III SA/Wa 526/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2005 r. oraz styczeń, luty, marzec i kwiecień 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2011 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz J. J. kwotę 3420 zł (słownie: trzy tysiące czterysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej "Prezes PFRON") z dnia [...] września 2011 r. nr [...] określającą J. J. (dalej "Skarżąca") prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Pracy "K." w K. (dalej “Agencja") wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej "PFRON") za okres od grudnia 2005 r. do kwietnia 2006 r. w łącznej kwocie 33.973,00 zł. Z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji wynika, że Skarżąca nie złożyła deklaracji miesięcznych w terminie określonym w art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) – dalej: "ustawa o rehabilitacji" oraz nie dokonała wpłat na PFRON. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Prezes PFRON wszczął postępowanie mające na celu określenie wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2005 r. do kwietnia 2006 r. Następnie pismem z dnia 15 lipca 2011 r. wezwano Skarżącą do przedstawienia dowodów będących w jej posiadaniu w postaci potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów m.in. orzeczeń o stopniu niepełnosprawności pracowników, złożonych do ZUS deklaracji ZUS DRA, innych dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia w okresie od grudnia 2005 r. do kwietnia 2006 r. w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Skarżąca pismem z dnia 25 lipca 2011 r. poinformowała o zasadach funkcjonowania, zatrudniania oraz sposobie rozliczania się z instytucjami publicznymi oraz wyjaśniła, iż Agencja działa w oparciu o ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001). Wskazała, że zgodnie z powyższą ustawą agencje zatrudniania są niepublicznymi jednostkami organizacyjnymi świadczącymi usługi w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, pośrednictwa zawodowego, doradztwa personalnego i pracy tymczasowej. Zdaniem Skarżącej Agencja kieruje pracowników do pracodawcy użytkownika, a zatem sama nie tworzy miejsc pracy, a kieruje już na utworzone stanowisko pracy nie będące własnością agencji a pracodawcy użytkownika. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2011 r. zaznaczyła, że w okresie od grudnia 2005 r. do maja 2011 r. działając jako pracodawca w oparciu o ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) – dalej "K.p." nie zatrudniała nigdy powyżej 25 osób w przeliczeniu na pełne etaty oraz oświadczyła, że nie spełnia żadnych kryteriów, aby być uznanym za pracodawcę. Organ pierwszej instancji, zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z art. 49c pkt 3 ustawy o rehabilitacji, skorzystał z danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w zakresie składanych deklaracji ZUS przez Skarżącą. Na podstawie powyższych danych ustalił, że w okresie od grudnia 2005 r. do kwietnia 2006 r. Skarżąca, jako pracodawca, zatrudniała powyżej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz nie zatrudniała osób niepełnosprawnych. Zdaniem organu obligowało to Skarżącą do złożenia deklaracji za powyższy okres i dokonania obowiązkowych wpłat na PFRON na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że Skarżąca nie jest zobowiązana do wpłat na PFRON z tytułu zatrudniania pracowników w okresie od grudnia 2005 r. do kwietnia 2006 r. lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 21 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2, art. 28 oraz art. 14 ustawy o rehabilitacji poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu agencji pracy tymczasowej jako podmiotu zobowiązanego do dokonywania wpłat na PFRON, b) art. 3 K.p. poprzez zakwalifikowanie Agencji jako pracodawcy w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, c) bezpodstawnego pominięcia art. 5 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. Nr 166, poz. 1608 z późn. zm.) – dalej "u.z.p.t."; d) art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej "O.p." poprzez zaniechanie ustalenia personaliów osób zatrudnionych, okresu i wymiaru ich czasu pracy, liczby osób niepełnosprawnych wśród pracowników, e) art. 187 § 1 O.p. w związku art. 194 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, brak ustaleń odnośnie liczby zatrudnionych pracowników w przeliczeniu na