III SA/Wa 3557/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] 2) określa, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na podstawie szeregu tytułów wykonawczych wystawionych przez Urząd Skarbowy W., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz tytułów wykonawczych wystawionych przez Urząd Skarbowy W., obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne w stosunku do majątku Skarżącego – K. W.. Dwoma postanowieniami z dnia [...] lipca 2004 r. organ egzekucyjny zawiesił te postępowania z uwagi na objęcie należności Skarżącego postępowaniem restrukturyzacyjnym (decyzja z dnia 15 stycznia 2004 r. o warunkach restrukturyzacji). Wnioskiem z dnia 27 lutego 2006 r. pełnomocnik Skarżącego wystąpił do organu egzekucyjnego o podjęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 57 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", oraz o jego umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 tejże ustawy. Ponadto wniósł o uchylenie w oparciu o art. 60 § 1 u.p.e.a. dokonanych w toku dotychczasowego postępowania czynności egzekucyjnych. Wyjaśnił, że 16 stycznia 2006 r. Skarżący został poinformowany, iż pomimo umorzenia decyzją o zakończeniu restrukturyzacji należności w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych, nadal istnieją nie objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym koszty egzekucyjne w wysokości 30.228,37 zł. Pełnomocnik stwierdził, iż zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. w przypadku, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu postępowanie egzekucyjne umarza się. Skutkiem umorzenia jest natomiast, zgodnie z art. 60 § 1 u.p.e.a. uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Konieczność ich uchylenia uzasadnił treścią pisma z 16 stycznia 2006 r., wskazującą na dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Opisał przebieg dotychczasowego postępowania oraz wyjaśnił, że należności wraz z odsetkami, objęte tytułami wykonawczymi, umorzone zostały decyzją z dnia 9 września 2005 r. o zakończeniu restrukturyzacji. W związku z tym, pismem z 16 stycznia 2006 r. Skarżący poinformowany został, że ustała przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz istnieją nie objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym koszty egzekucyjne w kwocie 30.228,37 zł i w tym zakresie dalej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Dnia 19 stycznia 2006 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego Skarżącego. Bank zrealizował to zajęcie przekazując 3 marca 2006 r. na konto organu egzekucyjnego kwotę 30.228,40 zł....... W dniu 2 czerwca 2006 r. Skarżącemu zwrócono koszty egzekucyjne w kwocie 4.390,30 zł wraz z odsetkami w kwocie 127,30 zł, ponieważ naliczono je w związku prowadzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych doręczonych już w trakcie toczącego się postępowania restrukturyzacyjnego. Koszty te nie powinny zatem obciążać zobowiązanego. Odnosząc się do wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał na treść skierowanego do Skarżącego pisma z 16 stycznia 2006 r. Ustosunkowując się natomiast do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stwierdził, iż nie zachodzi przesłanka określona w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (organ oczywiście pomyłkowo wskazał art. 59 § 2). Jego zdaniem na podstawie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 z poźń. zm.), dalej: "ustawa restrukturyzacyjna", umorzeniu podlegają należności wraz z odsetkami, a nie obowiązek podatkowy. W przepisie tym nie ma mowy o umorzeniu kosztów egzekucyjnych. Umorzenie należności wraz z odsetkami nie powoduje umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy należne są koszty egzekucyjne, ponieważ zgodnie z art. 64c u.p.e.a. koszty dochodzone są na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność. Ponadto organ wskazał, że realizacja całości zajęcia z 19 stycznia 2006 r. spowodowała zakończenie postępowania egzekucyjnego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje wydania odrębnego postanowienia potwierdzającego zakończenie postępowania w ten sposób. W ocenie organu egzekucyjnego w sprawie brak jest również innych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonych w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. W związku z powyższym nie jest możliwe uchylenie dokonanych w toku dotychczasowego postępowania czynności egzekucyjnych. Na postanowienie to pełnomocnik Skarżącego złożył zażalenie, kwestionując stanowisko organu egzekucyjnego, iż umorzenie zaległości podatkowych decyzją restrukturyzacyjną nie powoduje równocześnie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Skutkiem przyjęcia takiego punktu widzenia byłoby bowiem uznanie za zasadne naliczenia kosztów od umorzonych należności bez rzeczywistego ich poniesienia ani też nawet bez wykonania czynności egzekucyjnych. Zdaniem pełnomocnika nie powinna się również ostać wywiedziona przez organ zasada autonomii tytułu wykonawczego od istniejącego lub nieistniejącego zobowiązania podatnika. