III SA/Wa 52/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca – D. Spółka z o.o. z siedzibą w W., wnioskiem z dnia 28 czerwca 2012 r. wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zasady ustalania wartości początkowej gruntów wchodzących w skład przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca przedstawiła stan faktyczny, w którym wskazała, że [...] czerwca 2011r. przed notariuszem podpisany został Akt Założycielski (umowa spółki) D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Czynność powyższa udokumentowana została aktem notarialnym umieszczonym w Repertorium A nr [...]. Zawiązując ww. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Wojskowa Agencja Mieszkaniowa objęła w imieniu Skarbu Państwa wszystkie 534.072 udziały i pokryła je wkładem pieniężnym w wysokości 243,79 zł oraz wkładem niepieniężnym w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa o wartości 534.071.156,21 zł. Do Spółki, wniesiono aportem zorganizowaną część przedsiębiorstwa - Ośrodek Szkoleniowo - Wypoczynkowy [...], w skład którego wchodziły na dzień wniesienia budynki i budowle ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz nieruchomości gruntowe oddane Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w trwały zarząd i nie ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Skarżąca zapytała: W jaki sposób powinna zostać ustalona wartość początkowa, wchodzących w skład przedsiębiorstwa, gruntów wniesionych przez działającego w imieniu Skarbu Państwa Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej aportem do Spółki? Skarżąca wskazała, że regulacją podstawową dla określenia wartości składników majątku wchodzącego w skład otrzymanej aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest art. 16g ust. 10 a w zw. z art. 16g ust. 9 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm. – dalej: "u.p.d.o.p."), zgodnie z którym w razie nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w drodze wkładu niepieniężnego, wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podmiotu wnoszącego aport (tzw. zasada kontynuacji amortyzacji). Dopełnieniem wskazanej zasady kontynuacji amortyzacji jest reguła określona w art. 16h ust. 3a w związku z art. 16h ust. 3 u.p.d.o.p., zgodnie z którą podmiot nabywający zorganizowaną część przedsiębiorstwa w drodze wkładu niepieniężnego dokonuje odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuuje metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot wnoszący aport. Skarżąca stwierdziła ponadto, że w analizowanym przypadku, biorąc pod uwagę, że Spółka w ramach otrzymanej w formie aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa, otrzymała składniki majątkowe nie wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podmiotu wnoszącego aport, Spółka nie ma możliwości zastosowania zasady kontynuacji amortyzacji wywiedzionej z art. 16g ust.10a w związku z art. 16g ust. 9 u.p.d.o.p. W związku z powyższym, zdaniem Spółki, brzmienie art. 16g ust. 1 u.p.d.o.p., uzasadnia - w sytuacji, w której nie ma możliwości zastosowania norm wynikających z art. 16g ust. 9 w zw. z art. 16g ust. 10a u.p.d.o.p. - ustalenie wartości początkowej gruntów wniesionych do Spółki w formie aportu przez Skarb Państwa na zasadzie wynikającej z art. 16g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., tj. w oparciu o ustaloną przez Spółkę na dzień wniesienia wkładu wartość gruntów nieujętych dotychczas w ewidencji środków trwałych podmiotu wnoszącego aport nie wyższą jednak niż wartość rynkowa tych gruntów. Z kolei w przypadku pozostałych składników majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa wniesionego przez Skarb Państwa do Spółki w formie wkładu niepieniężnego, zastosowanie znajdzie - zdaniem Spółki - norma wywiedziona z art. 16g ust. 9 w zw. z art. 16g ust. 10a u.p.d.o.p., tj. zasada "kontynuacji amortyzacji". Minister Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2012 r. stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że zgodnie z zasadą kontynuacji wyrażoną w art. 16g ust. 9 u.p.d.o.p., w razie przekształcenia formy prawnej, a także połączenia albo podziału podmiotów, z zastrzeżeniem ust. 19, dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów - wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o której mowa w art. 9 ust. 1, podmiotu przekształconego, połączonego albo podzielonego. Zasadę tę stosuje się odpowiednio do spółek niebędących osobami prawnymi. Jednocześnie w myśl art. 16g ust. 10a u.p.d.o.p., przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio w razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze wkładu niepieniężnego. Organ podatkowy stwierdził, że zgodnie z art. 16g ust. 10a w związku z ust. 9 u.p.d.o.p. w razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze wkładu niepieniężnego wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podmiotu wnoszącego aport. Ponadto, w myśl art. 16h ust. 3a u.p.d.o.p., odpisów amortyzacyjnych od tych składników majątku dokonuje się z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów dokonanych przez wnoszącego aport, z uwzględnieniem art. 16 i ust. 2-7, oraz kontynuuje się przyjętą przez niego metodę amortyzacji. Dalej organ podatkowy zaznaczył, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu zaistnienia zdarzenia, tj. w czerwcu 2011r. w zakresie składników majątkowych nieujawnionych w stosownej ewidencji podmiotu wnoszącego wkład niepieniężny w postaci przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części dopełnienie zasady kontynuacji określone zostało w art. 15 ust. 1s, zgodnie z którym w przypadku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, w drodze wkładu niepieniężnego (aportu), wartość poszczególnych składników majątku, wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustala się: 1) w wysokości wartości początkowej, określonej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podmiotu wnoszącego wkład - w przypadku składników zaliczonych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych; 2) w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia - w przypadku pozostałych składników. Powyższe w opinii organu podatkowego wskazuje, iż intencją ustawodawcy było ograniczenie podmiotom obejmującym wraz z wkładem niepieniężnym składniki majątkowe, których podmiot przejmowany nie ujawnił w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych możliwości ustalenia wartości początkowej tych składników w ich wartości rynkowej. W konsekwencji, podmiot obejmujący wkład niepieniężny nie ma podstaw do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów innej wartości niż wynikającej z dokumentacji księgowej podmiotu wnoszącego aport (ewidencji ST i WNiP oraz ksiąg podatkowych). Organ podatkowy podkreślił, że w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych brak jest przepisów stanowiących odstępstwo od omawianej powyżej zasady kontynuacji. Mając powyższe na uwadze organ podatkowy nie znalazł podstaw do odwoływania się do postanowień art. 16g ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p., gdyż treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że ma on zastosowanie do wkładów niepieniężnych w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. W konsekwencji, wpisom do ww. ewidencji Skarżącej podlegają zarówno środki trwale ujawnione w ewidencji Wnoszącego jak i te, których Wnoszący nie ujawnił w ewidencji, a przez Wnioskującego uznane zostały za kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania. Jednocześnie, uwzględniając art. 15 ust. 1s pkt 2 u.p.d.o.p., ustalając wartość początkową nieruchomości gruntowych, które pierwotnie były oddane WAM w trwały zarząd, należy ustalić je w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 listopada 2012 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2012r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 16g ust. 1 pkt 4 w związku z art. 15 ust.1s u.p.d.o.p. poprzez uznanie, iż Skarżąca nie może w przedmiotowej sytuacji zastosować zasady ustalania wartości początkowej wynikającej z tego przepisu, zgodnie z którym w sytuacji nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do spółki kapitałowej za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wniesionych aportem uważa się ustaloną przez podatnika na dzień wniesienia wkładu lub udziału wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowych i uznanie, że właściwą metodą ustalania wartości początkowej w zaistniałym stanie faktycznym jest regulacja wynikająca z art. 15 ust. 1s. - art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez brak rozpatrzenia podnoszonych przez Skarżącego kwestii, co skutkowało niewyjaśnieniem w sposób wyczerpujący zaistniałego stanu faktycznego oraz pominięciem kluczowych kwestii, mających newralgiczne znaczenie dla prawidłowej oceny sytuacji oraz niewadliwego rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylnie zaskarżonej interpretacji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko twierdząc, że organ podatkowy wydając interpretację indywidualną nieprawidłowo uznał, iż w przedmiotowej sprawie w zakresie składników majątkowych nieujawnionych w stosownej ewidencji podmiotu wnoszącego wkład niepieniężny w postaci przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części zastosowanie powinien znaleźć art. 15 ust. 1s pkt 2 u.p.d.o.p. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., art. ten stanowi dopełnienie zasady kontynuacji amortyzacji, ujętej w art. 16g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Skarżąca podzieliła podzielając przedstawiony przez organ podatkowy powyższy pogląd zauważyła jednakże, iż regulacja dotycząca zasad ustalania wartości poszczególnych składników majątkowych, wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części sformułowana w art. 15 ust. 1s pkt 2 u.p.d.o.p., w żadnym wypadku nie może znaleźć zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, bowiem regulacja art. 15 ust. 1s pkt 2 u.p.d.o.p. dotyczy wyłącznie składników majątku, wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, których wysokość została przyjęta dla celów podatkowych i wynika z Ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia. Mając powyższe na uwadze Skarżąca podkreśliła, że wydając przedmiotową interpretację organ podatkowy w sposób rażący pominął kluczową kwestię związaną z zastosowaniem metody ustalania wartości początkowej składników majątku, wynikającej z art. 15 ust. 1s pkt 2 u.p.d.o.p. Wątpliwości powzięte przez Skarżącą, przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2012 r,. dotyczyły zagadnień związanych z ustaleniem wartości początkowej gruntów wniesionych aportem do Spółki, wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w księgach podatkowych. W ocenie Spółki bezpośrednie brzmienie art. 15 ust. 1s pkt 2 u.p.d.o.p. w sposób ewidentny przesądza, iż zastosowanie tej metody ustalenia wartości początkowej w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe, ponieważ regulacja ta odwołuje się wyłącznie do składników majątku, których wartość wynika z ksiąg podatkowych. W ocenie Spółki dyspozycja przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż dotyczy on jedynie stanu faktycznego, w którym składniki majątku zostały ujęte w księgach podatkowych. Oczywistym jest więc, że w sytuacji, w której wartość składników majątkowych nie wynika z ksiąg podatkowych, ponieważ składniki te nie zostały w nich ujęte zastosowanie powinny znaleźć inne regulacje, zgodnie z którymi ustalanie wartości początkowej składników majątku nie jest związane z faktem ujęcia ich w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w księgach podatkowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Kontrolując, w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną interpretację Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Odnosząc się na wstępie do przepisów regulujących postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, zwrócić należy uwagę na treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego. Z kolei zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Stan faktyczny jest przyjmowany według twierdzeń wnioskodawcy. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację. Sądowej kontroli została poddana interpretacja indywidualna w przedmiocie zasady ustalania wartości początkowej składników majątkowych nieujawnionych w ewidencji podmiotu wnoszącego wkład niepieniężny w postaci przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. W ocenie organu, w takiej sytuacji w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych "brak jest przepisów stanowiących odstępstwo (...) od zasady kontynuacji" albowiem "intencją ustawodawcy było ograniczenie podmiotom obejmującym wraz z wkładem niepieniężnym składniki majątkowe, których podmiot przejmowany nie ujawnił w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych możliwości ustalenia wartości początkowej tych składników w ich wartości rynkowej", co przesądza przepis art. 15 ust. 1s pkt 2 mawianej ustawy. W ocenie Sądu stanowisko organu uznać należy za nieprawidłowe i to z dwóch powodów. Po pierwsze, przepis do którego odwołuje się organ, a więc wskazany wyżej 15 ust. 1s pkt 2 u.o.d.o.p. odwołuje się wyłącznie do składników majątku, których wartość wynika z ksiąg podatkowych. Tymczasem pytanie Skarżącej dotyczy sytuacji, w której wartość składników majątkowych nie wynika z ksiąg podatkowych, ponieważ składniki te nie zostały w nich ujęte. Inaczej mówiąc, wydając zaskarżoną interpretację organ nie odniósł swojej oceny prawnej do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, ale przyporządkował ją do sytuacji, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1s pkt 2 u.o.d.o.p., a więc metody ustalania wartości początkowej składników majątku, wchodzących w skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, których wysokość została przyjęta dla celów podatkowych i wynika z ksiąg podatkowych podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia. Po drugie, organ pominął w swojej ocenie prawnej okoliczność, że komentowany art. 15 ust.1s pkt 2 u.o.d.o.p. i wskazana w niej metoda ustalania wartości początkowej może być stosowana "w przypadku pozostałych składników", tj. innych niż zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Powyższa konstatacja uprawnia do, jak wydaje się niezamierzonego przez organ wniosku, że grunty wniesione aportem do spółki nie stanowią środków trwałych lub wartości niematerialnych. Reasumując tę część rozważań, w ocenie Sądu, jako zasadny uznać trzeba zarzut naruszenia przez organ przy wydawanej interpretacji przepisów art. 122 i 187 O.p. w związku z art. 14c § 2 i art. 14b § 1 O.p. albowiem doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ zobowiązany jest do podejmowania w toku postępowania wszelkich czynności niezbędnych, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co na gruncie art. 14b § 1 O.p. oznacza po prostu wydanie interpretacji podatkowej adekwatnej do opisanego we wniosku stanu faktycznego sprawy. Inaczej mówiąc, zakres interpretacji zdeterminowany jest przede wszystkim przedstawionym przez stronę stanem faktycznym jak i stanowiskiem strony (por: wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt I FSK 157/08). W konsekwencji powyższych uchybień w wydanej interpretacji doszło także do naruszenia prawa materialnego tj., w szczególności, omawianego art. 15 ust. 1s u.o.p.d.o.p. Ponadto Sąd zauważa, że wydana przez organ interpretacja podatkowa w opisanym wyżej "zmodyfikowanym stanie faktycznym" nie odpowiada na pytanie przedstawione we wniosku oraz, tym samym, nie zawiera pełnej oceny prawnej stanowiska wyrażonego przez Skarżącą a mianowicie czy w zakreślonym stanie faktycznym ustalenie wartości początkowej gruntów wniesionych do spółki w formie aportu przez Skarb Państwa może odbyć się w trybie art. 16g ust. 1 pkt 4 u.o.p.d.o.p., tj. w oparciu o ustaloną przez Spółkę na dzień wniesienia wkładu wartość gruntów nieujętych dotychczas w ewidencji środków trwałych podmiotu wnoszącego aport, nie wyższą jednak niż wartość rynkowa tych gruntów, zaś w przypadku pozostałych składników majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa wniesionego w formie wkładu niepieniężnego przez Skarb Państwa do Spółki, może mieć zastosowanie reguła wywiedziona z art. 16g ust.9 w związku z art. 16g ust. 10a u.o.p.d.o.p. W tym miejscu Sąd przypomina, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych jest postępowaniem odrębnym, szczególnym w stosunku do innych postępowań podatkowych. W postępowaniu tym nie przeprowadza się postępowania dowodowego, nie dokonuje się zatem analizy dokumentów, przesłuchania świadków ani oględzin. W postępowaniu tym nie obowiązuje zatem zasada, iż za dowód należy dopuścić wszystko co może mieć znaczenie w sprawie. Nie dokonuje się także polemiki z poglądami judykatury, czy orzecznictwa sądowego. Wydanie interpretacji indywidualnej polega na ocenie stanowiska wnioskodawcy dotyczącego skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. W przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe, wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się w istocie do wskazania przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie oraz do oceny skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego w świetle tych przepisów. Dlatego też, wychodząc z założenia zasady zupełności systemu podatkowego, w sytuacji, w której podatnik nie może określić wartości początkowej w oparciu o zasadę kontynuacji amortyzacji, ujętą w art. 16g ust. 10a w zw. z art. 16g ust. 9 u.o.p.d.o.p., ze względu na okoliczność nieujęcia składników majątku we właściwej ewidencji, a także brak możliwości zastosowania metody ustalania wartości na podstawie art. 15 ust. 1s pkt 2 omawianej ustawy ze względu na nieumieszczenie składnika w księgach podatkowych, a co za tym idzie niemożliwość określenia wartości przyjętej dla celów podatkowych, organ winien rozważyć na gruncie przedstawionego stanu faktycznego możliwość zastosowania metody ustalania wartości początkowej na zasadzie wynikającej z art. 16g ust. 1 pkt 4, tj. w oparciu o ustaloną przez Spółkę na dzień wniesienia wkładu wartość gruntów nieujętych dotychczas w stosownej ewidencji podmiotu wnoszącego aport, nie wyższą jednak niż wartość rynkowa. Reasumując, Sąd uznając za uzasadnione podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organ interpretacyjny tak przepisów procesowego, regulującego zasady wydawania interpretacji indywidualnych w sprawach podatkowych, jak i wskazanych przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 146 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Rozpatrując ponownie wniosek o interpretację organ podatkowy winien dokonać oceny stanowiska Skarżącego zaprezentowanego we wniosku oraz ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 4 P.p.s.a., § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 punkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153).