pełny etat, a także oparcie się na danych przesłanych z ZUS; f) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie liczby zatrudnionych pracowników w przeliczeniu na pełny etat. Zdaniem Skarżącej Agencja nie może zostać uznana, w stosunku do pracowników tymczasowych, za pracodawcę na gruncie art. 14 ustawy o rehabilitacji, a dotyczyć to może wyłącznie pracodawcy użytkownika. Zatem brak jest podstaw do nadania Agencji statusu pracodawcy na podstawie art. 21 ustawy o rehabilitacji. Skarżąca wskazała, że pracownik tymczasowy pozostaje w stosunku prawnym, charakteryzującym stosunek pracy, jedynie z pracodawcą użytkownikiem. Natomiast stosunek prawny łączący pracownika tymczasowego z Agencją cech charakterystycznych dla stosunku pracy natomiast nie wykazuje. Agencja nie sprawuje kierownictwa nad wykonywaniem pracy przez pracownika tymczasowego, ustalenie warunków miejsca i czasu pracy wynika ze swego rodzaju zamówienia składanego przez pracodawcę użytkownika, a wypłata wynagrodzenia przez agencję ma sens czysto techniczny, a nie ekonomiczny. Wobec powyższego, w opinii Skarżącej, pracodawcą zatrudniającym pracownika w rozumieniu przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji jest pracodawca użytkownik, a nie Agencja. Powyższe stanowisko zgodne jest - zdaniem Skarżącej - z art. 5 u.z.p.t. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, Skarżąca była zobowiązana do dokonywania wpłat na PFRON oraz jednocześnie do składania Zarządowi PFRON deklaracji miesięcznych i rocznych według ściśle określonego wzoru. Natomiast z nadesłanego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, że Skarżąca nie złożyła deklaracji miesięcznych w terminie określonym w art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji oraz nie dokonała wpłat na PFRON. Organ odwoławczy stwierdził, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 K.p.. odwołując się do przepisów art. 1, art.4 oraz art.7 u.z.p.t. wywodząc, iż pracodawcą jest agencja pracy tymczasowej. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej, dotyczącego oparcia się na danych z pochodzących z ZUS, wyjaśnił, iż organ jest uprawniony do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie danych wynikających z innych źródeł (KEP, REGON, RCIPESEL itp.). Wskazał, że powyższe stanowisko zgodne jest z poglądem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 1594/09. W kwestii naruszenia art. 187 O.p. zauważył, że ani w trakcie postępowania, ani wcześniej Skarżąca nie nadesłała organowi wymaganych prawem deklaracji oraz żadnych danych na jakich mógłby się oprzeć ustalając zobowiązanie, nie przedstawiła również żadnych dowodów mogących potwierdzić, że informacje przekazane przez ZUS nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy, a zatrudnienie wykazywane w tych deklaracjach różni się od tego, które wykazałaby w deklaracjach PFRON. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, iż PFRON podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. W czasie trwania postępowania administracyjnego organ umożliwił Skarżącej nadesłanie niezbędnych dokumentów, wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zajęcie stanowiska oraz zgłoszenie dodatkowych dowodów mogących mieć znaczenie w przedmiotowej sprawie. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji lub ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 21 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2, art. 28, art. 14 oraz art. 26 ustawy o rehabilitacji poprzez błędną wykładnię uznającą agencję pracy tymczasowej za podmiot zobowiązany do dokonywania wpłat na PFRON z tytułu zawarcia umów o pracę z pracownikami tymczasowymi, oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nałożenie na agencję pracy tymczasowej należności publicznoprawnej w postaci składki na PFRON z tytułu zatrudniania pracowników tymczasowych, 2) art. 2 pkt 2 u.z.p.t. w zw. z art. 22 § 1 K.p. poprzez jego nieuwzględnienie, 3) art. 5 u.z.p.t. poprzez nieuwzględnienie ustawowego odesłania nakazującego stosować, w stosunku do pracodawcy użytkownika, przepisów prawa pracy dotyczących pracodawcy, co w kontekście charakteru relacji łączącej pracownika tymczasowego z pracodawcą użytkownikiem przesądza, że pracodawcą pracownika tymczasowego w rozumieniu przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji może być ewentualnie pracodawca użytkownik, a nie pośrednicząca między stronami tego stosunku agencja pracy tymczasowej, 4) art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 235 O.p. w zw. z art. 127 O.