III SA/Wa 371/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant ref. staż. Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę 1. W zaskarżonej interpretacji z [...] grudnia 2009 r. nr [...] Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko R. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, Skarżąca) zawarte we wniosku z 10 września 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ujmowania faktur korygujących zmniejszających podatek należny VAT w rejestrach i deklaracjach podatkowych za okresy rozliczeniowe, w których wystawiono te faktury bez konieczności posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej. 2. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowym wniosku Skarżąca przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe. Spółka w ramach prowadzonej działalności wystawia faktury VAT dokumentujące sprzedaż towarów i świadczenie usług. W związku z udzielaniem rabatów, obniżaniem i korektami cen, zwrotami towarów, brakami w dostawach lub innymi prawnie dopuszczalnymi działaniami, jest zmuszona do wystawiania dużej ilości faktur korygujących, co wiąże się ze specyfiką sprzedaży prasy. W związku z powyższym Skarżąca wystawia faktury korygujące, które doręcza kontrahentom. Kontrahenci często jednak nie wywiązują się z obowiązku potwierdzania odbioru faktur korygujących lub czynią to z opóźnieniem. Wskazując na powyższe Spółka zadała następujące pytanie: Czy w celu zmniejszenia kwoty podatku należnego wykazanego na fakturze VAT w części skorygowanej fakturą korygującą konieczne jest posiadanie potwierdzenia odbioru faktury korygującej, a tym samym czy Spółka może ujmować faktury korygujące zmniejszające podatek należny VAT w rejestrach VAT i w deklaracjach podatkowych za okresy rozliczeniowe, w których wystawiono te faktury. Zdaniem Skarżącej nie ma ona obowiązku uzyskiwania potwierdzenia odbioru faktur korygujących, aby móc zmniejszyć kwoty podatku należnego, a tym samym może ujmować te faktury w rejestrach i deklaracjach za okresy rozliczeniowe, w których je wystawiła. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca wskazała, że wysokość obrotu, jako podstawy opodatkowania, została określona w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), powoływanej dalej skrócie jako "ustawa o VAT". Przytoczyła brzmienie tego przepisu, wskazując, że zgodnie z nim obrotem jest, co do zasady, kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy", a stosownie do przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur. Dalej wywodziła, że w świetle ww. przepisów, sam fakt wystawienia faktury korygującej, dokumentujący zmniejszenie kwoty należnej powoduje zmniejszenie obrotu i kwoty należnego podatku VAT. Przepisy ustawy o VAT nie wskazują na dalsze ograniczenia czy zastrzeżenia dotyczące momentu zmniejszenia kwoty obrotu i podatku należnego, wobec czego obrót i podatek należny zmniejszają się z chwilą wystawienia faktury korygującej. Zdaniem Spółki również przepisy Dyrektywy Rady 2005/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 11 grudnia 2006 r.), przywoływanej dalej jako: "Dyrektywa 112", a w szczególności art. 73 tego aktu, nie przewidują warunku posiadania przez podatnika potwierdzenia doręczenia faktury korygującej jego kontrahentowi, w celu skorzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o wartość tego podatku wynikającą z faktury korygującej, a naruszenie przez podatnika obowiązków formalnych nie może stanowić jedynej podstawy do wprowadzenia ograniczeń stojących w sprzeczności z zasadą neutralności VAT. Dalej Skarżąca podniosła, że skoro podstawa opodatkowania obejmuje wszystko co stanowi zapłatę otrzymaną, lub którą dostawca otrzyma w zamian za dostawę od nabywcy, to podstawa opodatkowania powinna odpowiadać kwocie faktycznej należności jaką otrzymał lub miał otrzymać dostawca. W przypadku udzielenia rabatu kwota ta ulega zmniejszeniu, a zatem zmniejszeniu powinna ulec też podstawa opodatkowania. W ocenie Skarżącej polski ustawodawca uzależniając prawo do rozliczenia korekty od otrzymania potwierdzenia od odbiorcy faktury korygującej, naruszył przepis art. 73 Dyrektywy. Nie można bowiem doprowadzić do sytuacji, w której ustalanie w sposób prawidłowy podstawy opodatkowania uzależnione będzie od woli, czy chęci potwierdzenia faktu jej odbioru przez osobę trzecią (odbiorcę faktury). Takie rozwiązanie Skarżąca oceniła jako niezgodne z podstawową zasadą podatku VAT, tj. zasadą neutralności, zgodnie z którą podatek VAT powinien być dla podatników neutralny, tj. nie stanowić dla nich obciążenia kosztowego. Argumentowała, że uzależnienie zmniejszenia podstawy opodatkowania od posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę skutkuje koniecznością poniesienia przez niego ciężaru VAT, o który nie mógł obniżyć kwot podatku należnego. W konsekwencji podatek, który podatnik - sprzedawca musi rozliczyć, jest nieproporcjonalny do kwoty otrzymanego wynagrodzenia. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. 3. W powołanej na wstępie zaskarżonej interpretacji z [...] grudnia 2009 r. Minister Finansów uznał powyższe stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Na wstępie uzasadnienia swojego stanowiska organ powołał się na treść art. 29 ust. 1, ust. 4 i 4a oraz art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, następnie wskazał, że z § 13 i § 14 rozporządzenia z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie" wynika, iż istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Dalej organ wskazał, że potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę spowoduje akceptację zmiany wartości zawartych na fakturze i da prawo do takiego obniżenia. Podkreślił, iż potwierdzenie odbioru faktury korygującej pełni istotną rolę w systemie podatku od towarów i usług opartym na metodzie fakturowej, gdyż zapobiega nieuzasadnionym obniżkom podstawy opodatkowania u dostawcy. Ponadto organ podniósł, że faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur, bowiem celem ich wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Uregulowanie zawarte w art. 29 ust. 4a ustawy o VAT ma na celu uniknięcie sytuacji, w której zmniejszenie podstawy opodatkowania i tym samym kwoty podatku należnego u sprzedawcy, nie znajduje odzwierciedlenia w zmniejszeniu kwoty podatku naliczonego u nabywcy towarów i usług. Podatek należny u sprzedawcy jest bowiem podatkiem naliczonym u nabywcy towarów i usług. Z powyższego organ wywodził, że skoro będący podstawą opodatkowania obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych i prawnie dopuszczalnych rabatów, to czynność taka dokonywana przez sprzedawcę towarów i usług powoduje konieczność zmniejszenia kwoty podatku naliczonego u nabywcy. W przeciwnym razie dochodziłoby do obniżenia kwoty lub zwrotu podatku, który w rzeczywistości nie został zapłacony. W ocenie organu oznacza to, że faktura korygująca musi dotrzeć do nabywcy, nabywca musi potwierdzić ten fakt, by wystawca miał możliwość obniżenia podatku należnego w związku z wystawieniem tej faktury. Jednakże organ interpretacyjny zastrzegł, że ustawodawca nie sprecyzował w jakiej formie nabywca ma dokonać potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Zatem potwierdzenie może mieć dowolną formę, która pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie, iż sprzedawca to potwierdzenie otrzymał. Dopiero posiadanie takiego potwierdzenia uprawnia sprzedawcę do stosownego obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w rozliczeniu za dany okres rozliczeniowy, w którym sprzedawca otrzyma potwierdzenie odbioru faktury przez nabywcę. Minister Finansów podniósł również, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt U 6/06 stwierdził, iż przepis § 16 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798, ze zm.) jest niezgodny z obowiązującą ustawą o podatku od towarów i usług oraz z Konstytucją. Trybunał Konstytucyjny uznał, iż przepis § 16 ust. 4 ww. rozporządzenia z 25 maja 2005 r. stanowi o prawie do odliczenia VAT, a co za tym idzie – jest istotnym elementem stanu podatkowego. Zgodnie natomiast z Konstytucją takie elementy mogą się znajdować jedynie w ustawach. Co do zasady Trybunał jednak zgodził się, że ustawodawca ma prawo do kontrolowania prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług. Minister Finansów wskazał ponadto, że Trybunał Konstytucyjny w ww. orzeczeniu przyjął jednocześnie, że ustawodawca ma prawo do kontrolowania prawidłowości rozliczeń w podatku VAT. Ustawodawca ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320), w celu wykonania powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r., wprowadził do ustawy o podatku od towarów i usług, przepisy dotyczące faktur korygujących. I tak, od dnia 1 grudnia 2008 r. w przedmiotowej sprawie, zastosowanie znajdują przepisy art. 29 ust. 4a i 4c ustawy o VAT. Organ interpretacyjny akcentował, że obowiązek posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę w sytuacji, gdy Podatnik zamierza skorzystać z obniżenia kwoty podatku należnego nie jest tylko wymogiem technicznym, którego przestrzeganie narusza zasadę proporcjonalności. Sam fakt wystawiania faktur korygujących przez Podatnika nie jest wystarczający do dokonania skutecznej korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego za dany okres rozliczeniowy. Na Spółce spoczywa bowiem ciężar obowiązku udowodnienia spełnienia przesłanki obniżenia podstawy opodatkowania i należnego podatku, bowiem to Spółka z okoliczności tej wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Zatem, w celu uzyskania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego, Skarżąca ma obowiązek posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej w danym okresie rozliczeniowym. Zdaniem organu argumentację Spółki dotyczącą sprzeczności przepisów art. 29 ust. 4a-4c ustawy o VAT z podstawowymi regulacjami Dyrektywy VAT (w szczególności art. 73) należy uznać za błędną. Wyjaśnił, iż zasada neutralności dotyczy prawa podatnika do obniżenia podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony na poprzednim etapie obrotu gospodarczego, a nie jak podała Spółka, prawa do obniżenia podatku należnego o wartość tego podatku wynikającą z faktury korygującej. Wymóg otrzymania przez sprzedającego potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę stanowi niezbędny element zabezpieczający system podatku VAT przed nadużyciami. Brak przedmiotowego wymogu umożliwiałby sytuację, w której sprzedawca po wystawieniu faktury korygującej i wysłaniu jej do nabywcy mógłby natychmiast dokonać obniżenia podatku VAT należnego, zaś nabywca mógłby otrzymaną fakturę korygującą przetrzymywać dowolnie długo, bez konieczności rozliczenia jej i tym samym obniżenia wcześniej odliczonego podatku VAT (bez obawy, iż kontrola przeprowadzona u sprzedawcy wykaże prawdziwy termin otrzymania przez nabywcę faktury). Organ interpretacyjny zaakcentował, że cel regulacji zawartych w przepisach art. 29 ust. 4a-4c ustawy należy wiązać z oceną prawidłowości w rozliczaniu podatku VAT, a jednocześnie z zapewnieniem obniżenia podatku VAT należnego przez sprzedawcę w tym samym miesiącu, w którym nabywający obniży podatek VAT naliczony. Organ nie zgodził się także ze stwierdzeniem, jakoby otrzymanie potwierdzenia odbioru faktury korygującej było trudne lub niemożliwe do spełnienia. Wskazał, że w związku z faktem, iż przedmiotowe przepisy nie zawierają żadnego wymogu dotyczącego formy takiego potwierdzenia, organy podatkowe akceptują każdy rodzaj potwierdzenia, który pozwala bez żadnych wątpliwości ustalić, czy i kiedy faktura korygująca dotarła do nabywcy. Przedmiotowe potwierdzenie może zostać dokonane np.: drogą elektroniczną – internetem lub pocztą e-mail, za pomocą faksu, jak również za pomocą poczty lub przesyłki kurierskiej, itp., przy czym organ za istotną uznał okoliczność, aby z potwierdzenia odbioru faktury korygującej jednoznacznie wynikał fakt, iż nabywca towaru lub usługi otrzymał fakturę korygującą. 4. Skarżąca akceptując stanowiska organu wezwała do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji. 5. Następnie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1, w związku z ust. 4a ustawy o VAT; naruszenie przepisu art. 73 i 90 Dyrektywy 112; naruszenie przepisu art. 14e § 1, art. 14h, w zw. z art. 121 § ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). W uzasadnieniu podtrzymała dotychczasową argumentację stwierdzając, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca otrzyma w zamian za dostawę od nabywcy, a w konsekwencji to cena bądź wynagrodzenie zapłacone przez kontrahenta decyduje o wysokości podstawy opodatkowania i właściwej kwocie podatku należego. W przypadku udzielenia rabatu kwota ta ulega zmniejszeniu, a zatem zmniejszeniu powinna ulec też podstawa opodatkowania. Wskazała, że odpowiednikiem art. 29 ust. 1 w zw. z ust. 4a ustawy o VAT na gruncie przepisów unijnych są art. 79 i 90 Dyrektywy VAT. Przepis art. 90 Dyrektywy VAT - co do zasady - umożliwia państwom członkowskim określenie warunków obniżenia podstawy opodatkowania we wskazanych w nich przypadkach, co nie oznacza, że przepis ten usprawiedliwia wprowadzenie przez ustawodawstwo polskie warunku posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej, jako podstawy dla obniżenia obrotu. Argumentowała, że powyższy przepis wyraźnie wskazuje na prawo do obniżenia podstawy opodatkowania, jednakże udzielenie kompetencji Państwom Członkowskim co do sformułowania warunków takiego obniżenia, nie oznacza pełnej dowolności działania Państwa Polskiego. Granicą dla takiej dowolności jest zasada proporcjonalności prawa wspólnotowego. W ocenie Skarżacej środek krajowy przewidziany w art. 29 ust. 4a ustawy o VAT przekracza ramy tego, co konieczne jest dla osiągnięcia jego celu, osłabia bowiem zasady wspólnego systemu VAT, a zatem jest sprzeczny z ogólną zasadą prawa wspólnotowego - zasadą proporcjonalności. Minister Finansów uzależniając prawo do rozliczenia korekty od otrzymania potwierdzenia od odbiorcy faktury korygującej, a zatem od woli czy chęci osoby trzeciej (odbiorcy faktury) naruszył wymienione przepisy Dyrektywy. Skarżąca ponownie wywodziła, że takie rozwiązanie narusza zasadę neutralności, zgodnie z którą, podatek