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Uznał, iż przedmiotem wniosku Skarżącego jest istnienie obowiązku uiszczenia przez niego kosztów egzekucyjnych. Przytoczył zatem treść art. 64c § 1 u.p.e.a. nakładającego na zobowiązanego obowiązek uiszczenia tych kosztów, a także art. 64c § 5 i 6 przewidującego ich ściągnięcie w drodze egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na dochodzoną należność. Wyjaśnił, że zgodnie z tymi przepisami obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych powstaje w momencie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Dopuszczalność egzekucji oraz istnienie, zasadność i wymagalność zaległości nie była przez Skarżącego kwestionowana. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ egzekucyjny prawidłowo odniósł się do przepisów ustawy restrukturyzacyjnej. Zgodził się z jego stanowiskiem, że umorzenie decyzją o zakończeniu restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób fizycznych nie powoduje umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy należne są koszty egzekucyjne. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje, gdy zaistnieją trwałe przeszkody powodujące, iż jego prowadzenie jest niemożliwe lub niecelowe. Obligatoryjne przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienione zostały enumeratywnie w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z pkt 2 tego przepisu postępowanie to umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Ponieważ w związku z restrukturyzacją umorzono jedynie należności, a obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych nie został umorzony ani nie wygasł, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że rację ma organ egzekucyjny twierdząc, iż przesłanka powyższa nie zachodzi i nie zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a., a w rezultacie nie jest możliwe uchylenie na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. dokonanych czynności egzekucyjnych. Za niezasadny uznany został zarzut braku zasadności naliczenia kosztów egzekucyjnych od umorzonych należności bez rzeczywistego ich poniesienia, ponieważ zgodnie z art. 64 § 1 u.p.e.a. wysokość kosztów ustalana jest stosunkowo i zależy od kosztów rzeczywiście poniesionych w trakcie postępowania tylko w odniesieniu do wydatków egzekucyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej za prawidłowy uznał zwrot kosztów w części niesłusznie naliczonej i pobranej. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), a także art. 59 oraz art. 64 § 2 u.p.e.a. w związku z "art. 14 i § 15" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm., dalej: "rozporządzenie wykonawcze"). Wyjaśnił, że koszty egzekucyjne, którymi go obciążono nie zostały przez organ faktycznie poniesione i nie wiadomo skąd wynikają. Zaznaczył, że nigdy nie otrzymał ani tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzono postępowanie egzekucyjne, ani też informacji o dokonaniu czynności egzekucyjnych. W opinii Skarżącego koszty egzekucyjne były objęte prowadzonym w jego sprawie postępowaniem restrukturyzacyjnym i zostały umorzone wraz z zaległościami podatkowymi, decyzją o zakończeniu restrukturyzacji. Jednocześnie brak jest przesłanek wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania restrukturyzacyjnego, a decyzja taka nigdy nie została mu doręczona. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 64 § 2 u.p.e.a. oraz przepisów rozporządzenia wykonawczego Skarżący stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu organ podał, iż zawiadomienie o zajęciu z 23 lipca 2002 r. doręczono 25 lipca 2006 r. W tym samym dniu miały mu zostać doręczone tytuły wykonawcze. Natomiast organ egzekucyjny pobiera opłaty za czynności egzekucyjne, gdy nie później niż po upływie 14 dni od dnia dokonania pierwszego zajęcia nadał w placówce pocztowej za pokwitowaniem lub doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego lub zawiadomienie o zajęciu. Z przytoczonego fragmentu uzasadnienia postanowienia wyraźnie wynika, że termin ten nie został dochowany. Ponadto nie jest zasadne pobieranie kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy do żadnej egzekucji nie doszło. Tym samym organ nie poniósł żadnych wydatków egzekucyjnych, które stanowią pewną część egzekwowanej kwoty i są możliwe do pobrania jedynie po skutecznym i prawidłowym doręczeniu zawiadomienia o zajęciu wraz z tytułem wykonawczym, co w sprawie nie miało miejsca. Zdaniem Skarżącego odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia czynności egzekucyjnych narusza art. 59 u.p.e.a. Przyczyny niedopuszczalności prowadzenia tego postępowania mają charakter trwały, a nie przejściowy. Do umorzenia postępowania może dojść również wskutek oceny, że egzekucja należności pieniężnej nie będzie celowa, a taką nie jest, ponieważ dotyczy należności objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym na podstawie ustawy mającej na celu pomoc przedsiębiorcom. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Za niezasadny uznał zarzut naruszenia § 14 i § 15 rozporządzenia wykonawczego, gdyż przepisy te dotyczą wydatków egzekucyjnych, które nie obciążały zobowiązanego. Wyjaśnił, powołując się akta sprawy, że tytuły wykonawcze Skarżący odebrał osobiście. Pozostałe pisma w sprawie również były skutecznie doręczane jemu lub pełnomocnikowi. Stwierdził również, że skuteczne doręczenie zawiadomienia o zajęciu z [...] lipca 2002 r. nastąpiło 25 lipca 2002 r. Wskazanie w zaskarżonym postanowieniu daty [...] lipca 2006 r. było oczywistą omyłką pisarską, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia Sądowi art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Skarżącego. Zasadnicze elementy stanu faktycznego sprawy nie są między stronami sporne - należności objęte tytułami wykonawczymi, w oparciu o które prowadzono egzekucję, umorzone zostały wraz z odsetkami w postępowaniu restrukturyzacyjnym. Skarżący podnosił wprawdzie, że nie doręczono mu odpisów tytułów wykonawczych, jednakże w pozycji 71 poszczególnych tytułów znajduje się jego podpis. Podpisu brak na tytule wykonawczym oznaczonym nr [...] (k.138-139), w którym jako datę doręczenia jego odpisu dłużnikowi wskazano 17 czerwca 2003 r. Z pisma organu egzekucyjnego z 2 czerwca 2006 r. wynika, iż koszty egzekucyjne (opłata manipulacyjna) pobrane na podstawie tego tytułu zostały Skarżącemu zwrócone. Organ egzekucyjny odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego uzasadnił istnieniem należnych od Skarżącego kosztów egzekucyjnych, które nie podlegają umorzeniu w postępowaniu restrukturyzacyjnym, ponieważ nie wymieniono ich w art. 6 ustawy restrukturyzacyjnej. Jako podstawę prawną umorzenia postępowania egzekucyjnego pełnomocnik Skarżącego wskazał art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie to umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W takim przypadku organ egzekucyjny, na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, o czym stanowi § 3 w związku z § 4 tegoż artykułu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy pojęcie "obowiązku", o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. obejmuje wyłącznie egzekwowaną należność, czy też w pojęciu tym mieszczą się również koszty egzekucyjne. Zgodnie bowiem z art. 64c § 6 u.p.e.a. są one dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność pieniężną, chyba że przepisy tejże ustawy stanowią inaczej. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że pojęcie "obowiązek" użyte w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć w znaczeniu wynikającym z treści art. 2 § 1 u.p.e.a. W przepisie tym ustawodawca wprawdzie nie zamieścił definicji tego pojęcia, jednakże wymienił obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej, a wśród nich – podatki (pkt 1). Egzekucja obowiązków o charakterze pieniężnym obejmuje również odsetki należne w związku ich nieterminowym wykonaniem. Termin, od którego są one naliczane wierzyciel wskazuje w tytule wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). "Obowiązek" o charakterze pieniężnym, z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie to nic innego jak należność (podatek), który powinien uiścić zobowiązany. Przesłanką, która uprawnia wierzyciela do zainicjowania postępowania egzekucyjnego jest niewykonanie przez zobowiązanego obciążającego go "obowiązku" dobrowolnie. W takim też znaczeniu pojęcie "obowiązek" użyte zostało w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zdaniem Sądu pojęcie to w połączeniu ze zwrotem "został umorzony" użytym w tym przepisie, należy odnosić do tego obowiązku, którego niezrealizowanie przez zobowiązanego spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2281/06; niepublikowany). Do tak rozumianego "obowiązku" nie można natomiast zaliczyć kosztów egzekucyjnych. Powstają one bowiem wraz z podejmowaniem w toku postępowania określonych środków