III SA/Wa 3946/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta OIechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę 1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: "DIAS" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] października 2017 r. po rozpatrzeniu zażalenia A.K. (dalej także: "Skarżąca", "Zobowiązana") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej także: "organ I instancji", "Naczelnik US" lub "organ egzekucyjny") z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na podstawie zawiadomienia z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: 2. Naczelnik US wszczął wobec majątku Skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej także: "wierzyciel") tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2017 r. o numerach od [...] obejmujące zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. i 2013 r. oraz z tytułu nie uiszczonych odsetek za zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w łącznej kwocie należności głównej 60.699 zł plus odsetki za zwłokę. W celu wyegzekwowania ww. należności, organ egzekucyjny zawiadomieniami z [...] czerwca 2017 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącej w [...]. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu [...] czerwca 2017 r., natomiast ww. zawiadomienie o zajęciu otrzymał pracodawca w dniu 27 czerwca 2017 r. 3. Pismem z 5 lipca 2017 r. Skarżąca wniosła skargę na dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę na podstawie zawiadomienia z dnia [...] czerwca 2017 r. Postawiła przy tym zarzut naruszenia art. 72 § 1 - § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), gdyż uznała, że zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe pod względem formalnym. Podniosła, iż zastosowano środek egzekucyjny w postępowaniu, które podlega umorzeniu na skutek wniesionych przez Skarżącą zarzutów. Zdaniem Zobowiązanej, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w ww. tytułach wykonawczych o wskazał błędną kwotę zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Naliczając odsetki, organ nie uwzględnił okresów przerw wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej. Ponadto podniosła zarzut, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie nieprawomocnych decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G., tj. nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. oraz nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Powyższe decyzje zostały zaskarżone do WSA w Gdańsku. Skarżąca wystąpiła o uchylenie zastosowanego środka oraz wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. Z uwagi na zgłoszenie zarzutów organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów oraz wstrzymał realizację zajęć wierzytelności. 4. Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę u pracodawcy na podstawie zawiadomienia z dnia [...] czerwca 2017 r. 5. W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, Skarżąca postawiła zarzuty naruszenia: art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo; art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 54 § 1 i § 5, art. 72 § 1-4 art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca podniosła, iż w jego ocenie nie może być uznana za zgodną z prawem czynność w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało nieprawidłowo wszczęte. Zajęcie wynagrodzenia za pracę nastąpiło z naruszeniem art. 72 § 1 i § 4 u.p.e.a., które zostały nieprawidłowo zastosowane przez organ egzekucyjny. Zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe pod względem formalnym, a środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniach egzekucyjnych podlegających umorzeniu na skutek wniesionych przez Skarżąca zarzutów. Wynik sprawy jest związany ze sposobem rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 6. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US, gdyż nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia tego organu. W uzasadnieniu przedstawił na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Następnie powołał się na treść art. 54 u.p.e.a. oraz wskazał na charakter postępowania prowadzonego w trybie tego przepisu. Stwierdził, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Nie bada się w nim zarówno wymagalności i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 3207/10). Odnosząc treść tego przepisu, jak również przepisów wskazanych w zażaleniu do realiów rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy zauważył, że w sprawie zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a., a także nie naruszono trybu postępowania jego stosowania (art. 72 u.p.e.a.). W szczególności spełnione zostały wszystkie warunki formalne, o których mowa w treści ostatnio powołanego przepisu, jak również w art. 67 § 2 u.p.e.a., dotyczące zajęcia egzekucyjnego. Odnosząc się natomiast do okoliczności będących podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz okoliczności kwestionujących prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych i postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy wskazał, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem konkurencyjnym zarówno z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak i odwołaniem od decyzji wymiarowej, czy też zażaleniem na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tejże