III SA/Wa 350/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Sułkowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. G. Sp. z o.o. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] grudnia 2024 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. Na podstawie punktu IV zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału III z 7 lutego 2025 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę, do reprezentacji spółki w dacie sporządzenia skargi, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie dotyczące powyższych braków doręczono spółce drogą elektroniczną 13 lutego 2025 r., w związku z tym termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął 20 lutego 2025 r. Skarżąca nie odpowiedziała na przedmiotowe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast zgodnie z art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem takim może być w szczególności aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że wykazanie umocowania w postępowaniu przed sądem należy do obowiązków osób wymienionych w art. 29 cytowanej ustawy i nie mogą one być zastępowane w realizacji tego obowiązku przez sąd (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2007/14 oraz z 28 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 823/15 r.; CBOSA). Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. GSK 1337/04). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy wynika, że korespondencja w formie elektronicznej, zawierająca wezwanie do usunięcia wyżej wskazanego braku formalnego skargi została skutecznie doręczona stronie skarżącej 13 lutego 2025 r., co wynika wprost z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia z dnia 13 lutego 2025 r. Pomimo prawidłowego doręczenia przedmiotowej korespondencji, skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie sądu. W związku z tym, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi, liczony zgodnie z art. 83 p.p.s.a. upłynął bezskutecznie 20 lutego 2025 r., należało skargę odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.