III SA/Wa 3369/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2007 r. oddala skargę Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego przez organy podatkowe, pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. Skarżący – A. S, zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] marca 2012 r. określającą zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od września do grudnia 2007 r. W ocenie Skarżącego kluczową przesłanką dla wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją jest odnalezienie i ujawnienie dowodów mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, które nie były znane organowi odwoławczemu w dniu wydania decyzji, a w związku z tym nie były uwzględnione przez organ rozstrzygający sprawę, choć są niezbędne do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Dowodami tymi są: porozumienie w sprawie sprzedaży nieruchomości gruntowej zlokalizowanej w K., zawarte w dniu 14 października 2004 r. pomiędzy A. i W. S, a B. sp. z o.o.; protokół wydania ww. nieruchomości gruntowej na rzecz B. sp. z o.o. z dnia 25 października 2004 r.; zeznanie podatkowe CIT-8 powyższej spółki za okres styczeń - grudzień 2004 r. Zdaniem Skarżącego powyższe dokumenty wskazują, iż wydanie przedmiotu sprzedaży, tj. gruntów położonych w K. nastąpiło w 2004 r., a nie jak przyjęły organy podatkowe w wydanych decyzjach we wrześniu 2007 r. tj. z chwilą notarialnego przeniesienia własności. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił uchylenia w całości wskazanej powyżej ostatecznej decyzji tego organu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, iż zgłoszone przez Skarżącego dowody nie wypełniają opisanej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej "O.p.", przesłanki wznowienia postępowania. Zdaniem Dyrektora przedłożone przez Skarżącego dowody były formalnie (fizycznie) po raz pierwszy przedłożone w sprawie. Są to też dowody, które istniały w dacie wydawania decyzji (biorąc pod uwagę ujawnioną na nich datę wystawienia). Niemniej jednak według Dyrektora o istnieniu tych dokumentów i wynikających z nich okoliczności organy wiedziały już na etapie postępowania zwykłego, albowiem Skarżący powoływał się na nie w składanych zeznaniach, pismach procesowych i wyjaśnieniach. W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji z dnia [...] maja 2014 r. i w konsekwencji uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 245 § 1 pkt 2 O.p., poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, wobec nie stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy, art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez uznanie, iż dowody dołączone do wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r. nie stanowią podstawy wzruszenia decyzji ostatecznej, art. 210 § 4 O.p., poprzez błędne wskazanie faktów dotyczących dowodów przedstawionych przez Skarżącego w trakcie postępowania zwykłego, a w związku z tym ich błędną ocenę prawną. Według Skarżącego przedłożył on Dyrektorowi Izby Skarbowej przy piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. nowe dowody mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, istniejące w dniu wydania decyzji. Zdaniem Skarżącego dowody te nie były znane organowi odwoławczemu, a w związku z tym nie były uwzględnione przez organ rozstrzygający sprawę, choć były niezbędne dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Dowodzą one bowiem w sposób jednoznaczny, iż wydanie przedmiotu sprzedaży, tj. gruntów położonych w Kościelisku nastąpiło w 2004 r. a nie jak przyjęły organy podatkowe w wydanych decyzjach we wrześniu 2007 r., tj. z chwilą notarialnego przeniesienia własności. Skarżący podkreślił, że na etapie postępowania zwykłego wskazywał jedynie na istnienie protokołu przekazania nieruchomości z dnia 25 października 2004 r., który zaginął. Na żadnym zaś etapie nie powoływała się na porozumienie w sprawie sprzedaży nieruchomości z dnia 14 października 2004 r., które stanowiło podstawę do wydania nieruchomości na rzecz B. sp. z o.o., jak również na zeznanie podatkowe CIT - 8 powyższego podmiotu za okres styczeń-grudzień 2004 r., złożone wraz z wnioskiem kredytowym do banku w czerwcu 2005 r., które dowodziło fakt uzewnętrznienia posiadania przez B. sp. z o.o. nieruchomości już w 2005 r. Skarżący nie zgodził się ponadto z Dyrektorem, że choć dokumenty te nie