decyzji. Przedmiotowe okoliczności nie podlegają zatem rozpatrzeniu w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Odnosząc się stwierdzenia Zobowiązanej, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie nieprawomocnych decyzji, które zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, organ nadzoru wyjaśnił, iż decyzje: Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...], będące podstawą wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2017r. są ostateczne (nie przysługują od nich odwołania w administracyjnym toku instancji). Dopóki zatem decyzje nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego, egzekucja na ich podstawie jest możliwa, a obowiązkiem wierzyciela jest jej wszczęcie. Wniesienie przez Skarżącą skargi na decyzje podatkową do sądu administracyjnego, nie wstrzymuje obowiązku wszczęcia postępowania egzekucyjnego i możliwości jego prowadzenia. Podobnie, za niezasadne uznał twierdzenia Skarżącej, że w przypadku uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej konieczne będzie uwzględnienie skargi na czynności egzekucyjne. Odwołując się do zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia w skardze na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego można bowiem podnosić jedynie okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. W tym postępowaniu bada się zatem zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Podnoszone przez Skarżącą okoliczności, w ocenie organu odwoławczego pozostają zatem bez wpływu na prawidłowość dokonania czynności egzekucyjnej. Zarzuty zażalenia DIAS uznał za nieuzasadnione. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie postanowień organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, Skarżąca postawiła zarzuty naruszenia: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zarzuty i argumenty zawarte w zażaleniu świadczyły o konieczności jego uchylenia w całości i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia; art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo; art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 54 § 1 i § 5 i art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła dotychczas prezentowaną argumentację o wadliwości zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia, jak i pozostawania wyniku niniejszej sprawy w związku ze sposobem rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 8. W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 9. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1647 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. 10. Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie wydane na podstawie art. 54 u.p.e.a., tj. postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§ 6). Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez pojęcie czynności egzekucyjnej rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne zostały zaś wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Wśród nich wymieniono egzekucję z wynagrodzenia za pracę (art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a.). 11. W niniejszej sprawie w toku postępowania egzekucyjnego dokonano m.in. czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wynagrodzenia za pracę, tj. wymienioną w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a. W zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia [...] czerwca 2017 r. wskazano tytuły wykonawcze o numerach w od [...], okresy których tytuły te dotyczą (2012 r. i 2013 r.) oraz kwoty dochodzonych należności (należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych). W tytule wykonawczym nr [...] jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie, jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku numer [...], datę wydania orzeczenia: 27 marca 2017 r., okres, którego dotyczy dochodzona należność pieniężna: od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. W pozostałych tytułach wykonawczych, o których wyżej mowa jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie, jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku numer [...], datę wydania orzeczenia: 28 lutego 2016 r., okresy, których dotyczą dochodzone należności obejmują poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia zostało Skarżącej doręczone wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu 30 czerwca 2016 r. Pracodawca zawiadomienie o zajęciu otrzymał w dniu 27 czerwca 2017 r. 12. Nie ulega zatem wątpliwości, iż czynność egzekucyjna, o której mowa, dotyczyła należności pieniężnych. Zastosowany środek egzekucyjny został wymieniony w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a. Zdaniem Skarżącej, przedmiotowe zajęcie nastąpiło z naruszeniem art. 72 § 1-4 u.p.e.a., gdyż prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu wskutek wniesionych przez Skarżącą zarzutów egzekucyjnych. Zostało nadto nieprawidłowo wszczęte, a zatem dokonana czynność egzekucyjna jest niezgodna z prawem. Także wystawione tytuły wykonawcze wystawione na podstawie decyzji wymiarowych z dnia 27 marca 2017 r. oraz 28 lutego 2017 r. są wadliwe, gdyż zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i są "nieprawomocne". Wbrew twierdzeniom Skarżącej, Organ słusznie wskazuje, że ww. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w G. będące podstawą wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. na rzecz Skarżącej tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2017 r., są ostateczne i dopóki nie zostaną wyeliminowana z obrotu prawnego, egzekucja na ich podstawie jest możliwa. W ocenie Sądu zarzuty i argumentacja Skarżącej wskazująca na wadliwość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie o zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego i działań podejmowanych w celu jego zastosowania, to jest czynności egzekucyjnej. Środek egzekucyjny zastosowany w niniejszej sprawie został przewidziany w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a., został też zachowany tryb przewidziany do jego zastosowania (art. 72 § 1 – 4 u.p.e.a.). Z akt sprawy wynika bowiem, że Naczelnik US zawiadomieniem z [...] czerwca 2017 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia Skarżącej. Zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało prawidłowo doręczone Skarżącej w dniu 30 czerwca 2017 r. Pracodawca [...] zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę otrzymał w dniu 27 czerwca 2017 r. Zawiadomienie odpowiada wzorowi określonemu w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339) i zawiera niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 i art. 72 u.p.e.a. Zgodnie z art. 72 § 2 u.p.e.a. zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. W przedmiotowych tytułach wykonawczych jako podstawę prawną obowiązku wskazano podlegającą wykonaniu ostateczne decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w G. Skarżąca zarówno w toku postępowania egzekucyjnego, jak i w skardze nie wskazała na okoliczności, które stanowiłyby o tym, że w dacie dokonania kwestionowanej czynności egzekucyjnej brak było podstaw do dokonania tej czynności. Okoliczności takiej nie stanowi bowiem także zaskarżenie ostatecznych decyzji wymiarowych. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i doktrynie, przyjmuje się jednolicie, że przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, w postępowaniu tym nie może być rozważane istnienie egzekwowanego obowiązku. Skarga ze swej istoty nie może zmierzać do unicestwienia postępowania egzekucyjnego i nie polemizuje z zasadnością jego wszczęcia w ogóle lecz zmierza do skłonienia organów egzekucyjnych, aby te prowadziły czynności egzekucyjne w sposób prawidłowy (por. wyrok NSA z 5 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1202/17 oraz WSA w Krakowie z 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 904/17; orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: www.cbois.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, jak słusznie dostrzegły organy orzekające w sprawie, że nie jest możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają wyłącznie zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się więc ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. 13. Nie ulega zatem wątpliwości, że okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jak i okoliczności kwestionujące prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie podlegają rozpatrzeniu w ramach niniejszego postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest bowiem środkiem konkurencyjnym zarówno z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak odwołaniem od decyzji wymiarowej, czy też skargą do sądu. Takie stanowisko jest zgodne z poglądami prawnymi zaprezentowanymi w wyroku NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13 w świetle, których zarzuty nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, bowiem rozpatrzenie takiego żądania byłoby próbą obejścia prawa i naruszyłoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Skarga na czynność egzekucyjną jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i służy tylko i wyłącznie do poddania kontroli prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej. Skarga na czynności egzekucyjne winna być zatem rozpatrywana niezależnie od ewentualnego postępowania w trybie art. 33 u.p.e.a., a także niezależnie od postępowania wymiarowego dotyczącego zobowiązania podatkowego. Podzielając w całości ww. poglądy NSA stwierdzić należy, że Skarżąca skorzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia, o czym stanowi wprost lektura skargi. Wobec powyższego, niezasadne są zarzuty naruszenia art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art 54 § 1 i § 5 oraz art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. Tym samym bezzasadny był też zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. 14. Reasumując, zarzuty i argumentacja Skarżącej wskazujące na wadliwość dokonanej czynności egzekucyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie o zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego i działań podejmowanych w celu jego zastosowania, to jest czynności egzekucyjnej. Środek egzekucyjny zastosowany w niniejszej sprawie został przewidziany w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 2 u.p.e.a., został też zachowany tryb przewidziany do jego zastosowania (art. 72 u.p.e.a.). 15. Zarzucane w skardze uchybienia zdaniem Sądu zatem nie wystąpiły. Zarazem, Sąd nie dopatrzył się innych uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Dlatego po rozpoznaniu z zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.