III SA/Wa 33/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za lipiec 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz S. z siedzibą w K. kwotę 150 zł (słownie: sto pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej : Prezes) określił Skarżącej,. Spółdzielni "J." z siedzibą w K., wysokość zobowiązania za lipiec 2012 r. z tytułu wpłaty na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w związku z: - niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w wysokości 30.960,00 zł, - nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w wysokości 4.657,00 zł. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Na wstępie wskazać należy, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydana została na skutek uchylenia wyrokiem tutejszego sądu z dnia 13 lutego 2014 r. III SA/WA 2264/13 decyzji Ministra z dnia [...] lipca 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezesa z dnia [...] lutego 2013 r. określającą wysokość zobowiązań Skarżącej z tytułu wpłaty na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za lipiec 2012 r. w kwocie 35.737 złotych. Po uchyleniu decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. rozpoznając ponownie sprawę, Minister decyzją z dnia [...] października 2014 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów obu instancji było ustalenie, że w styczniu 2010 r. Skarżąca nieterminowo przekazała na rachunek zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej "ZFRON") środki z tytułu zwolnień z podatku dochodowego od osób fizycznych z wynagrodzeń pracowników za grudzień 2009 r. w łącznej kwocie 15.522,00 zł. Organy ustaliły bowiem, że wynagrodzenie za grudzień 2009 r. wypłacone zostało w dniu 8 stycznia 2010 r., co oznacza, że zgodnie z art. 33 ust.. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm., dalej "ustawa") środki pochodzące ze zwolnienia winny być przekazane nie później niż 15 stycznia 2010 r. na rachunek ZFRON. Tymczasem przekazanie nastąpiło w dniu 18 stycznia 2010 r., czyli po upływie terminu. Organy ustaliły również, że Skarżąca wydatkowała z rachunku ZFRON niezgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy kwotę 103.200 złotych, na którą składało się : a. 36.200 złotych wypłaconych [...] z M. za przygotowanie Indywidualnych Programów Rehabilitacji, b. 67.000 złotych (płatności zrealizowane 19 października 2010 r., 3 listopada 2010 r. i 23 grudnia 2010 r. ) wypłaconych za faktury wystawione przez wskazaną wyżej firmę z tytułu realizacji szkoleń. Organy wyjaśniły, że Indywidualne Programy Rehabilitacji były opracowane przez zewnętrzną firmę bez udziału pracowników, których program ten dotyczył. Wszystkie 181 Programów, sporządzonych na potrzeby cyklu szkoleń, zawierało jednolitą w odniesieniu do poszczególnych osób diagnozę o potrzebie podwyższenia kwalifikacji zawodowych poprzez odbycie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych. Ponadto w Programach wykazano, że zalecane działania wynikają bezpośrednio z rodzaju i stopnia niepełnosprawności i zdecydowanie ograniczą negatywny wpływ niepełnosprawności na pracownika. W ocenie Ministra, nie można przyjąć, że programy rehabilitacji opracowane dla 181 pracowników zawierające jednolitą diagnozę o potrzebie podwyższania kwalifikacji zawodowych poprzez odbycie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych stanowią indywidualne programy rehabilitacji. Ocenie bowiem powinien podlegać każdy pracownik indywidualnie z uwzględnieniem jego stopnia niepełnosprawności i rodzaju schorzenia oraz osobistych preferencji wynikających z tego schorzenia. Trudno też uznać, że 181 pracowników niepełnosprawnych o różnych schorzeniach i stopniach niepełnosprawności, zatrudnionych na różnych stanowiskach wykazywało - w celu podniesienia swoich kwalifikacji zawodowych - potrzebę odbycia takiego samego programowo szkolenia psychologiczno-pedagogicznego. Nie wiadomo zatem, w jaki sposób przeprowadzenie szkoleń miałoby wpłynąć na zwiększenie możliwości zawodowych pracowników, zmniejszenie ograniczeń wynikających z niepełnosprawności i jaki jest związek tych szkoleń z wykonywaniem pracy na zajmowanych przez nich stanowiskach. Programy te budziły również zastrzeżenia z uwagi na ich sporządzone na potrzeby szkolenia bez udziału osób nimi objętych, co jest niezgodne z § 6 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. (Dz. U nr 245, poz. 1810 ze zm., dalej : Rozporządzenie), zgodnie z którym program rehabilitacji opracowywany jest z udziałem pracownika niepełnosprawnego, którego ten program dotyczy. Przywołując stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych organ wskazał, że ustawodawca w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. a-f) Rozporządzenia kładzie nacisk na wykazanie przez wnioskodawcę związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem w ramach indywidualnego programu rehabilitacji a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych konkretnej osoby niepełnosprawnej w zakresie ściśle związanym z orzeczoną niepełnosprawnością Organy ustaliły również, że opisane w Indywidualnych Programach Rehabilitacji szkolenia prowadził R. M. wraz ze swoją żoną, M. M. Kontrolujący z Urzędu Kontroli Skarbowej w L. stwierdzili, że odbyło się najwięcej 5 z 10 szkoleń (4 w 2010 r., 1 w 2011 r.), w tym tylko 2 na pewno. Pozostałe postanowiono uznać za odbyte w wyniku nieprecyzyjnych zeznań świadków. Podpisy na listach obecności potwierdzających uczestnictwo w szkoleniach składane były na polecenie przełożonych, w tym na polecenie Z-cy Prezesa Skarżącej p. S. mimo, iż podpisujący nie brali udziału w szkoleniu. W trakcie szkoleń rozdawane były uczestnikom materiały szkoleniowe (notatniki, długopisy, wydruki sfer reflektorycznych stóp). Dodatkowo R. M. opracował 10 broszur dotyczących uprawnień osób niepełnosprawnych. Według zeznań R. M. koszt materiałów szkoleniowych dla jednego pracownika wynosił ok. 300 zł W ocenie organów, zebrane w trakcie postępowania dowody jednoznacznie wskazują na naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy oraz § 2 pkt 12, § 4a, § 6 ust. 1, 2, 6 i 8 Rozporządzenia poprzez nieprawidłowe wydatkowanie środków w ramach Indywidualnych Programów Rehabilitacji. Podsumowując organy uznały, że Indywidualne Programy Rehabilitacji zostały opracowane z naruszeniem przepisów prawa, w związku z czym wydatki poniesione w ramach tychże programów należy uznać należało za niezgodne z przeznaczeniem. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 33 ust. 3 pkt 3, ust. 4, ust. 4a i art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy i art. 21 § 3 O.p. Organ drugiej instancji powołał natomiast art. 233 § 1 pkt 1 O.p. i art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła skargę do tutejszego sądu. Wskazała, że termin "uzyskanie", który jest zawarty w przepisie art. 33 ust. 3 pkt. 3 ustawy nie jest sprecyzowany i należy posługiwać się zapisem art. 30 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który określa termin wypłaty zaliczek na podatek dochodowy do 20 dnia następnego miesiąca. W odniesieniu do drugiej części decyzji, Skarżąca postawiła zarzut błędnego zastosowania art. 33 ust 4 ustawy i wyjaśniła, że poniesione przez nią wydatki na szkolenia są zgodne z katalogiem zawartym w § 2 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia. Wskazała również, że kwestionowanie faktu odbycia szkoleń i ich merytorycznej zawartości stanowi zbyt dowolną interpretację przepisu zawartego w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. c Rozporządzenia. Podkreśliła również, że Indywidualne Programy Rehabilitacji zostały wykonane, co prawda przez zewnętrzny podmiot, ale żaden przepis prawa nie zabrania wykonania tej usługi przez taki podmiot. Końcowo Skarżąca wskazała, że merytoryczna ocena zawartości merytorycznej Indywidualnych Programów Rehabilitacji należy do kompetencji pracodawcy jako dysponenta zakładowego funduszu rehabilitacji. Organ w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie zakwestionował faktu wykonania indywidualnych programów rehabilitacji oraz przeprowadzenia cyklu szkoleń dla pracowników Spółdzielni, czym potwierdził celowość odbycia szkoleń zawartych w przygotowanych indywidualnych programach rehabilitacji dla uczestników szkoleń. W uzasadnieniu organy I i II instancji próbowały dowieść, iż odbyła się inna liczba szkoleń niż przewidywała umowa pomiędzy Spółdzielnią a firmą szkolącą. W sposób niejasny określono, że liczba szkoleń była 5, w tym tylko 2 na pewno. W ocenie Skarżącej organ nie przedstawił dowodów na poparcie powyższej tezy. Stwierdzono, iż szkolenia odbyły się (sformułowanie "na pewno") a zatem istniały przesłanki do dokonania zapłaty za przeprowadzony cykl szkoleń. Organ zakwestionował zapłaty dokonane przez Spółdzielnię w roku 2010 na kwotę 