III SA/Wa 543/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – M. K.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 2009 r. W skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż kwota zaległości podatkowej określonej decyzją Naczelnika, utrzymaną zaskarżaną decyzją Organu jest istotnie wysoka. Zaznaczył, iż według danych finansowych i zapisów urządzeń księgowych dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok wyniósł 303.000 PLN. Skarżący nie posiada składników majątkowych o znacznej wartości, które mógłby zbyć celem pozyskania środków pieniężnych z przeznaczeniem na zapłatę kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Aktualnie Skarżący, poza towarami handlowymi ( obrotowymi) o szcowanej wartości 170.000 PLN posiada majątek ruchomy w postaci samochodu dostawczego i wózka widłowego o łącznej szacunkowej wartości 40.000 PLN. Skarżący wskazał, iż ww składniki majątku są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, bez nich Skarżący musiałby ponosić dodatkowe koszty m.in. związane z transportem nabywanych i sprzedawanych towarów. Środki finansowe znajdujące się w posiadaniu Skarżacego wynoszą łącznie 550.000 PLN. W dniu 17 stycznia 2014r. Skarżący dokonał zapłaty kwoty 50.000 PLN tytułem zaległości podatkowej wynikającej z decyzji Naczelnika utrzymanej w mocy decyzją Organu. Przeznaczając w całości te środki na zapłatę zaległości podatkowej, Skarżący pozbawiłby się tym samym możliwości regulowania zobowiązań handlowych wobec kontrahentów, jak tez możliwości nabywania towarów handlowych celem ich dlaszej odsprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i generowania dochodów, celem uzyskania kwot niezbędnych do zapłaty zaległości podatkowej na okoliczność uznania przez tutejszy Sąd wnoszonej skargi za nieuzasadnioną. Skarżący wskazał, że na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej ( zakup towarów, zapłata za wymagalne zobowiązania konieczne jest dysponowanie przez Skarżącego kwotą 200.00 PLN. Wyjaśnił, iż kwota 350.000 PLN stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą środków pieniężnych znajdująca się w posiadaniu Skarżącego, a kwotą 200.000 PLN niezbędną dla kontynuowania działalności gospodarczej, zostanie przekazana na rachunek bankowy Naczelnika tytułem zaległości podatkowej wynikającej z decyzji Naczelnika. W związku z powyższym stwierdził, iż w omawianej sprawie z uwagi na wysokość zobowiązania jak również sytuację majątkową Skarżącego zachodzą podstawy do zastosowania art. 61 §3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący w niniejszej sprawie nie uzasadnił należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podał popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Wskazać należy, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.