III SA/Wa 3465/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, , po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie odmowy umorzenia zaległości za 2005 r. postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych). Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...]września 2008 r. nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2008 r. w części odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe oraz utrzymał w mocy ww. decyzję w zakresie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. W decyzji zawarto pouczenie, iż stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W., w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Decyzję doręczono w dniu 10 października 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). W dniu 10 listopada 2008 r. pełnomocnik Skarżącego nadał w urzędzie pocztowym bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Następnie skarga ta została przekazana przez Sąd do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (nadano za pośrednictwem poczty w dniu 18 listopada 2008 r. – data stempla pocztowego na kopii koperty znajdującej się w aktach sądowych – k. 8). W dniu 19 grudnia 2008 r. organ zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) – dalej powoływana jako "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. do 31 grudnia 2005 r., skargę wniesioną w terminie, bezpośrednio do Sądu administracyjnego, Sąd przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Tym samym wobec skarg wnoszonych po dniu 1 stycznia 2006 r. omawiany przepis nie znajduje już zastosowania. Brak jest też przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu administracji oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć Sąd. Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest zatem data nadania tejże skargi przez Sąd w Urzędzie Pocztowym. Wskazać również należy, iż prawidłowość takiego działania Sądu znalazła potwierdzenie m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2008 r. sygn. akt I FSK 1250/08 (niepubl.). Sąd wskazuje, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, że termin do wniesienia skargi - za pośrednictwem organu, a więc w sposób przewidziany w prawidłowym pouczeniu zawartym w treści zaskarżonej decyzji - upływał z dniem 10 listopada 2008 r. (poniedziałek). Skargę, nadaną w urzędzie pocztowym w tym właśnie dniu wniesiono jednak bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym za datę wniesienia skargi do Sądu należało uznać dzień wysłania skargi przez Sąd do Dyrektora Izby Skarbowej w .W. za pośrednictwem poczty, tj. dzień 18 listopada 2008 r. Przyjęcie takiego stanowiska oznacza, iż strona, nie czyniąc zadość prawidłowemu pouczeniu, wniosła skargę z przekroczeniem terminu, wskazanego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.