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że organ odwoławczy jest zobligowany wyłącznie do kontroli zasadności decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego nakazuje organowi odwoławczemu ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie całej sprawy, a więc w zakresie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez zaniechanie rozpoznania większości zarzutów sformułowanych w odwołaniu, 5) art. 188 O.p. w. zw. z art. 235 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów przedstawionych w odwołaniu i pominięcie przyczyn tego zaniechania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku wydania postanowienia o nieuwzględnieniu wniosku dowodowego, 6) art. 210 § 4 O.p. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia faktycznego decyzji i niewskazanie faktów uznanych przez organ za udowodnione oraz enigmatycznym i ogólnikowym wskazaniu dowodów, którym organ dał wiarę w toku rozstrzygania, 7) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżąca zatrudniała inną liczbę pracowników. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania takiej decyzji. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 k.p. Zgodnie z powołanym przepisem pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Ponadto z przepisu art. 1 u.z.t.p. wynika, iż ustawa reguluje zasady zatrudniania pracowników tymczasowych przez pracodawcę będącego agencją pracy tymczasowej oraz zasady kierowania tych pracowników i osób nie będących pracownikami agencji pracy tymczasowej do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz pracodawcy użytkownika. Ponadto w myśl art. 4 u.z.t.p. pracodawca nie może być pracodawcą użytkownikiem w stosunku do pracowników pozostających z nim w stosunku pracy.Agencja pracy tymczasowej zatrudnia pracowników tymczasowych na podstawie umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na czas wykonywania określonej pracy(art.7). Mając na uwadze treść wskazanych wyżej przepisów zarzut Strony, iż agencja pracy tymczasowej nie jest pracodawcą w rozumieniu przepisów K.p. uznać należało za bezzasadny. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt: II FSK 949/10, w którym stwierdził, że regulacjami prawnymi potwierdzającymi status agencji pracy tymczasowej jako pracodawcy są przepisy u.z.t.p., a w szczególności jej art. 1 i art. 7. Z tego ostatnio wymienionego przepisu wprost wynika, że agencja pracy tymczasowej zatrudnia pracowników tymczasowych na podstawie umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na czas wykonywania określonej pracy. Skoro zatem żadna z wymienionych wyżej ustaw, a przede wszystkim art. 21 ustawy o rehabilitacji, z kręgu pracodawców obowiązanych do dokonywania wpłat na PFRON nie wyłącza agencji pracy tymczasowej, to wykładnia powołanego przepisu prawa dokonana przez organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie, jest prawidłowa i zasadna. Z tych wszystkich względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w skardze, poprzez ich błędną wykładnię jednakże obowiązkiem organów orzekających w sprawie jest dokonanie subsumcji stanu faktycznego pod przepisy prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W tym celu w pierwszej kolejności niezbędne jest ustalenie podstawy faktycznej decyzji, poprzedzonej prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, w szczególności analizą umów zawartych przez Skarżącą, których brak w aktach sprawy.Zauważenia również wymaga, że w decyzjach wydanych w sprawie, brak nawet odniesienia do załączonych przez Skarżącą kserokopii niektórych z nich. Kolejną istotną kwestią w sprawie jest prawidłowe określenie wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON, które Strona kwestionuje w skardze. Za zasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisu art. 122 O.p., art. 187 § 1 w zw. z art. 127 O.p.oraz art.210 § 1 pkt 6 O.p. Nie budzi wątpliwości, iż obowiązkiem organu odwoławczego jest w kazdej sprawie, w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania, ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Sprawa powinna być zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, najpierw przez organ pierwszej, a następnie przez organ drugiej instancji. Konsekwencją powyższej zasady jest