III SA/Wa 42/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Asesor WSA Artur Kot, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2006 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił dla K. SA z siedzibą w B. za styczeń 1999 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, podlegającą zwrotowi na rachunek bankowy podatnika w kwocie 39.092,00 zł wobec wykazanej przez podatnika w deklaracji VAT-7 w kwocie 93.896,00 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w kwocie 16.441,20 zł. Podstawą decyzji były przepisy art. 10 ust.2, art. 14a, art. 19, art. 26, art. 27 ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o VAT". Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania Spółki decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zwanej dalej "Ordynacją" utrzymał tę decyzję w mocy. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1/05 uchylił zaskarżoną decyzję. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1/05 uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu zasadny był zarzut Spółki o przedawnieniu prawa do ustalenia zobowiązania dodatkowego jak też pogląd, że do czynności Spółki nie miały zastosowania przepisy art. 58 § 1 oraz art. 83 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zmianami) gdyż organy podatkowe nie wykazały, że doszło do obejścia prawa. Wykazanie takiego obejścia prawa miałoby polegać na wskazaniu normy prawnej zakazującej osiągnięcia określonego skutku, a jednocześnie czynności prawnej prowadzącej do jej osiągnięcia. Tymczasem ustawy podatkowe nie zabraniają podatnikowi wyboru takiego rozwiązania, zgodnego z prawem, które byłoby dla niego, przy podejmowaniu działań gospodarczych, bardziej korzystne na gruncie prawa podatkowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy rozważył "wszystkie zgłoszone przez Skarżącą wnioski dowodowe - przesłuchania świadków, ew. przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego -dot. usług, co do których wykonania nadal istnieją wątpliwości". Decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił dla Spółki z tytułu podatku od towarów i usług, za styczeń 1999 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, podlegającą zwrotowi na rachunek bankowy podatnika w kwocie 70.277 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał co następuje: Spółka Akcyjna S. [...] (obecnie – K. S.A.), posiadająca status zakładu pracy chronionej, złożyła do Urzędu Skarbowego w B. deklarację VAT-7 za styczeń 1999 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 93.896,00 zł. W złożonej korekcie deklaracji VAT-7 wykazano do zwrotu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 83.323,00 zł i nadwyżkę tę organ podatkowy zwrócił podatnikowi. Spółka złożyła w dniu 6 kwietnia 2006 r. kolejną korektę deklaracji VAT-7 za styczeń 1999 r., wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 93.896,00 zł. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, organy podatkowe stwierdziły liczne nieprawidłowości, które przy ponownej ocenie materiału dowodowego, uwzględniającej treść wyroku Sądu, sprowadzały się do ustalenia nieprawidłowości w dokumentacji księgowej Spółki, w konsekwencji naruszających przepisy § 54 ust. 5 pkt 1 oraz przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) zwanym dalej "rozporządzeniem wykonawczym". Do naruszeń doszło w następujących okolicznościach. Spółka w listopadzie i grudniu 1999 r. dokonała zakupu usług modernizacyjnych, udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez S. [...] R. M. [...] ZPChr. Jak ustalono w wyniku kontroli, zapłata za faktury nr [...], [...], [...], dokonana została gotówką w dniu 31 grudnia 1998 r., natomiast zapłata wartości brutto faktur VAT nr od 2/12/98 do 10/12/98 dokonana została w drodze wzajemnych kompensat. Do w/w kompensat Spółką nie przedłożyła potwierdzenia kompensat przez właściwy dla nabywcy urząd skarbowy. Stosownie do § 54 ust. 5 pkt 1 ust 4 i ust, 7 rozporządzenia wykonawczego, w przypadku gdy podatnikom, będącym zakładami pracy chronionej, nabywca nie zapłacił za pośrednictwem banku, należności wynikającej z faktury wystawionej przez tych podatników, faktury te nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W myśl § 54 ust. 7, przepis ust 5 pkt 1 nie ma zastosowana jedynie przypadkach, gdy zapłata należności wynikającej z faktury następowała w formie wzajemnych potrąceń należności i zobowiązań, potwierdzonych przez właściwy dla nabywcy urząd skarbowy, na podstawie dokumentów przedstawionych przez nabywcę; jak też wynikająca z faktury, nie przekracza kwot wymienionych w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 4, poz. 324 ze zm.) Z powyższego wynika, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikające z art. 19 ust. 