III SA/Wa 51/14

Dnia 5 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, , po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 51/14 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 51/14 Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczyło się pod sygn. akt III SA/Wa 51/14 postępowanie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. W dniu 8 lipca 2014 r. tutejszy Sąd wydał wyrok w tej sprawie, którym oddalił skargę wniesioną przez Skarżącą. Następnie na wniosek Skarżącej został jej doręczony odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem. W piśmie z dnia 23 lipca 2014 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z dnia 8 lipca 2014 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 521/14. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca zauważyła, że na stronie 10 uzasadnienia przedmiotowego wyroku znajduje się następujące stwierdzenie: "Wobec powyższego prawidłowo organ dokonał zwrotu na rachunek bankowy strony Skarżącej powstałej nadpłaty za 2001 r. wraz z jej oprocentowaniem w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł". Skarżąca wskazała, iż w związku ze stanem faktycznym niniejszej sprawy (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2007 r. w aktach sprawy; brak wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty zgodnie z art. 76a Ordynacji podatkowej na poczet decyzji wymiarowej z dnia [...] czerwca 2007 r. [nr [...], Naczelnik US w P.]), organ podatkowy był zobowiązany do dokonania zwrotu całości nadpłaty na rachunek bankowy Skarżącej w dniu 11 lutego 2007 r. (art. 77 § 1 Ordynacji podatkowej), w kwocie zawierającej kwoty: główną (827.908 zł) wraz z należytymi odsetkami. W uzasadnieniu wskazanego wniosku Skarżąca zauważyła również, że Sąd stwierdził w treści orzeczenia, iż kwota zwrócona w dniu 3 sierpnia 2009 r. "za 2001 r." w wysokości 1.453.094 zł stanowiła "prawidłowy" zwrot całości "powstałej nadpłaty za 2001 r. wraz z jej oprocentowaniem". Zdaniem Skarżącej, zgodnie z zasadami rachunkowymi dotyczącymi odsetek za zwłokę, stwierdzenie to jest równoznaczne z określeniem wysokości nadpłaty należnej Skarżącej w dniu 11 lutego 2007 r. na kwotę 1.108.393,01 zł (kalkulacji odsetek "od dołu" - stanowiącej załącznik do wniosku Skarżącej). Wedle Skarżącej, kwota 1.108.393,01 zł, która byłaby do zwrotu w dniu 11 lutego 2007 r. i podlegałaby powiększeniu o odsetki do dnia 3 sierpnia 2009 r. do kwoty całkowitej 1.453.094 zł, jest jednak kwotą nie występującą w stanie faktycznym sprawy i musiała powstać z pomyłki rachunkowej, bądź w kwocie samej nadpłaty lub w kwocie naliczonych odsetek. Ponadto uzasadniając przedmiotowy wniosek Skarżąca wskazała, że stwierdzenie "prawidłowości" zwrotu nadpłaty za 2001 rok oczywiście nie może być przedmiotem uzasadnienia wyroku w niniejszej sprawie, ponieważ o fakcie, iż kwota zwrotu za 2001 rok w kwocie dokonanej w dniu 3 sierpnia 2009 r. przez organ podatkowy budzi wątpliwości, orzekł już tutejszy Sąd w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2254/10. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżąca wniosła o sprostowanie treści będącej oczywistą pomyłką i zastąpienie jej prawidłową treścią, wskazując iż może to być dokonane przykładowo, poprzez zastąpienie zdania: "Wobec powyższego prawidłowo organ dokonał zwrotu na rachunek bankowy strony Skarżącej powstałej nadpłaty za 2001 r. wraz z jej oprocentowaniem w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł" – następującym zdaniem: "Kwota zwrotu powstałej nadpłaty za 2001r. jest przedmiotem innego postępowania sądowego." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z póxn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 341). Rozstrzygniecie w przedmiocie sprostowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Zauważyć w tym miejscu należy, że jakkolwiek ustawa nie wskazuje na to wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, iż sprostowaniu mogą podlegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki występujące w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Sprostowanie uzasadnienia sąd postanawia na takiej zasadzie jak sprostowanie wyroku. Dlatego też wniosek w tym przedmiocie wymaga merytorycznego rozpoznania, a w razie jego bezzasadności sąd odmawia sprostowania. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). Podkreślić również należy w tym miejscu, iż zgodnie z treścią przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a., przedmiotem sprostowania wyroku mogą być jedynie niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 1, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. "Oczywistość" omyłki wyraża się bowiem w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 974/11). Sąd rozstrzygając w niniejszej sprawie o zasadności przedmiotowego wniosku Skarżącej stwierdził, że brak jest podstaw aby uznać, iż wskazywane przez Skarżącą błędy rachunkowe jakie w opinii Skarżącej wystąpiły w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. stanowiły oczywiste błędy i omyłki rachunkowe, a tylko takie jak wcześniej wskazano mogą podlegać sprostowaniu w trybie przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. Z tego względu zdaniem Sądu, Skarżąca chcąc dowodzić słuszności swoich argumentów winna to czynić w drodze uruchomienia właściwego środka zaskarżenia jaki jej przysługuje od wyroku objętego jej wnioskiem, nie zaś w trybie przewidzianym w powołanym powyżej przepisie. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o odmowie sprostowania.