III SA/Wa 422/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009r. i 2010r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P.Z. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2015r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009r. i 2010r. Skarżący w skardze wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, że w jego ocenie w wysokim stopniu zostało uprawdopodobnione, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, natomiast wszczęcie postępowania egzekucyjnego może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w jego majątku. Skarżący wskazał też, że wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób istotny wpłynie na utratę przez niego płynności finansowej, bowiem wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zajęcie rachunku bankowego mogłoby doprowadzić do pozbawienia go jedynego źródła utrzymania. Skarżący dla potwierdzenia swojej obecnej sytuacji materialnej i rodzinnej załączył do przedmiotowego wniosku kopie następujących dokumentów: oświadczenia o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej, zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia za pracę oraz informację o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 za 2014r. Z przedłożonych przez Skarżącego dokumentów wynika, że jest on żonaty. Ma dwójkę dzieci w wieku [...] i [...] lat. Żona przebywa obecnie na urlopie wychowawczym, nie uzyskując żadnych dochodów. Skarżący uzyskuje wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 20.700 zł. Łączna kwota wydatków rodziny Skarżącego wynosi 11.730 zł miesięcznie. Skarżący wraz ze swoją żoną dysponują majątkiem w postaci: lokalu mieszkalnego o powierzchni 51,24 m2 znajdującego się w W. , samochodu osobowego marki [...] , rok produkcji 2007 oraz nieruchomością gruntową o powierzchni 1.001 m2 znajdującą się w miejscowości W. , Gmina S. , na której wznoszą obecnie dom jednorodzinny o powierzchni 73,23 m2. Skarżący na swoich rachunkach bankowych ma również zdeponowane kwoty [...] zł i [...] CHF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek został przez Skarżącego uzasadniony oraz poparty dokumentami, które Sąd mógł rozpatrzeć z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu jednak oświadczenie Skarżącego i załączone do wniosku dokumenty nie wskazują, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.). Z przedstawionych przez Skarżącego dokumentów wynika, iż uzyskuje on obecnie dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 20.700 zł miesięcznie. Skarżący na swoich rachunkach bankowych ma również zdeponowane oszczędności 61.631,57 zł i 62,55 CHF. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wynika, że Skarżący – jako były członek Zarządu Wild Engineering Sp. z o.o. - został obciążony odpowiedzialnością za zobowiązanie podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2009r., którego łączna wysokość wraz z odsetkami za zwłokę wynosi 27.580,60 zł. Zdaniem Sądu oznacza to, że wykonanie zaskarżonej decyzji - w świetle okoliczności przedstawionych przez Skarżącego w jego wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji - nie spowoduje zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać w tym miejscu również należy, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi, co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 października 2010r. (sygn. akt I FZ 317/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić w tym miejscu, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.