III SA/Wa 3544/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak, , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2012 r. postanawia odrzucić skargę. Skarżąca – W. sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2012 r. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję po raz pierwszy została awizowana w dniu 16 sierpnia 2017 r. Powtórne awizo nastąpiło w dniu 23 sierpnia 2017 r. Zwrot przesyłki jako niepodjętej w terminie nastąpił w dniu 30 sierpnia 2017 r., przed upływem ostatniego dnia terminu 14 dni, przez jaki zgodnie z art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej "O.p.") pismo przechowuje się w placówce pocztowej. Odpowiadając na skargę organ wniósł m.in. o odrzucenie skargi z powodu braku prawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji. Na podstawie zarządzenia z dnia 30 listopada 2017 r. Sąd zwrócił się do organu o wskazanie czy Skarżąca zapoznała się z zaskarżoną decyzją oraz czy wydano jej kopię tego aktu. Organ w odpowiedzi poinformował, że Skarżąca zapoznała się z treścią decyzji w siedzibie organu w dniu 30 sierpnia 2017 r. Skarżącej nie wydano zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że w związku z nieprawidłowym doręczeniem ww. decyzji została ona ponownie doręczona Skarżącej w dniu 31 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Według art. 53 § 1 P.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a ww. ustawy. Określony w art. 53 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi zaczyna swój bieg jedynie wówczas, jeżeli orzeczenie zostało doręczone stronie w prawidłowy sposób (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 67/11, LEX nr 1071294). Zgodnie z § 1 art. 150 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Z kolei art. 150 § 2 O.p. określa, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast § 3 art. 150 O.p. określa, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2 pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Art. 150 § 4 O.p. normuje, iż w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję po raz pierwszy została awizowana w dniu 16 sierpnia 2017 r. Powtórne awizo nastąpiło w dniu 23 sierpnia 2017 r. Zwrot przesyłki jako niepodjętej w terminie nastąpił w dniu 30 sierpnia 2017 r., przed upływem ostatniego dnia terminu 14 dni w jakim przechowuje się przesyłkę w placówce pocztowej. W świetle powyższego awizowana przesyłka została zwrócona jako niepodjęta w terminie w czternastym dniu jej przechowania, nie zaś po jego upływie, w związku z czym decyzja nie może zostać uznana za doręczoną w myśl ww. przepisu. Pismo nie może być uznane za doręczone w trybie art. 150 O.p., gdy z treści potwierdzenia odbioru nie wynika: przyczyna, z powodu której nie dokonano doręczenia w trybie art. 148 § 1 i art. 149 o.p.; czy zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2 O.p.; czy upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2009 r. III SA/Gl 25/09, LEX nr 515956). Sąd podziela również pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1827/07 (LEX nr 488530), w którym wskazano, iż skutki w postaci tzw. fikcji doręczenia wiąże nie z faktem samej nieobecności adresata w miejscu zamieszkania, czy też z faktem niemożności doręczenia pisma osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w lokalu jego siedziby lub miejscu prowadzenia działalności, lecz z samym faktem bezskutecznego przechowywania przesyłki w placówce pocztowej przez okres 14 dni, będącym skutkiem nieodebrania jej przez adresata w tym terminie. Podsumowując skoro nie doszło do skutecznego doręczenia Skarżącej zaskarżonej decyzji, to nie rozpoczął bieg terminu do wniesienia niniejszej skargi i podlegała ona odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Jednocześnie wobec odrzucenia skargi Sąd uznał za bezprzedmiotowe rozpoznanie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż na obecnym etapie postępowania strona skarżąca nie została jeszcze obciążona obowiązkiem uiszczenia żadnych kosztów sądowych. Sąd zwraca uwagę, iż Skarżąca ma możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na przedmiotową decyzję doręczoną skutecznie w dniu 31 października 2017 r. Siedmiodniowy termin do złożenia ww. wniosku biegnie od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.