III SA/Wa 377/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 9.521 zł (dziewięć tysięcy pięćset dwadzieścia jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. – powoływanej dalej jako Ordynacja podatkowa) w związku z art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1, 2, 3, art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. – zwanej ustawą o VAT), uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] i określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. w wysokości [...] zł Spółce Akcyjnej P.– określanej jako Skarżąca. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. w kwocie [...] zł. W deklaracji VAT-7 złożonej za miesiąc grudzień 2000 r. Skarżąca wykazała nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym w kwocie [...] zł, jednakże omyłkowo kwotę tę wykazała w tej deklaracji w pozycji 64, jako kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Kwotę [...] zł Skarżąca wpłaciła do Urzędu Skarbowego jako kwotę zobowiązania podatkowego za grudzień 2000 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Skarżąca zawyżyła podatek należny za grudzień 2000 r. o kwotę [...] zł, która stanowiła kwotę podatku należnego od oszacowanej przez Skarżącą sprzedaży [...] przez Z. G. w W. w miesiącu grudniu 2000 r. Ponadto organ stwierdził, że w miesiącu grudniu 2000 r. Skarżąca odliczyła od podatku należnego łączną kwotę podatku naliczonego w wysokości [...] zł. wynikającą z faktur wystawionych w miesiącu grudniu a otrzymanych przez Skarżącą w miesiącu styczniu 2001 r. Działaniem tym Skarżąca naruszyła art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT zgodnie, z którym obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę i nie później niż za miesiąc następny. Od decyzji tej Skarżąca wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odwołaniu, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego, - art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie przez organ wszystkich niezbędnych działań do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy o VAT. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wywodziła, że zakwestionowane faktury zostały odebrane przez jej pełnomocników i pracowników w grudniu 2000 r. Organ w decyzji nie wskazał terminu, w którym jego zdaniem faktury te zostały otrzymane przez Skarżącą. Zdaniem Skarżącej, w przypadku wątpliwości co do daty otrzymania przez nią faktur, organ powinien ustalić te datę przy pomocy innych środków dowodowych. W piśmie z dnia 15 lipca 2004 r. Skarżąca stwierdziła, że uwidocznione na odwrocie przedmiotowych faktur daty są datami wpływu tych faktur do jej siedziby do działu księgowości. Wśród zakwestionowanych faktur znajdują się faktury dotyczące prac budowlanych, które były nadzorowane przez inspektora nadzoru, który odbierał te faktury od wykonawców i w tym zakresie działał jako pełnomocnik Skarżącej. Z tego powodu, widniejące na fakturach daty naniesione przez inspektora przy akceptowaniu wydatków udokumentowanych tymi fakturami należy traktować jako daty otrzymania faktur przez Skarżącą. Do pisma tego Skarżąca dołączyła kopię umowy zawartej ze Z. P. o wykonywanie nadzoru inwestorskiego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchylił decyzję organu kontroli skarbowej i określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że organ kontroli skarbowej przy wydawaniu decyzji odmówił Skarżącej prawa do odliczenia podatku od towarów i usług w miesiącu grudniu 2000 r. między innymi z jednej faktury, mimo że na fakturze tej osoba ją odbierająca w imieniu Skarżącej umieściła datę otrzymania faktury 28 grudnia 2000 r. Ze względu na tę datę, organ odwoławczy uznał, że Skarżąca miała prawo odliczyć podatek wynikający z tej faktury w miesiącu grudniu 2000 r. W pozostałym zakresie zdaniem organu odwoławczego, organ kontroli skarbowej zasadnie stwierdził w decyzji, że Skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku wynikającego z pozostałych faktur w miesiącu grudniu 2000r. Wskazał, że na 14 fakturach wpisano datę odbioru "miesiąc styczeń" na ich odwrocie wpisano pozycję dziennika z adnotacją wskazującą na datę wpływu w miesiącu styczniu. Na pozostałych fakturach osoby odbierające te faktury nie wpisały daty ich odbioru, jednakże na ich odwrocie widnieją daty wpływu tych faktur do Skarżącej w miesiącu styczniu, a zatem skoro Skarżąca nie umieściła na tych fakturach innych dat ich otrzymania, zasadnym było przyjęcie, że faktury te otrzymała w miesiącu styczniu 2001 r. Organ stwierdził, że o innych datach odbioru tych faktur nie mogą świadczyć daty naniesione na nich przez inspektora nadzoru ponieważ osoba ta pełniła w stosunku do Skarżącej inne funkcje niż funkcje związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług. Od decyzji tej Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał za bezzasadne zarzuty podniesione w skardze i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt. III SA/Wa 643/05, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.) skargę oddalił. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, iż organy podatkowe zasadnie przyjęły za datę wpływu faktur do Skarżącej, datę umieszczoną na odwrotach faktur, skoro brak na nich było daty odbioru. Sąd rozróżnił pojęcie ciężaru dowodu i obowiązku dowodzenia. Obowiązek dowodzenia ciąży na organie i polega na konieczności zebrania dowodów w sprawie w celu wyjaśnienia jej rzeczywistego stanu faktycznego. Następnie Sąd uznał, że organ podatkowy w tej sprawie wykonał ciążący na nim obowiązek, gdyż wydał rozstrzygnięcie w oparciu o dokumenty przedstawione przez podatnika. Ciężar dowodu w niniejszej sprawie wynikał, zdaniem Sądu, z przepisów prawa materialnego. Art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT stanowią, że podatek naliczony wynika wprost z dokumentów sporządzanych ze współudziałem podatnika. Wynika z tego, że również obowiązek udowodnienia wysokości kwoty podatku naliczonego do odliczenia, obciąża podatnika. Powyższy wniosek, w ocenie Sądu, należy oprzeć na charakterze prawnym instytucji obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, która to instytucja, jest w istocie uprawnieniem podatnika skutkującym zmniejszeniem opodatkowania, przez co z uwagi na jej skutki, zbliżona jest do pomniejszenia przychodów o koszty ich uzyskania w podatkach dochodowych. Powyższe rozważania dały Sądowi podstawę do stwierdzenia, że także datę otrzymania faktur wykazać musi sam podatnik. Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie swych twierdzeń o innej dacie odbioru faktur dotyczących zakupów niezwiązanych z wydatkami budowlanymi. W konfrontacji tychże twierdzeń z dokumentem, na którym zapiski o dacie umieściła sama Skarżąca, należało dojść do wniosków, do których doszły organy podatkowe. Organ nie ma bowiem obowiązku poszukiwania środków dowodowych w celu zaprzeczenia treści dokumentów sporządzonych przez podatnika. Na tej podstawie Sąd uznał, za bezzasadny zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, gdyż z przepisów tych nie wynika obowiązek dostarczenia przez organ dowodów potwierdzających prawdziwość materiału dowodowego w sprawie. Również zarzut naruszenia art. 121 i 191 Ordynacji podatkowej jest w tym świetle nieuzasadniony – Skarżąca nie udowodniła bowiem swych twierdzeń. Sąd podzielił również stanowisko organów podatkowych w kwestii braku podstaw do uznania inspektora nadzoru za osobę uprawnioną do odebrania faktur w imieniu Skarżącej. Wskazał, że z umowy wiążącej Skarżącą z inspektorem nadzoru nie wynika, by zakres jego kompetencji był szerszy, niż wskazany w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Tym samym mając na uwadze te przepisy, jak i zasady doświadczenia życiowego, nie można uznać, aby osoba ta była uprawniona do odbioru faktur dokumentujących nadzorowane przez nią roboty. Sąd przyjął, że daty umieszczone przez inspektora lub jego pracownika na fakturach świadczą jedynie o potwierdzeniu wykonania prac wskazanych w tych fakturach. Zapisy umieszczone na fakturze nie dowodzą natomiast, że faktury zostały przez inspektora czy jego pracownika odebrane. Tym samym zarzut Skarżącej o naruszeniu art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd uznał za bezzasadny. W konkluzji Sąd stwierdził, że skoro organ nie naruszył przepisów postępowania dotyczących obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o VAT. Z zebranego materiału dowodowego wynikało bowiem, że Skarżąca w rozliczeniu za grudzień 2000 r., odliczyła od podatku należnego podatek naliczony wynikający z faktur otrzymanych w styczniu 2001 r. W skardze kasacyjnej od przedstawionego wyroku, sporządzonej przez doradcę podatkowego, Skarżąca, zaskarżając w/w orzeczenie w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię, tj. art. 19 ust. 1 i art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, - przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wskazała, że zgodnie z podpisaną umową inspektor nadzoru był zobowiązany do dokonania rozliczenia wykonanych robót. Zgodnie natomiast z § 7 pkt 5 umowy z dnia 5 sierpnia 2000 r. o nadzór inwestorski, przy odbiorze robót uczestniczył przedstawiciel inwestora – p. S. F. – Dyrektor P. w Z., który jest