III SA/Wa 407/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 2 lipca 2012 r. K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług oraz podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych nabycia nieruchomości. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Skarżąca zamierza dokonać nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntów wraz z budynkami i budowlami. Przedmiotowe prawo wieczystego użytkowania i posadowione na gruncie budynki i budowle Sprzedawca nabył z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r., na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 z późn. zm.), co zostało stwierdzone ostateczną decyzją wydaną z up. Wojewody S. z dnia [...] czerwca 1992 r., znak [...]. Budynki i budowle po ich nabyciu były wykorzystywane przez Sprzedawcę na własny użytek w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W budynkach i budowlach oraz gruntach Sprzedawca dokonał nakładów inwestycyjnych, przy czym wydatki na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiły mniej niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Grunt z zabudowaniami nie stanowi przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części. Pismem z dnia 12 września 2012 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia wniosku, poprzez m.in. wskazanie, czy interpretacja przepisów prawa podatkowego ma być wydana w zakresie przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, czy także w zakresie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżąca uzupełniła wniosek m.in. poprzez sprecyzowanie pytania w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku od czynności cywilnoprawnych oraz przedstawiła własne stanowisko w powyższej sprawie. Ponadto Skarżąca dokonała dodatkowej opłaty w kwocie 40.00 zł. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1. Czy nabycie/sprzedaż w/w Nieruchomości podlega opodatkowaniu VAT, czy też zwolnieniu z VAT, a jeśli zwolnieniu, to czy: - na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 - z opcją wyboru opodatkowania VAT, o której mowa w art. 43 ust. 10 ustawy o VAT, - czy też na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT tj. bez możliwości wyboru opcji opodatkowania VAT? 2. Czy nabycie w/w Nieruchomości nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych nawet jeśli miałoby miejsce zwolnienie przedmiotowe z podatku VAT określone w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT? Zdaniem Skarżącej sprzedaż będzie opodatkowana VAT, zatem Spółka nie będzie obowiązana do zapłaty podatku p.c.c. od tej transakcji na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 roku o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.) – dalej: "u.p.c.c.". W ocenie Spółki niezależnie od powyższego, gdyby nawet przedmiotowa sprzedaż korzystała ze zwolnienia z VAT. na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej: "u.p.t.u.", to z uwagi na fakt, że jest zawierana między podmiotami gospodarczymi będącymi podatnikami VAT powinna być wolna od opodatkowania podatkiem p.c.c. Zgodnie ze wskazanym art. 2 pkt 4 u.p.c.c., nie podlegają temu podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Według Skarżącej cytowane wyłączenie z podatku ma zatem charakter podmiotowy. Chodzi w nim o podmiot, tj. stronę umowy sprzedaży, która z tytułu tej sprzedaży jest opodatkowana VAT. Strona umowy jest opodatkowana VAT jeśli spełnione są dwa warunki: - jest podatnikiem VAT - i dokonuje sprzedaży opodatkowanej VAT w ramach obrotu profesjonalnego, a niejako osoba prywatna (os. fizyczna). Warunki te są w niniejszym przypadku spełnione, gdyż Sprzedawca jest podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT i dokonuje sprzedaży nieruchomości zabudowanej, która to czynność podlega VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. jako odpłatna dostawa towarów. Skarżąca podkreśliła, że czym innym jest okoliczność, że dana dostawa towarów korzysta ze zwolnienia przedmiotowego z VAT i w efekcie nie powoduje obowiązku zapłaty VAT. Nie niweczy to bowiem zwolnienia podmiotowego tej transakcji z p.c.c. na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 4 u.p.c.c. Minister Finansów wydając w dniu [...] października 2012 r. interpretację indywidualną odnoszącą się do stanowiska Spółki w zakresie przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe i stwierdził, że w omawianym przypadku transakcja nabycia Nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Organ stwierdził, iż spełnione zostały obie przesłanki uzasadniające zastosowanie zwolnienia dla tej dostawy przedmiotowych budynków i budowli, określone w art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. W konsekwencji sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. w zw. z § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia. Stanowisko Ministra Finansów było konsekwencją odpowiedzi na zadane przez Spółkę pytanie w zakresie podatku od towarów i usług. W interpretacji z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług, Minister Finansów nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej w zakresie zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. W związku z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. Po przeanalizowaniu zarzutów Skarżącej, w odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną przez Ministra Finansów Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 pkt 4 lit. b) u.p.c.c. w związku art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.t.u. oraz art. 12 ust. 1 lit. a), art. 12 ust. 2 akapit trzeci w związku z art. 135 ust. 1 lit. j) Dyrektywy VAT 2006/112/WE i w związku z art. 2 i art. 249 Traktatu WE poprzez niezgodne z prawem wspólnotowym rozszerzenie pojęcia "pierwsze zasiedlenie" na przypadki gdy jest ono dokonane w ramach czynności opodatkowanych VAT, a przez to bezpodstawne stwierdzenie, że nabycie budynków w drodze decyzji administracyjnej w 1990 r. nie stanowi pierwszego zasiedlenia, a w konsekwencji bezpodstawne stwierdzenie, że przedmiotowa sprzedaż nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., lecz na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., w konsekwencji czego jest opodatkowana na podstawie u.p.c.c. Alternatywnie Skarżąca wskazała na naruszenie art. 2 pkt 4 lit. b) u.p.c.c. w związku art. 43 ust. 1 pkt 10a) lit. a) u.p.t.u. oraz art. 136 Dyrektywy VAT 2006/112/WE w związku z art. 2 i art. 249 Traktatu WE, poprzez niewłaściwą interpretację pojęcia "w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego", a przez to bezpodstawne stwierdzenie, że przedmiotowa sprzedaż podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a) u.p.t.u., zatem jest opodatkowana podatkiem p.c.c. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Zdaniem Ministra Finansów dokonanie oceny skutków prawnych w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych opisanej we wniosku o udzielenie interpretacji transakcji wymagało ustalenia w sposób jednoznaczny czy transakcja podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dopiero udzielona w zakresie podatku od towarów i usług interpretacja pozwoliła na określenie skutków podatkowych transakcji w podatku od czynności cywilnoprawnych. Minister Finansów podkreślił, iż interpretacja w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych mogła być wydana przez organ podatkowy tylko i wyłącznie w oparciu o wydaną interpretację w zakresie podatku od towarów i usług. Minister Finansów nie zgodził się z zarzutem Skarżącej dotyczącej naruszenia art. 2 pkt 4 u.p.c.c. Organ podatkowy podniósł, iż w zaskarżonej interpretacji wskazano na treść uzasadnienia dotyczącego podatku od towarów i usług. A zatem, skoro przedstawiona we wniosku czynność będzie zgodnie z interpretacją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.",, sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Tym samym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim bądź do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 - 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, niewskazane w skardze, ale mające wpływ na ocenę, o ile mieszą się one w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. np. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Skarżąca we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji w ramach jednego stanu faktycznego przedstawiła swoje stanowisko w aspekcie dwóch ustaw podatkowych – u.p.c.c i u.p.t.u. W ocenie Sądu, z regulacji zawartych w Rozdziale 1a ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) - dalej "O.p.", poświęconych interpretacjom przepisów prawa podatkowego wynika, iż brak jest podstaw prawnych w odniesieniu do jednego stanu faktycznego zawartego w jednym wniosku podatnika wydanie dwóch odrębnych interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (§ 2 art. 14b Op). Z przepisu tego nie wynika, jak powinien postąpić organ w sytuacji, gdy strona w jednym wniosku, w ramach jednego stanu faktycznego formułuje dwa odrębne stanowiska (interpretacje), dotyczące dwóch reżimów prawnych. Ustawodawca nie nakreślił ram prawnych, w których obowiązane są działać (procesować) organy udzielające pisemnych interpretacji, choćby przez odesłanie do zasad przewidzianych w O.p. (np. w art. 171 § 2a O.p.). Stosownie do § 3 powoływanego przepisu składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że obowiązek zainteresowanego przedstawienia wyczerpującego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie powinien budzić wątpliwości. Jednocześnie podkreśla się, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będzie stanowić jedynie podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczy granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Ponadto obowiązek wnioskodawcy dotyczący przedstawienia stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie powinien być pojmowany zbyt rygorystycznie. Za wystarczające można by uznać, że będzie on spełniony, jeżeli zainteresowany w jasny sposób wskaże przedmiot swoich wątpliwości (zob. A. Kabat {w:} S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, LexisNexis, wyd. 4, s. 100). Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy podkreślić należy, że pomimo tego, iż Skarżąca we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji zadała trzy pytania w zakresie dwóch odrębnych podatków, to dotyczyły one jednak jednego, wspólnego dla nich stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tej zaś sytuacji organ miał obowiązek wydać jedną interpretację, stosownie do art. 14c O.p. Zgodnie z powoływanym przepisem Minister Finansów winien jest: - wydać interpretację indywidualną zawierającą ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, przy czym może odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1) albo - wydać interpretację indywidualną zawierającą wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy (§ 2). Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji powołał się na interpretację z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług, w której stwierdził, że w omawianym przypadku spełnione zostały obie przesłanki uzasadniające zastosowanie zwolnienia dla tej dostawy przedmiotowych budynków i budowli, określone w art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. W konsekwencji sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. w zw. z § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia. Zdaniem Ministra Finansów skoro nabycie Nieruchomości będzie korzystało ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, powyższa czynność będzie objęta zakresem podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.c.c. Organ podatkowy nadmienił również, iż przepis art. 2 pkt 4 lit. a) u.p.c.c. miałby zastosowanie, gdyby Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku podlegałaby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W realiach niniejszej sprawy Sąd zauważa, iż Skarżąca w złożonej skardze de facto podnosi, iż niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 4 u.p.c.c. przez Ministra Finansów wynika z oparcia rozstrzygnięcia przez organ na interpretacji z dnia [...] października 2012 r. dotyczącej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu Skarżąca w niniejszej sprawie otrzymała interpretację "warunkową", polegającą na uznaniu jej stanowiska za prawidłowe, jedynie przy założeniu, że prawidłowe jest stanowisko Ministra Finansów zawarte w interpretacji z dnia [...] października 2012 r. Nr [...], która to interpretacja zostanie poddana kontroli Sądu w odrębnym postępowaniu w sprawie o sygn. akt III SA..... Sąd podkreśla, że w złożonej skardze większość zarzutów dotyczy stanowiska Ministra Finansów zawartego w ww. interpretacji z dnia [...] października 2012 r., która nie podlega kontroli Sądu w tej sprawie. Spółka wskazuje w szczególności, że treść zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 2 pkt 14 u.p.t.u. jest niezgodna z Dyrektywą 112/WE. Zdaniem Skarżącej dodanie przez polskiego ustawodawcę warunku, iż pierwsze zasiedlenie może nastąpić jedynie w wykonywaniu czynności opodatkowanych VAT, jest niezgodne z przepisami art. 12 ust. 1 lit.a) i ust. 2 akapit 3 w zw. z art. 135 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 112/WE. Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1796/08, że celem instytucji indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika czy płatnika praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych. Występując o interpretację, podmiot ten chce uzyskać odpowiedź na pytanie, jaka norma jest właściwa dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Jest to swego rodzaju pomoc prawna, która spełnia zarówno funkcję gwarancyjną, jak i ochronną. Wydana interpretacja spełnia swój cel jedynie wtedy, gdy osoba pytająca uzyskuje wiedzę o prawidłowości bądź nieprawidłowości przedstawionego przez siebie stanowiska. Nie ma więc żadnego uzasadnienia, dzielenie wniosku o interpretację w zależności od rodzaju podatku i udzielanie odpowiedzi warunkowej, uzależnionej od zajętego przez organ stanowiska w innej interpretacji. Podatnik nie ma bowiem możliwości zastosowania się do takiej interpretacji. Interpretacja taka narusza tym samym ogólne zasady postępowania określone w art. 120 i art. 121 § 1 O.p., które to zasady