III SA/Wa 378/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą we Francji na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres styczeń - grudzień 2003 r. oddala skargę F. z siedzibą w N. (dalej: "Spółka") złożyła [...] czerwca 2004r. w [...] Urzędzie Skarbowym W. wniosek o zwrot VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2003r. w wysokości 1.286.790,40 zł. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. w W. (dalej: "NUS") wezwał [...] grudnia 2004r. Spółkę do uzupełnienia wniosku o tłumaczenie przysięgłe treści oryginału zaświadczenia z [...] stycznia 2004r., załączonego do wniosku ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej przez podatnika składającego wniosek działalności. W wezwaniu organ powołał się na treść art. 27 Konstytucji RP oraz wskazał, że dostarczenie informacji o rejestracji podatnika podatku VAT w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz rodzaju prowadzonej przez niego działalności powinno zawierać prawidłowo wystawione zaświadczenie, gdyż jest to niezbędne do oceny czy dany podmiot jest uprawniony do zwrotu VAT w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 67, poz. 690, dalej "rozporządzenie z 2001r."). NUS postanowieniem z [...] września 2008r., na mocy art. 169 § 4 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p."), pozostawił ww. wniosek Spółki bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek Spółki o zwrot VAT nie spełnia wymogów formalnych określonych w § 5 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, które zastąpiono rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 152, poz. 1478, dalej rozporządzenie z 2003r.). Nie załączono do niego oryginału zaświadczenia, zgodnego z wzorem, stanowiącym załącznik nr 2 do ww. rozporządzenia, wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności. Do wniosku Spółka dołączyła zaświadczenie z [...] stycznia 2004r., bez tłumaczenia przysięgłego jego treści na język polski. W związku z czym niemożliwa była weryfikacja treści tego dokumentu. Zgodnie natomiast z art. 27 Konstytucji RP w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Wszelka korespondencja do organu podatkowego powinna być kierowana w języku polskim. Do obcojęzycznych dokumentów urzędowych należy dołączać tłumaczenie przysięgłe ich treści na język polski. W świetle poglądów orzecznictwa obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia, stosownie do art. 180 § 1 O.p., nie mogą być uznane za dowód w sprawie. Posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne prawem - art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim (Dz.U. Nr 90 poz. 999 ze zm., dalej: "ustawa o języku polskim") oraz art. 27 Konstytucji RP. Dostarczenie informacji o rejestracji podatnika podatku VAT w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, rodzaju prowadzonej działalności, zawartych w prawidłowo wystawionym zaświadczeniu, jest niezbędne do oceny czy podmiot jest uprawniony do zwrotu podatku VAT i czy nie prowadzi działalności objętej § 2 pkt 3 lit. a)-l) obu ww. rozporządzeń. Spółka wzywana do uzupełnienia wniosku o tłumaczenie przysięgłe na język polski, mimo pouczenia zawartego w wezwaniu, że w przypadku nie uzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania wniosek pozostanie bez rozpatrzenia, braku nie uzupełniła. W zażaleniu Spółka wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w związku z naruszeniem: 1) § 5 rozporządzenia z 2001r. (obecnie: rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom Dz. U. Nr – dalej: "rozporządzenie z 2004r.") przez nałożenie na Spółkę nie przewidzianych nim obowiązków; 2) art. 6 VIII Dyrektywy Rady UE z 6 grudnia 1979r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych – zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom nie posiadającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. UE. L. Nr 331 poz. 11, dalej: "VIII Dyrektywa") przez nałożenie na Spółkę obowiązków, które nie wynikają z tego przepisu prawa; 3) art. 169 § 1 i § 4 O.p. przez ich błędną interpretację i zastosowanie; 4) § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia przez nie wydanie decyzji o wysokości zwrotu podatku w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku oraz nie wydanie zawiadomienia o przedłużeniu terminu zwrotu; 5) zasad postępowania wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 125 i art. 140 O.p. Spółka wskazała, że mając na uwadze przepisy rozporządzenia złożyła prawidłowy wniosek wraz z oryginałami faktur oraz zaświadczeniem według ustalonego wzoru. Zaświadczenia ma na celu wykazanie, że podmiot ubiegający się o zwrot