egzekucyjnych, zdefiniowanych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., do których należy również zajęcie rachunku bankowego. Skoro więc obciążające Skarżącego należności w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych (wraz z odsetkami) umorzone zostały decyzją kończącą w ten sposób postępowanie restrukturyzacyjne, to umorzyć należało postępowanie egzekucyjne prowadzone w celu przymusowego ściągnięcia tych należności. Umorzenie "obowiązku" jest bowiem jedną z okoliczności powodujących ten skutek w świetle art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie jest uzależnione od braku kosztów egzekucyjnych. Jedyną zatem okolicznością, jaką organy orzekające winny były wziąć pod uwagę rozpatrując wniosek Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego był niesporny fakt umorzenia należności objętych tytułami wykonawczymi. O tym, że relacja między istnieniem kosztów egzekucyjnych a umorzeniem postępowania egzekucyjnego jest odmienna od przyjętej przez organ egzekucyjny, a następnie przez Dyrektora Izby Skarbowej, świadczy również treść art. 64c § 8 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem żądanie zobowiązanego wydania przez organ egzekucyjny postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia mu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Wynika z tego, że kwestia istnienia i wysokości kosztów egzekucyjnych, a o tym rozstrzyga postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych, jest kwestią odrębną od kwestii istnienia przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto – dla rozstrzygnięcia każdej z tych kwestii ustawodawca przewidział odrębne postanowienie. Wbrew twierdzeniu Dyrektora Izby Skarbowej przedmiotem wniosku Skarżącego nie było istnienie obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych, aczkolwiek pochodząca od organu egzekucyjnego informacja o obowiązku ich uiszczenia oraz zajęcie rachunku bankowego w celu ich wyegzekwowania skłoniły go do złożenia tego wniosku. Skarżący wnosił o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Brak było zatem podstaw do zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowiska co do zasadności i sposobu naliczenia kosztów egzekucyjnych. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Sąd, zgodnie z cytowanym wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice te wyznacza strona skarżąca wskazując zaskarżony akt. Skarżący wniósł skargę na postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W granicach sprawy wszczętej tą skargą nie mieściły się zatem kwestie dotyczące możliwości dochodzenia, istnienia i wysokości kosztów egzekucyjnych, których obowiązek uiszczenia przypisano Skarżącemu. Wprawdzie Dyrektor Izby Skarbowej wypowiedział się co do nich uzasadniając stanowisko o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, jednakże – co już Sąd zaznaczył była to wypowiedź nieuprawniona z uwagi na przedmiot postępowania. W ocenie Sądu organy orzekające nie naruszyły zasad ogólnych postępowania, a mianowicie art. 7, art. 8 i art. 16 k.p.a. Stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej. Błąd organów orzekających polegał na niewłaściwym zastosowaniu w tym stanie faktycznym przepisu prawa materialnego. Błąd ten, aczkolwiek z oczywistych względów niepożądany nie jest równoznaczny z naruszeniem wynikającej z art. 8 zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia zasady trwałości decyzji (postanowień) administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Wydając postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego organy nie podważały w żaden sposób decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Wynikającą z tej decyzji okoliczność - umorzenie obciążających Skarżącego należności, oceniły jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na tę okoliczność powoływał się bowiem Skarżący. Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. umorzy postępowanie egzekucyjne obejmujące należności Skarżącego umorzone w postępowaniu restrukturyzacyjnym. Stosownie do art. 60 § 2 u.p.e.a. rozważy również potrzebę wydania postanowienia dotyczącego uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ponieważ wadliwością polegającą na naruszeniu prawa materialnego dotknięte było zarówno zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, jak i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego, Sąd uznając to za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy uchylił oba te rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. Zakres w jakim uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącego koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu przez niego wpisowi.