67.000 złotych tak jakby szkolenia nie odbyły się (co organ nie kwestionuje) lub odbyły się na inny temat (co również organ nie kwestionuje). Nie można zatem zgodzić się z tezą organu o niewłaściwym, w rozumieniu art. 33 ust. 4 cytowanej ustawy wydatkowaniu wyżej wymienionej kwoty za szkolenia, które faktycznie odbyły się o tematyce ujętej w Indywidualnych Programach Rehabilitacji i nieuzasadnioną zapłatę za wykonane indywidualne programy rehabilitacji, które wykonano i na podstawie, których przeprowadzono szkolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest częściowo zasadna. Przed przystąpieniem do analizy zasadności skargi wskazać należy, ze w ocenie sądu organy rozpoznając sprawę po wydaniu wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. III SA/WA 2264/13 zrealizowany zawarte w tym wyroku zalecenia, to jest zebrały materiał dowodowy potwierdzający okoliczności, które organ uzna za podstawę faktyczną decyzji, przeanalizowały cały materiał dowodowy i dały temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Następnie wstępie wskazać należy, że rozstrzygnięcia organów obu instancji dotyczyły określenia wysokości zobowiązania za lipiec 2012 r. na skutek : a. nieterminowego przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w związku z czym określono zobowiązanie w wysokość 4.657 złotych. b. niezgodnego z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w związku z czym określono zobowiązanie w wysokości 30.960 złotych, W ocenie sądu rozpoznającego sprawę zasadne są zarzuty skargi kwestionujące określenie zobowiązania w związku z nieterminowym przykazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, organ przyjął, że Skarżąca pozyskała kwoty do przekazania na fundusz w dniu 8 stycznia 2010 r., to jest w dniu wypłaty pracownikom wynagrodzeń za grudzień 2009 r., w konsekwencji w ocenie organu, środki te winny być przekazane na konto ZFRON do dnia 15 stycznia 2010 r., a tymczasem przekazane zostały w dniu 18 stycznia 2010 r. Na wstępie wskazać należy, że zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych stanowią źródło tworzenia zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych od 1 lutego 2003 r. Zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy środki te powinny być przekazane na rachunek funduszu przez prowadzącego zakład pracy chronionej w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano. Z uwagi na fakt, że wyrażenie "od dnia, w którym środki te uzyskano" nie było jednolicie interpretowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 grudnia 2016 r. II FPS 4/16 wyjaśnił, że w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2016 r. za dzień uzyskania środków, o którym mowa w art.33 ust. 3 pkt 3 ustawy, w przypadku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych pobranych przez płatnika, należy rozumieć ostatni dzień terminu przekazania zaliczek, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.). Powyższa uchwała z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. wiąże sądy administracyjne. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że za nieprawidłowe uznać należy ustalenia faktyczne które legły u podstaw rozstrzygnięcia organów obu instancji w zakresie uznania, iż doszło do nieterminowego przekazania środków na ZFRON za grudzień 2009 r. Powyższy błąd w ustaleniach faktycznych wynikał z nieprawidłowej wykładni art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy. Skoro wynagrodzenia za grudzień 2009 r. wypłacone zostały pracownikom w dniu 8 stycznia 2010 r., to w świetle cytowanej uchwały, zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dzień uzyskania środków, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy uznać należało 20 luty 2010 r. Oznacza to, że przekazanie środków na ZFRON w dniu 18 stycznia 2010 r. dokonane zostało w terminie. Zatem nie zachodziły przesłanki do określenia Skarżącej zobowiązania z tytułu nieterminowego przekazania tych środków na rachunek ZFRON. W pozostałym zakresie, to jest w zakresie dotyczącym określenia wysokości zobowiązania w kwocie 30.960 złotych z tytułu niezgodnego z ustawą wykorzystania środków zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych sąd uznaje zarzuty podniesione w skardze niezasadne, wyjaśniając, że decyzje organów obu instancji w tym zakresie nie naruszają prawa. Jak wskazano w części historycznej uzasadnienia, podstawą faktyczną do określenia zobowiązania w kwocie 30.960 złotych było zakwestionowanie przez organ poczynionych przez Skarżącą wydatków z ZFRON a przeznaczonych na opłacenie opracowania Indywidualnych Programów Rehabilitacji dla pracowników Skarżącej oraz wydatków na szkolenia przeprowadzonymi przez R. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Sąd rozpoznający sprawę przypomina, że wydatki z ZFRON mogą być dokonywane wyłącznie zgodnie z postanowieniami ustawy oraz wydanego na jej podstawie Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. (Dz. U nr 245, poz. 1810 ze zm., dalej : Rozporządzenie). Skarżąca wywodziła, że poczynione przez nią wydatki były zgodne z postanowieniami § 2 ust. 1 pkt 6 oraz pkt 12 Rozporządzenia. Z decyzji organów obu instancji wynika, że wydatki naruszały zarówno art. 33 ust. 4 ustawy jak przepisy Rozporządzenia. W ocenie sądu, rację w powyższym sporze przyznać należało organom to jest Prezesowi PFRON oraz Ministrowi. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań poczynić uwagę o charakterze ogólnym. Na środki ZFRON składają się m.in. środki pochodzące ze środków uzyskanych z tytułu zwolnień podatkowych jak również z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami. Oznacza to, że dysponowanie środkami ZFRON winno być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów (§4a Rozporządzenia). Dysponowanie w sposób nie uwzględniający powyższych zasad uznać należy za wykorzystanie środków ZFRON w sposób niezgodny z ustawą. W aktach administracyjnych przedstawionych sądowi znajdują się Indywidualne Programy Rehabilitacji opracowane dla pracowników Skarżącej, przez – jak twierdzi Skarżąca – firmę R. M. w zamian za wynagrodzenie w wysokości 36.200 złotych. Programy te podpisane są przez członków komisji rehabilitacyjnej w składzie A. F., L. P. oraz K. T. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że zgodnie z przepisami Rozporządzenia, przygotowanie programów rehabilitacji jest zadaniem komisji rehabilitacyjnej, powoływanej przez pracodawcę (§ 6 ust. 2 i 3 Rozporządzenia) nie zaś firm zewnętrznych. Podkreślić należy w tym miejscu, że w skład komisji rehabilitacyjnej wchodzi lekarz lub pielęgniarka, wykonujący świadczenia zdrowotne na rzecz zakładu, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy, osoba zajmująca się problematyką rehabilitacji u pracodawcy prowadzącego zakład, doradca zawodowy lub instruktor zawodu. Jeżeli jest to uzasadnione specyfiką przewidywanych działań rehabilitacyjnych, w skład komisji może zostać jeszcze powołany psycholog. Oznacza to, że ustawodawca przewidział powołanie w skład komisji rehabilitacyjnej osób, które mają niezbędną wiedzę w zakresie potrzeb osób niepełnosprawnych, co oznacza, że w ocenie ustawodawcy nie było podstaw do zlecania przygotowania tychże programów podmiotom zewnętrznym. Dodać również należy, że w Rozporządzeniu przewidziano wypłatę wynagrodzeń ze środków funduszu rehabilitacyjnego, ale dla członków Komisji, nie zaś dla innych osób, które miałyby przygotowywać programy rehabilitacji, Z zeznań członków komisji rehabilitacyjnej, to jest A. F., L. P. i K. T. wprost wynika, że nie przygotowywali oni programów rehabilitacyjnych dla pracowników zatrudnionych u Skarżącej. A. F. wskazał, że został poproszony o złożenie podpisów na protokołach indywidualnych programów rehabilitacyjnych jako członek komisji. Wskazał, że podpisane protokoły zawierają dane dotyczące konkretnych osób, diagnozy ich sytuacji zawodowej i społecznej i potrzeb wynikających z przeprowadzonej diagnozy, ale nie były przez niego formułowane ani z nim konsultowane. K. T. zeznała, że o tym, iż jest przewodniczącą Komisji Rehabilitacyjnej dowiedziała się w chwili, kiedy polecono jej podpisanie druków dokumentujących indywidualne programy rehabilitacji, przy czym podpisanie tych dokumentów nastąpiło co najmniej cztery miesiące po szkoleniach, w których uczestniczyła. Świadek wprost wskazała, że nie miała nic wspólnego z opracowaniem indywidualnych programów rehabilitacji, nie brała udziału w opracowywaniu zamieszczonej w programach diagnozie sytuacji zawodowej i społecznej oraz z opracowywaniem potrzeb wynikających z przeprowadzonej diagnozy, wystawionych dla konkretnych osób. L. P. wskazał, że członkowi Komisji Rehabilitacyjnej spotykali się by omówić poszczególne przypadki konkretnych osób, ale rozmowy dotyczące potrzeb wynikających z diagnozy