VAT powinien być dla podatników neutralny, tj. nie stanowić dla nich obciążenia kosztowego. Uzależnienie zmniejszenia podstawy opodatkowania od posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę skutkuje koniecznością poniesienia przez niego ciężaru VAT, o który nie mógł obniżyć kwot podatku należnego. W konsekwencji, podatek, który podatnik - sprzedawca musi rozliczyć, jest nieproporcjonalny do kwoty otrzymanego wynagrodzenia, w czym Skarżąca upatruje naruszenia zasady neutralności VAT. W jej ocenie realizacji tej zasady nie mogą przesłonić kwestie techniczne, a taki jedynie charakter należy przyisać potwierdzeniu odbioru faktury korygującej. Następnie, uzasadniając naruszenie przez organ prawa procesowego wskazała, że w wydanej interpretacji podatkowej Minister Finansów nie odniósł się do powołanych przez Spółkę we wniosku o interpretację wyroków sądów polskich, jak i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Podała, że w polskim systemie prawnym wyrok wydany w danej sprawie nie stanowi źródła prawa i wiąże w konkretnej sprawie, tym niemniej orzecznictwo sądów ma znaczenie dla wykładni przepisów prawa i stosowania tych przepisów w praktyce. Pozycja Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powoduje, że organy w razie niestosowania wykładni przepisów prawa przyjętej przez te sądy, muszą się liczyć z tym, iż w przypadku zastosowania innej wykładni ich decyzja, jeżeli zostanie zaskarżona do sądu - będzie uchylona. Ministrowi Finansów Skarżąca zarzuciła także, iż nie dokonał analizy wskazywanych przez Spółkę art. 73 i 90 Dyrektywy VAT. Podniosła, że obowiązkiem organu podatkowego w ramach rozpatrywanej sprawy jest - w przypadku nieuwzględnienia stanowiska podatnika co ma miejsce w przedmiotowym przypadku - odniesienie się do wskazanych przez podatnika przepisów oraz wyjaśnień braku ich uwzględnienia w sprawie. 6. Minister Finansów nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. 7. Postępowanie sądowoadministracyjne w rozpatrywanej sprawie zostało zawieszone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 października 2010 r., w związku ze skierowaniem do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Naczelny Sąd Administracyjny 16 września 2010 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 104/10 pytania prejudycjalnego o następującej treści: "Czy w sytuacji, gdy art. 90 ust. 1 Dyrektywy 112 stanowi, że w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie, mieści się w pojęciu tych warunków i nie narusza zasady neutralności VAT oraz proporcjonalności warunek taki jak przewidziany w art. 29 ust. 4a u.p.t.u. uzależniający prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, od posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę?“ 8. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 lutego 2012 r. postępowanie zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 9. Zgodnie z art. 184 Konstytucji, w związku z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz stosownie do art. 136 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. Nr 270), powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kwestii kontroli interpretacji przez sądy, choć w odmiennym stanie prawnym wypowiedziały się najpierw Trybunał Konstytucyjny (wyrok TK z 30 października 2006 r. P 36/05, OTK-A 2006/9/129), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny (uchwała NSA z 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/09, ONSA i WSA 2007/2/27). Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny stwierdziły zgodnie, że sąd administracyjny jest zobowiązany do kontroli interpretacji zarówno pod względem formalnym, jak i z punktu widzenia ich merytorycznej poprawności. 10. Z uwagi na okoliczność, że organ nie naruszył wymogu dotyczącego terminu do wydania interpretacji, o którym mowa w art. 14 d Ordynacji podatkowej (wniosek o udzielenie interpretacji wpłynął bowiem do organu 14 września 2009 r., a interpretacja została wydana [...] grudnia 2009 r.), Sąd oceniał zaskarżony akt pod kątem zachowania innych wymogów proceduralnych oraz poprawności merytorycznej, biorąc pod uwagę kryteria wskazane w pkt 7 uzasadnienia wyroku. 