1 wym. ustawy o VAT, gdy spełnił warunki wynikające z § 54, a mianowicie faktury dokumentujące zakupy od zakładów pracy chronionej będą zapłacone za pośrednictwem banku lub zapłata za nie nastąpi poprzez wzajemną kompensatę należności i zobowiązań potwierdzona przez właściwy dla nabywcy urząd skarbowy. Obowiązek zapłaty za faktury wystawione przez zakład pracy chronionej za pośrednictwem banku istnieje w stosunku do kwot przekraczających kwoty wymienione w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej o jednorazowej wartości przekraczającej równowartość 3.000 EURO, lub o jednorazowej wartości przekraczającej równowartość 1.000 EURO w przypadku gdy suma należności i zobowiązań z tym samym kontrahentem w miesiącu poprzednim przekroczyła równowartość 10.000 EURO przeliczona na złote według kursu kupna walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonywane są operacje finansowe. Suma zobowiązań za miesiąc październik i listopad 1998r. S. [...] S.A. wobec S. [...] R. M. przekraczała wartość 10.000 ECU, zatem obowiązek zapłaty za pośrednictwem banku lub dokonania kompensat należności i zobowiązań dotyczyły już transakcji, których jednorazowa wartość brutto w miesiącu listopadzie i grudniu 1998 r. przekroczyła 1.000 ECU. Po przeliczeniu wartości jednorazowych transakcji udokumentowanych fakturami VAT ZPCHr wystawionymi przez S. [...] R. M. na wartości ECU, ustalono, iż wartość każdej z faktur przekracza wartość 1.000 ECU. Zasadnie więc organ pierwszej instancji stwierdził, iż aby Spółka mogła odliczyć podatek naliczony z faktur VAT ZPChr dokumentujących zakup usług modernizacyjnych była zobowiązana do dokonania zapłaty za te faktury w formie pieniężnej za pośrednictwem banku lub rozliczenia w formie wzajemnych potrąceń należności i zobowiązań, potwierdzonych przez właściwy dla nabywcy organ podatkowy. Wobec niedopełnienia tych warunków wymaganych przepisami § 54 ust. 5 pkt 1 w związku z ust. 4 oraz ust. 7 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, kwota podatku naliczonego w wysokości 24.409 zł wynikająca z w/w faktur VAT ZPCHr stanowi zawyżenie podatku naliczonego od opodatkowanych zakupów towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że przesłuchania świadków w przedmiocie wykonywanych usług modernizacyjnych pozostawały bez wpływu na powyższe ustalenia kontroli i ich ocenę prawną. Wyjaśnił też, że Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych za grudzień 1998 r. i styczeń 1999 r. przez leasingodawcę L. S.A. w W., obejmujące koszty obsługi umowy leasingowej nr [...] z dnia [...] lipca 1998 r. - dotyczącej leasingu - samochodu D. Zakupy te spółka zaliczyła do pozostałych zakupów opodatkowanych związanych ze sprzedażą zwolnioną z opodatkowania oraz opodatkowaną. Łącznie podatek naliczony z faktur nr [...]-[...] i [...]-[...] wynosi - 2.477,20 zł. Wcześniej Spółka dokonała zakupu przedmiotu leasingu od "A " [...] M. P. wg faktury VAT [...] z dnia 1 lipca 1998 r. na wartość netto – 30.000 zł, VAT - 6.600 zł, w której przedmiot sprzedaży określono: "samochód osobowy D., ciężarowo-osobowy nr nadwozia [...], nr silnika [...], o numerze rejestracyjnym [...], o 4-ech miejscach, pojemności silnika 5210. W wyniku kontroli krzyżowej przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy P. ustalono, że zakupiony przez Spółkę samochód D. został sprowadzony z zagranicy - dokument JDA SAD karta [...] przez firmę "A" [...] M. P. i dopuszczony na polski obszar celny w dniu [...] stycznia 1998 r. W dokumencie JDA SAD określono: marka-samochód osobowy D, rok produkcji [...], pojemność silnika 5210 cm³, nr podwozia [...], nr silnika nie określono. Z oceny technicznej Nr [...] sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę T. [...] Spółka z o.o., w celu przedłożenia w urzędzie celnym, rodzaj pojazdu określono jak samochód osobowy, liczba miejsc - 3, natomiast nr silnika - do ustalenia. Spółka nie przedłożyła dokumentów potwierdzających adaptację samochodu na ciężarowo-osobowy. P. M. pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia 27 stycznia 2000 r. stwierdził, że "użytkowane przez spółkę auto D. zostało zakupione w wersji fabrycznie niezmienionej, niezmienionej również do dziś". Z powyższego wynika, że zakupiony z zagranicy samochód D. był samochodem osobowym. Z informacji uzyskanej od Urzędu Miasta P. Wydział Komunikacji wynika, ze pojazd marki D., rok produkcji [...], nr nadwozia [...], nr silnika [...], pojemność silnika 5210, liczba miejsc - 4, którego właścicielem była M. P., w dniu [...] lipca 1998 r. został przerejestrowany w Urzędzie Miasta W., gdzie nadano mu tablice rejestracyjne [...]. Urząd Miasta W. pismem z dnia 28 lutego 2000 r. poinformował, że samochód ciężarowy uniwersalny marki D. nr rej. [...] pojemność silnika 5896. ilość miejsc - 3, jest zarejestrowany od [...] lipca 1998 r. na L. S.A. W., ul. [...]