zostały w postępowaniu zwykłym przedłożone organom podatkowym, to okoliczności z nich wynikające objęto - a contrario - przedmiotem analizy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W.utrzymał w mocy powyższą decyzję z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor odwołał się do art. 128 O.p. podkreślił, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja została wydana z określonym naruszeniem prawa. Stanowisko takie ma potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – w uchwale z dnia 2 grudnia 2002 r. o sygn. akt. OPS 11/02. Wznowione postępowanie nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Organ odwoławczy wskazał, że przesłanki wznowienia postępowania zostały wymienione enumeratywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Stosownie zaś do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania jest możliwe tylko wtedy, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, nie były znane organowi, który wydał decyzję, mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe", uznać można takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Z kolei za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści ostatecznej decyzji. Istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, mając na uwadze powyższe rozważania, nie było podstaw aby w sposób zasadny podważyć dokonaną w pierwszej instancji ocenę powoływanych przez Skarżącego okoliczności i dowodów pod kątem spełnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zdaniem organu odwoławczego podjęte w pierwszej instancji na skutek powyższej oceny rozstrzygnięcie – było prawidłowe. Organ odwoławczy zauważył, że przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania dowody były niewątpliwie po raz pierwszy przedłożone w sprawie i zgodnie z datą ich wystawienia istniały one w dniu wydawania ostatecznej decyzji. Analizując jednak kwestię istotności dla sprawy przedłożonych przez Skarżącego dowodów - przez pryzmat ustalonego przez organ podatkowy w decyzji ostatecznej stanu faktycznego oraz zawartych w niej motywów rozstrzygnięcia – Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. realizacja przez Skarżącego przesłanki wskazanej w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej "u.p.t.u.", została powiązana z zawarciem umów w formie kwalifikowanej, tj. w formie aktów notarialnych. Niewątpliwie do momentu dokonania przeniesienia własności nieruchomości w formie aktu notarialnego nabywca nieruchomości, tj. B. sp. z o.o. nie mogła dysponować prawem do rozporządzania gruntem jak właściciel w zakresie w jakim nie mogła zbyć nieruchomości, czy też złożyć wniosku o wpis do ksiąg wieczystych hipoteki. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przedłożone zatem przez Skarżącego przy wniosku o wznowienie postępowania nowe dowody w postaci porozumienia, protokołu oraz zeznania podatkowego CIT-8 nie były istotne z punktu widzenia przedmiotowej sprawy. Według organu odwoławczego zupełnie bez znaczenia w sprawie pozostawała przedstawiona przez Skarżącego kopia zeznania podatkowego CIT-8 z adnotacją o potwierdzeniu za zgodność z oryginałem w B. S.A., gdyż dowód ten mógł jedynie wskazywać na okazanie w banku oryginału ww. zeznania, nie potwierdzał natomiast faktu rozpoczęcia w 2005 r. starań przez B. sp. z o.o. o uzyskanie kredytu inwestycyjnego na bazie posiadanej nieruchomości gruntowej, otrzymanej w 2004 r. od Skarżącego. Przedstawione natomiast porozumienie i protokół wskazują na podejmowanie czynności zmierzających do dokonania transakcji dostawy nieruchomości zgodnej z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. pomiędzy Skarżącym, a B. sp. z o.o., która została dokonana dopiero w 2007 r. na mocy aktów notarialnych. W konkluzji zdaniem organu odwoławczego w sprawie istotnie ujawniono dowody, które nie były znane organowi odwoławczemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie były to jednak dowody mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż do okoliczności z nich wynikających odniesiono się na etapie postępowania zwykłego dokonując ich oceny zgodnie z art. 191 O.p. w związku z czym pozostają one bez wpływu na ustalony w postępowaniu zwykłym stan faktyczny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż decyzja z dnia [...] maja 2014 r. spełniała wymogi wynikające z powyższego przepisu, tj. przywoływała fakty uznane przez organ pierwszej instancji za udowodnione i istotne dla rozstrzygnięcia, a także zawiera ich ocenę oraz wyjaśnienie przytoczonej podstawy prawnej. Fakt, iż ocena dowodów w sprawie została przez organ pierwszej instancji dokonana w sposób odmienny od sugerowanej przez Skarżącego nie oznacza, że naruszono powyższy przepis. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał także zarzutów dotyczących nieprawidłowości w zakresie dokonanej w pierwszej instancji oceny istnienia wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przesłanki do wznowienia postępowania. Podkreślił, że w wyniku wszczętego postępowania zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji nie stwierdzono podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. W skardze Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2014 r. Zarzucił naruszenie: 1) art. 121 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest prowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych; 2) art. 121 § 1 w związku z art. 122 oraz art. 180, art. 187 i art. 191 O.p., poprzez: a) brak wnikliwości w ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy, nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również nierozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego, w tym całkowite pominięcie dowodów przedłożonych przez Skarżącego przy piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. zawierającym wniosek o wznowienie postępowania, które w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż wydanie nieruchomości gruntowej w K. przez Skarżącego na rzecz kupującego nastąpiło już w 2004 r., co całkowicie podważa ustalenia zawarte w decyzji ostatecznej, b) całkowite zaniechanie jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie powodu i celu złożenia przez B. sp. z o.o. w czerwcu 2005 r. zeznania CIT-8 za 2004 r. (załączonego do wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r.) w B. S.A., c) całkowite zaniechanie jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie jakie dokumenty, wskazujące ma posiadanie przez B. sp. z o.o. prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, złożone zostały w Starostwie Powiatowym w Z., przed uzyskaniem przez powyższą spółkę pozwolenia na budowę w 2004 r., 3) art. 245 § 1 pkt 2 O.p., poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, wobec nie stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., podczas gdy przesłanki takowe faktycznie wystąpiły; 4) art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez uznanie, iż dowody dołączone do wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r. nie stanowią podstawy wzruszenia decyzji ostatecznej, podczas gdy treść tych dowodów w sposób jednoznaczny wskazuje na błędną ocenę stanu faktycznego zawartą w decyzji ostatecznej; 5) art. 210 § 4 O.p., poprzez: a) błędne wskazanie faktów dotyczących dowodów przedstawionych przez Skarżącego w trakcie postępowania zwykłego, a w związku z tym ich błędną ocenę prawną, b) brak rzeczywistego odniesienia się do zarzutów Skarżącego zawartych w odwołaniu, c) brak wyjaśnienia na czym zdaniem organu podatkowego polega "uzewnętrznienie posiadania nieruchomości", jak również z jakiego powodu organ odwoławczy twierdzi, że uzewnętrznieniem posiadania nie jest fakt protokolarnego otrzymania nieruchomości przez B. sp. z o.o., posiadania przez tą spółkę pozwolenia na budowę obiektu na przedmiotowej nieruchomości, jak również rozpoczęcie przez nią starań o kredyt inwestycyjny na budowę obiektu hotelowego, na bazie prawa do dysponowania nieruchomością na której obiekt ma być posadowiony, d) brak wyjaśnienia i wskazania stosownych dowodów wskazujących, iż B. sp. z o.o. nie rozpoczęła starań o kredyt inwestycyjny już w 2005 r., wobec zeznań i dowodów złożonych przez Skarżącego, e) brak wskazania przez organ podatkowy dowodów przeczących dowodom przedstawionym przez Skarżącego, a równocześnie "rzekomo" potwierdzających fakt wydania nieruchomości przez sprzedających na rzecz kupującego we wrześniu 2007 r., f) brak wyjaśnienia przez organ podatkowy, czy założenie dziennika budowy w maju 2007 r. oraz zawarcie umowy kredytowej na sfinansowanie inwestycji w sierpniu 2007 r. przez B. sp. z o.o., wskazują na "uzewnętrznienie posiadania nieruchomości" w K. przez powyższą spółkę i z jakiego powodu powyższe