11. Istota sporu sprowadza się do kwestii, czy w konkretnych okolicznościach faktycznych przedstawionych we wniosku o udzielenie interpretacji, kwoty wynikające z dokonywanych korekt faktur obniżają podstawę opodatkowania (kwotę podatku należnego) w rozliczeniu za miesiąc wystawienia faktury korygującej, także w przypadku nieposiadania przez Spółkę potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Poddany wykładni w sprawie przepis art. 29 ust 1 ustawy o VAT stanowi, że podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b (ust 4). Na podstawie ust 4a i 4b art. 29 ustawy o VAT w przypadku, gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, obniżenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. W przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia korekty faktury do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna przepis ust 4a stosuje się odpowiednio, o czym stanowi ust 4c art. 29 ustawy o VAT. 12. Rozstrzygając w kwestii poprawności zaskarzonej interpretacji w pierwszej kolejności wskazać należy, że skład orzekający w przedmiotowej sprawie, jako sąd krajowy, związany jest wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 stycznia 2012 r. w sprawie C-588/10 Kraft Foods Polska S.A. przeciwko Ministrowi Finansów (publik. LEX nr 1103543), wydanym w wyniku rozpoznania pytania prejudycjalnego, z powodu którego postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie 8 października 2010 r. zostało zawieszone. Związanie sądów krajowych wykładnią przepisów wspólnotowych określaną przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniach wydanych na podstawie art. 234 TWE znajduje uzasadnienie m.in. w wywodzonej z art. 10 TWE zasadzie efektywności prawa wspólnotowego, której realizacja w braku takiego związania byłaby zagrożona. W związku z tym istotne jest, że w wyroku z 26 stycznia 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości zajął następujące stanowisko: 1) Wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 Dyrektywy 112. 2) Zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności co do zasady nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury. Powyższy wyrok z 26 stycznia 2012 r. posiada istotne znaczenie zarówno w odniesieniu do stanu rozpatrywanej sprawy, jak i ze względu na prezentowaną przez Skarżącą argumentację, a w szczególności na twierdzenie, że warunek posiadania odbioru faktury korygującej jako konieczny dla zmniejszenia podstawy opodatkowania jest sprzeczny z prawem wspólnotowym. W świetle tego wyroku bezzasadna okazała się bowiem argumentacja skargi w aspekcie naruszenia przez treść art. 29 ust. 4a ustawy o VAT zasad: neutralności i proporcjonalności wyrażonych w Dyrektywie 112, przez co przepis ten miałby pozostawać w niezgodności z prawem wspólnotowym, a w konsekwencji nie znaleźć zastosowania. Twierdzenie to wynika z przywołanego wyroku Trybunału, który przesądził, że wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 Dyrektywy 112. Co do zasady odpowiedź organu na pytanie Skarżącej była trafna, ponieważ Trybunał Sprawiedliwości w powołanym rozstrzygnięciu nie uznał obowiązku uzyskania przez podatnika potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez odbiorcę usługi lub towaru, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 29 ust 4a ustawy o VAT za naruszający zasady prawa unijnego. Wobec tego stanowisko Ministra Finansów stwierdzające nieprawidłowość zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej poglądu odnośnie do braku wymogu (jako sprzecznego z prawem wspólnotowym) uzyskiwania potwierdzenia odbioru faktury korygującej, nie narusza prawa materialnego we wskazanym w skardze zakresie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. Trybunał przypomniał, że przepisy art. 90 ust. 1 oraz art. 273 Dyrektywy 112, poza określonymi w nich ograniczeniami, nie precyzują ani warunków, ani obowiązków, które mogą nałożyć państwa członkowskie. Trybunał stwierdził, że przepisy te przyznają państwom członkowskim zakres swobodnego uznania, w szczególności w odniesieniu do formalności, które muszą zostać dochowane przez podatników względem organów podatkowych owych państw celem stosownego obniżenia podstawy opodatkowania w wypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy (por. teza 23 wyroku). Jednocześnie Trybunał zwrócił uwagę, że posiadanie przez dostawcę towarów lub usług potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług nadaje się do tego, by wykazać, iż ów nabywca został poinformowany o fakcie, że powinien on obliczyć zakres swego ewentualnego prawa do odliczenia podatku VAT na podstawie wskazanej korekty faktury (por. teza 32). Nie może być zatem wątpliwości, że sporny wymóg posiadania faktury potwierdzenia odbioru faktury korygującej zmierza do realizacji zgodnych z prawem celów ustanowionych w art. 90 ust. 1 i art. 273 Dyrektywy 112, ponieważ może przyczynić się do zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT, zapobiegania oszustwom, jak również do wyeliminowania ryzyka utraty wpływów podatkowych, co Trybunał wyraził wprost w tezie 33 omawianego wyroku. Niemniej Trybunał zobowiązał sąd krajowy do zbadania, jakie są formy potwierdzenia odbioru akceptowane przez organy podatkowe jako dowód poszanowania wymogu spornego w postępowaniu krajowym (por. teza 36). Jednocześnie stwierdził, że posiadanie przez dostawcę towarów lub usług potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług nadaje się do tego, by wykazać, iż ów nabywca został poinformowany o fakcie, że powinien on obliczyć zakres swego ewentualnego prawa do odliczenia podatku VAT na podstawie wskazanej korekty faktury. 