pracownikiem Skarżącej spółki zatrudnionym w Z.. Zarówno organy skarbowe, jak i Sąd pierwszej instancji uznały, że datą otrzymania faktury jest data jej wpływu do siedziby Skarżącej spółki w W.. Tymczasem przepis art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT nie definiuje pojęcia otrzymania faktury i nie wprowadza warunku, zgodnie z którym, prawo do odliczenia podatku naliczonego uzależnione jest od dostarczenia faktury do siedziby Skarżącej. Spółka, powołując się na definicję słownikową pojęcia "otrzymać" podniosła, że prawo podatnika do obniżenia podatku jest w istocie uzależnione od fizycznego posiadania faktury. Natomiast Sąd administracyjny pierwszej instancji uznał, że potwierdzenie na oryginale faktury daty wykonania robót przez przedstawiciela inwestora nie jest fizycznym posiadaniem faktury przez inwestora w rozumieniu art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. Skarżąca podkreśliła, że podpis przedstawiciela inwestora dotyczący potwierdzenia wykonania robót wywołuje określone skutki podatkowe dla wykonawcy robót, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.). Wywodziła, że mając na uwadze, iż podstawową cechą konstrukcji podatku od towarów i usług jest jego neutralność dla podatnika, należy uznać, że pojęcie "otrzymania faktury" użyte przez ustawodawcę oznacza każde faktycznie przejście oryginału faktury od wystawcy faktury do odbiorcy, w tym również do pracowników odbiorcy oraz przedstawicieli odbiorcy. Ustawa nie przewiduje obowiązku odrębnego pełnomocnictwa do odbioru faktur w imieniu podatnika. Skarżąca zarzuciła, że wykładnia art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT dokonana w zaskarżonym wyroku znacznie ogranicza możliwość skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia podatku naliczonego, przez co podważa zasadę neutralności podatku od towarów i usług. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca powołała się na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 października 2004 r. sygn. akt 33/03 oraz z dnia 11 grudnia 2001 r., sygn. SK 16/00, GTK ZU nr 8/2001, poz. 257, określające istotę konstrukcji podatku od towarów i usług. Stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu, jakoby konstrukcja podatku od towarów i usług w zakresie odliczeń podatku naliczonego miała podobny charakter do pomniejszenia przychodów o koszty ich uzyskania w podatkach dochodowych jest sprzeczne ze wskazanymi wyrokami Trybunału Konstytucyjnego. Cechą podatku od towarów i usług jest jego neutralność dla podatników, natomiast podatki dochodowe służą przekazaniu określonej części przyrostu majątku podatnika do budżetu. Podatki dochodowe są obciążeniem podatnika i nie są dla niego neutralne. Dlatego też, zdaniem Skarżącej, wykładnia art. 19 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny godzi w zasadę neutralności podatku od towarów i usług. W dalszej części skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu, ze pominięto nim fakt obecności pracownika inwestora przy odbiorze wykonania robót, stosownie do umowy o nadzór inwestorski. Wywodziła, że jej pracownik – Dyrektor P.– S. F., którego upoważnienie do działania w jej imieniu, w tym odbioru faktur nie może być kwestionowane, uczestniczył w odbiorze robót w miejscu ich wykonania. W ocenie Skarżącej, nie można wykluczyć, że po potwierdzeniu robót jako Dyrektor P. odbierał faktury i zgodnie z przyjętą w oddziale procedurą postępowania dostarczał je do siedziby Skarżącej. Ustalenie jego roli i tej procedury mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w sprawie. Jednakże okoliczności te, nie zostały zbadane przez organy podatkowe, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a Sąd naruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. nie uchylił zaskarżonej decyzji pomimo wskazanej wadliwości postępowania podatkowego. Organy podatkowe nie uwzględniły również tego, że Oddział G. zarządza 14 ośrodkami konferencyjno-wypoczynkowymi i każdy z nich otrzymuje faktury VAT, które rejestruje we własnych urządzeniach księgowych. Sytuacja dotycząca OKW G. w Z. w grudniu 2000 r. była jednak odmienna, ponieważ rozbudowa i modernizacja tegoż ośrodka, z uwagi na znaczny zakres finansowy, finansowana była bezpośrednio przez Oddział Spółki, dlatego też faktury dotyczące tej inwestycji, były przekazywane do księgowości Oddziału w W.. Skarżąca podnosiła, iż brak tych ustaleń oraz pominięcie faktu uczestnictwa w odbiorze wykonanych robót jej pracownika jest naruszeniem przez organy podatkowe zasad postępowania, mogące mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Skarżąca