VAT jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w kraju siedziby lub miejsca prowadzenia działalności. Wypełnienie natomiast pola dotyczącego rodzaju działalności ma charakter informacyjny i nie ma wpływu na przeprowadzenie procedury zwrotu podatku. Zgodnie z rozporządzeniem jedynie wniosek o zwrot podatku należy sporządzić w języku polskim (objaśnienia do wzoru wniosku, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia). Wraz z wnioskiem złożyć trzeba zaświadczenie właściwych władz podatkowych według wzoru zawartego w załączniku – zaświadczenie organów podatkowych innego państwa. Z istoty swojej sporządzone musi być w języku urzędowym kraju wystawienia. Spółka podkreśliła, że przepisy rozporządzenia nie wymagają złożenia zaświadczenia wraz z tłumaczeniem przysięgłym, dlatego też jego brak nie może być brakiem formalnym wniosku i nie może spowodować pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zarówno art. 27 Konstytucji RP, jak i art. 4 ustawy o języku polskim są normami ogólnymi i nie mogą być uznane za przepisy określające wymogi formalne wniosku o zwrot podatku. NUS dysponował więc kompletem dokumentów, a wynikającą z nich wiedza była wystarczająca do podjęcia rozstrzygnięcia. Żądanie uzupełnienia wniosku o tłumaczenie zaświadczenia nie znajduje oparcia w § 5 rozporządzenia oraz jest sprzeczne z art. 6 VIII Dyrektywy. W ocenie Spółki jeżeli przepisy nie określają konkretnych czynności jako wymogów formalnych wniosku, konieczność współdziałania strony w postępowaniu nie może być egzekwowana z uwzględnieniem sankcji przewidzianej w art. 169 § 1 i § 4 O.p. Szerokie pojmowanie pojęcia braków formalnych wniosku daje bowiem możliwość uznania za tego rodzaju brak każdą niekompletność materiałów w sprawie, a każde żądanie organu do złożenia dodatkowych dowodów, dokumentów lub oświadczeń potrzebnych do wyjaśnienia sprawy w konsekwencji może prowadzić do pozbawienia strony możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") postanowieniem z [...] grudnia 2008r. utrzymał w mocy ww. postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 2 i 5 rozporządzeń z 2001r. i 2003r. warunkiem otrzymania zwrotu podatku VAT jest złożenie wniosku, do którego należy dołączyć oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku, a także zaświadczenie pochodzące od zagranicznego – właściwego urzędu podatkowego, wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku VAT lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby. Zgodnie z art. 5 ust. 2 w związku z art. 4 pkt 3 i 5 ustawy o języku polskim oświadczenie woli, podania i inne pisma składane są w języku polskim terenowym organom administracji publicznej, organom, instytucjom i urzędom podległym, konstytucyjnym organom państwa oraz terenowym organom administracji publicznej, powołanym w celu realizacji zadań tych organów. Norma ta stanowi generalny wymóg, który może być ograniczony jedynie przez regulację szczególną, odnoszącą się do konkretnego postępowania. Brak więc wyrażenia expressis verbis w przepisach rozporządzeń z 2001r. i 2003r. konieczności przedłożenia wraz z nimi tłumaczenia przysięgłego ww. dokumentów na język polski, nie może stanowić lex specialis w stosunku do ogólnej reguły wynikającej z ww. przepisów ustawy o języku polskim, w taki sposób, że je wyłącza. DIS stwierdził, że powyższa konstatacja wpisuje się w przeważający kierunek orzecznictwa sądowego. Powołał się także na wyrok NSA z 23 listopada 2006r., sygn. akt I FSK 200/06, z którego wynika, że choć w § 5 ust. 4 w związku z ust. 5 rozporządzenia z 2001r. nie wskazano wprost, że zaświadczenie o byciu podatnikiem VAT ma być dostarczone wraz z tłumaczeniem przysięgłym, wypełnionej w obcym języku treści tego dokumentu na język polski, nie oznacza, że bezprawne było, w świetle art. 120 O.p., zastosowanie w takim przypadku art. 169 § 1 O.p. Zaświadczenie to jest dokumentem niezbędnym już na etapie wstępnym do ustalenia czy podmiot ubiegający się o zwrot VAT spełnia przesłanki, o których mowa w § 2 rozporządzenia z 2001r., a w szczególności z pkt 1, a w pewnym zakresie z pkt 3 tego przepisu. Dlatego też w momencie złożenia dokumentów wszczynających postępowanie o zwrot VAT organ musi mieć zapewnioną możliwość dokonania ich formalnej i merytorycznej analizy, do której konieczne jest przetłumaczenie. Dopiero po dokonaniu takiego tłumaczenia można ocenić zarówno okoliczności czy podmiot ubiegający się o zwrot spełnia przesłanki materialnoprawne zwrotu, jak i czy zaświadczenie zostało wydane przez organ wymieniony w § 5 ust. 5 rozporządzenia z 2001r. Zdaniem DIS wyrok WSA w Warszawie