13. Stanowisko Trybunału odnosiło się ponadto do praktycznego stosowania przedmiotowego przepisu przez organy podatkowe państwa członkowskiego. Trybunał stanął bowiem na stanowisku, iż o ile samo zawarcie przez przepis prawa krajowego obowiązku posiadania potwierdzenia odbioru przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury nie narusza reguł wspólnotowych podatku od wartości dodanej, to jednak w praktyce mogłoby do takiego naruszenia dochodzić, poprzez zawężanie w niektórych sytuacjach możliwości dowodzenia przez podatnika, iż nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią. Stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażone w przywołanym wyroku jest zatem warunkowe, w tym znaczeniu, że Sąd ten generalnie uznając przedmioty przepis prawa krajowego za zgodny z wzorcem wspólnotowym, uzależnił znaczenie uzyskania potwierdzenia otrzymania korekty faktury dla obniżenia podstawy opodatkowania od wystąpienia szczególnych okoliczności w postaci braku możliwości lub nadmiernych trudności w uzyskaniu przez podatnika tego potwierdzenia w rozsądnym terminie, dopuszczając w tych szczególnych przypadkach odstępstwa. Podatnik musi jednak wykazać, że dołożył staranności w uzyskaniu takiego potwierdzenia. 14. Na marginesie Sąd wskazuje, że praktyczny wzgląd, przy czym dotyczący formy potwierdzenia, dostrzegany był w orzecznictwie krajowym przed wyrokiem Trybunału w sprawie C-588/10. Wskazywano, że potwierdzenie otrzymania korekty faktury przez nabywcę może nastąpić, co do zasady, w każdej, niebudzącej wątpliwości faktycznych, formie i że czyni zadość warunkowi legitymowania się potwierdzeniem odbioru korekty faktury przez nabywcę potwierdzenie przez adresata (nabywcę) przyjęcia przesyłki poleconej (za zwrotnym poświadczeniem odbioru), pisemne odrębne potwierdzenie faktu otrzymania faktury korygującej, zwrotnie przesłana kopia podpisanej faktury korygującej, fax potwierdzający odbiór faktury korygującej, potwierdzenie przesłane drogą elektroniczną, czy też potwierdzony odbiór faktury korygującej przesłanej drogą elektroniczną. Ten wachlarz potencjalnie akceptowalnych form potwierdzenia otrzymania korekty faktury stwarza pole i możliwość do rozróżniania konkretnych sytuacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/WA 2111/09, publ. LEX 643897; wyrok WSA w Poznaniu z 21 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 579/11, CBOSA; wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 886/09, publikowane również w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 15. Dla przesądzenia czy w rozpatrywanej sprawie istniała konieczność uwzględnienia przez organ szczególnych okoliczności wskazywanych w przywołanym wyżej wyroku Trybunału ważne jest wzięcie pod uwagę istoty prawnej trybu udzielania interpretacji podatkowej. To, że zaskarżonym aktem jest interpretacja indywidualna, a nie ogólna, implikuje istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie, tj. zdeterminowania stanowiska organu zakresem wniosku i okoliczności przedstawionych w treści wniosku o udzielenie interpretacji oraz nieprowadzenia w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie interpretacji postępowania dowodowego przez organ. To w postępowaniu podatkowym, a nie interpretacyjnym obowiązkiem organu jest przeprowadzenie kompletnego procesu dowodowego. Wyjaśnienia strony, podobnie jak inne dowody, podlegają ocenie organu podatkowego i od zakresu ich prawdopodobieństwa oraz korelacji z innymi dowodami w sprawie uzależnione jest przypisanie im waloru wiarygodności. Natomiast w postępowaniu interpretacyjnym organ związany jest okolicznościami przedstawionymi we wniosku o udzielenie interpretacji. Stosownie bowiem do treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie zaś z treścią art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy także wskazanie prawidłowego stanowiska z uzasadnieniem. Z regulacji tych wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, a organ wydający interpretację nie jest uprawniony do uzupełniania takiego wniosku o elementy stanu faktycznego czy prawnego. Zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (tak NSA w wyroku z 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ ten ogranicza się wobec tego do analizy okoliczności podanych we wniosku, a stan faktyczny przyjmowany jest według twierdzeń podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 50/10, LEX