wskazała również, iż okoliczności te zostały pominięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, co doprowadziło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie przedstawił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2006 r. sygn. akt I FSK 83/06 uchylił w/w wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Skarżącej Kwotę [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż prawo wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT stanowi element konstrukcyjny podatku od towarów i usług, będącego wielofazowym podatkiem obrotowym, który z założenia powinien być tak stosowany aby był neutralny dla przedsiębiorcy, a obciążał konsumpcję. Dlatego też prawo to nie może być rozumiane jako odpowiednik ulgi podatkowej, czy inny element służący obniżeniu wymiaru daniny publicznej, tak jak ma to miejsce w przypadku instytucji kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych. Przepisy te nie zawierają żadnych rozwiązań, które pozwalałyby na odstępstwa od zasad rządzących postępowaniem podatkowym. Charakterystyczną zaś cechą tego postępowania jako postępowania prowadzonego przez organy władzy publicznej, w którym nie obowiązuje prywatnoprawna reguła równorzędności stron postępowania jest to, że to organy korzystające z imperium państwa mają obowiązek wszechstronnie zbadać i wyjaśnić sprawę tak, aby możliwe było prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. W przypadku stosowania przepisów podatku od towarów i usług, które mają zagwarantować podatnikowi – przedsiębiorcy neutralność tego podatku, pozbawienie Skarżącej prawa odliczenia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wszystkie wątpliwości dotyczące ustaleń stanu faktycznego podnoszone przez nią zostaną przez organy podatkowe wyjaśnione. W ocenie Sądu odwoławczego, pod pojęciem "otrzymania faktury przez podatnika" użytym w art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT należy rozumieć wszelkie sytuacje, gdy pracownik albo osoba występująca w imieniu podatnika otrzymała taką fakturę i nadała jej odpowiedni bieg, przekazując do właściwej komórki prowadzącej rozliczenia podatkowe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy podatkowe nie sprostały wynikającym z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej wymogom wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, niezbędnego do właściwego zastosowania prawa materialnego. W szczególności nie zbadały procedury obiegu dokumentów wielooddziałowej spółki jaką jest Skarżąca, a także nie ustaliły jaką rolę przy odbiorze robót przez inspektora nadzoru pełnił przedstawiciel inwestora (pracownik Skarżącej), którego uczestnictwo przy odbiorze robót budowlanych, za które była wystawiona faktura, organy podatkowe zupełnie pominęły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu zapadł już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem należy zauważyć, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak zatem wynika z brzmienia tego przepisu, pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2006 r. sygn. Akt I FSK 83/06, wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który badając zgodność z prawem zaskarżonych decyzji obowiązany jest dostosować treść swojego rozstrzygnięcia do oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organy podatkowe, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wszechstronnie zbadają i wyjaśnią sprawę tak, by wszystkie wątpliwości dotyczące ustaleń stanu faktycznego, podnoszone przez Skarżącą zostały wyjaśnione i aby było możliwe prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. W szczególności organy zbadają obieg dokumentów u Skarżącej dotyczący przekazywania faktur do księgowości i ustalą jaką rolę przy odbiorze robót przez inspektora nadzoru pełnił przedstawiciel inwestora, który jest pracownikiem Skarżącej Pan S. F. Przeprowadzą też stosowne dowody, które umożliwią ocenę czy inspektor nadzoru lub jego pracownik odebrali sporne faktury i kiedy. Wezmą też pod uwagę ocenę dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, z której wynika, że pod pojęciem " otrzymania faktury przez podatnika " użytym w art. 19 ust.3 pkt 1 ustawy o VAT należy rozumieć wszelkie sytuacje gdy pracownik albo osoba występująca w imieniu podatnika otrzymała taką fakturę i nadała jej odpowiedni bieg, przekazując do właściwej komórki prowadzącej rozliczenia podatkowe. Wobec uchybienia przez organy podatkowe wymogom wynikającym z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Zakres w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm. ).