powoływany przez stronę w zakresie argumentacji ustępuje ww. wyrokowi NSA. DIS, ustosunkowując się do zarzutu zażalenie stwierdził, że sprawa dotyczy stanu prawnego sprzed akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do struktur Unii Europejskiej, zatem nie mogą do niej mieć zastosowania przepisy VIII Dyrektywy. DIS zgodził się z zarzutem Spółki, że postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia po upływie 4 lat od daty złożenia wniosku narusza art. 125 O.p. i świadczy o przewlekłym postępowaniu oraz narusza art. 140 O.p. przez niezawiadomienie Spółki o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie i niewskazanie nowego terminu jej rozpatrzenia. Spółka nie skorzystała jednak z prawa wynikającego z art. 141 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie postanowienia DIS i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia doradcy podatkowego, ze względu na naruszenie: 1) § 5 rozporządzenia przez nałożenie na Spółkę obowiązków, które nie wynikają z tego przepisu prawa; 2) art. 169 § 1 i § 4 O.p. przez błędną interpretację i zastosowanie tych przepisów; 3) § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia przez nie wydanie decyzji o wysokości zwrotu podatku w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku oraz nie wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu; 4) art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p. przez brak uchylenia postanowienia NUS i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; 5) zasad postępowania wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP, art. 120, art. 121 § 1, 122, art. 125 i art. 140 O.p. Wskazała, że powołane przez DIS przepisy ustawy o języku polskim statuują zasadę, że język polski jest językiem urzędowym m.in. organów, instytucji i urzędów podległych konstytucyjnym organom państwa oraz terenowym organom samorządu terytorialnego. Jednakże podmiotami zobowiązanymi do przestrzegania tej zasady są podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Zasada uznania języka polskiego, jako języka urzędowego ma jedynie odpowiednio zastosowanie do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych tym organom. Nie oznacza to, że na podatnikach ciąży obowiązek dostarczania organom tłumaczeń przysięgłych dokumentów składanych w postępowaniu o zwrot podatku VAT. Przepisy rozporządzenia (regulujące wymogi formalne wniosku oraz treść i rodzaj wymaganych załączników) wskazują na wymóg sporządzenia w języku polskim jedynie wniosku o zwrot podatku. Rozporządzenie nakazuje złożyć wraz z wnioskiem zaświadczenie właściwych władz podatkowych według wzoru zawartego w załączniku. Zaświadczenie jest wydawane w języku urzędowym kraju wystawienia, a ponieważ nie ma wymogu złożenia tłumaczenia dokumentu, jego brak nie może być traktowany, jako brak formalny wniosku. Spółka, mimo braku obowiązku, złożyła tłumaczenie zaświadczenie [...] października 2008r. W ocenie Spółki konsekwencji wynikających z art. 169 § 1 O.p. nie można zastosować do każdej zwłoki strony w zakresie dopełnienia czynności w postępowaniu wyjaśniającym. Jeżeli przepisy prawa nie określają dokumentów i czynności, jako wymogów formalnych wniosku, konieczność współdziałania strony w postępowaniu nie może być egzekwowana z uwzględnieniem sankcji przewidzianej ww. przepisie. W postępowaniu administracyjnym dowodem jest treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Zgodnie z zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji i art. 120 O.p.) organy podatkowe działają na podstawie przepisów i w granicach prawa. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa jest Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Organy podatkowe związane są zatem ww. aktami prawnymi i nie mogą podejmować wobec podatników jakichkolwiek działań, które nie miałyby wyraźnej podstawy w przepisach prawa. Działając na podstawie przepisów prawa nie mogą zatem stosować zasady, że dozwolone jest wszystko to, co nie jest przez prawo zakazane. Żaden przepis prawa nie nakłada na podatnika obowiązku złożenia w postępowaniu podatkowym tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia. Dlatego też żądając złożenia takiego tłumaczenia od Spółki organy działały z przekroczeniem prawa. DIS w odpowiedzi na skargę podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił także, że strona złożyła tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia, o które była wzywana już po przekazaniu zażalenie organowi odwoławczemu, tj. [...] października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja pełnomocnika skarżącej Spółki zawarta zarówno w zażaleniu, jak