dla poszczególnych osób przeprowadzały osoby z [...] i na podstawie otrzymanej od nich ustnej informacji wprowadzono do programów sformułowania dotyczące potrzeb w formie szkoleń. Innymi słowy mówiąc, Skarżąca spowodowała podpisanie przez członków komisji rehabilitacyjnej programów, które nie zostały przez nie opracowane, przy czy w świetle zeznań K. T. programy te przygotowane zostały już po odbyciu szkoleń, które miały uzasadniać. Już ta okoliczność pozwala, w ocenie sądu na zanegowanie indywidualnych programów rehabilitacji jako opracowanych niezgodnie z Rozporządzeniem. Podkreślić dodatkowo należy, że owe indywidualne programy rehabilitacji, opracowane za wynagrodzeniem w kwocie 36.200 złotych (181 programów po 200 złotych, zgodnie z umową z 8 kwietnia 2009 r.), zawierały praktycznie identyczne wskazania w odniesieniu do wszystkich pracowników. Jak słusznie zwróciły uwagę organy rozpoznające sprawę, w stosunku do wszystkich 181 pracowników Skarżącej, w ramach Indywidualnych Programów Rehabilitacji zalecono odbycie identycznych szkoleń psychologiczno-pedagogicznych. Następnie, wykonanie owych szkoleń w zamian za wynagrodzenie w kwocie 515.000 złotych zlecono temu samemu podmiotowi, który przygotował owe Indywidualne Programy Rehabilitacyjne, zalecające odbycie szkoleń W ocenie sądu zestawienie powyższych okoliczności faktycznych pozwala na stwierdzenie, że Indywidualne Programy Rehabilitacji nie zostały przygotowane zgodne z Rozporządzeniem i stanowiły wyłącznie pozór programów rehabilitacyjnych. W konsekwencji brak było podstaw do uznania zarówno kwot przekazanych firmie R. M. z tytułu przygotowania owych programów jak i wydatków poniesionych na szkolenia przewidziane owymi "Indywidualnymi Programami Rehabilitacji" za dokonane zgodnie z Rozporządzeniem i ustawą o rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Sąd wskazuje w tym miejscu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy odbyły się wszystkie szkolenia zaplanowane w ramach umowy z R. M. Część świadków wskazywała, że "chyba były szkolenia" (B. A.), część świadków nie wiedziała o szkoleniach(A. K., T. K.), część w nich nie uczestniczyła (J. B., R. B.) część wskazywała, że uczestniczyła tylko w kilku szkoleniach (M. M., Z. G.). W ocenie sądu znamienne są zeznania świadków z których wynika, że listy obecności podpisywane były na polecenie przełożonych (zeznania A. K., M. M., B. S., A.S.), przy czym niektóre osoby podpisywały listy obecności na szkoleniach już w 2011 r. (M. T.). Sąd podkreśla jednak w tym miejscu, że kwestia, czy odbyło się jedno szkolenie, czy też odbyło się kilka szkoleń nie ma podstawowego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Decyzje organów uznające wydatki poniesione realizację szkoleń za dokonane niezgodnie z ustawą są prawidłowe, bowiem konieczność i zasadność przeprowadzenia tychże szkoleń nie wynikały z prawidłowo opracowanych indywidualnych programów rehabilitacji. Brak było zatem podstaw do finansowania kosztów owych szkoleń jak również kosztów przygotowania indywidualnych programów rehabilitacji przez firmę R. M. ze środków ZFRON. Sąd uznał zatem za niezasadne te zarzuty skargi, które dotyczyły zastosowania art. 33 ust. 4a pkt 1 ustawy w stosunku wydatków na realizację szkolenia i opracowanie przez firmę R. M. indywidualnych programów rehabilitacji. W konsekwencji, sąd uchylił decyzję organu drugiej instancji, ale uchylenie to zobowiązuje Ministra wyłącznie do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w zakresie określenia zobowiązania za lipiec 2012 r. z tytułu wpłat na PFRON w związku z nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w wysokości 4.657 złotych i umorzenia w tym zakresie postępowania. W tym bowiem zakresie decyzja wydana została na podstawie wadliwej wykładni art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że środki przekazane zostały z uchybieniem terminu. W pozostałym zakresie decyzje organów obu instancji są prawidłowe. Podstawą rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie punktu 1 wyroku był więc art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 206 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącej 150 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Sąd wyjaśnia, iż skarga uwzględniona została w około 15 %, co skutkowało zasądzeniem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego w tym samym procencie.