mają odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 14 h O.p. do postępowania o wydanie interpretacji. Określona w art. 120 O.p. zasada praworządności oznacza nakaz przestrzegania prawa przez organy w ich działaniach. Zasada ta jest realizacją zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji RP. Zasada praworządności wiąże się z zasadą zaufania określoną w art. 121 § 1 O.p. Tylko bowiem postępowanie odpowiadające zasadzie praworządności może pogłębiać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Zasada zaufania szczególnego znaczenia nabiera w postępowaniu o interpretację prawa podatkowego. Strona w takim postępowaniu ma bowiem prawo oczekiwać pełnej odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z przedstawionego przez nią stanu faktycznego czy to już istniejącego, czy też przyszłego. Jeżeli przedmiotem wniosku o interpretację może być opis zdarzenia przyszłego, to wprowadzenie ograniczenia polegającego na odniesieniu się w tej interpretacji tylko do jednej indywidualnej sprawy dotyczącej jednego podatku niweczy sens takiej interpretacji. W przypadku interpretacji takiej sprawy bowiem nie ma i w tym sensie nie jest ona sprawą indywidualną (vide R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2007, wydanie II). Granice interpretacji wyznacza przedstawiony we wniosku stan faktyczny, a nie dany podatek. Dla określenia granic interpretacji nie ma znaczenia skomplikowany charakter stanu faktycznego czy też wielość jego elementów. Nawet odrębność stanów faktycznych zawartych w jednym wniosku nie uzasadnia dzielenia wniosku, a jedynie daje podstawę do uiszczenia dodatkowej opłaty. W myśl bowiem art. 14f § 2 O.p. w przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wydanie interpretacji ograniczającej się do jednego podatku, nawet jeżeli stan faktyczny powoduje konsekwencje w odniesieniu do więcej niż jednego podatku, i do tego warunkowej, niwecząc cel interpretacji, narusza tym samym zasadę praworządności (art. 120 O.p.) i zasadę zaufania (art. 121 § 1 O.p.). Sąd uznał, że doszło do naruszenia przy wydaniu interpretacji art. 14b § 1 i art. 120 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14 h O.p. Niezależnie od powyższego przypomnienia wymaga, że kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne nie może być rozumiana jako zastąpienie organów administracji w załatwieniu sprawy administracyjnej, bowiem kompetencja do działania w tym zakresie należy do organów administracji. Zadaniem sądu administracyjnego jest dokonanie kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu administracji publicznej nie przyjmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować działanie tego organu. Przyjęcie przez sądy administracyjne kompetencji organu administracji publicznej do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wyjście poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, Warszawa 2005, s. 13). Powyższa uwaga jest szczególnie istotna z punktu widzenia podniesionych przez Skarżącą naruszeń prawa materialnego, tj.: art. 2 pkt 4 lit. b) u.p.c.c. w związku art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.t.u. oraz art. 12 ust. 1 lit. a), art. 12 ust. 2 akapit trzeci w związku z art. 135 ust. 1 lit. j) Dyrektywy VAT 2006/112/WE i w związku z art. 2 i art. 249 Traktatu WE poprzez niezgodne z prawem wspólnotowym rozszerzenie pojęcia "pierwsze zasiedlenie" na przypadki gdy jest ono dokonane w ramach czynności opodatkowanych VAT, a przez to bezpodstawne stwierdzenie, że nabycie budynków w drodze decyzji administracyjnej w 1990 r. nie stanowi pierwszego zasiedlenia, a w konsekwencji bezpodstawne stwierdzenie, że przedmiotowa sprzedaż nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., lecz na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., w konsekwencji czego jest opodatkowana na podstawie u.p.c.c. Alternatywnie Skarżąca wskazała na naruszenie art. 2 pkt 4 lit. b) u.p.c.c. w związku art. 43 ust. 1 pkt 10a) lit. a) u.p.t.u. oraz art. 136 Dyrektywy VAT 2006/112/WE w związku z art. 2 i art. 249 Traktatu WE, poprzez niewłaściwą interpretację pojęcia "w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego", a przez to bezpodstawne stwierdzenie, że przedmiotowa sprzedaż podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a) u.p.t.u., zatem jest opodatkowana podatkiem p.c.c. Do tych zarzutów, Sąd nie mógł się ustosunkować ze względów przedstawionych powyżej. Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej organ zobligowany będzie uwzględnić przedstawioną ocenę prawną. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd, na podstawie art. 146 § 1, art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Odnośnie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.