i w skardze stanowi w przeważającej części powielenie motywów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 maja 2007r., sygn. akt III SA/Wa 3331/06 oraz utrzymującego go w mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2008r., sygn. akt I FSK 1166/07. Uwadze pełnomocnika uszło jednak, że w sprawie rozpoznawanej przez wyżej wskazane składy orzekające mieliśmy do czynienia z odmiennym stanem faktycznym. Strona skarżąca załączyła komplet, żądanych przez organ podatkowy pierwszej instancji dokumentów, w tym tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia o zarejestrowaniu podatnika dla potrzeb podatku VAT, jeszcze przed tym, jak organy podatkowe zdążyły wydać jakiekolwiek rozstrzygnięcie, choć uczyniła to z uchybieniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w wezwaniu w trybie art. 169 § 1 O.p. Złożyła dodatkowo wniosek o przywrócenie terminu, wyjaśniając przesłanki opóźnienia. Tym samym nie można twierdzić, że z uwagi na tożsamość stanów faktycznych w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP oraz art. 121 O.p. W niniejszej sprawie strona skarżąca do dnia wydania rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, czyli przez okres ponad czterech lat, nie przedstawiła żądanego dokumentu w tłumaczeniu przysięgłym. Tym samym nie podjęła żadnych działań, które umożliwiłyby organowi podatkowemu pierwszej instancji merytoryczne rozpatrzenie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia o zwrocie VAT. Niemożliwym jest zatem uznanie, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe działały na niekorzyść podatnika. Organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedłożenia tłumaczenia przysięgłego dokumentu, który ma elementarne znaczenie przy rozstrzyganiu wniosku o zwrot VAT. W swym wezwaniu szczegółowo wyjaśnił przyczyny, które uzasadniają wezwanie. Podał również podstawę prawną swego działania. Zawarł też prawidłowe pouczenie o konsekwencjach braku wykonania wezwania. Strona skarżąca nie przedłożyła żądanego dokumentu, a składając po czterech latach tłumaczenie przysięgłe (już po wysłaniu przez organ pierwszej instancji zażalenia organowi odwoławczemu) nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, wskazując okoliczności, które spowodowały opóźnienie. Sąd dodatkowo zauważa, że choć WSA w Warszawie w powołanym przez stronę skarżącą wyroku z 25 maja 2007r., sygn. akt III SA/Wa 3331/06 uznał za zasadne uwzględnić skargę, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną od tego orzeczenia, nie kwestionował, że organy podatkowe mają możliwość zastosować art. 169 § 1 O.p., uznając że brak przedłożenia przez stronę tłumaczenia przysięgłego stanowi brak formalny wniosku o zwrot VAT. NSA wyraził ponadto pogląd, że skutek w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania nie dotyczy wniosku spełniającego wymogi, które pozwalają na jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie niemożliwym jest uznanie, że w chwili wydawania przez organ podatkowy pierwszej instancji postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o zwrot VAT, strona skarżąca uzupełniła swój wniosek o żądany dokument, a tym samym, że organ podatkowy w chwili wydawania ww. postanowienia miał możliwość dokonania oceny okoliczności materialnoprawnych zwrotu VAT stronie skarżącej. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę podziela ponadto argumentację prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2006r., sygn. akt I FSK 200/06, na którą powoływał się w zaskarżonym postanowieniu DIS, że choć w § 5 ust. 4 w związku z ust. 5 rozporządzenia z 2001r. nie wskazano wprost, że zaświadczenie o byciu podatnikiem VAT ma być dostarczone wraz z tłumaczeniem przysięgłym, wypełnionej w obcym języku treści tego dokumentu na język polski, nie oznacza, że bezprawne było, w świetle art. 120 O.p., zastosowanie w takim przypadku art. 169 § 1 O.p. Zaświadczenie to jest dokumentem niezbędnym już na etapie wstępnym do ustalenia czy podmiot ubiegający się o zwrot VAT spełnia przesłanki, o których mowa w § 2 rozporządzenia z 2001r., a w szczególności z pkt 1, a w pewnym zakresie z pkt 3 tego przepisu. Dlatego też w momencie złożenia dokumentów wszczynających postępowanie o zwrot VAT organ musi mieć zapewnioną możliwość dokonania ich formalnej i merytorycznej analizy, do której konieczne jest przetłumaczenie. Dopiero po dokonaniu takiego tłumaczenia można ocenić zarówno okoliczności czy podmiot ubiegający się o zwrot spełnia przesłanki materialnoprawne zwrotu, jak i czy zaświadczenie wydano przez organ wymieniony w § 5 ust. 5 rozporządzenia z 2001r. Sąd stwierdza