. Urząd dołączył kserokopię zaświadczenia nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym dnia [...] lipca 1933 r. w którym określono: rodzaj pojazdu - ciężarowy, nr rejestracyjny [...], rodzaj badania - ustalenie masy pojazdu. Należy zwrócić uwagę, iż w chwili przeprowadzania badania technicznego dla celów ustalenia masy pojazdu, w dowozie rejestracyjnym tego samochodu o numerze [...] rodzaj samochodu określony był jako samochód osobowy. Natomiast już w dniu badania tj. [...] lipca 1998 r. w wydanym zaświadczeniu samochód ten określa się jako ciężarowy, podczas gdy samochód, którego właścicielem od dnia 7 lipca 1998r. był L. S.A. został przerejestrowany w dniu [...] lipca 1998 r. co jednoznacznie wskazuje, ze zarówno w dniu sprzedaży tego samochodu przez Spółkę i zawarcia umowy leasingowej w dniu [...] lipca1998 r. oraz przyjęcia tego samochodu do użytkowania przez Spółkę wg protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] lipca 1998 r. jak również w dniu wykonania tego badania w celu ustalenia masy pojazdu był on według wszelkiej dokumentacji samochodem osobowym. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że kwalifikacje danego pojazdu określa świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych jest obowiązany posiadać. Spółka nie posiadała świadectwa homologacji, z którego wynikałoby, że samochód D. jest samochodem ciężarowym. Homologacja jest dokumentem koniecznym dla potwierdzenia typu pojazdu. Potwierdzeniem takim nie może być badanie techniczne. Zmiana rodzaju pojazdu nie może nastąpić w trybie badania technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, lecz jedynie w trybie postępowania homologacyjnego. W razie dokonania przeróbki pojazdu, organ rejestracyjny może wpisać do dowodu rejestracyjnego tylko takie dane, które odnoszą się do dopuszczalnej ładowności, dopuszczalnej masy całkowitej lub liczby miejsc, a nie do zmiany rodzaju (typu) pojazdu. Z dokumentów dotyczących sprowadzonego z zagranicy samochodu D. oraz pierwszej jego rejestracji w Polsce wynika, że jest to samochód osobowy. Podatnik potwierdził w piśmie z dnia 27 stycznia 2000 r., iż "samochód ten został zakupiony w wersji fabrycznie niezmienionej, niezmienionej również do dziś". Cały zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że samochód D. jest samochodem osobowym. Stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego usługobiorcom użytkującym samochody osobowe oraz inne samochody o dopuszczalnej ładowności do 500 kg na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku o kwotę podatku naliczonego od czynszu i innych odpłatności wynikających z zawartej umowy. W związku z tym Spółce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający w faktur dokumentujących raty leasingowe wg zawartej umowy, zgodnie z cytowanym § 12 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zwaną dalej "p.p.s.a", a nadto przepisów art. 70, 122, 180, 187 i 188 Ordynacji i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej Spółki, Dyrektor Izby Skarbowej nie wykonał zaleceń wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż nie przesłuchał świadków i nie dopuścił dowodu z opinii biegłego co do usług, których wykonanie budzi wątpliwości. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, z przyczyn opisanych w decyzji. Sąd po ustaleniu, że poza opisaną skargą K. SA wniosła też inną skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W., w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 1999 r., na zasadzie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej, pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona w odniesieniu do problemu dotyczącego naruszenia przez podatnika przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Należy przyznać, że Dyrektor Izby Skarbowej nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego celem ustalenia czy w badanych przez organy podatkowe okresie to jest styczeń 1999r. samochód marki D. spełniał warunki wskazane tym przepisem. Zważyć bowiem należy, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 108, poz. 908), zawierając w przepisie art. 72 wykaz dokumentów niezbędnych do dokonania rejestracji pojazdu w tekście pierwotnym, obowiązującym w 1999 roku, w art. 72 ust. 1 pkt 3 stawiała wymóg posiadania wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego. Z przytoczonego przepisu wynika, że zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 21 lipca 1998 r. dołączone do dokumentów, którymi L. S.A. w W. zarejestrował ten samochód jako jego właściciel, był wystarczający dla oznaczenia jego cech technicznych. Jednocześnie w przepisie art. 2 pkt 40 