czynności mają rzekomo wskazywać, że faktyczne wydanie nieruchomości nastąpiło we wrześniu 2007 r. Według Skarżącego przedłożone do wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r. dowody w postaci porozumienia z dnia 14 października 2004 r., protokołu wydania nieruchomości gruntowej z dnia 25 października 2004 r. i zeznania podatkowego CIT-8 B. sp. z o.o. za 2004 r. wypełniają przesłanki wynikające z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zdaniem Skarżącego powyższe dokumenty dowodzą w sposób jednoznaczny, iż późniejszy, formalny nabywca nieruchomości w K. – B. sp. z o.o. nabył prawo do dysponowania gruntami już w 2004 r. przy czym fakt posiadania przedmiotowej nieruchomości powyższa spółka bezspornie uzewnętrzniła już w 2004 r. i 2005 r. otrzymanym pozwoleniem na budowę i złożoną do B. S.A. deklaracją CIT-8 za 2004 r. w związku ze staraniami o uzyskanie kredytu inwestycyjnego. W związku z powyższym zdaniem Skarżącego nie budzi wątpliwości, iż wydanie przez niego przedmiotu sprzedaży, tj. gruntów położonych w K. nastąpiło w 2004 r., a nie jak przyjęły organy podatkowe, w wydanych decyzjach, we wrześniu 2007 r., tj. z chwilą notarialnego przeniesienia własności. Powyższe implikuje zaś wniosek, iż ewentualne zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży na rzecz B. sp. z o.o. można było rozpatrywać wyłącznie w rozliczeniu za październik 2004 r. w związku z czym uległo ono przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r. Ponadto uzyskanie przez B. sp. z o.o. już w 2004 r. pozwolenia na budowę potwierdza uzewnętrznienie faktu posiadania nieruchomości. W celu jego uzyskania powyższa spółka złożyła w Starostwie Powiatowym w Z. stosowne dokumenty. Zdaniem Skarżącego uzewnętrznienie posiadania nieruchomości potwierdza również fakt starań o kredyt inwestycyjny, które rozpoczęte zostały z początkiem 2005 r. i trwały nieprzerwanie, aż do sierpnia 2007 r., kiedy to podpisana została umowa kredytowa. Skarżący zauważył, że w tym czasie B. sp. z o.o. złożyła kilkanaście wniosków kredytowych w różnych bankach komercyjnych w tym w B.S.A. co potwierdza złożona do tego banku deklaracja CIT-8 za 2004 r. W opinii Skarżącego organ odwoławczy zlekceważył powyższy dowód kwestionując jego przydatność w sprawie i nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, do czego był zobligowany na mocy art. 122 w związku z art. 187 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej obowiązany był wyjaśnić powód i cel złożenia przez B. sp. z o.o. zeznania CIT-8 za 2004 r. w B. S.A. - czego nie uczynił. Podobnie organ odwoławczy postąpił z pozostałymi dowodami dołączonymi do wniosku z 20 stycznia 2014 r., odmawiając im wiarygodności i opierając się tylko na zasadzie swobodnej oceny dowodów oraz odwołując się do fragmentów decyzji ostatecznej. Skarżący podkreślił także, iż sprawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży przedmiotowej działki w K. przez Skarżącego wraz z małżonką na rzecz B. sp. z o.o. rozstrzygana w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (wraz z dokumentami załączonymi do wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r.) znalazła już rozstrzygnięcie w odniesieniu do małżonki Skarżącego, bowiem prawomocnym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 r. o sygn. akt III SA/Wa 2769/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał powyższą transakcję za niepodlegającą opodatkowaniu VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryteriumz kryterium zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury podatkowej. Ustalony w postępowaniu podatkowym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Stan faktyczny sprawy został wyżej szczegółowo przedstawiony i nie będzie powtarzany w całości. W dalszej części uzasadnienia jego elementy będą przywoływane wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości dokonanej przez organ subsumcji. Wobec stanowiska skarżącego, w sprawie należy wyraźnie podkreślić, że postępowanie podatkowe prowadzone było w trybie nadzwyczajnym (wznowieniowym), określonym w przepisach O.p. Powyższa uwaga nie jest przy tym bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Wskazać bowiem należy, że tryby postępowania nadzwyczajnego, w tym wznowieniowego wyznaczają granice kognicji zarówno organów podatkowych jak i sądu