ponadto, że zarzut skargi o naruszeniu przez organy podatkowe obu instancji treści art. 7 Konstytucji RP i art. 120 O.p., statuujących zasadę praworządności, nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści tych przepisów, jak prawidłowo wskazała strona skarżąca wynika, że organy podatkowe mają obowiązek stosowania obowiązujących przepisów prawa. Nie mogą zatem pomijać ani przepisów ustawy o języku polskim, ani Konstytucji RP, która ustanawia wprawdzie normy ogólne, aczkolwiek nadrzędne nad przepisami ustawowymi oraz przepisami aktów wykonawczych, które muszą być z nią zgodne. Skoro więc organy podatkowe wydając swe rozstrzygnięcia, odwołały się do dyspozycji art. 27 Konstytucji RP i art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim – czyli przepisów powszechnie obowiązujących oraz dokonały ich prawidłowej wykładni, żądając przetłumaczenia złożonego przez stronę skarżącą zaświadczenia, nie doszło do naruszenia zasady praworządności. Zastosowano bowiem i to w sposób należyty powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Sąd uznaje ponadto za prawidłową wykładnię systemową dokonaną przez DIS. Zgodnie z art. 5 ust. 2 w związku z art. 4 pkt 3 i 5 ustawy o języku polskim oświadczenie woli, podania i inne pisma składane są w języku polskim terenowym organom administracji publicznej, organom, instytucjom i urzędom podległym, konstytucyjnym organom państwa oraz terenowym organom administracji publicznej, powołanym w celu realizacji zadań tych organów. Norma ta stanowi generalny wymóg, który może być ograniczony jedynie przez regulację szczególną, odnoszącą się do konkretnego postępowania. Brak więc wyrażenia expressis verbis w przepisach rozporządzeń z 2001r. i 2003r. konieczności przedłożenia wraz z nimi tłumaczenia przysięgłego ww. dokumentów na język polski, nie może stanowić lex specialis w stosunku do ogólnej reguły wynikającej z ww. przepisów ustawy o języku polskim, w taki sposób, że je wyłącza. Sąd w kontekście powyższych rozważań ocenił, że niezasadne są zarzuty skargi o naruszeniu przez organy podatkowe obu instancji zarówno art. 169 § 1 i 4 O.p., jak również § 5 rozporządzeń z 2001r. i z 2003r. Prawnie uprawnione było bowiem zażądanie od strony skarżącej przysięgłego tłumaczenia zaświadczenia złożonego przez stronę skarżącą w obcym języku, celem należytego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu ma to zarówno uzasadnienie w treści art. 7 oraz art. 27 Konstytucji RP, jak również art. 120 O.p. i art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim. W związku z tym bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez DIS art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p. przez brak uchylenia postanowienia NUS i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd w odniesieniu do zarzutu naruszenia § 6 ust. 2 i 3 rozporządzeń z 2001r. i 2003r. przez nie wydanie decyzji o wysokości zwrotu podatku w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku oraz nie wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie, a w szczególności organ pierwszej instancji, któremu strona, mimo prawidłowo sformułowanego wezwania, nie przedłożyła tłumaczenia przysięgłego treści zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2001r., nie były władne rozstrzygnąć ww. wniosku o zwrot VAT w drodze decyzji, o której mowa w § 6 ust. 2 i 3 rozporządzeń z 2001r. i 2003r. Powinny natomiast z zachowaniem terminów wskazanych w O.p. wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Niedochowanie powyższych terminów oraz wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, po 4 latach od daty złożenia wniosku o zwrot VAT w sposób oczywisty narusza zasadę szybkości postępowania wyrażoną w dyspozycji, powołanego w skardze jako naruszony, art. 125 O.p. W tym zakresie za zasadne należy uznać zarzuty skargi o naruszeniu ww. przepisu art. 125 i art. 140 O.p., jak również art. 121 O.p. Sąd ocenia jednak, że naruszenie wyżej wskazanych przepisów - art. 125 i art. 140 O.p., jak również art. 121 O.p. - nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, tym samym niemożliwe byłoby z tego powodu uwzględnienie skargi Spółki. Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej P.p.s.a.) wynika bowiem, że do wyeliminowania z obrotu prawnego (uchylenia) zaskarżonego aktu – w rozpoznawanej sprawie postanowienia - konieczne jest stwierdzenie, iż doszło w nim do naruszenia m.in. przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Przesłanka ta, o czym mowa wyżej, nie zachodzi. Sąd mając powyższe na względzie uznał, że skarga Spółki podlegała oddaleniu, na mocy art. 151 P.p.s.a.