nr 795526). Również zgodnie z poglądem wyrażonym w doktrynie, treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 61). Pogląd ten zasługuje na pełną aprobatę, gdyż wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe oczytanie art. 14b - art. 14h Ordynacji podatkowej prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Szczególnie istotna jest dyspozycja normy zawartej w art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpoznania. W rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, opatrzonym tytułem "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", brak zatem przepisu, który nadawałby organom podatkowym uprawnienie do uzupełniania wniosku o elementy prawne lub faktyczne. Słusznie zatem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowano pogląd, że na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego ani też do udzielania jej w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyroki NSA: z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1408/07, z 10 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1557/08, z 29 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 944/10, LEX nr 596643 oraz wyrok WSA w Opolu z 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Op 48/12, publikowane również w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ podatkowy może jedynie w trybie art. 14h, w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli uzna to za konieczne, żądać uzupełnienia wniosku. Zakres i przedmiot sprawy administracyjnej o udzielenie interpretacji prawa podatkowego określa zatem treść wniosku. Również sąd administracyjny rozpoznający skargę na interpretację indywidualną nie jest uprawniony do weryfikowania czy rozszerzania przedstawionego stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2011 r., sygn. akt II FSK 638/10, pub. CBOSA). 16. Stąd dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne jest to, że we wniosku o udzielenie interpretacji Skarżąca nie wskazywała na szczególne kryteria, do których odwoływał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W tezie 38 wyroku w sprawie C-588/10 Kraft Foods Polska S.A. przeciwko Ministrowi Finansów Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podniósł mianowicie, iż z uwagi na orzecznictwo wskazane w pkt 29-31 tego wyroku wymóg posiadania potwierdzenia odbioru jest w prawie krajowym warunkiem sine qua non dla obliczenia należnego podatku VAT na podstawie kwot wskazanych na korekcie faktury lub dla uzyskania zwrotu całości nadwyżki uiszczonego podatku VAT, narusza neutralność podatku VAT w zakresie, w jakim dla dostawcy towarów lub usług jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione uzyskanie tego rodzaju potwierdzenia odbioru w rozsądnym terminie. Tym samym Trybunał odwołał się do kryteriów już wcześniej wskazywanych w kontekście prawa do odliczenia, przykładowo w orzeczeniu w sprawach połączonych C-123/87 Lea Jorion v. Państwo Belgijskie i C-330/87 Societe anonyme d'etude et de gestion immobiliere (EGI) v. Państwo Belgijskie, odnoszącym się do wymogów związanych z fakturami. Tymczasem w treści wniosku o wydanie interpretacji, tego rodzaju okoliczności nie zostały przedstawione. Elementem stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę we wniosku była kwestia dotycząca obowiązku posiadania potwierdzenia otrzymania przez nabywcę faktury korygującej. Skarżąca nie wskazywała ani na brak możliwości uzyskania przedmiotowych potwierdzeń w rozsądnym terminie, ani na to, by uzyskanie potwierdzeń było nadmiernie utrudnione. Ogólnie wyjaśniła jedynie, że "kontrahenci często nie wywiązują się z obowiązku potwierdzania odbioru faktur korygujących lub czynią to z opóźnieniem", a własne stanowisko wyrażone we wniosku o udzielenie interpretacji Skarżąca opierała na niezgodności zapisu art. 29 ust 4 a ustawy o VAT z prawem wspólnotowym. Okoliczność określenia stanu faktycznego determinuje zakres interpretacji organu, bowiem - jak wyżej akcentowano - jedynie w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub hipotetycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Nie jest natomiast obowiązkiem organu czynienie - na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, a następnie zadanego pytania i stanowiska Skarżącej - rozszerzonych rozważań, jaka forma dokumentowania otrzymania faktury korygującej będzie uznawana w konkretnych sytuacjach faktycznych za prawnie wiążącą, na podstawie analizy innych niż przedstawione we wniosku stanów faktycznych. Nie można również zaakceptować twierdzenia, iż organ zobowiązany był przedstawić, czy i jakie wymogi należy spełnić w sytuacji, gdy dla dostawcy towarów lub usług jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione uzyskanie potwierdzenia