administracyjnego. Wynika to z faktu, że postępowania nadzwyczajne mają na celu weryfikację prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniach zwyczajnych. Istota tych postępowań sprowadza się zatem w pierwszym rzędzie do rozstrzygnięcia kwestii przesłanek występowania, określonych wprost w ustawie, wad decyzji ostatecznych oraz dopuszczalności "uruchomienia" stosownych trybów nadzwyczajnych z uwagi na skutki terminów przedawnienia zobowiązań publicznoprawnych dochodzonych w trybie przepisów procesowych zawartych w we wskazanej wyżej ustawie O.p. Innymi słowy w postępowaniach nadzwyczajnych badaniu (na które składają się stosowne ustalenia i oceny) podlega w pierwszej kolejności kwestia czy zaistniały w niej przesłanki warunkujące uruchomienie danego trybu nadzwyczajnego i dopiero, gdy okoliczność ta zostanie potwierdzona, dopuszczalnym staje się przejście do już raz rozstrzygniętej istoty danej sprawy. Gdy jednak ocena będzie negatywna (stwierdzono, jak w nin. sprawie - brak występowania przesłanek do uruchomienia trybu nadzwyczajnego) okoliczności tyczące rozstrzygniętego już kontrolowaną decyzją meritum sprawy oceniane będą (zwłaszcza w toku postępowania sądowego) w kontekście wyłącznie owych wad, warunkujących uruchomienie trybu nadzwyczajnego (tu: wznowieniowego). Sprawia to tym samym, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było występowanie w niej przesłanek określonych w przepisach art. 240 § 1 O.p. Reasumując : kontrolując prawidłowość rozstrzygnięć podjętych w postępowaniach nadzwyczajnych nie można zająć się uchybieniami zaistniałymi na etapie postępowania wymiarowego (pierwotnego) - o ile nie powiąże się ich ze stosownymi, prawem określonymi, wadami warunkującymi uruchomienie danego trybu nadzwyczajnego. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wskazane w przepisach prawa. Zawarte w skardze wywody dotyczące sprawy, której przedmiotem było zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wskazane lata nie stanowią przesłanki wznowieniowej w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a tylko taka jest kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Warunkiem ponownego postępowania w sprawie jest wykazanie przesłanki wznowieniowej, o jakiej mowa w art. 240 § 1 O.p. W niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że nie ma prawnych podstaw wznowienia postępowania. Zasadnie organ odwoławczy, w uzasadnieniu swej decyzji, odniósł się do oceny istnienia wszystkich przesłanek wznowieniowych o jakich mowa w art. 240 § 1 O.p. Przesłanką do wznowienia postępowania podatkowego wskazaną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności : 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Innymi słowy przesłanka nowych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Z kolei za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści ostatecznej decyzji. Zatem istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia .Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie. Analizując przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania dowody należy zauważyć, iż niewątpliwie są one po raz pierwszy przedłożone w sprawie i zgodnie z datą ich wystawienia istniały one w dniu wydawania ostatecznej decyzji. W związku z powyższym należy dokonać oceny dowodów przedstawionych przez Stronę pod kątem ich znaczenia w sprawie, tj. czy wynikające z nich okoliczności faktyczne mogą wpłynąć na zmianę treści ostatecznej decyzji w kwestii określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w związku z dokonaną przez Stronę dostawą przedmiotowej nieruchomości gruntowej. Jak wynika z akt sprawy organy orzekające w sprawie dokonały analizy istotności dla sprawy przedłożonych przez Stronę dowodów kontrolując ponowne ustalenia faktyczne podjęte w postępowaniu wymiarowym, pod katem zgłoszonych przez stronę przesłanek wznowienia oraz treść wydanej decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów orzekających w sprawie, iż o ile przedstawione przez Skarżącego dowody w kontekście materiału dowodowego sprawy pozostają bez znaczenia prawnego. Wynikające z tych dowodów okoliczności faktyczne pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w ostatecznej decyzji w kwestii określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w związku z dokonaną przez Skarżącego dostawą spornej nieruchomości gruntowej. Okoliczności do których odnoszą się przedłożone organowi dowody, tj. przekazanie nieruchomości Baltra Sp. z o.o. w 2004 r. oraz uzewnętrznienie władztwa na nią, były przez Skarżącego podnoszone w toku postępowania wymiarowego oraz brane pod rozwagę i oceniane przez prowadzące to postępowanie organy podatkowe. Nie są to zatem nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, który wydał decyzję. Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy, wbrew zarzutom skargi podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że wydanie nieruchomości na rzecz B. Sp. z o.o. nastąpiło z chwilą podpisania aktów notarialnych. Trafnie też organ podniósł, że w akcie notarialnym z dnia [...] września 2007 r. Repetytorium A nr [...] Strona oświadczyła, iż sprzedawana działka "nie jest przedmiotem jakichkolwiek umów o charakterze zobowiązaniowym (np. najem, dzierżawa, użyczenie, przedwstępne umowy dotyczące zbycia) a także przedmiotem jakiegokolwiek władania przez osoby trzecie;" Oświadczenie o podobnej treści Strona złożyła w akcie notarialnym z dnia [...] września 2007 r. Repertorium A nr [...]. Wbrew twierdzeniom Skarżącego na etapie postępowania wznowieniowego nie można również żądać przeprowadzenia postępowania w celu ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów. W ocenie Sądu nie jest również zasadny zarzut skargi dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ podatkowy postępowania wyjaśniającego na okoliczność złożenia przez B. Sp. z o.o. w czerwcu 2005 r. zeznania CIT-8 za 2004 r. w B. S.A. oraz zaniechanie jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie jakie dokumenty, wskazujące na posiadanie przez B. Sp. z o.o. prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, złożone zostały w Starostwie Powiatowym w Z., przed uzyskaniem przez spółkę pozwolenia na budowę w 2004 r. Skarżący nie zauważa bowiem, że na etapie postępowania wznowieniowego nie jest możliwe ponowne prowadzenie postępowania dowodowego w celu dokonania weryfikacji ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu zwykłym. Podobne stanowisko było już niejednokrotnie prezentowane w orzecznictwie sądowym, powoływanym szeroko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił też w sposób wyczerpujący motywy oceny przedstawionego przez Stronę dowodu w postaci kopi zeznania podatkowego CIT-8 z adnotacją o potwierdzeniu za zgodność z oryginałem w B. S.A. wskazując, iż nie jest on wystarczający do potwierdzenia podnoszonych przez Skarżącego okoliczności w związku z czym pozostaje bez znaczenia w sprawie. Natomiast wyjaśnienia w zakresie pozostałych kilkunastu wniosków kredytowych nie zostały poparte przedstawieniem jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie. Reasumując przedstawione przez Skarżącego wraz z wnioskiem dowody nie prowadzą do ustaleń odmiennych od poczynionych w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji ostatecznej, dowody nie mają charakteru istotnego dla niniejszej sprawy. Skarżący pomija całkowicie bowiem inne okoliczności faktyczne sprawy wskazane szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, upatrując w przedstawionych przez siebie dowodach, rozstrzygającego znaczenia w sprawie. Powołane przez Skarżącego podstawy wznowienia postępowania w ocenie Sądu zmierzają do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co w trybie nadzwyczajnym jest niedopuszczalne, ze względów szeroko już wcześniej omówionych. Nie mogły więc spotkać się z aprobatą Sądu podniesione w skardze naruszenia przepisów postępowania z uwagi na zakres przedmiotowy postępowania wznowieniowego określony w art. 243 § 2 O.p. Tylko w tym zakresie organ podatkowy prowadzący postępowanie wznowieniowe ma obowiązek realizować zasadę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w ocenie Sądu organy podatkowe sprostały wymaganiom nałożonym przez przepisy O.p. zawarte przede wszystkim, w dziale IV tejże ustawy w szczególności w art.121, art.122, art.180, art.187 i art.191 O.p.. W zaskarżonej decyzji dokonano szczegółowej analizy dowodów i okoliczności wskazanych przez Skarżącego w kontekście przesłanek wznowienia postępowania, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Uzasadnienie zaskarżonej też spełnia wszystkie wymogi wskazane w art.210 § 4 O.p. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.