ukształtowanie postępowania odwoławczego, w ten sposób, że organ odwoławczy w myśl art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zni.) nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz zobowiązany jest do ponownego merytorytocznego rozpoznania sprawy. Zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i decyzja organu odwoławczego winny, w myśl art. 210 § 1 pkt 6 O.p., zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art.122 O.p., mimo, iż Strona w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie przedstawiła dowodów, do których przedłożenia została wezwana, organ podatkowy zobowiązany był ustalić fakty prawotwórcze w sprawie, w oparciu o własne postępowanie dowodowe, a wyniki te postępowania utrwalić w uzasadnieniu decyzji.Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje jednoznacznie, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy prowadził postepowanie z uchybieniem powyższych zasad. Mając na uwadze, że granice postepowania dowodowego wyznaczają przepisy prawa materialnego, podzielić należy stanowisko pełnomocnika Skarżącej na względzie, że przede wszystkim przepis art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji organy orzekające w sprawie powinny ustalić następujące fakty: - ilość pracowników zatrudnionych przez skarżącą w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy w poszczególnych miesiącach, - wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, - różnicę między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, a rzeczywistym wskaźnikiem zatrudnienia osób niepełnosprawnych; - wysokości kwot stanowiących 40,65 % przeciętnego wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach. Tymczasem jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji w deczyji wskazał liczbę pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, opierając się na kserokopiach deklaracji ZUS znajdujących się w aktach sprawy i na tym postępowanie dowodowe zakończył.Mimo, iż w decyzjach obu instancji wskazuje się na art.49 c pkt 3 zgodnie z którym, Fundusz jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, z akt sprawy nie wynika, aby takie postępowanie zostało przeprowadzone. Ponadto zgodnie z wcześniej wskazanymi zasadami prowadzenia postępowania odwoławczego obowiązkiem organu drugiej instancji, było wnikliwe rozpatrzenie zarzutów odwołania, którym Skarżąca kwestionowała, wskazaną w decyzji organu pierwszej instancji liczbę zatrudnionych pracowników w pełnym wymiarze czasu pracy, przedstawiając własne wyliczenia w tym zakresie oraz dodatkowe dowody i wyjaśnienia w sprawie. Decyzja organu odwoławczego nie zawiera żadnego uzasadnienie w tym zakresie. Rozstrzygając sprawę jako organ odwoławczy Minister Pracy i Polityki Socjalnej ograniczył się do kontroli legalności decyzji organu pierwszej stwierdzająć w uzasadnieniu decyzji jedynie to, że strona na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła dowodów na poparcie swoich twierdzeń, pomijając dowody przedstawione przez skarżacą załączone do odwołania oraz argumentację skarżacej co do istoty sprawy, poprzestając na twierdzeniu, że Prezes PFRON mógł orzekać na podstawie danych uzyskanych z ZUS.Jak wynika z treści odwołania .Skarżąca dokonała dokonała szczegółówej analizy dokumentacji przekazywanej do ZUS w okresie objętym zaskarżoną decyzją, poza grudniem 2005 roku. Podstawę analizy stanowiły kopie raportów imiennych RCA, która prowadzi do odmiennych wniosków co do liczby chociazby zatrudnionych pracowników popartych konkretnymi danymi, jednakże w deczyji organu odwoławczego brak stanowiska w tym zakresie, a także wskazania, jakie dowody stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Nie odniesiono sie również do podnoszonego przez skarżącą argumentu specyfiki pracy tymczasowej skutkującej częstokroć zatrudnieniem pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy lub w trakcie trwania okresu rozliczeniowego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania za uzasadnione jako mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ zobowiązany będzie zebrać i ocenić zgodnie z art.191 O.p. materiał dowody niezbędny do wydania decyzji w sprawie oraz odnieść się do argumentacji i dowodów przedstawionych przez Stronę. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art.152 p.p.s.a. orzekł, iż nie podlega ona wykonaniu w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.