odbioru faktury w rozsądnym terminie, jak też nie można przypisywać organowi obowiązku rozważania innych potencjalnych stanów (np. takich, o których mowa w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 15 lipca 2010 r. C-368/09), i dokonywania wobec nich interpretacji prawa, skoro nie to było przedmiotem zainteresowania spółki, domagającej się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przede wszystkim wyrażenia oceny jej stanowiska w zakresie braku zgodności krajowych przepisów (powyżej wskazanych) z regulacją wspólnotową. Mimo zatem, iż w przedmiotowym orzeczeniu Trybunału wypowiedziano pogląd o szczególnych przypadkach odstąpienia od wymogu posiadania przez sprzedawcę potwierdzenia odbioru faktury korygującej, to stanowisko to nie mogło rzutować na ocenę prawidłowości interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie. Zasadniczym tego powodem jest to, że Trybunał owo odstąpienie przewidział dla szczególnych przypadków, w których nadto podatnik winien wykazać podjęcie określonych aktów staranności, a o tym nie było mowy we wniosku. Taka ocena będzie każdorazowo wynikać z konkretnego stanu faktycznego, a organ interpretacyjny nie ma obowiązku opcjonalnego opisywania potencjalnych wariantów stanu faktycznego i odnoszenia do niego oceny prawnej, o czym była wyżej mowa. 17. Skoro Spółka odstąpienie od wymogu posiadania potwierdzenia odbioru korekty uzasadniała nie szczególnymi okolicznościami danego przypadku mieszczącymi się w pojęciu niemożności uzyskania potwierdzenia, czy nadmiernej uciążliwości - ale ze względu na podstawową - jej zdaniem - sprzeczność regulacji ustawy VAT (w interesującym zakresie) z normami prawa wspólnotowego, to w zakresie wiążącego organ stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji za słuszny należy uznać pogląd organu, że Spółka nieprawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje tenże stan faktyczny. Dodatkowo Sąd wskazuje, że organ interpretacyjny nie ograniczał możliwości dokonywania potwierdzenia odbioru faktury korygującej do konkretnej formy, zwracając uwagę na to, że również sam ustawodawca nie sprecyzował, w jakiej formie nabywca ma dokonać potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Organ opowiedział się za tym, że potwierdzenie może mieć dowolną formę, jednakże forma ta musi pozwolić na jednoznaczne stwierdzenie, iż sprzedawca to potwierdzenie otrzymał (str. 5 zaskarżonej interpretacji). 18. Nie zasługiwały na uwzględnienie także pozostałe zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej (powyżej wskazane). Wbrew argumentom Skarżącej, interpretacja indywidualna odnosiła się do istoty problemu przedstawionego przez stronę, albowiem - jak to już wcześniej zaznaczono - organ zwrócił uwagę na pozostawienie przez unormowania Dyrektywy 112 uznaniu państw członkowskich szczegółowego uregulowania warunków, które muszą być spełnione, ażeby dokonać zmniejszenia podstawy opodatkowania (po dokonaniu sprzedaży). Równocześnie przedstawił sens przepisów statuujących wymóg posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Z uwzględnieniem tego organ uznał stanowisko strony (co do niezgodności przepisów krajowych z prawem wspólnotowym) za nieprawidłowe. Co się zaś tyczy zarzutu nieuwzględnienia orzecznictwa sądów administracyjnych, to wobec tego, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma walor powszechnie obowiązujący, wykładni tam zawartej trzeba udzielić pierwszeństwa przed interpretacją wynikającą z orzeczeń sądów krajowych, zapadłych w indywidualnych sprawach. Jak już zaznaczono, stanowisko organu odpowiadało w zakresie okoliczności faktycznych podanych przez Skarżącą wnioskom płynącym z wyroku Trybunału w sprawie C-588, bowiem nie wskazano na szczególne okoliczności. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż w rezultacie prawidłowej wykładni prawa materialnego odniesionej do wąsko zarysowanego stanu faktycznego bezzasadne okazały się również zarzuty proceduralne, w tym związane z nieuwzględnieniem orzecznictwa sądów. 19. Z uwagi na zakres wniosku o wydanie interpretacji zaskarżona interpretacja nie stoi na przeszkodzie wykazaniu przez Skarżącą przed krajowymi organami podatkowymi po pierwsze, że dochowała ona należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznała się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury, co w kontekście wywodów TS jest istotne dla prawa do obniżenia podstawy opodatkowania, o ile zajdą szczególne okoliczności wskazane w wyroku Trybunału. 20. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy, wobec niezaistnienia przesłanek do wyeliminowania będącej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego interpretacji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.