III SA/Wa 3445/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2011 r. Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia R. J. (dalej: “Skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2011 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności pieniężnej dokonaną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.. Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G., będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadzi w stosunku do Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z [...] października 2010 r. nr [...]. W celu wyegzekwowania należności objętych w/w tytułem wykonawczym zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 2010 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej Skarżącego u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Skarbowej w G.. Przedmiotowe zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Skarżącemu 24 grudnia 2010 r. Skarżący pismem z 29 grudnia 2010 r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w G. skargę na czynności egzekucyjne, dotyczące ww. zajęcia. W uzasadnieniu podał, że organ egzekucyjny naruszył art. 89 § 1-3ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej: “u.p.e.a.", poprzez niesprecyzowanie egzekwowanych obowiązków. Ponadto w ocenie Skarżącego zastosowany środek był niedopuszczalny, ponieważ uniemożliwiał wykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2011 r. o sygn. I SA/Gd 392/10. Końcowo wskazał, że odrębnym pismem z 29 grudnia 2010 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, którego wynik może mieć bezpośredni wpływ na postępowanie ze skargi na czynność egzekucyjną. Dyrektor Izby Skarbowej w G. postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., w trybie art. 54 u.p.e.a., oddalił skargę. Skarżący nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem wniósł do Ministra Finansów zażalenie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 89 § 1- 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, - art. 54 § 6 u.p.e.a. poprzez zaniechanie przez organ nadzoru rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. w formie odrębnego postanowienia przed rozpatrzeniem skargi, - art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej “k.p.a." w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ nadzoru do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W zażaleniu Skarżący powtórzył argumenty zawarte w skardze na czynność egzekucyjną. Zgłosił wątpliwości co do właściwości organu nadzoru uprawnionego do rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną. Podniósł, że wynik postępowania w sprawie zarzutów może mieć znaczący wpływ na ważność dokonanej czynności egzekucyjnej. Powołanym na wstępie zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił istotę środka zaskarżenia w formie skargi przewidzianej w art. 54 § 1 u.p.e.a. wskazując w szczególności, iż w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi bada się zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, przy czym skarga może dotyczyć tylko okoliczności, które nie są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Dalej Minister Finansów wskazał, że sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności, a równocześnie prawidłowości jej przeprowadzenia, należy rozpatrzyć na podstawie regulacji zawartych w art. 89 u.p.e.a. i następnych. W ocenie Ministra Finansów organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej zgodnie z ww. przepisem. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G., działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności Skarżącego i jednocześnie powiadomił zobowiązanego o dokonaniu powyższego zajęcia (powiadomienie z dnia 7 grudnia 2010 r. zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 24 grudnia 2010 r.), czym wypełnił przesłanki z art. 89 § 3 u.p.e.a. Zawiadomienia zostały wysłane do dłużników zajętej wierzytelności, zatem przesłanki z art. 89 § 1 u.p.e.a. również zostały spełnione. Powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zostało wystawione według określonego wzoru znajdującego się w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, ze zm.). Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki z art. 67 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienia zawierały również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnych została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony Skarżącemu wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności pieniężnej, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Brak jest zatem podstaw, by skargę na czynność egzekucyjną uznać za zasadną. Zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 54 u.p.e.a. Minister Finansów uznał za bezzasadny, podobnie jak i zarzut dotyczący braku legitymacji Dyrektora Izby Skarbowej w G. do wydania rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Stwierdził, że organ ten sprawując nadzór nad działaniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G., jako organu egzekucyjnego, był właściwym do rozpatrzenia sprawy ze skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez organ egzekucyjny. Minister Finansów stwierdził, że zawarty w skardze zarzut dotyczący niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, odpowiada w istocie zarzutowi, o którym mowa w art. 33 pkt 6 u.p.e.a., dlatego nie może być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, nie podlega więc rozpatrzeniu w tym trybie. Podniesiony przez Skarżącego zarzut może być przedmiotem środka zaskarżenia jakim jest "zarzut" wnoszony na podstawie art. 33 u.p.e.a. Podkreślił, że Skarżący skorzystał z tego środka zaskarżenia (zarzutu) i w tej sprawie toczyło się odrębne postępowanie. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego braku wypowiedzenia się przez organ pierwszej instancji co do wniosku w zakresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 54 § 6 u.p.e.a., Minister Finansów zwrócił uwagę, że stosownie do treści tego przepisu wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a tylko w przypadku gdy organ nadzoru uzna to za zasadne może takie postępowanie wstrzymać. Wydanie zatem odrębnego postanowienia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego byłoby zasadne tylko wówczas, gdy organ zdecydowałby o wstrzymaniu tego postępowania. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie ww. postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2011 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, - art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 89 §1 - §3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym nieuwzględnieniu skargi przez organy administracji obydwu instancji, - art. 54 § 6 u.p.e.a. poprzez zaniechanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] października 2010 r. . w formie odrębnego postanowienia przed rozpatrzeniem skargi, - art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu postanowień organów administracji obu instancji, błędnym ustosunkowaniu się przez te organy do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 316/11 oddalającego skargę w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem Skarżącego zajęcie wierzytelności stanowiących przysługujące Skarżącemu koszty zastępstwa procesowego z tytułu przegranej przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. sprawy przed WSA w Gdańsku o sygnaturze akt I SA/Gd 392/10 nastąpiło z naruszeniem art. 89 §1 - §3 u.p.e.a. Organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków wynikających z tych przepisów. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego z dnia [...] grudnia 2010 r. jest nieprawidłowe, gdyż nie precyzuje egzekwowanych obowiązków. Według Skarżącego wątpliwość budzi także, czy skarga została rozpatrzona przez właściwy organ nadzoru. Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 392/10 dotyczy bezpośrednio Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. i Dyrektora Izby Skarbowej w G. Skarżący utrzymywał, że zastosowany środek egzekucyjny jest niedopuszczalny, ponieważ uniemożliwia wykonanie ww. prawomocnego wyroku WSA sygn. akt I SA/Gd 392/10 przez organy, których ww. orzeczenie bezpośrednio dotyczy. Skarżący wywodził, iż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2011 r. zostało wydane z naruszeniem art. 54 § 6 u.p.e.a., gdyż organ ten zaniechał rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.. Organ w uzasadnieniu przytoczył jedynie treść art. 54 § 6 u.p.e.a. Natomiast w ocenie Skarżącego wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego powinien być rozpatrzony w formie odrębnego postanowienia, niezwłocznie po wpływie skargi do organu nadzoru i przed wydaniem postanowienia dotyczącego samej skargi. Wniosek w trybie art. 54 § 6 u.p.e.a. odnosi się do całości postępowania egzekucyjnego, a nie do zaskarżonej czynności. Wadliwe prowadzenie postępowania egzekucyjnego jednoznacznie wskazywało na konieczność wstrzymania egzekucji. Skarżący wskazał, że w piśmie z 30 kwietnia 2010 r. wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o zaliczenie nadpłaty wynikającej z zeznania PIT-37 za 2009 r. na należność główną w podatku dochodowym od osób fizycznych wynikającą z zeznania PIT-36 L za 2009 r. Powyższy wniosek został sformułowany w zeznaniu PIT-37 za 2009 r. oraz w zeznaniu PIT-36 L za 2009 r. Wniosek w formie odrębnego pisma z 30 kwietnia 2010 r. złożył jedynie z ostrożności w postępowaniu. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. zaliczył nadpłatę z dnia 30 kwietnia 2010 r. z tytułu PIT-37 - podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 r., na zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r. oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., utrzymał w mocy ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1257/10 uchylił postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w . z dnia [...] października 2010 r. W ww. orzeczeniu potwierdzono, że tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony całkowicie bezzasadnie, gdyż na poczet należności objętej tym tytułem wykonawczym powinna być zaliczona przysługująca Skarżącemu nadpłata podatku. Tym samym, w ocenie Skarżącego, całkowicie bezzasadnie zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu zwrotów kosztów sądowych od Dyrektora Izby Skarbowej w G. w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 392/10, na podstawie zawiadomienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] grudnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3445/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Zarówno w skardze na czynności egzekucyjne z dnia 29 grudnia 2010 r., jak i w skardze do Sądu na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. Skarżący utrzymywał, iż zastosowany środek egzekucyjny był niedopuszczalny oraz że zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego z dnia [...] grudnia 2010 r. jest nieprawidłowe, gdyż nie precyzuje egzekwowanych obowiązków. Poza tym, zdaniem Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w G. dopuścił się naruszenia art. 54 § 6 u.p.e.a., ponieważ nie rozpatrzył odrębnym postanowieniem wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Zważywszy na treść zarzutów podniesionych w ramach skargi na czynności egzekucyjne, przede wszystkim wyjaśnić należy jakie zarzuty mogą być podnoszone w ramach tego środka zaskarżenia. Otóż, ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera zespół norm określających postępowanie i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Postępowanie egzekucyjne to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów postępowania, podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Omawiana ustawa zawiera gwarancje represyjne, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą zobowiązanemu w zależności od rodzaju i momentu naruszenia jego interesu prawnego, albowiem ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie - zajęcie wierzytelności pieniężnej- art. 89 § 1 u.p.e.a.) zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego (w niniejszej sprawie - zajęcie wierzytelności pieniężnej - art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a.). Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zatem zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390; zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/08, niepubl.). W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 marca 2008 r., III SA/Wa 85/08, niepubl.; z 30 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1262/07, niepubl.; z 28 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1626/07, niepubl., wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 568/09, LEX nr 745753). Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie więc przysługiwać w sytuacjach, gdy np. przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych. Jednym z zarzutów jaki został podniesiony przez Skarżącego w ramach wniesienia skargi na czynności egzekucyjne był ten, że zastosowany środek egzekucyjny jest niedopuszczalny. Tymczasem taki zarzut może być postawiony w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. W pkt 6 tegoż art. 33 postanowiono, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego. Stwierdzić zatem należy, że Minister Finansów prawidłowo uznał, iż Skarżący nie może oczekiwać korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, jeśli przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a uczynił zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 6 tej ustawy. Jak już powiedziano, omawiana ustawa przewiduje inny środek, w ramach którego zarzuty te mogą być rozpatrzone i z którego to środka zaskarżenia Skarżący skorzystał. Nietrafny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 54 § 1 u.p.e.a., podobnie jak i zarzut dotyczący naruszenia § 5 tej ustawy. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi, o której mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ nadzoru. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W myśl postanowień art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Ustalenie organu wyższego stopnia wiąże się z koniecznością odniesienia się do art. 17 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., co oznacza, że przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie. Art. 17 k.p.a. stanowi, iż organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są: 1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej, 2) w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie, 3) w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Zgodnie z art. 5 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U z 2004 r. Nr 121, poz. 1267, ze zm.) dyrektor izby skarbowej sprawuje nadzór nad urzędami skarbowymi. Z kolei według postanowień art. 19 § 1 u.p.e.a. naczelnik urzędu skarbowego (z pewnymi zastrzeżeniami nie mającymi znaczenia w niniejszej sprawie) jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych [...]. Z przytoczonych przepisów wprost wynika, że dyrektor izby skarbowej jest organem sprawującym nadzór nad egzekucją administracyjną. W niniejszej sprawie egzekucję prowadzi Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G., zatem Dyrektor Izby Skarbowej w G. jest organem właściwym do rozpatrzenia jako organ pierwszej instancji skargi na czynności egzekucyjne Odnośnie zaś do zarzutu naruszenia art. 54 § 6 u.p.e.a., którego to przepisu naruszenie Skarżący upatruje w zaniechaniu wydania odrębnego postanowienia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, również stwierdzić należy, że zarzut ten nie może być rozpatrywany w ramach skargi na czynności egzekucyjne. Jak już wcześniej wyjaśniono, przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne może być konkretna czynność egzekucyjna. Wydanie, bądź zaniechanie wydania postanowienia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie jest czynnością egzekucyjną, więc zarzuty dotyczące tej kwestii nie mogą być skutecznie podnoszone w ramach skargi na czynności egzekucyjne. Na bezczynność organu przysługuje odrębny środek zaskarżenia, który jest rozpoznawany w postanowieniu odrębnym niż postanowienie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący złożył taki środek zaskarżenia w związku z, jak sam to określa, zaniechaniem wydania postanowienia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Sąd za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 89 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a. Przepisy te kolejno stanowią co następuje: § 1 - organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. § 2 - zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. § 3 - jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c)- i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. W niniejszej sprawie, jak trafnie wskazał Minister Finansów, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G., działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności Skarżącego i jednocześnie powiadomił go o dokonaniu tegoż zajęcia (powiadomienie z dnia 7 grudnia 2010 r. zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 24 grudnia 2010 r.), czym wypełnił przesłanki z art. 89 § 3 u.p.e.a. Zawiadomienie zostało wysłane do dłużnika zajętej wierzytelności, zatem przesłanki z art. 89 § 1 u.p.e.a. również zostały spełnione. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zostało wystawione według określonego wzoru znajdującego się w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki z art. 67 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienia zawierały również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnych została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony Skarżącemu wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności pieniężnej, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Powyższe wskazuje, że organ egzekucyjny wykonał dyspozycję z art. 89 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a. Wbrew zarzutom skargi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank z dnia [...] grudnia 2010 r. zawiera wszelkie wymagane elementy, w tym kwotę dochodzonej należności. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wszystkie elementy wymagane przepisem art. 124 k.p.a. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270), postanowiono jak w sentencji.