ustawa zawierała definicję samochodu osobowego jako pojazdu samochodowego przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu, a w art. 2 pkt 42 definicję samochodu ciężarowego jako pojazdu przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu ładunków, przy czym określenie to obejmowało również samochód ciężarowo-osobowy, przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą. Dopuszczalna ładowność zgodnie z art. 2 pkt 56 ustawy o ruchu drogowym to największa masa ładunku i osób jaką może przewozić pojazd po drodze. Jednocześnie jest oczywistym, że przytoczone definicje samochodu osobowego i ciężarowego nie pokrywały się z tymi samochodami o których mowa w § 12 rozporządzenia wykonawczego. Rozporządzenie wykonawcze powołuje się na samochody osobowe i inne o dopuszczalnej ładowności do 500 kg. Należy zwrócić uwagę, że cytowane przepisy uległy zmianie po dniu 1 stycznia 2002 r., a wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego uznające homologację pojazdu za jedynie ważny dokument urzędowy pochodzą z 2004-tego roku np. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r. GSK 356/04 – ONSAA 2004/3/72, wyrok z dnia 29 października 2004 r. GSK 1069/04 Lex 153474. Oznacza to, że Dyrektor Izby Skarbowej powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe dla ustalenia czy przedmiotowy samochód w grudniu 1998r. i styczniu 1999 r. to jest w miesiącach, za które wykazano koszty umowy leasingowej i obniżono należny podatek od towarów i usług, wykazany w fakturach obejmujących te koszty. odpowiadał kryteriom przepisu, który zdaniem jego stanowił podstawę uznania działania podatnika za nieprawidłowe. Z całą pewnością powinno być ustalone, czy był to samochód osobowy czy inny, o ładowności do 500 kg czy powyżej 500 kg, do czego Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany był wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2005 r. Skarżący zarzucał organowi podatkowemu, iż nie włączył do materiału dowodowego również tych dowodów, które podatnik przedłożył w toku postępowania jak np. zdjęć samochodu, obrazujących jego dane techniczne. Być może organ uznał je za nieistotne, gdyż zdjęcia same w sobie niewiele wyjaśniały, natomiast na pewno winien był uzyskać dane techniczno-konstrukcyjne pojazdu lub w ich braku gdyż jest to samochód amerykański, trudno dostępny, ustalić je przy pomocy biegłego inżyniera do spraw budowy i eksploatacji pojazdów samochodowych. Brak ustaleń faktycznych nie pozwala ocenić zarzutu skarżącego co do stosowania prawidłowych rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług w oparciu o przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Należy więc przyznać rację skardze, że w tej części wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pomimo, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiąże organ rozpoznający sprawę – nie został wykonany. Natomiast Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do braku podstaw do odliczenia podatku naliczonego od należnego z faktur wystawionych przez [...] S. [...] R. M. w listopadzie i grudniu 1998 r. Brzmienie przepisu § 54 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 oraz ust. 7 rozporządzenia wykonawczego jest oczywiste, stanowiąc o konieczności zapłaty za wykonanie usługi w formie pieniężnej za pośrednictwem banku lub o ile w drodze rozliczenia kompensat to za potwierdzeniem właściwego urzędu skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, łącząc faktury z wystawionymi wówczas dokumentami rozliczeniowymi. Zakres usług modernizacyjnych nie był kwestionowany wobec czego nie wymagał prowadzenia takiego postępowania w tym przesłuchań świadków. W ocenie Sądu decyzja spełniła wymogi przepisu art. 210 Ordynacji i jest zgodna z podstawą materialną jaką są przepisy § 54 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia i art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej. Skoro zakupy Spółki w badanym okresie jednorazowo przekraczały kwotę 1.000 EURO, a w miesiącu poprzednim wartość należności i zobowiązań przekraczała kwotę - 10.000 EURO, to Spółka mogła zapłacić za wykonanie usługi jedynie albo za pośrednictwem banku albo przy potwierdzeniu kompensaty przez właściwy urząd skarbowy. Ponieważ Spółka nie jest w posiadaniu przelewu bankowego jak też dokumentu z urzędu skarbowego – odliczenia podatku od towarów i usług z wymienionych w decyzji faktur było bezzasadne. Wobec naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisu art. 153 p.p.s.a. oraz art. 122 Ordynacji przez brak ustaleń wymaganych przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. decyzję uchylił. Stwierdzono też na podstawie art. 152 p.p.s.a.,, że nie podlega ona wykonaniu, a o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a