnia 2014 r. Skarżącej, przestał zatem istnieć przedmiot skargi, jakim była interpretacja z dnia 21 lipca 2014 r. Postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi strony, stało się więc bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego wyeliminowano bowiem akt administracyjny – interpretację indywidualną, która miała podlegać kontroli Sądu. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdy z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony), postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Uwzględnienie skargi przez organ czyni ponadto zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania - zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych, na mocy art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. należy zaliczyć kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego określonego zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i koszty wynagrodzenia pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego w wysokości 240 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 i ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagradzania za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnym oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W ocenie Sądu brak było podstaw do zasądzenia opłaty za czynności doradcy podatkowego w wysokości przewyższającej stawkę minimalną. Nie przemawiał za tym w szczególności nakład pracy pełnomocnika Skarżącej, który nie odbiegał od przeciętnego. Wskazać należy również, iż nakład pracy pełnomocnika przy umorzeniu postępowania jest mniejszy niż w przypadku rozstrzygania sprawy na rozprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010 r. o sygn. akt II FZ 407/10 i przywołane w nim postanowienie tego sądu z dnia 17 marca 2009 r. o sygn. akt I GZ 3/09). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił o umorzeniu postępowania.